บทที่ 10 ถ้านิยายของลู่ชิงเฟิงได้ตีพิมพ์ในนิตยสาร ฉันจะไปเหมากินขี้ในส้วมให้ดู

"จริงสิ พี่ซิวซิว มีปัญหาอะไรไหมครับที่ผมเขียนลงในสมุดแบบนี้?"

หลังจากรับเงินมา ลู่ชิงเฟิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยถาม

ตอนนี้ไม่ใช่สมัยก่อนแล้ว และไม่ใช่ยุคที่ต้องส่งต้นฉบับกระดาษอีกต่อไป

สมัยก่อน นักเขียนใช้กระดาษตีตาราง คล้ายกับสมุดคัดลายมือ เพื่อเขียนบทความ

ตอนนั้น นักเขียนเรียกมันติดตลกว่า 'ปั่นต้นฉบับ'

ถือเป็นสิ่งที่เต็มไปด้วยความทรงจำของคนยุคก่อน

แต่เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็หันมาใช้ต้นฉบับอิเล็กทรอนิกส์กันหมด

แม้จะสะดวกสบาย แต่ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่ากลิ่นอายความคลาสสิกของนักเขียนยุคก่อนได้เลือนหายไป

"ไม่เป็นไรหรอก"

หยางซิวซิวส่งยิ้มให้พลางเก็บรวบรวมนิทานที่ลู่ชิงเฟิงเขียนไว้ในสมุดลงกระเป๋า

"ถึงจะได้ต้นฉบับอิเล็กทรอนิกส์มา ทางเราก็ต้องนำมาจัดหน้าและพิสูจน์อักษรใหม่อยู่ดี ตอนนี้พี่เป็นบรรณาธิการดูแลงานของคุณแล้ว เรื่องแค่นี้ถือเป็นหน้าที่ของพี่จ้ะ"

"เพราะฉะนั้นไม่ต้องคิดมากหรอกนะ อาจารย์ลู่"

พูดจบเธอก็ขยิบตาให้อย่างหยอกเย้า

ลู่ชิงเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างเก้อเขิน

ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย—แม้กระทั่งในชาติก่อน—ว่าจะมีใครมาเรียกเขาว่า 'อาจารย์'

"ถ้าอย่างนั้นฝากตัวด้วยนะครับ บรรณาธิการหยาง"

เมื่อเอ่ยจบ ทั้งสองต่างก็ส่งยิ้มให้แก่กัน

...

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่ชิงเฟิงจงใจตื่นแต่เช้าตรู่ เขาหยิบเงินค่าต้นฉบับสดๆ ร้อนๆ ที่เพิ่งได้รับเมื่อคืนไปที่ร้านอาหารเช้าใต้ตึกและกินจนอิ่มแปร้

เขายังสั่งไข่เพิ่มสองฟองและนมอีกกล่องเพื่อเสริมสารอาหารที่ร่างกายขาดหายไปเป็นพิเศษ

เมื่อไปถึงโรงเรียน เขาก็ยังคงลอกการบ้านของเพื่อนซี้ทั้งสองคนต่อไป

หลิวซินและโหวเสี่ยวปิงต่างก็เคยชินกับเรื่องนี้เสียแล้ว

เมื่อเขาลอกการบ้านเสร็จ เวลาก็ยังเหลืออีกพักใหญ่กว่าจะถึงคาบโฮมรูมช่วงเช้า ทั้งสามคนจึงจับเข่าคุยกันที่โต๊ะของลู่ชิงเฟิง

"เมื่อคืนพ่อฉันบอกว่า อยากให้ฉันไปเรียนปวส.ช่างยนต์ จบมาจะได้สืบทอดอู่ของที่บ้านต่อ"

หลิวซินพูดอย่างหดหู่

ผลการเรียนของเขาก็ไม่ได้เรื่อง—จัดอยู่ในเกณฑ์เด็กเรียนแย่แบบมาตรฐาน เวลาส่วนใหญ่ในห้องเรียนก็หมดไปกับการแอบอ่านนิยาย

