บทที่ 26 : เก็บตัวบำเพ็ญเพียร

หมิงเหอมองดูเจ้าตัวเล็กทั้งห้าตรงหน้าและอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดหัว ชิงหลงและจูเชวี่ยนั้นยังพอทำเนา เนื่องจากพวกเขามีอ๋าวหมิงและเฟิ่งหนิงคอยชี้แนะ ทั้งชิงหลงและจูเชวี่ยต่างก็มาจากเผ่ามังกรและเผ่าหงส์ตามลำดับ จึงสามารถรับการสืบทอดต่างๆ ได้ ไม่ว่าจะเป็นวิชาศักดิ์สิทธิ์ คาถาอาคม หรือสิ่งอื่นใด ทว่าไป๋หู่ เสวียนอู่ และหมาป่าโลหิตกลับทำให้หมิงเหอรู้สึกมืดแปดด้านไปชั่วขณะ

เจ้าสามตัวนี้ไม่มีการสืบทอดเป็นของตนเอง และเนื่องจากพวกมันล้วนเป็นร่างแยกของหมิงเหอ พวกมันจึงทำได้เพียงรับการสืบทอดวิชาต่างๆ จากหมิงเหอเท่านั้น

หมิงเหอมองดูเจ้าตัวเล็กทั้งห้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลิกใส่ใจพวกมันมากนัก ท้ายที่สุดแล้ว ในดินแดนฮุ่นตุ้นเวลานี้ยังไม่มีเคล็ดวิชาการบำเพ็ญเพียรที่เหมาะสมนัก พวกมันจึงต้องทำความเข้าใจเอาเอง

ส่วนเรื่องการถ่ายทอดวิถีแห่งเต๋านั้น หมิงเหอไม่ได้มีความคิดเช่นนั้นเลย ขนาดตัวเขาเองยังไม่สามารถทำความเข้าใจการบำเพ็ญเพียรของตนได้อย่างถ่องแท้ แล้วเขาจะไปถ่ายทอดวิถีให้ผู้อื่นได้อย่างไร?

หลังจากจัดการให้เจ้าตัวเล็กทั้งห้าแยกย้ายไปบำเพ็ญเพียรด้วยตนเองแล้ว หมิงเหอก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาเริ่มบำเพ็ญเพียร 《วิชาเสวียนหยวนเก้าวัฏจักร》 อย่างต่อเนื่อง

ผู้ฝึกตนจะสามารถทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ต่างๆ ได้ก็ต่อเมื่ออยู่ในขอบเขตไท่อี่เท่านั้น และเขาเองก็ยังไม่อยากทะลวงเข้าสู่ขอบเขตไท่อี่จินเซียนในเวลานี้ ส่วนการทำความเข้าใจเมล็ดพันธุ์เต๋าแห่งโชคชะตา เมื่อมี 《หม้อสกัดหงเหมิง》 แล้ว การแบ่งปันโดยตรงในภายหลังย่อมดีกว่าการมานั่งเพียรพยายามทำความเข้าใจอย่างยากลำบากในตอนนี้มาก

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงบำเพ็ญเพียร 《วิชาเสวียนหยวนเก้าวัฏจักร》 เท่านั้น

สิ่งที่เรียกว่าการบำเพ็ญเพียร แท้จริงแล้วก็คือการทำความเข้าใจนั่นเอง 《วิชาเสวียนหยวนเก้าวัฏจักร》 ไม่มีเส้นทางการบำเพ็ญเพียรที่ตายตัว มีเพียงอักขระเต๋าแต่ละตัวเท่านั้น

เป็นเพราะหมิงเหอสามารถทำความเข้าใจร่องรอยของอักขระเต๋าที่บันทึกไว้ใน 《วิชาเสวียนหยวนเก้าวัฏจักร》 ผ่านแรงกดดันของผานกู่บนเขาปู้โจวได้ต่างหาก มิเช่นนั้น หากเขาต้องทำความเข้าใจด้วยตนเอง ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรเขาถึงจะสามารถทำความเข้าใจมันได้สำเร็จ

