บทที่ 16 "นี่ ยัยเด็กเรียน เธอทำให้ฉันนึกถึงเพลงเพลงหนึ่งเลย"

บทที่ 16 "นี่ ยัยเด็กเรียน เธอทำให้ฉันนึกถึงเพลงเพลงหนึ่งเลย"

"?"

"พระอาทิตย์สาดแสงบนท้องฟ้า ดอกไม้ส่งยิ้มให้ฉัน เจ้านกน้อยร้องทักว่า เช้าแล้ว เช้าแล้ว เช้าแล้ว ทำไมเธอถึงสะพายกระเป๋าใบจิ๋วมาล่ะ..."

"?"

อี้เทียนอวี่เคาะนิ้วลงบนตารางเรียน "เธอนี่เหมือนเด็กประถมไม่มีผิด..."

"..."

ในครั้งนี้ เมื่อปราศจากความกดดันในการใช้ชีวิต เสวี่ยเจียวจึงปฏิบัติตามกฎสามประการอย่างเคร่งครัด นั่นคือการอ่านล่วงหน้า ตั้งใจเรียน และทบทวนบทเรียน

เนื่องจากความรู้เหล่านี้ถูกบันทึกไว้ในหัวของเธอก่อนแล้ว การเรียนรู้จึงไม่ใช่เรื่องยาก เธอจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเจาะลึกเนื้อหาให้มากขึ้น

โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมีชื่อเสียงโด่งดัง และคุณภาพการสอนก็สมคำร่ำลืออย่างแท้จริง ยกตัวอย่างเช่นอาจารย์หอินฟาง แม้ว่าทุกคนในห้องจะเรียกเธอว่าแม่ชีก็ตาม

แต่สำเนียงของเธอนั้นได้มาตรฐานมาก อีกทั้งการสอนก็ยังน่าสนใจ ดังนั้นแม้จะเป็นการเรียนซ้ำรอบที่สอง เธอก็ยังคงตั้งใจเรียนเหมือนครั้งแรกไม่เปลี่ยน

แม้ว่าจะเคยผ่านมันมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่เสวี่ยเจียวก็ยังรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองทำได้ไม่ดีเอาเสียเลย

สิ่งนี้ทำให้เสวี่ยเจียวรู้สึกร้อนรน แต่โชคดีที่เธอเพิ่งอยู่แค่มัธยมปลายปีสอง จึงยังมีเวลาให้พยายามอีกมาก

"พี่สาว!"

เฉิงหมิงเจียวเดินฉีกยิ้มเข้ามา แล้วทรุดตัวลงนั่งตรงที่นั่งด้านหน้าของเสวี่ยเจียว

เสวี่ยเจียวหลับตาลงเล็กน้อยและขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ

เด็กสาวตรงหน้ามีรอยยิ้มงดงามราวกับดอกไม้ ผมของเธอถูกถักเป็นเปียอย่างประณีต และหากมองดูดีๆ จะเห็นว่าเธอทาลิปกลอสบางๆ แถมคิ้วก็ยังถูกกันเป็นทรงสวยงาม

เธอดูช่างน่ารัก เป็นคนสวยตัวน้อยๆ แต่ความมุ่งร้ายในแววตาของเธอก็ทำให้เสวี่ยเจียวไม่หลงเหลือความเอ็นดูให้เลยแม้แต่นิดเดียว

"พี่สาว ถ้ามีเรื่องไหนที่พี่ไม่เข้าใจก็ถามฉันได้เลยนะ คุณลุงบอกให้ฉันดูแลพี่เป็นพิเศษน่ะ!"

เอาอีกแล้ว เธอพูดประโยคนี้มาหลายรอบแล้วนะ

"ไม่จำเป็น"

"พี่สาว พี่ยังโกรธอยู่อีกเหรอ"

เฉิงหมิงเจียวเปลี่ยนสีหน้าเป็นน่าสงสารในทันที เธอเบิกตากว้างมองมาอย่างอ้อนวอน

เสวี่ยเจียวไม่ได้รู้สึกสงสารเธอเลย แต่คนอื่นกลับไม่คิดเช่นนั้น

"หมิงเจียว เธอเป็นพี่สาวของเธอเหรอ"

"ใช่แล้ว แม่ของพี่สาวแต่งงานกับคุณลุงของฉันเมื่อไม่กี่ปีก่อน ตอนนี้พี่สาวก็เลยเป็นคนของตระกูลเฉิงแล้วไง! พวกเธอห้ามรังแกพี่สาวนะ รังแกพี่เขาก็เหมือนรังแกฉันนั่นแหละ!"

