บทที่ 25 แลกเปลี่ยนสมบัติล้ำค่า พลังยุทธรุดหน้า!

เมื่อหลู่เยวียนและคนอื่นๆ กลับมาถึงที่ทำการเมืองฉื้อเซีย เจ้าหน้าที่ของกรมปราบมารก็ไปถึงสมรภูมิแล้ว

เมื่อพวกเขาเห็นภาพภูเขาศพและทะเลเลือดที่เชิงเขา ต่างพากันหน้าซีดเผือดจนอดไม่ได้

ฉากนองเลือดพวกเขาพบเห็นมาไม่น้อย แต่ล้วนเป็นฝีมือของพวกปีศาจมารร้ายทั้งสิ้น

แต่นี่หลังจากใต้เท้าหลู่มาถึงเมืองฉื้อเซีย เหตุใดการลงมือแต่ละครั้งถึงได้นองเลือดถึงเพียงนี้?

นี่ไม่โหดเหี้ยมเกินไปหน่อยหรือ?

ทว่าเมื่อคิดดูอีกที สิ่งที่ถูกสังหารล้วนเป็นคนของลัทธิมาร จึงช่างมันเถอะ

การสังหารที่โหดเหี้ยมและผลงานที่โดดเด่น หากวีรกรรมต่างๆ ของเมืองฉื้อเซียแพร่ออกไป ชื่อของหลู่เยวียนจะต้องดังก้องไปทั่วชิงโจวอย่างแน่นอน

บ่ายวันที่สอง หลู่เยวียน ซูติ้งอัน และคนอื่นๆ ก็กลับมาถึงกรมปราบมารชิงโจว

ที่หอภารกิจ ในห้องรับมอบงาน

เสมียนเหล่าหลิวรับแฟ้มคดีมาดู หลังจากอ่านเหตุการณ์ที่บันทึกไว้ในนั้น เขาก็แทบอยากจะเอามือตบหน้าตัวเอง

นี่คือแฟ้มคดีสำหรับปิดงานหรือ?

เขานึกว่าใครเอาประวัติส่วนตัวมายื่นให้เสียอีก

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เหล่าหลิวเผยรอยยิ้มประจบ

สังหารปีศาจโลหิต กำจัดมารศพ กระทั่งเยียนจิ่วเยวียนหัวหน้าสำนักย่อยลัทธิฉางเซิงก็ถูกใต้เท้าหลู่กำจัดไปแล้ว

ท่านออกไปแค่สองวัน ผลงานนี้เทียบเท่ากับที่คนทั่วไปทำได้สองปีเลยนะ

รอสักครู่ แม้ท่านจะไม่ได้เป็นคนรับคดีมารศพและเยียนจิ่วเยวียนโดยตรง แต่เพียงแค่มาลงบันทึกที่นี่ ก็สามารถรับรางวัลผลงานเพิ่มได้อีกสองส่วน

หลู่เยวียนกล่าวขอบคุณทันที และถือโอกาสลงชื่อให้ซูติ้งอันได้รับผลงานในฐานะผู้ช่วยไปด้วยอีกสองส่วน

ท้ายที่สุดแล้วอีกฝ่ายวิ่งเต้นไปมา คอยเรียกใต้เท้าหลู่อยู่ไม่ห่าง และทุ่มเทลงแรงไปไม่น้อย

หากไม่ใช่เพราะซูติ้งอันเตรียมงานไว้ดี การสังหารปีศาจของเขาคงไม่ราบรื่นเช่นนี้

บุ๋นและบู๊เกื้อกูลกัน ประโยชน์ส่วนนี้อีกฝ่ายสมควรได้รับอย่างยิ่ง

ไม่นานนัก เสียงของเหล่าหลิวก็ดังขึ้นที่ข้างหูหลู่เยวียน

สังหารปีศาจโลหิตขอบเขตเริ่มแรกหนึ่งตน บริวารโลหิตขอบเขตสามัญแปดสิบเจ็ดตน ได้รับผลงาน 130 แต้ม

สังหารมารศพขอบเขตลี้ลับหนึ่งตน หุ่นเชิดศพขอบเขตสามัญสามสิบเจ็ดตน ได้รับผลงาน 360 แต้ม