ด้วยเหตุนี้ เขาถึงขั้นลงทุนซื้อเครื่องเล่น MP4 ตกรุ่นมาเครื่องหนึ่ง

เพราะโรงเรียนห้ามพกโทรศัพท์มือถือ เขาจึงโหลดนิยายใส่เครื่องเล่น MP4 เอาไว้แทน

ลู่ชิงเฟิงรู้สึกแปลกใจ

"จำเป็นต้องไปเรียนปวส.ด้วยเหรอ พ่อนายสอนให้เองไม่ได้หรือไง?"

"พ่อบอกว่าอนาคตเป็นยุคของรถยนต์พลังงานทางเลือก เทคโนโลยีการซ่อมรถก็ต้องก้าวตามให้ทันยุคสมัย พ่อเลยอยากให้ฉันไปเรียนเรื่องพวกนี้โดยเฉพาะ"

"พ่อนายนี่มองการณ์ไกลดีแฮะ"

หลี่ว์ฮุยเพื่อนร่วมโต๊ะที่กำลังเคี้ยวแผ่นซานจาตุ้ยๆ พูดแทรกขึ้นมา

นับตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อวาน เขาก็ทึกทักเอาเองว่าตัวเองเป็นเพื่อนกับลู่ชิงเฟิงไปแล้ว

"แต่ฉันไม่อยากเป็นช่างซ่อมรถนี่นา ฉันอยากเขียนนิยายมากกว่า"

หลิวซินหน้ามุ่ยด้วยความหนักใจ

เขาไม่สนใจกิจการของที่บ้านเลยสักนิด แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งพ่อผู้บังเกิดเกล้า

แหงล่ะ คนเป็นช่างซ่อมรถย่อมต้องมือหนัก แถมเวลาที่เข็มขัดหนังยี่ห้อเซเว่นวูล์ฟส์ตวัดแหวกอากาศคงเกิดเสียงดังขวับๆ ฟาดลงมาคงเจ็บพิลึก

ลู่ชิงเฟิงประหลาดใจ เขาไม่ยักรู้มาก่อนว่าเพื่อนซี้มีความฝันอยากจะเป็นนักเขียน

เมื่อนึกย้อนกลับไป ชาติก่อนเขาก็เคยเขียนนิยายออนไลน์อยู่พักหนึ่งเหมือนกัน

ผลสุดท้ายคือโดนนักอ่านด่าเปิงจนเสียศูนย์ รายได้อันน้อยนิดที่หามาได้ยังไม่คุ้มกับค่าเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำด้วยซ้ำ

"นายก็เขียนนิยายควบคู่ไปกับตอนเรียนปวส.ก็ได้นี่ ถ้านายรุ่งทางนี้จริงๆ ถึงตอนนั้นค่อยไปบอกพ่อก็ยังไม่สาย"

โหวเสี่ยวปิงเสนอแนะ

ผลการเรียนของเจ้าลิงนั้นดีที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งสี่คน หากเขาตั้งใจอ่านหนังสือ การสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำก็คงไม่ใช่เรื่องยาก

แต่ฐานะทางบ้านของเขาอยู่ในระดับปานกลาง ซึ่งนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เขามีความคิดเป็นผู้ใหญ่กว่าเพื่อน เขาถือเป็นมันสมองของแก๊งสามช่าในอดีต

"เข้าท่าแฮะ"

สีหน้ากลัดกลุ้มของหลิวซินค่อยๆ จางหายไป เขาตบไหล่กอดคอเจ้าลิงอย่างอารมณ์ดี

"อาเฟิง แล้วนายล่ะ วางแผนจะทำอะไรหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัย?"

