บทที่ 24 - ชัยชนะที่คาดไม่ถึง

บทที่ 24 - ชัยชนะที่คาดไม่ถึง

ในเวลาเดียวกัน บนร่างของคาเอลก็ถูกปกคลุมด้วยกระแสไฟฟ้า

จากนั้นสายฟ้าก็สาดประกาย คาเอลหลบการโจมตีของซาช่าได้สำเร็จ

ด้วยแรงเฉื่อย ร่างกายของซาช่าจึงพุ่งกระแทกเข้ากับพื้นดินอย่างจัง

"ปัง!"

คาเอลหันกลับมา และฟาดฝ่ามือเข้าที่กลางหลังของซาช่าอย่างแรง

ทั้งสองคนต่างก็ไม่คาดคิดว่าโอกาสนี้จะมาถึงอย่างกะทันหันเช่นนี้

เมื่อซาช่าได้สติกลับมา มือของคาเอลก็บีบอยู่ที่คอของเธอเสียแล้ว

เมื่อสัมผัสได้ถึงสองมือที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าของคาเอล ซาช่าก็รู้ดีว่าขอเพียงอีกฝ่ายต้องการ ก็สามารถหักคอเธอได้อย่างง่ายดาย

"ฉันยอมแพ้"

ผลลัพธ์นี้เกิดขึ้นเร็วเกินไปจนผู้คนในที่เกิดเหตุยังตั้งตัวไม่ทัน

ไม่มีใครคาดคิดว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้ คาเอลเพียงแค่หลบการโจมตี แต่ซาช่ากลับเผยช่องโหว่ขนาดใหญ่เช่นนี้ออกมา

อันที่จริง ผู้คุมสอบทุกคนต่างก็คิดว่าผู้ชนะในการต่อสู้ครั้งนี้ควรจะเป็นซาช่า ทว่าผลลัพธ์สุดท้ายกลับเป็นเช่นนี้

ซาช่ายังไม่ทันได้แสดงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของตัวเองออกมา ก็ถูกจับจุดอ่อนและถูกจัดการในพริบตาเสียแล้ว

ชั่วขณะหนึ่ง เหล่าผู้คุมสอบในที่เกิดเหตุต่างก็รู้สึกอัดอั้นตันใจขึ้นมา

พวกเขาอุตส่าห์จัดตารางการแข่งขันให้ซาช่าคว้าแชมป์ได้อย่างสบายๆ แต่เธอกลับพ่ายแพ้ให้กับคาเอลอย่างง่ายดายท่ามกลางความได้เปรียบที่ท่วมท้นเช่นนี้ ซาช่าทำให้พวกเขาผิดหวังมากจริงๆ

หากเป็นสถานการณ์ที่ทุ่มสุดกำลังแล้วพ่ายแพ้ไปก็พอรับได้ แต่สถานการณ์ตรงหน้านี้พวกเขาไม่อาจยอมรับได้จริงๆ

กลับเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์บนอัฒจันทร์ที่หลังจากเห็นเหตุการณ์นี้แล้ว ก็เกิดความสนใจในตัวคาเอลขึ้นมาอีกครั้ง

"น่าสนใจดีนี่"

เมื่อได้ยินคำพูดของสตรีศักดิ์สิทธิ์ หัวหน้าผู้คุมสอบก็จดจำปฏิกิริยาของเธอไว้ทันที ดูจากท่าทีของสตรีศักดิ์สิทธิ์ตอนนี้แล้ว คาเอลคนนี้น่าจะยังมีลุ้นอยู่ อนาคตของเขาดูเหมือนจะกลับมามีความหวังอีกครั้ง

ตอนนี้สตรีศักดิ์สิทธิ์เริ่มสนใจคาเอลมากขึ้นจริงๆ เพราะการต่อสู้ของคาเอลนั้นแตกต่างจากคนอื่นๆ คนอื่นๆ อาจจะแค่กำลังต่อสู้ แต่จากสองรอบที่ผ่านมา

คาเอลกำลังห้ำหั่นเพื่อเอาชีวิตรอด ในตอนที่ลงมือ เขาจะเลือกวิธีโจมตีที่ไม่สนใจผลที่ตามมาเพื่อสร้างความเสียหายให้กับอีกฝ่าย และไม่มีข้อผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย ทุกย่างก้าวล้วนผ่านการคิดมาอย่างรอบคอบ