สังหารรองเจ้าสำนักลัทธิฉางเซิง หลิวหยวิ๋นและหลิวชิงซือ หัวหน้าสำนักย่อยเยียนจิ่วเยวียน รวมถึงสาวกอีกสามสิบสองคน ได้รับผลงาน 515 แต้ม

ใต้เท้าหลู่ ครั้งนี้ท่านได้รับแต้มผลงานรวมทั้งสิ้น 1,005 แต้ม ได้ลงทะเบียนไว้เรียบร้อยแล้ว

ท่านสามารถใช้ป้ายประจำตัวเข้าหอสมบัติล้ำค่าเพื่อแลกเปลี่ยนทรัพยากร หรือจะไปที่หอวรยุทธ์เลิศล้ำเพื่อแลกเคล็ดวิชาการต่อสู้ก็ได้

...

หลู่เยวียนยังไม่ขาดแคลนเคล็ดวิชา กลับสนใจหอสมบัติล้ำค่ามากกว่า

หอสมบัติล้ำค่าเป็นตึกสามชั้น เสาไม้สีแดงชาด ประตูบานใหญ่ตอกหมุดทองแดง

เขายื่นป้ายประจำตัวให้องครักษ์ที่เฝ้าอยู่สองคน คนหนึ่งตรวจดูแล้วรีบคืนป้ายให้ทันที

ใต้เท้า เชิญครับ!

ชั้นแรกเต็มไปด้วยชั้นวางไม้จันทน์หอม บนแต่ละชั้นวางกล่องหยก ขวดกระเบื้อง และกล่องไม้ขนาดต่างๆ เอาไว้

มีทั้งยันต์ โอสถ อาวุธวิเศษ และสมบัติล้ำค่าทุกประเภท

หน้ากล่องแต่ละใบแขวนป้ายไม้เล็กๆ เขียนชื่อและแต้มผลงานที่ต้องใช้แลกเปลี่ยน

ยิ่งชั้นสูงขึ้นไป ของก็ยิ่งดีขึ้น

เขาเดินกวาดสายตาที่ชั้นสองแล้วขึ้นไปชั้นสามทันที

มองผ่านสมบัติจำนวนมาก ไม่นานก็เจอของที่เหมาะสมอยู่สองสามอย่าง

น้ำค้างควบแน่นชีพจรเก้าสัดส่วน สกัดจากหินน้ำนมร้อยปีในส่วนลึกของเส้นชีพจรวิญญาณใต้ดิน ผสมกับสมุนไพรวิญญาณเก้าชนิดนำมาเคี่ยวซ้ำเก้าครั้ง

นักสู้ขอบเขตเริ่มแรกหากได้รับประทาน จะช่วยเพิ่มความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณและขยายเส้นชีพจร

ราคา 300 แต้ม

300 แต้ม ไม่ถือว่าถูก แต่ก็จ่ายไหว

ซื้อ

ดูของชิ้นต่อไป

ขวดหยกขนาดเล็กที่แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบออกมา

หยกน้ำแข็งลี้ลับ ผลิตจากใต้ชั้นน้ำแข็งพันปีในดินแดนน้ำแข็งสุดขั้วทางเหนือ มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์ สามารถชำระเส้นชีพจรและเพิ่มความแข็งแกร่งให้เส้นชีพจรได้

ราคา 500 แต้ม

ของสิ่งนี้คือสิ่งที่เขากำลังต้องการพอดี

ซื้อ

คำนวณเงินคงเหลือ เหลือเพียงสองร้อยกว่าแต้ม

หลู่เยวียนกวาดสายตามองไปเรื่อยๆ ท้ายที่สุดก็ไปสะดุดตากับของชิ้นหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายกิ่งไม้เล็กๆ

แก่นไม้โพธิ์ ร่างต้นไม้เหี่ยวเฉาแต่ใจกลางไม้ยังคงอมตะ แฝงด้วยพลังไม้ที่อบอุ่น สามารถเสริมสร้างร่างกายและชำระเส้นชีพจรได้

ราคา 200 แต้ม

ขอบเขตเริ่มแรกเน้นการทะลวงเส้นชีพจรหลักสิบสองเส้นและเส้นชีพจรพิเศษทั้งแปด ของสามอย่างที่เพิ่งเลือกมาถือว่าเหมาะสมที่สุด