โหวเสี่ยวปิงปัดมือเพื่อนออกแล้วหันไปมองลู่ชิงเฟิง

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิต และเด็กวัยรุ่นในวัยนี้ก็เริ่มหัดที่จะวางแผนอนาคตของตัวเองกันแล้ว

โดยเฉพาะกลุ่มเด็กที่เรียนไม่เก่ง เพราะพวกเขาต้องเตรียมใจรับมือกับการก้าวเข้าสู่โลกแห่งการทำงานทันทีที่เรียนจบ

"ฉันเหรอ?"

ลู่ชิงเฟิงเงยหน้าขึ้น เขามีเป้าหมายที่ชัดเจนอยู่ในใจเสมอ

"งานสบายๆ ใกล้บ้าน ถ้าจะให้ดีที่สุดคือไม่ต้องทำอะไรเลย นอนอยู่เฉยๆ ก็มีเงินไหลเข้าบัญชี"

"เวรเอ๊ย"

"ฝันกลางวันอยู่รึไง"

...

ทั้งสามคนพร้อมใจกันชูนิ้วกลางให้เขา

จังหวะนั้นเอง เสียงกริ่งก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณเริ่มต้นคาบโฮมรูมช่วงเช้า

หลังจากเสียงกริ่งดังได้ไม่นาน ครูสอนวิชาภาษาจีนก็เดินเข้ามา

ในมือของเธอถือหนังสือเล่มหนาสองเล่ม เดินตรงดิ่งมาหาลู่ชิงเฟิง

ห้องเรียนที่กำลังจอแจพลันเงียบกริบ สายตาหลากหลายคู่จับจ้องมาที่จุดเดียวกัน

การที่ครูเดินตรวจความเรียบร้อยในช่วงโฮมรูมตอนเช้านั้นเป็นเรื่องปกติ แต่การที่ครูพุ่งเป้าไปหานักเรียนที่ผลการเรียนรั้งท้ายนั้นต่างหากที่ไม่ปกติ

เดิมทีลู่ชิงเฟิงเข้ามาเรียนที่นี่ผ่านโควตานักเรียนสายศิลปะการแสดง

ดังนั้นต่อให้ผลการเรียนของเขาจะย่ำแย่แค่ไหน บรรดาครูก็มักจะปล่อยผ่านและไม่ค่อยมาวุ่นวายกับเขานัก

นี่เป็นครั้งแรกที่ครูมาหาเขาเป็นการส่วนตัว

ทันใดนั้น ทุกคนก็พากันนึกถึงข่าวลือเมื่อวาน เรื่องที่ลู่ชิงเฟิงจะลงแข่งขันการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่

และครูเฉินก็มาเพราะเรื่องนี้จริงๆ

เธอวางหนังสือ 'รวมผลงานคัดสรรการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่' ทั้งสองเล่มลงตรงหน้าลู่ชิงเฟิง ยืนอยู่ข้างๆ เขาแล้วเอ่ยว่า

"ช่วงสองสามวันนี้ก็ลองศึกษาหนังสือสองเล่มนี้ดูนะ ถึงแม้การประกวดเรียงความแนวคิดใหม่จะไม่ได้จำกัดหัวข้อ แต่คณะกรรมการก็มีแนวที่ชอบชัดเจน"

"หนังสือสองเล่มนี้รวบรวมผลงานชั้นเยี่ยมของผู้ชนะปีก่อนๆ เอาไว้ เธอสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางได้"

"ครูเอาโน้ตบุ๊กมาแล้วนะ ช่วงพักกลางวันเธอแวะไปใช้ได้เลย"

พูดจบ เธอก็ตบไหล่เขาเบาๆ แล้วเดินจากไป

บรรยากาศภายในห้องเรียนพลันเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมาทันที

อารมณ์ประมาณว่ากำลังส่งสายตา 'มองดูไอ้พวกชอบเรียกร้องความสนใจ'

"ลู่ชิงเฟิง"

ทันทีที่หมดคาบโฮมรูมช่วงเช้า ก็มีคนเดินเข้ามาหาเรื่องทันที—เด็กหนุ่มที่มีหน้าตาละม้ายคล้ายฮิปโป

ทำไมถึงบอกว่าเขาหน้าเหมือนฮิปโปน่ะหรือ?