ในขั้นตอนที่ทุกคนยังไม่คุ้นเคยกับการเข่นฆ่า รูปแบบการต่อสู้ของคาเอลถือเป็นความได้เปรียบที่เหนือชั้นกว่าอย่างสิ้นเชิง

การจะเพาะบ่มรูปแบบและสภาวะจิตใจในการต่อสู้แบบนี้ได้ จำเป็นต้องผ่านประสบการณ์การต่อสู้อย่างโชกโชน

แต่คาเอลในตอนนี้กลับสามารถทำได้ สิ่งนี้พิสูจน์ได้ว่าคาเอลเป็นนักฆ่าโดยกำเนิด

ด้วยสภาวะจิตใจเช่นนี้ คนรุ่นราวคราวเดียวกันจะเอาชนะเขาได้อย่างไร

คนผู้นี้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ แต่หลังจากนี้ คาเอลจะรับมือกับคู่ต่อสู้คนสุดท้ายอย่างไรล่ะ?

คู่ต่อสู้คนสุดท้ายของคาเอลคือเด็กหนุ่มมนุษย์หิน หากเป็นในสภาพปกติ คาเอลย่อมสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย

แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สภาพปกติ อาวุธของเขาพังไปแล้ว การจะเจาะทะลุการป้องกันของเด็กหนุ่มมนุษย์หินด้วยมือเปล่าก็ดูเหมือนจะทำได้อยู่

แต่อาจจะต้องแลกมาด้วยความเสียหายอย่างหนักต่อตัวเอง

ในขณะที่รอบก่อนหน้านี้ เด็กหนุ่มมนุษย์หินได้พักการแข่งขัน จึงสามารถฟื้นฟูพละกำลังมาได้ระดับหนึ่ง

คาเอลมองดูดาบยาวของตัวเองที่พังยับเยิน พลางเริ่มครุ่นคิดหาวิธีรับมือ

จากนั้น คาเอลก็มองไปทางวินนี่ หากจำไม่ผิด นี่ก็เป็นการต่อสู้รอบสุดท้ายของวินนี่แล้ว จะเป็นไปได้ไหมที่จะขอยืมอาวุธของเธอมาใช้สักหน่อย

แต่พอคิดถึงอาวุธของวินนี่ คาเอลก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป

เพราะอาวุธของวินนี่คือกรงเล็บคู่หนึ่ง ซึ่งเห็นได้ชัดว่ากรงเล็บคู่นั้นถูกสร้างมาเพื่อขนาดมือเล็กๆ ของวินนี่ หากเขาใส่ก็คงจะไม่พอดี และอีกฝ่ายก็อาจจะไม่ยอมให้ยืมด้วย

ช่างเถอะ เดี๋ยวคงต้องสู้ด้วยมือเปล่ากับอีกฝ่ายนั่นแหละ หมัดนี้ของเขาบวกกับการเพิ่มแต้มสถานะมาเกือบเดือน ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะรับไหวหรือเปล่า

หลังจากเด็กหนุ่มมนุษย์หินเห็นคาเอลคว้าชัยชนะมาได้สามครั้งรวด

ตอนนี้สภาพจิตใจก็ซับซ้อนมากเช่นกัน เพราะแม้ว่าการที่คาเอลชนะมาได้อาจจะมีเรื่องดวงเข้ามาเกี่ยวข้องบ้าง แต่หากไม่มีความสามารถที่แท้จริงก็ไม่มีทางทำได้อย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น การต่อสู้กับซาช่าเมื่อครู่นี้ก็น่าทึ่งเกินไปจริงๆ

ตอนนี้เขายอมรับในความแข็งแกร่งของคาเอลอย่างสมบูรณ์แล้ว แต่ในเมื่อตอนนี้คาเอลไม่มีอาวุธ เขาก็รู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายได้เปรียบ

อีกด้านหนึ่ง วินนี่ก็พ่ายแพ้ให้กับเด็กหนุ่มระดับบีในที่สุด

ก็ช่วยไม่ได้ สภาพร่างกายของเธอในตอนนี้มันย่ำแย่เกินไปจริงๆ อย่าว่าแต่ยอดฝีมือในหมู่คนรุ่นราวคราวเดียวกันเลย แม้แต่คนที่ถูกคัดออกไปก่อนหน้านี้ หากมาสู้กับวินนี่ในตอนนี้ ก็อาจจะสามารถเอาชนะเธอได้เช่นกัน

