- หน้าแรก
- ตำนานคนค้าปืน
- บทที่ 1 - เกมออนไลน์: เทียนเซี่ย
บทที่ 1 - เกมออนไลน์: เทียนเซี่ย
บทที่ 1 - เกมออนไลน์: เทียนเซี่ย
บทที่ 1 - เกมออนไลน์: เทียนเซี่ย
"หลินเฟิง หมวกเกมมาส่งแล้ว รีบตื่นเร็วเข้า!"
หลินเฟิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือใบหน้าตื่นเต้นของหลินเหวินผู้เป็นน้องชาย
"พี่ดูสิ นี่มันหมวกเกมของ 'เทียนเซี่ย' นะ!"
เบื้องหน้ามีหมวกเกมสองใบวางตั้งตระหง่านอยู่
หลินเหวินอดไม่ได้ที่จะออกอาการดีใจจนเนื้อเต้น "คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเราแค่ส่งแบบสอบถามไปมั่วๆ จะได้รางวัลเป็นหมวกเกมถึงสองใบจริงๆ!"
"เกมเพิ่งจะเปิดเซิร์ฟเวอร์ ผมได้ยินมาว่าตอนนี้หมวกใบหนึ่งราคาพุ่งไปถึงแปดหมื่นหยวนแล้ว ถ้าเราเอาไปขาย ก็จะมีเงินไปจ่ายค่ารักษาให้แม่แล้ว!"
แม่เหรอ? ค่ารักษา? เทียนเซี่ยเปิดเซิร์ฟเวอร์?
หลินเฟิงเผยสีหน้าตกตะลึง "นี่ฉันย้อนเวลากลับมาเมื่อห้าปีก่อนงั้นเหรอ?"
"ห้าปีก่อนอะไรกัน? พี่ตื่นเต้นจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง ลุกขึ้นมาได้แล้ว เร็วเข้า เราไปขายหมวกเกมกันเถอะ! ผมติดต่อคนซื้อไว้เรียบร้อยแล้ว!"
หลินเฟิงได้สติกลับคืนมา เขาคว้าตัวหลินเหวินเอาไว้แน่น "ห้ามขายเด็ดขาด!"
หลินเหวินมองหลินเฟิงด้วยความงุนงง "ไม่ขาย?! แล้วจะเอาไปทำอะไรล่ะ?"
"พวกเราจะเล่นเอง!"
"หา? พี่บ้าไปแล้วเหรอ? นี่มันตั้งแปดหมื่นหยวนเลยนะ! ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย??"
หลินเหวินมองหลินเฟิงราวกับกำลังมองคนบ้า
หลินเฟิงส่ายหน้า แววตาเต็มไปด้วยความแน่วแน่ "เชื่อฉันเถอะว่าขายไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องเก็บไว้สักใบ!"
ในอดีต พวกเขาสองพี่น้องขายหมวกเกมเพื่อเอาไปจ่ายค่าแอดมิตเข้าโรงพยาบาลให้แม่ แต่สุดท้ายก็ยังขาดเงินค่าผ่าตัดอยู่ดี ทำให้แม่ต้องจากไป หลินเฟิงเพิ่งจะได้เข้าเล่นเกม 'เทียนเซี่ย' ก็หลังจากที่แม่เสียชีวิตไปแล้ว เขาผันตัวไปเป็นพ่อค้าในเกมจนหาเงินได้ไม่น้อย อย่างน้อยก็มากพอสำหรับค่าผ่าตัด ทว่าแม่ของเขากลับรอไม่ไหวแล้ว นี่คือเรื่องที่หลินเฟิงรู้สึกเสียใจมากที่สุดในชีวิต เพียงแต่หลังจากนั้นเกิดเรื่องราวบางอย่างขึ้น ทำให้เขาถูกคนฆ่าตาย ในเมื่อได้เกิดใหม่ย้อนเวลากลับมา หลินเฟิงย่อมไม่ยอมให้เหตุการณ์เช่นนั้นซ้ำรอยเดิมอีกแน่
หลินเหวินจ้องหน้าหลินเฟิงพร้อมกับสะบัดมือออกด้วยความโกรธ "บ้าไปแล้ว พี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ นี่พี่อยากเล่นเกมขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"นี่มันค่ารักษาพยาบาลของแม่เชียวนะ!"
