บทที่ 108 - ไปหาหม่าแห่งหางโจวเป็นไง

รอยคราบน้ำบนโต๊ะชาถูกลุงเสื้อแดงใช้ผ้าขนหนูเช็ดจนแห้ง เขาโยนผ้าลงในตะกร้าหวายข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วจัดท่านั่งให้ตัวตรง

บทสนทนาที่เกี่ยวกับประเด็นการดึงเงินทุนท้องถิ่นมาร่วมวง ถูกพับเก็บไปอย่างสมบูรณ์

"กลุ่มยอดเขาธุรกิจส่วนตัวในประเทศที่พอจะรับมือกับอาวุธหนักของบริษัทเพนกวินไหว แถมยังมีกระแสเงินสดมหาศาลอยู่ในมือ นับนิ้วมือสองข้างก็คงครบแล้วล่ะมั้ง" ลุงเสื้อแดงเอื้อมมือไปเคาะบุหรี่มวนหนึ่งออกจากซองตรงมุมโต๊ะ ไม่ได้จุดสูบ แต่คีบไว้เล่นๆ ระหว่างนิ้ว

"ทางฝั่งประธานหลี่ของ Baidu ตอนนี้มุ่งหน้าแต่จะทำกำไรจากระบบค้นหาอย่างเดียว ไม่ค่อยสนใจธุรกิจโซเชียลเท่าไหร่หรอก แล้วพวกเขาก็เป็นพวกได้ผลประโยชน์มหาศาลจากทราฟฟิกอยู่แล้ว เลยไม่อยากหน้ามืดตามัวเปิดฉากสงครามเต็มรูปแบบ"

"ส่วนประธานติงของ Netease ก็เฝ้าแต่กินบุญเก่ากับส่วนแบ่งตลาดเกมของตัวเองอย่างสบายใจ จะให้เขาควักเงินหลายพันล้านมาเปิดสงครามผลาญทราฟฟิกแชตที่มองไม่เห็นจุดจบ มันไม่สมจริงเลยสักนิด" ลุงเสื้อแดงเรียบเรียงไพ่ในมือของวงการอินเทอร์เน็ต ณ ปัจจุบันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองฉินเฟิ่น

ถ้าอยากจะฝ่าวงล้อม ก็ต้องลากไอ้เข้ยักษ์ที่มีขนาดตัวพอฟัดพอเหวี่ยง แถมมีความกระหายในเชิงกลยุทธ์มาร่วมวงให้ได้

"ไปหางโจว" ฉินเฟิ่นประสานมือสิบนิ้วเข้าด้วยกัน วางข้อศอกลงบนที่วางแขนของเก้าอี้ แล้วเอ่ยคำสามคำสั้นๆ

นิ้วที่คีบบุหรี่ของคุณลุงชะงักกึก เขาเงยหน้ามองฉินเฟิ่น อารมณ์ในแววตาเปลี่ยนผันอย่างรวดเร็ว จากประหลาดใจ กลายเป็นพิจารณา และจบลงด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังรอดูงิ้วโรงโต

"ไปหาคนนั้นริมทะเลสาบซีหูน่ะเหรอ?" คุณลุงวางบุหรี่ลงบนขอบถาดชา "ความอยากอาหารของคุณนี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

ปี 2008 อาลีนั่งแท่นเบอร์หนึ่งของวงการอีคอมเมิร์ซในจีนไปเรียบร้อยแล้ว การแยกตัวออกมาดำเนินการอย่างอิสระของ Alipay บวกกับการขยายตัวอย่างบ้าคลั่งของเถาเป่า ทำให้หน้าไพ่ในมือของเถ้าแก่หม่าหนาปึกจนน่าขนลุก

