บทที่ 35 - จื่อโหรวคาดการณ์ได้แม่นยำดั่งเทพยดาจริงๆ!
บทที่ 35 - จื่อโหรวคาดการณ์ได้แม่นยำดั่งเทพยดาจริงๆ!
บทที่ 35 - จื่อโหรวคาดการณ์ได้แม่นยำดั่งเทพยดาจริงๆ!
เมื่อได้ยินคำพูดของเล่าเซียน ฮันสงก็ถึงกับยืนอึ้งอยู่กับที่ทันที
เขาหันไปมองลูกน้องด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
ลูกน้องจึงรีบตอบกลับมา
"เรียนใต้เท้า ขุนพลเตียวอุ๋นบอกว่าพวกเขาระหว่างทางกลับไปซีหลิงถูกข้าศึกดักซุ่มโจมตี จึงจำใจต้องหนีมาพึ่งพิงอำเภออันลู่ของเราขอรับ"
ฮันสงและเล่าเซียนต่างก็หน้าถอดสีทันที
ศัตรูสามารถบุกทะลวงเข้ามาถึงด้านหลังของอำเภอเอ้อได้แล้วงั้นหรือ
แม้เล่าเซียนจะยังรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่ฮันสงก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรอีก เขาจึงสั่งให้ลูกน้องไปเปิดประตูเมืองทันที
เล่าเซียนตั้งใจจะพูดเตือนอะไรอีกสักหน่อย แต่เขาก็ไม่สามารถสั่งให้ปิดประตูใส่ทหารของฝ่ายเดียวกันได้
ในเมื่อตอนนี้อำเภอเอ้อแตกแล้ว เป้าหมายต่อไปของศัตรูก็คงหนีไม่พ้นอำเภอซีหลิงหรือไม่ก็อำเภออันลู่แน่ๆ
และอำเภออันลู่ก็มีกำลังทหารประจำการอยู่เพียงสองพันนายเท่านั้น
หากไม่มีกำลังพลสนับสนุนเพิ่มเติม ก็คงเป็นเรื่องยากที่จะสามารถต้านทานการบุกโจมตีของข้าศึกได้
เล่าเซียนจึงตัดสินใจเดินตามฮันสงออกไปต้อนรับเตียวอุ๋นที่หน้าประตูเมือง
ณ ประตูเมือง
บานประตูเมืองที่สูงใหญ่ค่อยๆ เปิดอ้าออกทั้งสองฝั่ง
ที่ด้านหลังของเตียวอุ๋น มีทหารเลวสองคนที่กำลังส่งสายตาสื่อสารกัน แววตาของทั้งสองฉายแววดีใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าพวกเขาก็ยังไม่ได้ลงมือทำอะไรบุ่มบ่าม เพียงแค่แอบใช้ด้ามดาบสะกิดไปที่แผ่นหลังของเตียวอุ๋นเบาๆ
เตียวอุ๋นหันกลับมามองทั้งสองด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
จากนั้นเขาก็นำกองทหารที่แม้ภายนอกจะดูสะบักสะบอม แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความดุดันและเฉียบคม เดินเข้าไปในเมือง
ฮันสงและเล่าเซียนรีบเดินมาต้อนรับพวกเขาที่หน้าประตูเมืองอย่างรวดเร็ว
เมื่อเล่าเซียนสังเกตเห็นสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดและตื่นตระหนกของเตียวอุ๋น แววตาของเขาก็ฉายแววเคลือบแคลงสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง
ในเมื่อเดินทางมาถึงเมืองของฝ่ายตัวเองแล้ว ทำไมเขาถึงยังต้องทำหน้าเคร่งเครียดขนาดนั้นด้วย
เล่าเซียนกวาดสายตามองไปที่เหล่าทหารเบื้องหลังของเตียวอุ๋นด้วยความสงสัย แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่าแววตาของทหารพวกนี้ล้วนดุดันและแข็งกร้าว!
ไม่มีท่าทีของทหารที่พ่ายแพ้และเหนื่อยล้าจากการหลบหนีเลยแม้แต่น้อย!
เล่าเซียนรู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมากลางสมอง เขาตะโกนลั่นออกมาตามสัญชาตญาณ
"อย่าให้พวกมันเข้ามา! พวกมันคือข้าศึก! พวกมันคือศัตรู——!!"