เวลาล่วงเลยมาถึงครึ่งชั่วโมงสุดท้าย ซึ่งก็คือการต่อสู้ระหว่างคาเอลกับมนุษย์หิน

หากคาเอลชนะในรอบนี้ เขาก็จะคว้าชัยชนะรวดไปได้ ในขณะที่วินนี่ ตอนนี้มีสถิติแพ้รวด เธอมานั่งหงอยอยู่ที่อัฒจันทร์ ซึ่งตอนนี้อัฒจันทร์ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่เป็นผู้เข้าแข่งขัน

การแข่งขันชิงอันดับ 6 ถึง 20 ได้สิ้นสุดลงทั้งหมดแล้ว มนุษย์หมาป่าคว้าอันดับ 6 ไปครองอย่างไร้ข้อกังขา เมื่อเขาเห็นว่าหญิงสาวสายเลือดค้างคาวกลับเป็นฝ่ายแพ้รวด เขาก็แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ตอนนี้เขายอมรับผลลัพธ์นี้ไม่ได้ยิ่งกว่าวินนี่เสียอีก คนที่เอาชนะเขาและได้เข้ารอบมา กลับมาแพ้รวด มันช่างทำให้รู้สึกหดหู่จริงๆ

ตอนนี้เขาตั้งใจจะดูให้เห็นกับตาว่าคนพวกนี้เก่งกาจแค่ไหนกันเชียว เป็นไปได้ไหมว่าความห่างชั้นระหว่างเขากับคนพวกนี้จะมีมากขนาดนี้เชียวหรือ?

ในที่สุดก็มาถึงการต่อสู้รอบสุดท้าย จะเห็นได้ว่าตอนนี้เสื้อผ้าบนร่างของเด็กหนุ่มมนุษย์หินขาดวิ่น แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

บนร่างกายยังมีบาดแผลบางส่วนที่ยังไม่หายดี เห็นได้ชัดว่าแม้จะได้พักผ่อนมาบ้าง แต่สภาพร่างกายของเขาก็ยังคงย่ำแย่

ทางด้านคาเอลนั้นดีกว่ามาก ถึงขั้นที่พลังเวทยังค่อนข้างเต็มเปี่ยม ดังนั้นถึงแม้จะไม่มีอาวุธ คาเอลก็ยังมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้

การได้อันดับหนึ่งในการทดสอบนี้จะมีรางวัลอะไรไหมนะ คาเอลอดไม่ได้ที่จะคิดเช่นนี้

แต่ตอนนี้คงต้องคว้าอันดับหนึ่งมาให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน

เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น เด็กหนุ่มมนุษย์หินก็ใช้เวทมนตร์ธาตุดินแปลงร่างเป็นมนุษย์หินเหมือนเช่นเคย

แต่สามารถสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่า หินบนตัวเขาในตอนนี้ทั้งเล็กลงและบางลงกว่าเดิมมาก

หลังจากเห็นภาพนี้ คาเอลก็รู้ดีว่ารอบนี้เขานอนมาแน่ๆ

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใช้ร่างสายฟ้าในทันที เขารู้สึกว่าการเผชิญหน้ากับมนุษย์หินในระดับนี้ เขาไม่จำเป็นต้องใช้ร่างสายฟ้าตลอดเวลาก็สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้

รอบข้างมีสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่การต่อสู้ครั้งนี้ แต่มันก็ไม่ได้สร้างแรงกดดันใดๆ ให้กับคาเอลเลย

ผลลัพธ์ก็คือ การต่อสู้ครั้งนี้ดำเนินไปราวกับการแสดงอันงดงาม

คาเอลไม่ได้สู้แบบห้ำหั่นเหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับอาศัยความคล่องตัวสูงของตัวเอง หลบหลีกการโจมตีของอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่อง และค่อยๆ ตัดกำลังอีกฝ่ายทีละน้อย

เด็กหนุ่มมนุษย์หินรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ต้องรีบจบให้เร็วที่สุด แต่สนามประลองนั้นกว้างเกินไป แถมคาเอลก็เอาแต่วิ่งหนี เขาทำได้เพียงมองดูพลังเวทของตัวเองค่อยๆ หมดลงไปทีละน้อย จนสุดท้ายก็ไม่สามารถรักษาสภาพมนุษย์หินเอาไว้ได้