"ในทางตรรกะก็ฟังขึ้นอยู่นะ บริษัทเพนกวินเข็นแพลตฟอร์ม Paipai ขึ้นมา แถมยังทำ Tenpay (ไฉฟู่ทง) อีก ชัดเจนเลยว่าอยากจะมาขอแบ่งเค้กชิ้นโตในฝั่งอีคอมเมิร์ซ เถ้าแก่หม่ายังไงก็ต้องเปิดศึกบีบคอฝั่งหนานซานเข้าสักวันนั่นแหละ" ลุงเสื้อแดงเห็นด้วยกับทิศทางนี้ แต่ก็รีบโยนปมที่ยุ่งยากที่สุดตามมาติดๆ

"แต่ปัญหามันอยู่ที่ เถ้าแก่หม่าคนเนี้ย สายตาทางธุรกิจของเขาแหลมคมเป็นกรด เขาเป็นพ่อค้าที่มองภาพรวมระบบนิเวศอันกว้างใหญ่ วิสัยทัศน์ลึกล้ำมาก" ลุงเสื้อแดงโน้มตัวไปข้างหน้า หลังมือเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ

"เครืออาลีเวลาไปลงทุนโปรเจกต์ข้างนอกน่ะ ก้าวร้าวสุดๆ พวกเขาชินกับการฮุบอำนาจบริหาร ขอแค่เป็นชิ้นส่วนจิ๊กซอว์เชิงกลยุทธ์ที่เล็งไว้ ก้าวแรกที่เดินเข้าสนามคือขอเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ หรือไม่ก็ขอซื้อกิจการแบบเบ็ดเสร็จไปเลย"

คุณลุงย่อยคำพูดจนละเอียดแล้ววางแบหราอยู่บนโต๊ะ "คุณอยากจะขอยืมความทุนหนาของเขามาใช้บังกระสุนของบริษัทเพนกวิน แต่เขาก็สามารถใช้เงินและทราฟฟิกบีบให้คุณยอมคายอำนาจการควบคุมที่แท้จริงได้ทันที เผลอแป๊บเดียว 'ซิงแชต' กับซิงฮั่วเน็ตเวิร์กของพวกคุณ พรุ่งนี้ก็อาจจะต้องเปลี่ยนไปใช้นามสกุลหม่าแล้ว เท่ากับว่าคุณเพิ่งจะหนีรอดจากรังหมาป่า ก็พุ่งหลาวเข้าไปในถ้ำเสือต่อเลยนะ"

ฉินเฟิ่นยกถ้วยชาดำที่เริ่มเย็นชืดบนโต๊ะขึ้นมา แล้วดื่มรวดเดียวจนหมด

สิ่งที่คุณลุงพูด ธุรกิจนับไม่ถ้วนในยุคหลังที่ถูกอาลีซื้อกิจการไปแล้วลดบทบาทลงจนถึงขั้นตายสนิท ล้วนเป็นเครื่องพิสูจน์มาหมดแล้ว อาลีต้องการคูน้ำรอบปราสาท ไม่ใช่สร้างมังกรยักษ์ที่สามารถเติบโตเป็นอิสระได้

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะเอาหุ้นไปแลกกับเงินช่วยชีวิตของเขาหรอกครับ" ฉินเฟิ่นวางถ้วยเปล่าลง

"ไม่ให้หุ้น แล้วเขาจะยอมควักเงินสดก้อนโตมานั่งเล่นเสี่ยงตายกับคุณทำไมล่ะ?" ลุงเสื้อแดงหลุดหัวเราะ ฟังดูเพ้อฝันเกินไปหน่อย

"ด้วยการที่ผมสามารถชี้ทางสว่างให้เถาเป่าปั๊มกระแสเงินสดเพิ่มขึ้นได้อีกสิบเท่ายังไงล่ะครับ"

ห้องรับรองเงียบกริบลงทันที ไอน้ำจากเครื่องพ่นลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่อากาศ

หลินหว่านที่นั่งอยู่ข้างๆ พลิกเปิดหน้ากระดาษเปล่าของสมุดจด กำปากกาในมือแน่น เธอรู้ดีว่าทุกครั้งที่ฉินเฟิ่นโยนบทสนทนาแบบนี้ออกมา เบื้องหลังมันแฝงไว้ด้วยแรงสั่นสะเทือนทางธุรกิจระดับแผ่นดินไหวขนาดไหน