เมื่อได้ยินคำเตือนของเล่าเซียน ฮันสงก็ถึงกับยืนเหวอไปเลย ทหารยามที่เฝ้าประตูเมืองก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ดึงสติกลับมา เงาร่างสองสายก็พุ่งทะยานผ่านร่างของเตียวอุ๋นด้วยความรวดเร็วและดุดันราวกับพยัคฆ์ร้าย พุ่งตรงเข้าไปหาฮันสงและเล่าเซียน!
ดาบสองเล่มถูกพาดไปที่ลำคอของคนทั้งสองอย่างรวดเร็ว
ฮันสงและเล่าเซียนล้วนเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นที่ไม่มีวรยุทธ์
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดขุนพลอย่างเตียวเลี้ยวและอุยเอี๋ยน พวกเขาย่อมไม่มีทางขัดขืนได้เลย
อุยเอี๋ยนตะโกนใส่ทหารยามชาวอันลู่ที่กำลังยืนทำตัวไม่ถูกด้วยเสียงอันดังกึกก้อง
"หากไม่อยากให้นายอำเภอของพวกเจ้าต้องคอขาดกระเด็น ก็จงวางอาวุธแล้วยอมจำนนซะ!"
ฮันสงที่รักตัวกลัวตายรีบตะโกนสั่งลูกน้องทันที
"เร็ว รีบวางอาวุธลง อย่าขัดขืนเด็ดขาด!"
แม้เล่าเซียนจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่เห็นได้ชัดว่าเขาก็หวาดกลัวจนสติแตกไปแล้วเช่นกัน
เมื่อเห็นหัวหน้าของตนถูกจับตัวไว้ เหล่าทหารยามก็หมดกำลังใจที่จะต่อสู้ พวกเขาต่างพากันโยนอาวุธทิ้งแล้วยอมจำนนแต่โดยดี
เตียวเลี้ยวและอุยเอี๋ยนพร้อมด้วยทหารกว่าพันนายเข้าควบคุมอำเภออันลู่ได้อย่างรวดเร็ว
ส่วนฮันสงและเล่าเซียนนั้นก็ถูกจับไปขังคุกตามระเบียบ
ทางด้านของเตียวอุ๋นที่ยอมจำนนมาตั้งแต่ตอนที่อยู่อำเภอเอ้อนั้น ก็ได้รับการต้อนรับจากเตียวเลี้ยวเป็นอย่างดี
ภายในค่ายทหาร
เตียวอุ๋นถูกเชิญให้ไปนั่งในตำแหน่งแขกผู้มีเกียรติ เตียวเลี้ยวยกจอกสุราขึ้นคารวะเขา
"ในครั้งนี้ต้องขอบคุณท่านที่ช่วยลวงให้พวกเขาเปิดประตูเมือง กองทัพของเราจึงสามารถยึดอำเภออันลู่มาได้โดยที่ไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ ข้าขอคารวะท่านหนึ่งจอก!"
เตียวอุ๋นยิ้มเจื่อน
"การที่ข้ายอมจำนนต่อใต้เท้าลิโป้ก็นับว่าอกตัญญูแล้ว ตอนนี้ยังต้องมาหลอกลวงสหายร่วมรบอีก ยิ่งทำให้กลายเป็นคนไร้สัจจะ
"คนอกตัญญูและไร้สัจจะเช่นข้า ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรับการคารวะจากท่านเหวินหยวนหรอก"
"อ๊ะ"
เตียวเลี้ยวส่ายหน้าปฏิเสธ
"ท่านกล่าวผิดแล้ว! เล่าเปียวเป็นเพียงพวกโจรที่คอยรักษาฐานที่มั่นของตนเอง เอาแต่คิดจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในมุมเล็กๆ ไม่มีความทะเยอทะยานอันใดเลย
"ทว่านายท่านของข้านั้นเป็นถึงยอดนักรบอันดับหนึ่งในแผ่นดิน ผู้มีความใฝ่ฝันอันยิ่งใหญ่!
"การได้ทำงานรับใช้ใต้เบื้องบาทของท่าน ย่อมต้องมีอนาคตที่สดใสรออยู่อย่างแน่นอน!