หลังจากหักแต้มผลงาน เสมียนก็ส่งถุงผ้าที่บรรจุสมบัติให้หลู่เยวียนอย่างระมัดระวัง

เมื่อกลับมาถึงเรือนรับรองบนภูเขา นั่งขัดสมาธิบนเตียง นำสมบัติทั้งสามชิ้นออกมา

น้ำค้างควบแน่นชีพจรเก้าสัดส่วนใสราวน้ำพุแต่หนืดเหมือนน้ำผึ้ง เปล่งประกายภายใต้แสงอาทิตย์

หยกน้ำแข็งลี้ลับมีสีฟ้าใสเย็นจัด บนพื้นผิวอบอวลไปด้วยไอหมอก

แก่นไม้โพธิ์มีขนาดเท่ากำปั้น สีเขียวอมดำและแผ่พลังชีวิตออกมา

หลู่เยวียนอดใจรอไม่ไหวแล้ว

หยิบขวดหยกขึ้นมาดื่มน้ำค้างควบแน่นชีพจรเก้าสัดส่วนเข้าไปรวดเดียว ตัวยาไหลผ่านลำคอลงไป ปล่อยกระแสความอบอุ่นออกมาในร่าง

จากนั้นหยกน้ำแข็งลี้ลับก็ถูกกลืนลงไป ชั้นน้ำค้างแข็งสีขาวก่อตัวขึ้นบนผิวหนังของเขาอย่างรวดเร็ว

สุดท้ายคือแก่นไม้โพธิ์ เคี้ยวสองสามคำก็กลืนลงท้องจนหมดสิ้น

พลังยาที่อบอุ่นไหลไปตามเส้นชีพจรเพื่อขยายทาง ทะลวงสิ่งเจือปน หลอมละลาย แล้วค่อยๆ ขับออกมานอกร่างกายทีละน้อย

ความรู้สึกเย็นเยียบตามมาติดๆ เส้นชีพจรที่เพิ่งถูกขยายออกไปภายใต้ความเย็นนี้ก็เริ่มแข็งแกร่งและทรงพลังยิ่งขึ้น

หลู่เยวียนรู้สึกถึงความโปร่งโล่งไปทั่วร่าง พลังวิญญาณจำนวนมากหลั่งไหลเข้าสู่เส้นชีพจร ทำให้ความเร็วในการไหลเวียนรวดเร็วยิ่งขึ้น

ภายใต้ผลของพรสวรรค์ [ปัญญาปาฏิหาริย์] พลังวิญญาณในเส้นชีพจรก็เริ่มอิ่มตัว พลังยาอันมหาศาลอัดแน่นอยู่ในทุกตารางนิ้วของเส้นชีพจร

ไหลเวียนไม่หยุดหย่อน เต็มเปี่ยมอย่างเหลือล้น

ไม่นานนัก เส้นชีพจรก็เริ่มส่งสัญญาณบวมพองและฉีกขาด ดูเหมือนว่าจะถึงขีดจำกัดในการรองรับแล้ว

หลู่เยวียนกัดฟันแน่น ไม่คิดจะหยุดแม้แต่น้อย ควบคุมพลังวิญญาณในร่างให้พุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงสุด

ขอบเขตเริ่มแรกชั้นที่สี่

ขอบเขตเริ่มแรกชั้นที่ห้า

ขอบเขตเริ่มแรกชั้นที่หก

เส้นชีพจรหลักทั้งสิบสองเส้นส่องประกายเจิดจ้า พลังวิญญาณถูกเติมจนเต็ม

ในเวลานี้ตัวยายังไม่หมดฤทธิ์ หลู่เยวียนรีบโคจรพลังวิญญาณให้พุ่งเข้าสู่เส้นชีพจรพิเศษทั้งแปดทันที

จนกระทั่งระดับพลังคงที่อยู่ที่ขอบเขตเริ่มแรกชั้นที่เจ็ด และตัวยาหมดฤทธิ์ลงอย่างสมบูรณ์ เขาถึงหยุดการฝึกฝน

การฝึกขอบเขตเริ่มแรกเป็นงานละเอียดที่ต้องใช้ความพยายาม เน้นที่การทะลวงเส้นชีพจรให้โล่งและเติมพลังวิญญาณให้เต็ม