ฉินเฟิ่นเปลี่ยนท่านั่ง มองตรงไปยังทหารผ่านศึกแห่งวงการอินเทอร์เน็ตที่อยู่เบื้องหน้า

"เถาเป่าในตอนนี้กำลังเผชิญกับปัญหาคอขวดที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ชาวเน็ตชินกับการซื้อของถูกๆ ทำให้ยอดใช้จ่ายต่อออเดอร์ยังไงก็ดันไม่ขึ้น แบรนด์ดังๆ ก็มองว่าเสียภาพลักษณ์ ยืนกรานจะสู้ตายอยู่แต่กับเคาน์เตอร์ออฟไลน์ ไม่ยอมเข้ามาอยู่ในอีคอมเมิร์ซ และที่สำคัญที่สุด... พอถึงช่วงครึ่งปีหลัง มันไม่มีจุดกระตุ้นให้ผู้คนทั้งอินเทอร์เน็ตเกิดการบริโภคแบบรวมศูนย์ได้เลย"

ฉินเฟิ่นปอกเปลือกจุดอ่อนของอุตสาหกรรมอีคอมเมิร์ซในปี 2008 ออกจนล่อนจ้อน

"ถ้าเถ้าแก่หม่าอยากจะสร้างอาณาจักรอีคอมเมิร์ซที่ยิ่งใหญ่ของเขา มัวแต่พึ่งพาผู้ใช้ที่ซื้อเสื้อผ้าตัวละไม่กี่สิบหยวน ซื้อไดรฟ์ซีดีมือสองไปวันๆ ชาติไหนถึงจะสะสมได้ขนาดนั้นล่ะครับ?"

คุณลุงไม่ได้พูดแทรก เขาเข้าใจเทคโนโลยีดี และก็เข้าใจความเจ็บปวดของอีคอมเมิร์ซด้วย ทราฟฟิกที่ไม่เปลี่ยนเป็นยอดขายรวม (GMV) มันก็แค่ขยะข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์เท่านั้นแหละ

"สร้างเทศกาลสิครับ" ฉินเฟิ่นใช้ข้อนิ้วเคาะขอบไม้เนื้อแข็งของโต๊ะชาเบาๆ

"วันที่สิบเอ็ดเดือนสิบเอ็ด วันคนโสด ตอนนี้มันเป็นแค่วันขำๆ ที่วัยรุ่นเอาไว้ล้อเลียนกัน แต่ผมกะจะเอาวันนี้แหละ ไปหางโจวเพื่อคุยธุรกิจกวาดทราฟฟิกทั้งอินเทอร์เน็ตกับเถ้าแก่หม่า"

ฉินเฟิ่นค่อยๆ ปูพรมไม้ตายสังหารของอีคอมเมิร์ซที่จะสั่นสะเทือนไปทั้งวงการออกมาอย่างเป็นระบบระเบียบ

"ปั้นให้วันนี้กลายเป็น 'เทศกาลช้อปปิ้งวันคนโสด 11.11' ร้านค้าทุกร้านที่เข้าร่วม ต้องลดราคาต่ำสุดในรอบปีในวันนี้ เริ่มต้นที่ลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แพลตฟอร์มก็เททรัพยากรการโปรโมตภายในแพลตฟอร์มและโฆษณาภายนอกทั้งหมด ปูพรมถล่มยิงให้สะเทือนเลื่อนลั่นไปเลย"

"สร้างการตลาดแบบหิวโหยขั้นสุดและอาศัยพฤติกรรมทำตามกลุ่ม บีบอัดความอยากซื้อของกระจุกกระจิกที่ผู้บริโภคสะสมมาหลายเดือน ให้มาระเบิดออกภายในเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงของวันนั้นวันเดียว"