เฉิงหมิงเจียวอธิบาย ก่อนจะยกมือปิดปากราวกับเพิ่งพูดอะไรผิดไป แล้วมองไปที่เธอด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

เสวี่ยเจียวสูดลมหายใจเข้าลึก

"อ้อ ไม่ใช่ว่า..."

ใครบางคนเริ่มพูดขึ้น ก่อนจะชะงักไปกลางคัน

"เธอพูดจบหรือยัง"

ใบหน้าของเสวี่ยเจียวแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา

"ทำไมต้องดุขนาดนี้ด้วย หมิงเจียวอุตส่าห์พูดกับเธอดีๆ แต่เธอกลับทำท่าทางแบบนี้เนี่ยนะ!"

"ใช่สิ แค่หน้าตาดีหน่อยทำเป็นหยิ่งไปได้"

คนที่สนิทกับเฉิงหมิงเจียวรีบพูดเสริมและออกโรงปกป้องเธอทันที

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉิงหมิงเจียวแข็งค้างไปเล็กน้อย แต่เธอก็รีบพูดด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ "พี่สาว วันนี้ตอนพ่อออกไปข้างนอก พ่อบอกให้พวกเราเข้ากันให้ดีๆ พี่ไม่ต้องโกรธฉันนานขนาดนี้เพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ หรอกน่า ดูสิ คุณปู่ก็ส่งพี่เข้ามาเรียนในห้องเด็กกิฟต์แล้วไม่ใช่เหรอ"

คำพูดของเธอฟังดูเหมือนไม่มีอะไร แต่เมื่อนำมารวมกัน มันกลับฟังดูราวกับว่าเสวี่ยเจียวกำลังโกรธเรื่องที่ได้เข้ามาเรียนในห้องเด็กกิฟต์

"เหอะ ต่อให้ได้เข้ามาเรียน เดี๋ยวพอจบเทอมก็ถูกเตะโด่งออกไปอยู่ดีไม่ใช่หรือไง จะมีประโยชน์อะไรล่ะ"

คนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ กรอกตาบน

ความหยิ่งทะนงของเด็กห้องเด็กกิฟต์ทำให้พวกเขารู้สึกว่า การที่มีคนผลการเรียนห่วยแตกเข้ามาเรียนในห้องเด็กกิฟต์นั้นเป็นตัวถ่วงอย่างร้ายแรง ไม่ว่าจะเป็นครูหรือนักเรียน ก็ไม่มีใครชอบนักเรียนที่เป็นตัวถ่วงหรอก

ดังนั้น เมื่อได้ยินเช่นนี้ บางคนจึงเริ่มรู้สึกโมโห

หากเป็นกู้เสวี่ยเจียวในอดีต เธอคงระเบิดอารมณ์ วิ่งหนีออกไปด้วยความโกรธจัด และสาบานว่าจะไม่เหยียบเข้ามาในห้องเด็กกิฟต์นี้อีกเป็นแน่

นี่คงเป็นสิ่งที่เฉิงหมิงเจียวคาดหวังเอาไว้ พวกเขาล้วนคิดว่าเธอยังคงมีนิสัยใจร้อนเหมือนเมื่อก่อน

แต่เสวี่ยเจียวจะไม่ทำเช่นนั้น

ความสามารถที่เธอมีทำให้เธอสามารถนั่งอยู่ตรงนี้ได้โดยไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย

"เธอพูดจบหรือยัง ถ้าจบแล้วก็ช่วยออกไปได้ไหม ฉันต้องอ่านหนังสือ"

เสวี่ยเจียวจ้องมองเฉิงหมิงเจียว

อีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่ง ประกายความโกรธแค้นปนอับอายวาบขึ้นในดวงตา "พี่สาว! ให้ฉันช่วยติวให้เถอะ ไม่อย่างนั้นถ้าพี่ถูกไล่ออกตอนปลายเทอมขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ..."