"อีกทั้งขุนนางที่ซื่อสัตย์ก็ย่อมต้องเลือกรับใช้เจ้านายที่คู่ควร
"เล่าเปียวผู้นั้นไร้ซึ่งคุณธรรมและความสามารถ เจ้านายที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้ ไม่คู่ควรให้ท่านเสียสละเพื่อเขาหรอก!
"การทิ้งความมืดมิดแล้วหันมาหาแสงสว่าง ถือเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดที่สุดแล้ว"
เมื่อได้ยินเตียวเลี้ยวเหยียดหยามเจ้านายเก่าของตนจนไม่มีชิ้นดี แม้เตียวอุ๋นจะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่สามารถหาเหตุผลมาโต้แย้งได้
ในเมื่อเขาตัดสินใจเดินมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ไม่มีทางหันหลังกลับได้อีก
เขาได้แต่หวังว่าการมาสวามิภักดิ์ต่อลิโป้ในครั้งนี้ จะนำพาผลลัพธ์ที่ดีมาให้เขาก็แล้วกัน
...
ณ อำเภอซีหลิง ภายในจวนผู้ว่าราชการเมือง
เล่าเปียวจ้องมองรายงานสถานการณ์การสู้รบสองฉบับที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยๆ สีหน้าของเขาดูย่ำแย่ราวกับของที่ขึ้นรา!
เดิมทีการที่อำเภอเอ้อถูกกองทัพของลิโป้ตีแตกอย่างกะทันหัน ก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีหนามแหลมทิ่มแทงอยู่ข้างหลังแล้ว
แต่นึกไม่ถึงเลยว่า อำเภออันลู่ที่มีความสำคัญราวกับริมฝีปากและฟันสำหรับอำเภอซีหลิง ก็จะมาถูกตีแตกไปอีกเมือง...
นี่มันจะรวดเร็วเกินไปแล้วนะ!
เล่าเปียวเริ่มสัมผัสได้ถึงวิกฤตการณ์ที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้!
เขาทอดสายตามองไกเหลียงที่กำลังยืนขมวดคิ้วมุ่นอยู่เบื้องหน้า แล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
"จื่อโหรว ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ใช่คนพูดเองหรอกหรือ ว่ากองทัพของลิโป้มีแต่พวกไร้ความสามารถ
"แล้วเหตุใดพวกมันถึงสามารถยึดเมืองของข้าไปได้ถึงสองเมืองภายในเวลาไม่ถึงสามวันเล่า
"ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเราควรจะทำอย่างไรดี"
ในเวลานี้ไกเหลียงเองก็รู้สึกอับอายขายหน้าจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี
ตามข้อมูลที่เขามีเกี่ยวกับลิโป้ ชายผู้นี้และเหล่าแม่ทัพนายกองของเขาควรจะเป็นพวกบ้าพลังที่มีแต่ความกล้าหาญแต่ไร้สติปัญญาเท่านั้นนี่นา
ต่อให้มีกุนซือระดับแนวหน้าอย่างเล่าหัวคอยให้คำแนะนำ ก็ไม่มีทางที่พวกมันจะสามารถตีแตกได้ถึงสองเมืองติดต่อกันรวดเร็วขนาดนี้
เหตุผลเดียวที่สามารถนำมาอธิบายเรื่องนี้ได้ก็คือ แผนการของฝ่ายศัตรูไม่เพียงแต่จะแยบยลเท่านั้น แต่ประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของทหารใต้บังคับบัญชาก็ยังสูงส่งมากอีกด้วย!
นี่ไม่ใช่ระดับที่กองกำลังธรรมดาทั่วไปจะสามารถทำได้เลย
เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ตัวเขาเองประเมินกองทัพของลิโป้ต่ำเกินไปจริงๆ!
ทว่าไกเหลียงก็รีบจัดระเบียบความคิด และพยายามหาทางออกให้กับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
"นายท่านโปรดวางใจ! แม้ศัตรูจะยึดเมืองของพวกเราไปได้ถึงสองเมืองติดต่อกัน แต่พวกเขาก็ยังต้องใช้เวลาในการปลอบขวัญราษฎรและฟื้นฟูกำลังทหารอยู่พักใหญ่
"พวกเราสามารถอาศัยจังหวะนี้ รีบยกทัพไปชิงอำเภออันลู่กลับคืนมาได้ขอรับ!