"ปีแรกที่จัดโปรโมชัน ต่อให้มียอดขายหมุนเวียนแค่ไม่กี่สิบล้าน แต่ขอแค่สร้างกระแสนี้ออกไปได้ ปีที่สองตัวเลขก็จะทวีคูณ พวกแบรนด์ดังๆ พอได้เห็นยอดขายแบบเนื้อๆ เน้นๆ ก็จะพากันร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนขอพื้นที่จากแพลตฟอร์มเองแหละ ถึงตอนนั้น ปราการของเถาเป่าก็จะไม่ใช่แค่ตลาดค้าส่งขายของกระจุกกระจิกอีกต่อไป แต่จะเป็นห้างสรรพสินค้าออนไลน์แบรนด์เนมที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน"

ลมหายใจของคุณลุงสะดุดไปครึ่งจังหวะ

เขาพิงพนักเก้าอี้ สมองกำลังอนุมานภาพกระดานทรายตามตรรกะที่ฉินเฟิ่นโยนมาให้อย่างบ้าคลั่ง นี่ไม่ใช่แค่วิธีการทำการตลาด แต่มันคือการรื้อระบบโครงสร้างพฤติกรรมการบริโภคของชาวเน็ตจีนใหม่ทั้งหมด ใช้ประโยชน์จากความโลภชอบของถูกของมนุษย์ เปลี่ยนวันธรรมดาๆ ให้กลายเป็นงานเลี้ยงฉลองของทุนนิยมอย่างโจ่งแจ้ง

"แค่ไอเดียเดียว แลกเงินหมุนเวียนหลายร้อยล้านไม่ได้หรอก" ลุงเสื้อแดงชี้ให้เห็นจุดสำคัญ "เถ้าแก่หม่าฟังแผนของคุณจบ เขาก็หันไปสั่งทีมปฏิบัติการของตัวเองให้ไปทำให้มันเป็นจริงได้เลย ของพวกนี้มันไม่ได้มีสิทธิบัตรทางเทคโนโลยีสักหน่อย ใครๆ ก็เลียนแบบได้"

"เขาสามารถทำเองได้ แต่เขาก้าวข้ามสิ่งที่อยู่ในมือผมไปไม่ได้หรอกครับ" ฉินเฟิ่นเตรียมตัวมาดี ไพ่ในมือเขาไม่ได้มีแค่ใบเดียว

"การสร้างเทศกาลต้องอาศัยทราฟฟิกมหาศาลเทลงมา บริษัทเพนกวินก็ระวังเขาอยู่ Baidu ก็เก็บค่าเข้าแพงหูฉี่ 'ซิงแชต' ในตอนนี้ถึงจะมีผู้ใช้แค่ไม่กี่ล้านคน แต่คนกลุ่มนี้ผ่านการบ่มเพาะมาจากเกมพีซีและโซนจัดรายการโชว์มาแล้ว พวกเขาคือกลุ่มเป้าหมายระดับพรีเมียมที่แอ็กทิฟที่สุดและพร้อมจะควักเงินจ่ายมากที่สุดในอินเทอร์เน็ตเลยนะ"

ฉินเฟิ่นหยิบกาน้ำชาที่อยู่ข้างๆ มารินน้ำลงในถ้วยแบ่ง

"ผมเปิดพื้นที่โฆษณาและช่องทางดึงทราฟฟิกของซิงแชตให้เถาเป่าเต็มรูปแบบ ไม่เพียงแค่นั้น ผมยังช่วยพวกเขาสร้างวงจรโซเชียลของอีคอมเมิร์ซให้สมบูรณ์ขึ้นได้ด้วย ช่องทางการสื่อสารระหว่างผู้ขายกับผู้ซื้อ สามารถเชื่อมต่อเข้ากับโมดูลการส่งข้อมูลแบบเบาๆ ของซิงแชตได้โดยตรง เพื่อแทนที่ปลั๊กอินของบุคคลที่สามที่ชอบค้างกระตุกอยู่เป็นประจำในตอนนี้"