"ต่อให้จะมีคนถูกไล่ออก คนคนนั้นก็ไม่ใช่ฉันอย่างแน่นอน"

เธอสบตาเฉิงหมิงเจียว

"นี่ กู้เสวี่ยเจียว จะมาแสร้งทำเก่งไปทำไม คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง เธอคิดจริงๆ เหรอว่าจะเรียนอยู่ในห้องเด็กกิฟต์รอดด้วยคะแนนคณิตศาสตร์แค่เก้าคะแนนน่ะ"

คนพูดคืออวี๋ฟางฟาง ซึ่งเคยอยู่ห้องเดียวกับเสวี่ยเจียวตอนมัธยมปลายปีหนึ่ง และเพิ่งมาสนิทกับเฉิงหมิงเจียวตอนเปิดเทอม แม้ว่าเสวี่ยเจียวจะไม่รู้ว่ากู้เสวี่ยเจียวเคยไปทำอะไรให้หล่อนขุ่นเคืองใจก็ตาม

"เก้าคะแนนเหรอ แค่หลับตากามั่วๆ ยังได้เยอะกว่านี้เลย ฮ่าๆๆ!"

ใครบางคนหัวเราะเยาะ

เสวี่ยเจียวยังคงสงบนิ่ง "แค่เพราะเมื่อก่อนฉันทำได้ไม่ดี ก็ไม่ได้หมายความว่าในอนาคตฉันจะทำไม่ได้เหมือนเดิม ในทางกลับกัน ฉันเชื่อว่าขอแค่ฉันพยายาม อย่างน้อยฉันก็คงทำคะแนนได้ดีกว่าพวกคนที่ไม่มีอะไรดีไปกว่าการจับกลุ่มนินทาคนอื่นก็แล้วกัน"

"นี่เธอว่าใครเป็นคนขี้นินทาฮะ?!"

เฉิงหมิงเจียวเสแสร้งต่อไปไม่ไหวแล้ว

"ใครตอบรับก็คนนั้นแหละ"

"กู้เสวี่ยเจียว เธอคิดจริงๆ เหรอว่าจะเอาชนะหมิงเจียวได้?! น่าขันสิ้นดี!"

อวี๋ฟางฟางแค่นเสียงเยาะ

"รอดูก็แล้วกัน"

เสวี่ยเจียวช้อนตาขึ้นเล็กน้อย

ใบหน้าของเธอสะสวยหมดจด วันนี้เธอรวบผมเป็นหางม้าและสวมชุดนักเรียน ด้วยการแต่งกายที่เรียบง่ายเช่นนี้ เธอกลับสามารถดึงดูดสายตาของทุกคนได้แทบจะในทันที

เฉิงหมิงเจียวมองใบหน้าของเธอด้วยความอิจฉาริษยาอย่างบ้าคลั่ง แต่เธอก็พยายามข่มมันไว้อย่างสุดความสามารถ "ถ้าอย่างนั้น พี่สาวก็พยายามเข้าล่ะ ฉันจะรอวันที่พี่แซงหน้าฉันได้ก็แล้วกัน! แต่ถ้าพี่สาวแซงฉันไม่ได้ ฉันคงต้องทำโทษพี่หน่อยแล้วล่ะ..."

เธอพูดพร้อมกับรอยยิ้ม ดูราวกับเป็นเรื่องล้อเล่น ทว่าดวงตาของเธอกลับกลอกกลิ้ง เต็มไปด้วยการคอยจับผิดและคิดคำนวณ

"ได้สิ แต่ถ้าฉันแซงหน้าเธอได้ น้องสาวก็ต้องยอมรับบทลงโทษด้วยเหมือนกันใช่ไหมล่ะ"

"แน่นอนอยู่แล้ว!"

เฉิงหมิงเจียวไม่เชื่อแม้แต่วินาทีเดียวว่าเธอจะเป็นฝ่ายแพ้

"ตกลง งั้นเรามาวัดกันที่เกรดสอบปลายภาคก็แล้วกัน"

เฉิงหมิงเจียวลุกขึ้นยืน นัยน์ตาของเธอเป็นประกายวาบ "คนแพ้ต้องยอมทำตามคำขอของคนชนะหนึ่งข้อ!"

เสวี่ยเจียวลุกขึ้นยืนเช่นกัน ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ตกลง"