บทที่ 15 เธอรู้ตัวเสมอว่าไม่ได้เป็นอัจฉริยะ

บทที่ 15 เธอรู้ตัวเสมอว่าไม่ได้เป็นอัจฉริยะ

แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะเธอสามารถพึ่งพาความขยันหมั่นเพียรเพื่อสานฝันของตัวเองให้เป็นจริงได้

เสวี่ยเจียวเปิดหนังสือเรียนออก ขณะเดียวกันที่ชั้นล่าง เฉิงหมิงเจ๋อกับเฉิงซั่วก็กลับมาถึงบ้านแล้วเช่นกัน

"กลับมาแล้วเหรอคะ" หลี่ซือถงส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้าไปรับกระเป๋าของเฉิงซั่ว แล้วหันไปยิ้มให้เฉิงหมิงเจ๋อ

"เจียวเจียวล่ะ หมิงเจ๋อบอกว่าลูกกลับมาก่อนแล้วนี่"

"อยู่ชั้นบนจ้ะ พอกลับมาถึงก็ขึ้นห้องไปเลย" จากนั้นเธอก็ลดเสียงลงด้วยความสงสัย "ฉันเห็นแกซื้อหนังสือมาเยอะแยะเลย นี่มัน..."

เฉิงซั่วหัวเราะเบา ๆ "ดูเหมือนว่าการทะเลาะกับหมิงเจียวคราวนี้จะส่งผลกับลูกไม่น้อยเลยนะ"

ทว่าจู่ ๆ เฉิงหมิงเจ๋อก็ขมวดคิ้ว "พ่อครับ น้าหลี่ วันนี้ผมเจอเรื่องบางอย่างที่คิดว่าต้องบอกให้พวกคุณรู้ไว้ครับ"

"เรื่องอะไรหรือลูก"

เฉิงหมิงเจ๋อจึงเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่พบเจอในวันนี้ให้ฟัง หลี่ซือถงผุดลุกขึ้นด้วยความโกรธ "ตอนเด็ก ๆ เจียวเจียวเป็นเด็กดีมากเลยนะ! ฉันคิดมาตลอดว่าที่แกกลายเป็นเด็กแบบนี้เพราะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ไม่ได้ ที่แท้ก็มีคนคอยยุยงส่งเสริมนี่เอง!"

เฉิงหมิงเจ๋อพยักหน้า "วันนี้ผมลองถามดูแล้ว ก็ได้ความว่ากู้เสวี่ยเจียวไปคบค้าสมาคมกับพวกนั้นตั้งแต่ปีแรกที่ย้ายเข้ามาอยู่ในตระกูลเฉิงเลยครับ"

หลี่ซือถงสูดหายใจเข้าลึก ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

เฉิงซั่วคอยลูบหลังปลอบโยนเธอ "ไม่เป็นไร ๆ ตอนนี้เจียวเจียวอยากจะเปลี่ยนตัวเองแล้ว ยังไม่สายเกินไปหรอก ส่วนคนพวกนั้น..."

"วันนี้ผมข่มขู่พวกนั้นไปแล้วครับ พวกเขาส่วนใหญ่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ผมกลัวว่าถ้ากดดันมากเกินไป อาจจะกลายเป็นผลเสียกับกู้เสวี่ยเจียวแทน"

เฉิงซั่วพยักหน้า มองลูกชายแล้วกำชับว่า "จากนี้ไปก็ช่วยใส่ใจน้องให้มากขึ้นหน่อยนะ ตอนเย็นก็พาน้องกลับบ้านพร้อมกัน ถ้าพวกนั้นมาวุ่นวายกับน้องอีก รีบบอกพ่อทันทีเลยนะ"

"ตกลงครับ"

เขายังคงไม่ชอบกู้เสวี่ยเจียวอยู่ดี แต่ด้วยความเกรงใจหลี่ซือถง เขาจึงไม่อาจนิ่งดูดายได้

เฉิงซั่วถอนหายใจออกมา "โชคดีที่เจียวเจียวทะเลาะกับหมิงเจียว พ่อหวังว่าลูกจะฮึดสู้แบบนี้ไปได้นานอีกหน่อย เราจะได้ค่อย ๆ ดัดนิสัยของลูก ซือถง ถ้าลูกทำตัวดี คุณก็ชมแกบ้างนะ ท่าทีของคุณสำคัญกับลูกมาก"

"เข้าใจแล้วค่ะ!"

"หมิงเจ๋อ แกเองก็เลิกทำหน้าบึ้งตึงใส่น้องได้แล้ว!"

"รับทราบครับ..."

จากนั้นเฉิงซั่วก็ลุกขึ้นยืน "กินข้าวกันเถอะ ซือถง ไปเรียกเจียวเจียวลงมาสิ"

หลี่ซือถงลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นบันไป

เมื่อเปิดประตูห้องของเสวี่ยเจียว เธอก็ต้องชะงักนิ่ง ข้างนอกฟ้าเริ่มมืดแล้ว เด็กสาวมัดผมเป็นมวย นั่งอยู่ริมหน้าต่าง จับปากกาอย่างถูกต้อง กำลังอ่านหนังสือและจดบันทึกอย่างตั้งใจ

ข้าวของเครื่องใช้ที่ไม่จำเป็นอื่น ๆ ในห้องหายไปหมดแล้ว โปสเตอร์ที่เคยติดจนรกผนังก็ถูกแกะออกไปเช่นกัน เหลือเพียงกระดานดำบานเล็กที่มีตัวหนังสือเขียนไว้