น้ำเต็มถ้วย ฉินเฟิ่นก็หยุดมือ

"พูดเผื่อถอยให้หมื่นก้าวเลยนะ ต่อให้เถ้าแก่หม่ารู้สึกว่าตัวเองก็จัดการโปรเจกต์วันคนโสด 11.11 ได้เองสบายๆ แต่ถ้าปล่อยให้ซิงฮั่วเน็ตเวิร์กถูกบริษัทเพนกวินบดขยี้จนตาย แล้วแพลตฟอร์มโซเชียลอย่างซิงแชตตกไปอยู่ในมือฝั่งหนานซาน พอบริษัทเพนกวินอุดช่องโหว่ด้านอีคอมเมิร์ซของตัวเองได้ เถ้าแก่หม่าจะไม่มีแม้แต่โอกาสจะตอบโต้ด้วยซ้ำ"

ฉินเฟิ่นจ้องตาคุณลุงตรงๆ "ผมไม่ได้แค่เอาไอเดียไปประเคนให้เขา แต่ผมจะไปทำหน้าที่เป็นหัวหอก ดักสกัดทราฟฟิกโซเชียลของบริษัทเพนกวินให้เขาต่างหาก เงินที่เขาจ่ายมา มันคือการซื้อความปลอดภัยในอีกสิบปีข้างหน้าของอาลี"

ทฤษฎีนี้เชื่อมโยงกันอย่างเป็นลวดลาย ตรรกะลงล็อกแน่นหนาไร้รอยตะเข็บ คำนวณทะลุทะลวงกำแพงจิตใจของคนคนนั้นที่หางโจวลงลึกไปถึงกระดูกดำ

ลุงเสื้อแดงเงียบไปเนิ่นนาน

เขาหยิบบุหรี่ที่ไม่ได้จุดมวนเดิมตรงขอบโต๊ะขึ้นมาอีกครั้ง คาบไว้ที่ปาก แล้วจุดไฟ ปลายบุหรี่สว่างวาบเป็นสีแดง ควันสีเทาอมฟ้าลอยฟุ้งกระจายไปทั่วโซนรับแขก

"ไอ้ตัวประหลาด" คุณลุงพ่นควันบุหรี่ออกมา พร้อมให้คำจำกัดความสั้นๆ

นี่ไม่ใช่คำด่า แต่มันคือระดับสูงสุดของความหวาดระแวงและการยอมรับในแวดวงนี้ เด็กหนุ่มอายุสิบแปด ไม่ยอมไปขลุกอยู่กับตรรกะโค้ดระดับพื้นฐานบ้าบออะไรนั่น แต่กลับมานั่งวางแผนตอนดึกดื่นว่าจะสูบเงินออกจากกระเป๋าคนจีนทั้งประเทศให้เกลี้ยงได้ยังไง แถมยังเอาแผนการในอนาคตไปจับเสือมือเปล่ากับบริษัทระดับท็อปของประเทศอีกต่างหาก

"แผนนี้นับว่าเสี่ยงเอาเรื่องเลยนะ" คุณลุงเคาะขี้เถ้าบุหรี่ออก "เถ้าแก่หม่าคนนั้นมีรังสีอำมหิตบนโต๊ะเจรจารุนแรงมาก คุณอาศัยแค่น้ำลาย ไม่พกของดีอะไรติดไม้ติดมือไปเลย เกรงว่าแม้แต่ประตูห้องประชุมแกนหลักของสำนักงานใหญ่พวกเขา คุณก็คงไม่ได้เหยียบหรอก"

"เพราะงั้นผมถึงไปมือเปล่าไม่ได้ไงครับ" ฉินเฟิ่นรอประโยคนี้อยู่พอดี

เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ร่นระยะห่างของทั้งสองคนให้ใกล้ขึ้น "คุณลุงครับ ผมต้องการใช้ตั๋วผ่านทางที่เป็นไวต์ลิสต์ของ 360 กับคิวโปรโมตป๊อปอัปบนหน้าแรกของเครือข่ายทั้งหมด เพื่อเอาไปเป็นก้อนอิฐเบิกทางเข้าไปในห้องทำงานของเถ้าแก่หม่า"