ก็เพราะเขามีปากที่กว้างมากๆ ยังไงล่ะ

ลู่ชิงเฟิงรู้จักหมอนี่ดี หมอนี่ชื่อหวงชิงหยาง

ในห้องนี้มีอยู่สองคนที่ไม่ชอบขี้หน้าเขา คนแรกคือโจวจิง ส่วนอีกคนก็คือเจ้านี่แหละ

โจวจิงนั้นเป็นเพราะผันตัวจากแฟนคลับมาเป็นแอนตี้แฟน แต่ความเกลียดชังของหวงชิงหยางนั้นดูจะไร้เหตุผลไปสักหน่อย

หมอนี่เป็นพวกหยิ่งยโส ชอบโอ้อวดและทำตัวกร่าง มักจะทำเรื่องเหนือความคาดหมายเพื่อเรียกร้องความสนใจอยู่เสมอ

แต่เนื่องจากเมื่อก่อนลู่ชิงเฟิงเปรียบเสมือนสปอตไลต์เดินได้ จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะไม่มีใครสนใจหมอนี่นัก

คนที่ชอบทำตัวเด่น ย่อมทนไม่ได้ที่จะเห็นใครคนอื่นโดดเด่นไปกว่าตัวเอง

ดังนั้น เขาจึงตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับลู่ชิงเฟิงไปโดยปริยาย

ในความทรงจำ มีหลายครั้งที่หวงชิงหยางชอบเข้ามาหาเรื่องเยาะเย้ยเขา

ซึ่งเจ้าของร่างเดิมก็จะปล่อยให้เพื่อนซี้ออกโรงปกป้องแทน ไม่ก็เอาแต่ก้มหน้าอดทนฟังเงียบๆ

"นี่นายจะลงประกวดเรียงความแนวคิดใหม่จริงๆ เหรอเนี่ย?"

หวงชิงหยางทั้งปากกว้างและเสียงดังตะโกนลั่น ส่งผลให้เพื่อนทั้งห้องหันมามองเป็นตาเดียว

สายตาหลายสิบคู่ที่จับจ้องมา ยิ่งทำให้เขารู้สึกได้ใจจนออกนอกหน้า

"อืม นายก็จะลงแข่งด้วยหรือไง?"

ลู่ชิงเฟิงปรายตามองหมอนั่นแล้วพยักหน้ารับ

"อย่าเลยดีกว่า มันน่าอายจะตายไป งานเขียนระดับขยะอย่างนายน่ะ ถ้าขืนไปลงแข่งแล้วโรงเรียนอื่นรู้เข้า แถมยังมีคนมาเห็นบทความนายอีก มีหวังโรงเรียนเราโดนหัวเราะเยาะจนฟันร่วงแน่"

เขาจงใจพูดเสียงดังฟังชัด แถมยังทำท่าทางประกอบการพูด ส่งผลให้เพื่อนร่วมห้องหลายคนหลุดขำพรืดออกมา

นั่นยิ่งทำให้เขาได้ใจเข้าไปใหญ่

โจวจิงที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดหัวเราะคิกคักราวกับแม่ไก่

"หนักหัวนายหรือไง ไอ้ปากกว้างหวง"

หลิวซินกับโหวเสี่ยวปิงรีบพุ่งออกมารับหน้าแทนทันที

"จะไม่เกี่ยวกับฉันได้ยังไง ถ้าหมอนี่เขียนออกมาห่วยแตก มันก็พานทำลายชื่อเสียงของครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนไปด้วยน่ะสิ"

หวงชิงหยางเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมลดละ ถึงขั้นดึงเอาคนทั้งโรงเรียนมาเป็นข้ออ้าง

"เพื่อนหวง ตามปกติแล้วเนี่ย ถืองานเขียนของฉันมันห่วยเกินไป ทางกองประกวดเขาก็แค่ปัดตกต้นฉบับไปก็แค่นั้น เรียงความไม่ได้ตีพิมพ์หรอก ไม่ต้องไปพูดถึงเรื่องจะมีใครมาเห็นเลย"

ลู่ชิงเฟิงตอกกลับด้วยความหวังดี เพื่อเตือนสติถึงความผิดพลาดทางตรรกะในคำพูดของอีกฝ่าย

หวงชิงหยางถึงกับสะอึก

ลู่ชิงเฟิงพูดต่อ

"อีกอย่าง นายเอาความมั่นใจมาจากไหนว่างานเขียนของฉันมันต้องห่วยแตกแน่ๆ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

หวงชิงหยางอ้าปากกว้างหัวเราะลั่น

"น้ำหน้าอย่างนายเนี่ยนะ ถ้าผลการเรียนอย่างนายเขียนเรียงความออกมาได้ดี ฉันจะยอมหกคะเมนตีลังกาสระผมให้ดูเลย"

"นี่นายกำลังดูถูกใครอยู่ พี่ลู่ของฉันเป็นถึงนักเขียนที่ส่งต้นฉบับตีพิมพ์ลงนิตยสารเชียวนะเว้ย"

จังหวะนั้นเอง จู่ๆ หลี่ว์ฮุยก็โพล่งประโยคที่ดึงดูดความสนใจของทุกคนขึ้นมา

ว่าไงนะ?

ส่งต้นฉบับตีพิมพ์ลงนิตยสารงั้นเหรอ

สำหรับเด็กนักเรียน สิ่งที่พวกเขาคลุกคลีด้วยมากที่สุดในชีวิตประจำวันก็คือหนังสือ ตัวหนังสือจึงยังคงมีความขลังในสายตาของพวกเขาอยู่บ้าง

อีกอย่าง นิตยสารในยุคนี้ก็ยังไม่ได้เลือนหายไปไหน

ในชีวิตของพวกเด็กๆ พ่อแม่อาจจะห้ามไม่ให้อ่านนิยาย แต่ก็ไม่เคยสั่งห้ามหากพวกเขาจะอ่านนิตยสารวรรณกรรม

แม้แต่ทางโรงเรียนเองก็ยังส่งเสริมให้นักเรียนอ่านหนังสือนอกเวลาให้มากขึ้น

ดังนั้น หากคุณไปบอกเพื่อนร่วมชั้นว่ากำลังเขียนนิยายออนไลน์ พวกเขาอาจจะหัวเราะเยาะคุณได้

แต่ถ้าคุณบอกว่าบทความของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงนิตยสารล่ะก็ พวกเขาจะคิดว่าคุณเป็นคนที่เจ๋งสุดๆ ไปเลย

ทว่า คำพูดของหลี่ว์ฮุยกลับนำพาเสียงหัวเราะเยาะระลอกใหม่มาสู่ลู่ชิงเฟิงแทน

"ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้านิยายกากๆ ของลู่ชิงเฟิงได้ตีพิมพ์ลงนิตยสารจริงๆ ล่ะก็ ฉัน หวงชิงหยาง จะขอรับเหมากินขี้ในส้วมของโรงเรียนให้เกลี้ยงเลยคอยดู!"

ลู่ชิงเฟิงลอบถอนหายใจ

ทำไปเพื่ออะไรกัน? อายุแค่นี้แต่กลับไม่เรียนรู้อะไรดีๆ วันๆ เอาแต่หาเรื่องกินของฟรี

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง หยางซิวซิวก็ก้าวเท้าเดินผ่านประตูสำนักงานนิตยสารเข้าไป