"ขอเพียงแค่พวกเราได้อำเภออันลู่กลับคืนมา มันก็จะกลายเป็นเหมือนขาทั้งสามของเก้าอี้ที่คอยค้ำยันอำเภอซีหลิงเอาไว้
"เมื่อเป็นเช่นนั้น ไม่ว่าศัตรูจะคิดจะบุกโจมตีเมืองใดเมืองหนึ่ง ก็ย่อมเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างแน่นอนขอรับ!"
เมื่อได้ยินดังนั้น เล่าเปียวก็เริ่มรู้สึกเบาใจลงมาบ้าง
"หากเป็นเช่นนั้น ก็สั่งให้หองจอและขุนพลชัวมอนำกำลังทหารหนึ่งหมื่นนายไปบุกโจมตีอำเภออันลู่
"อำเภออันลู่เพิ่งจะถูกศัตรูที่มีกำลังคนเพียงพันกว่านายยึดครองไป ทหารกว่าสองพันนายที่เคยประจำการอยู่ที่นั่น ย่อมต้องยังไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อพวกมันอย่างแน่นอน
"ชัวมอกับเตียวอุ๋นก็สนิทสนมกันดี บางทีอาจจะสามารถเกลี้ยกล่อมให้เตียวอุ๋นกลับใจได้
"หากพวกเขายอมร่วมมือกับเราจากด้านใน การยึดอำเภออันลู่กลับคืนมาก็คงไม่ใช่เรื่องยาก!"
ไกเหลียงพยักหน้าเห็นด้วย
"นายท่านฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก! แต่พวกเราก็ต้องระวังการลอบโจมตีที่อาจจะเกิดขึ้นในระหว่างการเดินทางด้วยนะขอรับ"
พูดจบ บนใบหน้าของไกเหลียงก็ปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ยขึ้นมา
...
กองทัพหนึ่งหมื่นนายภายใต้การนำของหองจอและชัวมอ เร่งรีบเดินทางมุ่งหน้าสู่อำเภออันลู่
เส้นทางที่ใกล้ที่สุด จำเป็นต้องข้ามแม่น้ำสายใหญ่ที่ชื่อว่า แม่น้ำฟู่เหอ
หองจอนำกองทัพขึ้นเรือเพื่อข้ามแม่น้ำ
ทว่าในขณะที่เรือกำลังจะแล่นถึงฝั่ง จู่ๆ กองทหารนับพันนายก็โผล่พรวดออกมาจากหลังเนินดินฝั่งตรงข้าม!
ห่าธนูนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานเข้าใส่กองทัพของหองจอดั่งฝูงตั๊กแตน!
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หองจอก็ยิ้มเยาะออกมา เขารีบสั่งให้ทหารยกโล่ขนาดใหญ่ที่เตรียมไว้ออกมาป้องกัน ทำให้ลูกธนูส่วนใหญ่ถูกปัดป้องไปได้
เมื่ออุยเอี๋ยนที่ยืนอยู่บนฝั่งเห็นดังนั้น สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"ศัตรูเตรียมการรับมือไว้ก่อนแล้วงั้นหรือ ถอย เร็วเข้า ถอยทัพ!"
สิ้นเสียงคำสั่ง อุยเอี๋ยนก็นำกองทหารม้าหนึ่งพันนายควบม้าหนีกลับไปที่อำเภออันลู่อย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นศัตรูวิ่งหนีหางจุกตูด ชัวมอก็หัวเราะร่าด้วยความสะใจ
"จื่อโหรวคาดการณ์ได้แม่นยำดั่งเทพยดาจริงๆ! ศัตรูเดาได้ว่ากองทัพของเราจะต้องมุ่งหน้าไปตีอำเภออันลู่ จึงตั้งใจจะลอบโจมตีพวกเราในขณะที่ข้ามแม่น้ำมาได้ครึ่งทาง
"น่าเสียดาย ที่แผนการของพวกมันถูกมองออกทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว!"
[จบแล้ว]