ฉินเฟิ่นแจกแจงบัญชีอย่างชัดเจน "ผมจะทำให้ฝั่งหางโจวเห็นว่า ซิงฮั่วเน็ตเวิร์กไม่ได้ลุยเดี่ยวไปหาที่ตาย ทางเหนือมี 360 คุมความปลอดภัยระดับพื้นฐาน พร้อมตัดเส้นทางตีโต้ของเซฟการ์ดฝั่งเพนกวินได้ทุกเมื่อ ตรงกลางมีซิงแชตของผมยืนกรานปะทะกับแชตบนเดสก์ท็อปโดยตรง ส่วนอาลีของเขาก็แค่ส่งเสบียงกับกระสุนมา แล้วนั่งรอเกี่ยวเกี่ยวทราฟฟิกอีคอมเมิร์ซทางใต้แบบชิลๆ ก็พอ"

"พอสามบริษัทร่วมมือกันสร้างแนวร่วมที่เชื่อมต่อกัน แผนธุรกิจนี้ ยังไงเขาก็ต้องเคาะโต๊ะตกลงแน่นอน"

ลุงเสื้อแดงฟังจบก็ทนไม่ไหว ตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่

โคตรจะเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์เลย

บทสนทนาตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมา ทั้งหมดนี้ก็เพื่อปูทางมาสู่ก้าวสุดท้ายนี้ทั้งนั้น ฉินเฟิ่นคำนวณไว้แต่เนิ่นๆ แล้วว่าจะไปเรี่ยไรเงินที่หางโจว แต่เขารู้ดีว่าด้วยสเกลของซิงฮั่วในตอนนี้ ขืนไปคุย มีแต่จะโดนบีบจนตาย

เขาถึงได้ดึงตัวเองขึ้นรถม้าศึกคันนี้อย่างหน้าด้านๆ อาศัยตำแหน่งในวงการของ 360 ไปเป็นเครื่องการันตีให้กับแผนสร้าง 'เทศกาลช้อปปิ้ง 11.11' อันเลื่อนลอยของเขา

ฉันออกทั้งคนออกทั้งปืน ส่วนแกเอาป้ายชื่อฉันไปหลอกฟันเงินจากนายทุนซะงั้น

แต่ว่ากันตามจริง ถ้ากลยุทธ์ลูกโซ่นี้สำเร็จเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา ผนึกหนวดของบริษัทเพนกวินไว้แต่ในโซนโซเชียลได้ชะงัด สำหรับ 360 แล้ว นี่มันคือกำไรมหาศาลจากโบนัสความปลอดภัยเลยล่ะ

ลุงเสื้อแดงยังไม่รีบแสดงท่าที ขยี้บุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่

"ฝีมือจับเสือมือเปล่าของไอ้หนุ่มอย่างคุณนี่ มันสุดยอดจริงๆ" คุณลุงลุกขึ้นยืน เดินไปที่โต๊ะทำงาน แล้วกดเครื่องอินเตอร์คอมภายใน

"เรียกฝ่ายกฎหมายร่างหนังสือแสดงเจตจำนงความร่วมมือเชิงกลยุทธ์ส่งขึ้นมาหน่อย ระบุไปเลยว่า 360 เซฟการ์ด กับซิงฮั่วเน็ตเวิร์กบรรลุข้อตกลงแลกเปลี่ยนเทคโนโลยีเชิงลึก เปิดไวต์ลิสต์ให้กันและกัน แล้วก็ล็อกคิวโปรโมตป๊อปอัปหน้าแรกในอีกครึ่งเดือนให้พวกเขาด้วย"

สั่งการเสร็จ คุณลุงก็เดินกลับมาที่โต๊ะชา ยื่นมือขวาให้ฉินเฟิ่น

"หนังสือสัญญาเดี๋ยววันนี้ผมจะเซ็นชื่อประทับตราให้คุณเลย ถือเอกสารฉบับนี้ไปหางโจว ขอเงินเถ้าแก่หม่าซะ ถ้าคุณพูดให้เขายอมควักกระเป๋าได้ หมากกระดานใหญ่นี้ 360 จะเล่นเป็นเพื่อนคุณจนจบเกม" ถ้อยคำของคุณลุงเด็ดขาดและเฉียบขาด