หลู่เยวียนมีปัญญาปาฏิหาริย์ มองเห็นเส้นชีพจรทั่วร่างได้อย่างชัดเจน ต่อให้หลับตาเดินก็เป็นเส้นทางที่เหมาะสมที่สุด ตัดขั้นตอนการสำรวจเส้นชีพจรทิ้งไปเลย

นักสู้อื่นใช้วิธีนำพลังวิญญาณไปชะล้างสิ่งเจือปน เปรียบเสมือนการกัดกินทีละนิด

ส่วนเขาเปลี่ยนพลังวิญญาณให้เป็นคริสตัลโดยตรง ดูดซับสิ่งเจือปนเป็นวงกว้างแล้วขับออกจากร่าง โคจรเพียงรอบเดียวเทียบเท่ากับผู้อื่นฝึกฝนอย่างยากลำบากนานนับเดือน

ประกอบกับการใช้สมบัติล้ำค่าทั้งสามอย่างพร้อมกัน พลังยาอันมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาทำให้เส้นชีพจรได้รับแรงกดดันมหาศาล

แม้จะดูรุนแรง แต่ผลลัพธ์นั้นชัดเจนมาก

ส่วนเรื่องที่เส้นชีพจรจะทนไหวหรือไม่นั้น...

นักสู้ทั่วไปไม่มีทางทำได้ เบาหน่อยพลังยุทธก็หยุดชะงักก้าวหน้าไม่ได้ หนักหน่อยเส้นชีพจรขาดสะบั้นกลายเป็นคนพิการ

แต่หลู่เยวียนแตกต่างออกไป เขามีพรสวรรค์ระดับสีทอง [คืนชีพ] ไม่ว่าจะบาดเจ็บสาหัสเพียงใด ก็จะฟื้นตัวอย่างรวดเร็วไปตามการไหลเวียนของลมปราณโลหิต

หลู่เยวียนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ สมกับเป็นตำนานระดับสีทอง แข็งแกร่งจริง แต่ก็เจ็บปวดจนแทบขาดใจจริงเช่นกัน

ทว่าหลังจากความเจ็บปวดผ่านพ้นไป ก็คือการก้าวกระโดดขึ้นสู่สวรรค์

คืนเดียวทะลวงสี่ชั้น จากระยะต้นของขอบเขตเริ่มแรกกระโดดไปสู่ระยะปลาย ตัดขั้นตอนการฝึกฝนที่คนอื่นต้องใช้เวลานานนับปีทิ้งไปเลย

ความเร็วระดับนี้ ไม่ว่าจะวางไว้ที่ไหนก็หาที่เปรียบไม่ได้

...

ณ เรือนรับรองบนภูเขาอีกแห่ง

โจวทงยืนอยู่ในห้องหนังสือ มองร่างหลังโต๊ะด้วยความอัดอั้น

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่พ่ายแพ้ให้กับหลู่เยวียนและถูกอับอายต่อหน้าธารกำนัล เขาก็รู้สึกเหมือนมีหนามแหลมทิ่มแทงอยู่ในใจตลอดเวลา

เขาไม่อาจกลืนความแค้นนี้ลงคอได้

ใต้เท้าจ้าว คนใหม่ที่ชื่อหลู่เยวียนคนนั้นกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว ตอนแรกอัดหลินเฉินจนบาดเจ็บสาหัสสลบไป แล้วยังมาลงมือหนักกับข้าอีก ถ้าข้าไม่ได้กินโอสถฟื้นชีวาเข้าไป ป่านนี้คงยังนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงหมอแล้ว

หลังโต๊ะ ชายหนุ่มหน้าตาผอมบางถือถ้วยน้ำชา เป่าใบชาเบาๆ อย่างใจเย็น

เขาสวมชุดคลุมไหมดำ ลวดลายไม่ใช่ลายเมฆสีดำขององครักษ์ปราบมาร แต่เป็นลายสายฟ้าที่สูงศักดิ์กว่า

หลังจากฟังโจวทงพูดจบ ชายหนุ่มจิบน้ำชาใสลงไป พักไว้บนปลายลิ้นครู่หนึ่งก่อนจะกลืนลงไปช้าๆ

เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ปลายนิ้วหมุนไปตามขอบถ้วยเบาๆ

เรื่องแบบนี้เจ้าควรไปหาหอคุมกฎ ไม่ใช่มาหาข้า มาหาข้าก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก

(จบบท)