หากไม่ได้มีความทรงจำจากอดีตติดตัวมาด้วย หลินเฟิงเองก็คงคิดว่าตัวเองบ้าไปแล้วเหมือนกัน
"หมวกเกมใบนี้คือหนทางเดียวที่จะเปลี่ยนโชคชะตาของพวกเราได้ ขอเวลาฉันแค่หนึ่งสัปดาห์ ฉันจะหาเงินค่าผ่าตัดแม่มาให้ได้! เชื่อฉันเถอะ ขอให้ฉันได้ลองดูสักครั้ง!"
หนึ่งสัปดาห์ให้หลัง คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับการผ่าตัดของแม่
หลินเหวินมองหลินเฟิงอย่างเหม่อลอย "หนึ่งสัปดาห์เนี่ยนะ?"
"พี่บ้าไปแล้วจริงๆ!! นั่นมันตั้งห้าแสนหยวนเชียวนะ!! แถมยังมีค่ารักษาต่อเนื่องอีก พี่เล่นเกมแล้วจะหาเงินมาได้เหรอ??"
แววตาของหลินเฟิงแน่วแน่ "เชื่อฉันสิ! ขอฉันลองดูเถอะ!"
ตัวเขาเองก็ไม่ได้มั่นใจเต็มร้อยนัก แต่ถ้าไม่ลองแล้วจะรู้ได้อย่างไร
อารมณ์พลุ่งพล่านของหลินเหวินค่อยๆ สงบลง
ทั้งสองคนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก หลินเฟิงเป็นคนแบบไหน หลินเหวินย่อมรู้ดีที่สุด
หลินเหวินถือหมวกเกมเอาไว้แน่นแล้วกัดฟันพูด "พี่จะต้องเสียใจ!!!"
พูดจบ เขาก็อุ้มหมวกเกมใบหนึ่งแล้วเดินจากไปด้วยความโมโห
ส่วนหลินเฟิงก็หยิบหมวกเกมอีกใบที่เหลือขึ้นมา
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฉันจะไม่เสียใจ และจะไม่มีวันทิ้งความเสียดายเอาไว้อีก!"
สองมือประคองหมวกเกมขึ้นมาสวมอย่างช้าๆ ภายในหมวกนั้นมืดมิดไปหมด
ทว่าจู่ๆ ก็มีแสงสว่างวาบขึ้นมา
【กำลังสแกนม่านตา】
【สแกนม่านตาสำเร็จ】
【หมายเหตุ: เมื่อทำการผูกมัดหมวกเกมแล้ว จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเป้าหมายการผูกมัดได้อีก!】
【ต้องการผูกมัดหมวกเกมหรือไม่?】
"ผูกมัด!"
【ติ๊ง กำลังดำเนินการผูกมัดหมวกเกม...】
【ผูกมัดหมวกเกมสำเร็จ】
【ยินดีต้อนรับเข้าสู่ 'เทียนเซี่ย'】
ภาพเบื้องหน้าของหลินเฟิงสว่างวาบขึ้นมาทันที
ปรากฏภาพอันยิ่งใหญ่ตระการตาขึ้นตรงหน้า ในภาพนั้นมีมังกรแหวกว่ายอยู่บนผืนฟ้า ลาวาหลอมละลายปะทุขึ้นสู่แผ่นดิน และเปลวเพลิงกลืนกินทุกสรรพสิ่ง
มวลมนุษย์ มอนสเตอร์ อสูรวิเศษ และเผ่าพันธุ์นับไม่ถ้วนกำลังต่อสู้ห้ำหั่นกัน
นี่ก็คือแอนิเมชันเปิดตัวของเกม 'เทียนเซี่ย'
【ผู้กล้าเอ๋ย ท่านกำลังจะเข้าสู่ 'เทียนเซี่ย' และกลายเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนแห่งนี้ โปรดอย่าได้กังวลใจ ระบบกำลังเริ่มต้นสแกนร่างกายของผู้เล่น!】
เบื้องหน้าหลินเฟิงปรากฏตัวละครในเกมที่สวมชุดผ้าหยาบขึ้นมาหนึ่งตัว
ตัวละครนี้มีหน้าตาคล้ายคลึงกับหลินเฟิงมาก
มันคือตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นตามรูปลักษณ์ของหลินเฟิงหลังจากการสแกนของหมวกเกม
【ต้องการใช้รูปลักษณ์นี้เพื่อเข้าสู่เกมหรือไม่?】
หลินเฟิงตอบ "ไม่ใช้ สุ่มเลย!"
【รับทราบ ดำเนินการสุ่ม!】
รูปลักษณ์ของตัวละครตรงหน้าเริ่มสุ่มเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ
สุดท้ายหลินเฟิงก็เลือกรูปลักษณ์ของชายรูปร่างผอมเล็กคนหนึ่ง
"ยืนยัน!"