ฉินเฟิ่นลุกขึ้นยืน จับมือที่หยาบกร้านและทรงพลังนั้นไว้

"ขอบคุณมากครับประธานโจว เงินทุนร้อนๆ ของอาลีจะต้องถูกโอนเข้ามาในสมรภูมินี้แน่นอน"

การจับมือเป็นพันธมิตรของสองบริษัทถูกกำหนดทิศทางอย่างเป็นทางการในวินาทีนี้ ไม่มีการตรวจสอบวิเคราะห์สถานะ (Due Diligence) ที่ยุ่งยากวุ่นวาย มีเพียงความไว้วางใจในการคาดการณ์สถานการณ์ในอนาคตที่แม่นยำ ก่อให้เกิดสายใยแห่งผลประโยชน์ร่วมกันอย่างเหนียวแน่น

หลินหว่านเก็บเอกสาร นำหนังสือแสดงเจตจำนงต้นฉบับที่มีตราประทับสีแดงแจ๋นสอดเก็บลงในกระเป๋าเอกสารอย่างระมัดระวัง

พอเดินออกจากตึกสำนักงานใหญ่ของ 360 ท้องฟ้าปักกิ่งก็ดูขมุกขมัว ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านถนนสายนอกประตูเจี้ยนกั๋วเหมิน

ฉินเฟิ่นยืนอยู่ริมถนน ทอดสายตามองรถราที่ขวักไขว่

"จองตั๋วเครื่องบินไปหางโจวรอบบ่ายนี้เลย" ฉินเฟิ่นสั่งงานแผนการเดินทาง

"บอสคะ ไพ่ในมือเรามันพอจริงๆ เหรอคะ? อีกฝั่งนึงเป็นถึงประธานหม่า คนที่เปลี่ยนรูปแบบอีคอมเมิร์ซของจีนไปเลยนะ" หลินหว่านที่เดินตามมาข้างๆ ยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง

อาศัยแค่หนังสือแสดงเจตจำนงฉบับเดียวกับเทศกาลช้อปปิ้งที่แต่งเติมขึ้นมา จะไปงัดเอาเงินทุนเชิงกลยุทธ์หลายร้อยล้านออกมาได้ ฟังดูเหมือนกำลังเอาชีวิตไปเดิมพันชัดๆ

ฉินเฟิ่นดึงประตูรถแท็กซี่เปิดออก แล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งเบาะหลัง

"ในยุคนี้ สิ่งที่มีค่าที่สุดไม่ใช่สินทรัพย์ที่มีอยู่ในปัจจุบัน แต่เป็นอำนาจในการกำหนดกฎเกณฑ์ของเกมในอนาคตต่างหาก" ฉินเฟิ่นมองทิวทัศน์สองข้างทางที่ถอยร่นไปเรื่อยๆ

บริษัทเพนกวินกำลังใช้ความคิดล้าสมัยมาปกป้องอำนาจผูกขาด ส่วนพวกรัฐอิสระยักษ์ใหญ่ต่างๆ ก็ยังคงสาละวนอยู่กับการตีกรอบพื้นที่หากินในอาณาเขตของตัวเอง ในขณะที่เขา กำลังถือคัมภีร์วิเศษของอีกสิบปีข้างหน้าในมือ ไปยื่นข้อเสนอกับเศรษฐีในปัจจุบัน

เครื่องบินทะยานแหวกม่านเมฆเหนือเมืองหลวง มุ่งตรงสู่ทะเลสาบซีหู

รถม้าศึกของซิงฮั่วเน็ตเวิร์กคันนี้ กำลังจะพุ่งชนครั้งที่หนักหน่วงที่สุดในสมรภูมิอันโหดร้ายของทุนนิยม ขอแค่โน้มน้าวพ่อค้าที่อ่านเกมขาดและกล้าได้กล้าเสียคนนั้นได้สำเร็จ หมากกระดานนี้ ก็จะกลายเป็นจุดหักเหที่ไร้ทางรอดของศัตรูทันที