หลี่ซือถงกะพริบตาปริบ ๆ คิดว่าตัวเองอาจจะเปิดประตูผิดห้อง จึงปิดประตูลงแล้วเปิดใหม่อีกครั้ง

ทว่าภาพตรงหน้าก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม... เด็กสาวหันหน้ากลับมาในจังหวะนั้น เอียงคอเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามด้วยความงุนงง "มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"ดะ... ได้เวลากินข้าวแล้วจ้ะ..." เธอตอบตะกุกตะกักเล็กน้อย

"ตกลงค่ะ" เสวี่ยเจียวจัดเก็บโต๊ะหนังสือ ปิดไฟ แล้วเดินตามผู้เป็นแม่ลงไปชั้นล่าง

เมื่อทั้งสองเดินมาถึงบันได จู่ ๆ หลี่ซือถงก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อว่า "เจียวเจียว... ลูกทำได้ดีมากนะ แม่... แม่เชื่อว่าลูกจะตั้งใจแบบนี้ต่อไปได้!"

ถึงปากจะบอกว่าเชื่อ แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยคำว่า 'ไม่มีทาง! แกคงทำได้แค่ไม่กี่วันหรอก!'

มุมปากของเสวี่ยเจียวกระตุก แม้จะมองเห็นถึงความไม่เชื่อใจของอีกฝ่าย แต่เธอก็ต้องแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น

หนำซ้ำยังต้องสวมบทบาทเป็นกู้เสวี่ยเจียวจอมหยิ่งยโส ทำทีเป็นซาบซึ้งใจ มีกำลังใจล้นเปี่ยม และจุดไฟแห่งการต่อสู้ให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่ พลางเอ่ยว่า—

"แน่นอนอยู่แล้ว! ฉันจะต้องเอาชนะเฉิงหมิงเจียวให้ได้!"

ตกกลางคืน

หลี่ซือถงนอนอยู่บนเตียง พลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ

"ซือถง... นอนเถอะ เลิกพลิกตัวไปมาได้แล้ว..."

จู่ ๆ เธอก็ผุดลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปมองเฉิงซั่ว—

"เหล่าเฉิง ฉันว่าสิ่งที่คุณพูดมามันถูกเผงเลย ฉันต้องคอยให้กำลังใจลูกอยู่เสมอและแสดงให้เห็นว่าฉันเชื่อใจลูก ลูกจะได้มีความพยายามต่อไป!"

เธอเชื่ออย่างหมดใจว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของเสวี่ยเจียวในครั้งนี้เป็นเพราะการทะเลาะกับเฉิงหมิงเจียว แม้ว่าลูกอาจจะฮึดสู้ได้เพียงไม่กี่วัน แต่ตราบใดที่เธอคอยชื่นชมและใช้ความเชื่อใจเป็นแรงผลักดัน เธอก็จะสามารถยืดระยะเวลาความตั้งใจของเสวี่ยเจียวออกไปได้!

ใช่แล้ว! มันต้องเป็นแบบนี้แน่!

ต้องใช่แน่ ๆ!

นักเขียนมีเรื่องจะบอก: หลี่ซือถง: ที่ลูกสาวของฉันพัฒนาขึ้นได้ขนาดนี้ก็เพราะทะเลาะกับหมิงเจียว ขอบใจนะหมิงเจียว!

เฉิงหมิงเจียว: ??? นี่ฉันไปทำอะไรตอนไหนเนี่ย???

บทที่ 7: ของขวัญ

ลูกบาสเกตบอลของอี้เทียนอวี่ถูกพ่อริบไปแล้ว แถมการเปิดภาคเรียนอย่างเป็นทางการยังเริ่มในวันที่ 1 กันยายน โดยมีการคาบเรียนรู้ด้วยตัวเองในช่วงเช้าเริ่มตอนเจ็ดโมง ถึงแม้ว่าครอบครัวของเขาจะย้ายมาอยู่ใกล้กับโรงเรียนแล้ว แต่เวลาตื่นนอนของเขาก็ยังคงต้องเป็นหกโมงครึ่งอยู่ดี

ดวงตาของเขาแดงก่ำและมีรอยคล้ำใต้ตา

เขาเล่นเกมจนถึงเช้ามืดและแทบไม่ได้นอน จึงก้าวเท้าเข้ามาในห้องเรียนได้ทันตอนที่เสียงออดดังพอดี

"เวรล่ะ ยัยแม่ชีนี่มายืนอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้วเนี่ย" เขาเงยหน้ามองอินฟางที่ยืนขวางประตูอยู่ พร้อมกับแสดงสีหน้าพูดไม่ออก

เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างหน้าหันกลับมา "ครูมายืนรอตั้งแต่หกโมงห้าสิบแล้ว!"

อี้เทียนอวี่อ้าปากค้างเล็กน้อย แล้วพึมพำเสียงเบา "คนโรคจิตประเภทไหนกันเนี่ย"

สายตาของเขาเลื่อนไปมองเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แผ่นหลังเหยียดตรง ดวงตาจับจ้องไปที่หนังสือภาษาอังกฤษบนโต๊ะ หน้าคำศัพท์เต็มไปด้วยรอยจดบันทึกยิบย่อย และเมื่อมองดูใกล้ ๆ ก็พบว่าเป็นวลีที่เกี่ยวข้องกันทั้งสิ้น

สายตาของเขาไล่จากหนังสือภาษาอังกฤษขึ้นไปจนถึงตารางเรียนที่แปะอยู่ตรงมุมขวาบน

อี้เทียนอวี่เอาศอกสะกิดแขนเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย เสวี่ยเจียวขมวดคิ้วแล้วเบือนสายตามามอง