【สร้างตัวละครสำเร็จ โปรดตั้งชื่อให้ตัวละครของท่าน!】
มีกล่องข้อความปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินเฟิงอีกครั้ง
"ชางเทียนจื่อ!"
【ต้องการใช้ชื่อ 'ชางเทียนจื่อ' ใช่หรือไม่?】
"ยืนยัน!"
ในชาติที่แล้วหลินเฟิงก็ใช้ชื่อนี้
ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะเข้าเกมมาเป็นพ่อค้า
ชื่อ 'ชางเทียนจื่อ' ที่มีองค์ประกอบของการค้า ทั้งยังดูยิ่งใหญ่น่าเกรงขามและจำง่าย จึงเหมาะสมพอดี
【ติ๊ง ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นชางเทียนจื่อสร้างตัวละครสำเร็จ ยินดีต้อนรับสู่ 'เทียนเซี่ย' ขอให้ท่านประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ในโลกแห่ง 'เทียนเซี่ย' นี้!】
สิ้นเสียงบรรยายอันฮึกเหิมของระบบ ภาพตรงหน้าของหลินเฟิงก็ดับมืดลง
ผ่านไปไม่กี่วินาที
เสียงจอแจรอบด้านก็ดังขึ้นดังก้องอยู่ข้างหูของหลินเฟิง
เมื่อค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ใจกลางหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง
รอบกายเต็มไปด้วยผู้คนที่สวมชุดผ้าหยาบเหมือนกับหลินเฟิง มีทั้งชายและหญิง แววตาของพวกเขาต่างเต็มไปด้วยความมึนงงและตื่นตะลึง
เกม 'เทียนเซี่ย' ใช้ระบบการจำลองภาพประสาทสัมผัสที่ล้ำสมัยที่สุด ทำให้มันแทบไม่ต่างอะไรจากโลกแห่งความเป็นจริงเลย
"ความรู้สึกนี้มันสมจริงมาก! เหมือนโลกจริงๆ เลย!"
"เงินแปดหมื่นหยวนนี่จ่ายไปคุ้มค่าสุดๆ!"
ภายในหมู่บ้านซอมซ่อแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านไปหมด
ที่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน มีไก่ตัวใหญ่เท่าครึ่งคนกำลังเดาะลูกบอลพร้อมกับส่งเสียงร้องว้ากๆ วิ่งผ่านไป
ด้านหลังของมันมีกลุ่มผู้เล่นมือใหม่ในชุดผ้าหยาบกำลังวิ่งไล่ฟันอยู่
ส่วนบริเวณทุ่งนาที่อยู่ไกลออกไป กระต่ายและหมูป่าที่เพิ่งจะเกิดใหม่ขึ้นมาก็ถูกกลุ่มคนรุมใช้ไม้ทุบตีจนตายทันที
ชีวิตอันรุ่งโรจน์แต่แสนสั้นของพวกมันมีอายุขัยไม่ถึงสองวินาทีด้วยซ้ำ
ลานกว้างของหมู่บ้านนั้นคึกคักเป็นอย่างมาก
"ปาร์ตี้ประจำรับคนเข้าทีม ขอคนที่ออนไลน์ตรงเวลาได้วันละแปดชั่วโมง!"
"หาคู่จิ้น หาแฟนรวยๆ ขอคนที่มีเงินในชีวิตจริงและเติมเกมให้ฉันได้! ตัวฉันสูง 150 น้ำหนัก 150 เป็นนางฟ้าตัวน้อยอวบๆ ค่ะ"
"ขวดยาเพิ่มเลือดขนาดเล็ก 1 เหรียญทอง มีเยอะเติมอิ่มแน่นอน!"
หลินเฟิงเหลือบมองเวลา ตอนนี้เซิร์ฟเวอร์เปิดมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว
ผู้เล่นทุกคนที่เข้ามาในเกม จะได้รับภารกิจแนะนำมือใหม่โดยอัตโนมัติ
【ภารกิจแนะนำมือใหม่: สังหาร 'ไก่เดาะบอล' ที่หน้าหมู่บ้านจำนวนห้าตัว และไปส่งภารกิจกับยามรักษาการณ์หวังหู่!】
【รางวัลภารกิจ: อาวุธมือใหม่ 1 ชิ้น, ขวดยาเพิ่มเลือดขนาดเล็ก 5 ขวด, ค่าประสบการณ์ 100 แต้ม】
ผู้เล่นมือใหม่ที่เพิ่งเข้าสู่เกม 'เทียนเซี่ย' หลังจากหายจากอาการตื่นตะลึงและมึนงงในช่วงแรกแล้ว ก็ต่างพากันเข้าร่วมกองทัพไล่ฆ่าไก่ทันที
หลินเฟิงไม่ได้ไปทำภารกิจ เขาเปิดหน้าต่างภารกิจขึ้นมา แล้วเลือกไปที่ภารกิจแนะนำมือใหม่
"ยกเลิกภารกิจ!"