กล่าวอย่างง่ายคือ 《วิชาเสวียนหยวนเก้าวัฏจักร》 นั้นบำเพ็ญเพียรได้ง่ายมาก มันคือการขัดเกลาร่างเนื้อและหยวนเสินอย่างต่อเนื่องผ่านอักขระเต๋าที่บันทึกไว้ในเคล็ดวิชา เพื่อให้ร่างเนื้อและหยวนเสินได้รับการชำระล้างอย่างไม่หยุดยั้ง และเสริมสร้างรากฐานของพวกมันให้แข็งแกร่งมั่นคง

กาลเวลาล่วงเลยผ่านไป กว่าสี่หมื่นปีผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

ในวันนี้ จู่ๆ หมิงเหอก็ลืมตาขึ้น ประกายแสงอันเฉียบคมพาดผ่านนัยน์ตาของเขา

หมิงเหอยื่นมือออกไป ลำแสงสายหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามาในมือของเขา โดยทะลวงผ่าน 《ค่ายกลเพลิงกรรมแผดเผาฟ้า》 เข้ามา

ทันทีที่ลำแสงนั้นเข้ามาอยู่ในมือของหมิงเหอ มันก็เผยให้เห็นร่างที่แท้จริง นั่นก็คือ 《หม้อสกัดหงเหมิง》

หมิงเหอไม่ได้ตรวจสอบโลหิตแก่นแท้ภายใน 《หม้อสกัดหงเหมิง》 ในทันที แต่เขาเลือกที่จะส่งสัมผัสเทวะเข้าไปใน 《หม้อสกัดหงเหมิง》 เพื่อตรวจสอบมันแทน เขาพบว่าหลังจากใช้เวลาห้าหมื่นปีในการหลอมรวมโลหิตแก่นแท้ 《หม้อสกัดหงเหมิง》 ก็มีอาคมต้องห้ามแต่กำเนิดเพิ่มขึ้นมาถึงสิบสองชั้นแล้ว ห่างเพียงก้าวเดียวก็จะก้าวเข้าสู่ระดับของวิเศษแต่กำเนิดระดับกลาง เมื่อเห็นเช่นนี้ หมิงเหอก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

หลังจากตรวจสอบ 《หม้อสกัดหงเหมิง》 แล้ว เขาก็ส่งสัมผัสเทวะเข้าไปในมิติภายในของ 《หม้อสกัดหงเหมิง》 เขาเห็นว่าภายในมิติของ 《หม้อสกัดหงเหมิง》 นั้น มีโลหิตแก่นแท้อยู่ถึงหนึ่งร้อยยี่สิบห้าหยด

เทพมารแต่กำเนิดนั้นเกิดมาพร้อมกับความรู้แจ้ง และแน่นอนว่าหมิงเหอก็เช่นกัน

เพียงกวาดสัมผัสเทวะ เขาก็รู้ถึงที่มาของโลหิตแก่นแท้เหล่านี้ หมิงเหอไม่รอช้า เขานั่งขัดสมาธิ และเพียงแค่ขยับความคิด ละอองเจินหลิงหนึ่งร้อยยี่สิบห้าดวงก็ลอยออกมาจากร่างเจินหลิงที่กำลังนั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่

ทันทีที่ละอองเจินหลิงผสานเข้ากับโลหิตแก่นแท้ หมิงเหอก็สามารถรับรู้ถึงเมล็ดพันธุ์เต๋าบนร่างแยกทั้งหนึ่งร้อยยี่สิบห้าร่างได้ในพริบตา

เดิมทีหมิงเหอเตรียมพร้อมที่จะเข้าสู่การเก็บตัวบำเพ็ญเพียรในทันที ทว่าเมื่อคิดดูอีกที การเก็บตัวครั้งนี้อาจต้องใช้เวลาเนิ่นนานจนไม่อาจทราบได้ เขาจึงสะบัดมืออีกครั้ง ชักนำน้ำจากทะเลโลหิตอันไร้ที่สิ้นสุดให้ไหลทะลักเข้าไปใน 《หม้อสกัดหงเหมิง》 โดยตรง 《หม้อสกัดหงเหมิง》 ได้ส่งข้อมูลกลับมา บ่งบอกว่ามันต้องใช้เวลาถึงหนึ่งแสนปีในการชำระล้างโลหิตแก่นแท้ให้บริสุทธิ์ เนื่องจากปริมาณน้ำจากทะเลโลหิตในครั้งนี้มีมากกว่าครั้งก่อนถึงสามเท่าตัว