【ติ๊ง ยืนยันที่จะยกเลิกภารกิจหรือไม่?】
【หมายเหตุ: เมื่อยกเลิกภารกิจแนะนำมือใหม่แล้ว จะไม่สามารถรับภารกิจนี้ได้อีก!】
"ยืนยัน!"
【ยกเลิกภารกิจสำเร็จ ลบออกจากหน้าต่างภารกิจอัตโนมัติ!】
หลังจากหลินเฟิงจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็หันหลังเดินลึกเข้าไปในหมู่บ้าน
"ฉันจำได้ว่าน่าจะเป็นตำแหน่งนี้นี่นา!"
ลึกเข้าไปด้านในสุดของหมู่บ้าน มีโรงเตี๊ยมที่เป็นอาคารไม้ตั้งอยู่แห่งหนึ่ง ดูแปลกแยกไม่เข้ากับบรรยากาศของหมู่บ้านมือใหม่เอาเสียเลย
ในขณะที่ผู้เล่นคนอื่นๆ กำลังเอาเป็นเอาตายกับการทำภารกิจ แต่ในโรงเตี๊ยมกลับมีผู้เล่นอยู่เพียงประปรายเท่านั้น
เถ้าแก่เนี้ยของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ เป็นปีศาจจิ้งจอกสาวที่สวมชุดเปิดเปลือยไหล่เนียน
ในมือของเธอถือกล้องยาสูบ ยืนพิงเสาอวดเรียวขายาวสวย หางจิ้งจอกส่ายไปมาพร้อมกับพ่นควันฉุย
ผู้เล่นหลายคนถึงกับขึ้นไปยืนบนโต๊ะเพื่อแอบมองเถ้าแก่เนี้ยจากมุมสูง
จากตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ สามารถมองเห็นร่องลึกอันยากจะบรรยายได้อย่างชัดเจน
"ให้ตายเถอะ ขาวอึ๋มจริงๆ!"
"ฮี่ๆ ฉันบอกแล้วไงว่า 'เทียนเซี่ย' โคตรน่าเล่น พวกนายก็ไม่เชื่อ!"
"น่าเล่นสุดๆ ไปเลยว่ะ"
ไอ้พวกนี้กำลังหาช่องโหว่บั๊กเกมอยู่สินะ
ในเมื่อเป็นผู้ชายเหมือนกัน เรื่องแค่นี้ย่อมเข้าใจได้
หลินเฟิงยิ้มอย่างรู้กัน แล้วเดินตรงเข้าไปหาเถ้าแก่เนี้ยปีศาจจิ้งจอก
ผู้เล่นมือใหม่หลายคนรีบร้องทักขึ้นมาทันที
"พี่ชาย อย่าเข้าไปเลย NPC ไม่สนใจนายหรอก!"
"ดูหน้าตาท่าทางหื่นกามของหมอนั่นสิ หรือว่าคิดจะทำมิดีมิร้าย NPC กันล่ะ?"
"แกคิดมากไปแล้ว เมื่อกี้ฉันก็กะจะลูบดูสักหน่อย เกือบจะถูกระบบเตะตัดการเชื่อมต่อซะแล้ว!"
ท่ามกลางสายตาล้อเลียนของทุกคน หลินเฟิงก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเถ้าแก่เนี้ยโรงเตี๊ยม
"สวัสดีครับ!"
ภาพที่หลินเฟิงถูกไล่ตะเพิดอย่างที่ทุกคนคิดเอาไว้ไม่ได้เกิดขึ้น
เถ้าแก่เนี้ยไล่สายตามองหลินเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า พ่นควันเป็นวงออกมาแล้วขยับริมฝีปากสีแดงสดเอ่ยขึ้นว่า "พ่อหนุ่ม ผู้กำเนิดใหม่แห่งทวีปเทพศักดิ์สิทธิ์ ข้าดูจากท่าทางลับๆ ล่อๆ หน้าตาเจ้าเล่ห์ของเจ้าแล้ว เหมาะจะมาเป็นพ่อค้ายิ่งนัก! สนใจอยากจะเป็นพ่อค้าหน้าเลือดดูสักหน่อยไหมล่ะ!"
(จบแล้ว)