บทที่ 23 - เรื่องด่วนที่สุด

ซ่า!

กู้เป่ยลุกพรวดขึ้นมาจากสระน้ำรวม เผยให้เห็นคราบมันลอยฟ่องอยู่บนผิวน้ำบริเวณที่เขาเพิ่งแช่ตัวเสร็จ

บรรดาลุง ๆ ในสระต่างพากันถอยห่างด้วยความกลัวว่าจะติดเชื้อ พอเห็นกู้เป่ยเดินจากไปก็ยังอดกระซิบกระซาบกันไม่ได้

ไอ้หนุ่มบ้านนอกนี่มาจากไหนเนี่ย สกปรกชะมัด

"พ่อหนุ่ม ไม่ได้ขัดขี้ไคลมาหลายวันแล้วล่ะสิ"

ช่างขัดขี้ไคลลงมือขัดพลางเอ่ยแซวด้วยรอยยิ้ม

อยากพูดอะไรก็พูดไปเถอะ!

กู้เป่ยทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้าบนเตียงใหญ่ ทำเป็นหูทวนลมไม่สนใจเสียงรอบข้าง

เมื่อคืนกลับมาดึกมากเขาจึงไม่อยากรบกวนคนในบ้าน พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าเป็นเช้าวันอาทิตย์ที่ต้องพร้อมลุยอีกครั้ง

หลี่ซู่เฟินเห็นลูกชายเหนื่อยล้าจึงไม่เข้าไปกวน

กู้เป่ยยังไม่ทันได้กินข้าวเช้าก็รีบมาที่โรงอาบน้ำสาธารณะ พอเดินออกมาก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ยังคงเป็นหนุ่มหล่อที่สุดในเขตตงเฉิงเช่นเคย

เขาปั่นจักรยานกลับบ้าน เรื่องไปบ้านตาเฒ่าหวังยังไม่ต้องรีบร้อน วันนั้นก็ไม่ได้นัดเวลาไว้ชัดเจน ถ้าสมิธอยากได้ของจริงก็ต้องรู้จักรอ

สัปดาห์นี้บ้านกู้มีเสบียงเหลือไม่มาก พอกู้เป่ยกลับถึงบ้านก็เห็นเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นถูกซักและตากไว้เรียบร้อยแล้ว

"ลูกคนนี้นี่ ใช้เงินเปลืองอีกแล้วนะ"

ในห้องโถงกลางกู้เป่ยกำลังหยิบของฝากจากเซ่าซิงออกมาทีละชิ้น แม้จะไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากแต่ก็เป็นของที่หาดูได้ยากในปักกิ่ง

มีทั้งผักกาดแห้ง หัวไชเท้าแห้ง เต้าหู้ยี้เสียนเฮิง และยังมีเหล้าเหลืองเซ่าซิงไหเล็ก ๆ อีกหนึ่งไห

"หนานหนาน พี่ซื้อถั่วฮุ่ยเซียงมาฝาก"

กู้หนานที่ยืนรออยู่ข้าง ๆ รีบคว้าไปทันที เธอหยิบขึ้นมาโยนเข้าปากหนึ่งเม็ด พอได้ลิ้มรสหน้าตาก็บิดเบี้ยวไปหมด

ใครที่เคยอ่านเรื่องขงอี้จี่คงต้องเคยได้ยินชื่อถั่วฮุ่ยเซียงกันทั้งนั้น

'มีมากไหม ไม่มากแล้ว'

กู้เป่ยเพิ่งเคยได้กินของแท้เป็นครั้งแรกตอนไปเซ่าซิงนี่แหละ จะว่ายังไงดีล่ะ

รู้ไว้แค่ว่ามีของแบบนี้อยู่บนโลกก็พอ อย่าไปลองสุ่มสี่สุ่มห้าเลย

รสชาติมันแปลก ๆ ทั้งแห้งทั้งแข็งเหมือนก้อนหิน คนที่ฟันไม่ดีมีหวังฟันบิ่นแน่

"พี่! นี่มันอะไรเนี่ย"

กู้หนานกระแทกถุงลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด

เอาล่ะ!

เก็บไว้เป็นกับแกล้มให้กู้เซี่ยวอู่ก็แล้วกัน

หลี่ซู่เฟินดูอารมณ์ดีไม่น้อย แม้จะบ่นเรื่องลูกชายใช้เงินเก่ง แต่การที่ออกไปข้างนอกแล้วรู้จักซื้อของมาฝากคนในบ้านก็ถือว่าน่าชื่นชม

สองวันนี้คงไม่ต้องปวดหัวเรื่องกับข้าวแล้ว ส่วนที่เหลือก็เอาไปแจกจ่ายเพื่อนบ้านเพื่อกระชับมิตรได้อีก

เรื่องอร่อยไม่อร่อยเอาไว้ก่อน ถือว่าให้ลองชิมของแปลกก็แล้วกัน

"พี่! หมดแล้วเหรอ"

กู้หนานยังไม่ยอมแพ้ ชะเง้อคอมองเข้าไปในกระเป๋า

"อะนี่!"

กู้เป่ยหยิบห่อเล็ก ๆ ออกมาอีกห่อ ข้างในเป็นขนมเซียงเกาและปิ่งย่างของดีเมืองเซ่าซิง

"ขอบคุณค่ะพี่!"

แค่ได้กลิ่นหอมทะลุกระดาษห่อออกมา กู้หนานก็ร้องดีใจ ก่อนที่หลี่ซู่เฟินจะทันได้ยึด เธอก็หันหลังวิ่งแจ้นไปหาเพื่อน ๆ เพื่อแบ่งขนมกันกินเสียแล้ว

แจกจ่ายของฝากเสร็จสรรพ

"แม่! ผมมีธุระต้องออกไปข้างนอกหน่อยนะ"

หลี่ซู่เฟินที่กำลังเก็บกวาดอยู่หันมาถาม "เพิ่งกลับมาแท้ ๆ วันหยุดทั้งทีไม่ยอมอยู่บ้าน จะไปไหนอีกล่ะ"

"เสี่ยวเป่ยโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว คุณจะไปจู้จี้อะไรนักหนา"

กู้เซี่ยวอู่พูดพลางขยิบตาให้ภรรยา

สามีภรรยาอยู่กินกันมาตั้งยี่สิบกว่าปี เรื่องแค่นี้มองตาก็รู้ใจ

กู้เป่ยออกไปข้างนอกติดกันสองสุดสัปดาห์แล้ว แบบนี้มันต้องมีอะไรแน่ ๆ

อย่างเช่น ...

มีแฟนแล้ว!

หลี่ซู่เฟินเข้าใจความหมายทันที ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอย่างผู้ที่ผ่านโลกมามาก "เสี่ยวเป่ย! จะพามาให้แม่ดูตัวเมื่อไหร่ล่ะ"

เอ่อ ...

ทำไมถึงโยงไปเรื่องนั้นได้เนี่ย!

"แม่! ผมเพิ่งจะสิบเก้าเอง จะรีบไปไหน"

อายุสิบเก้าในยุคก่อนยังถือว่าเป็นเด็กอยู่เลย

แต่สำหรับยุคนี้ก็เป็นเรื่องปกติ ขอแค่มีงานทำ ในสายตาของพ่อแม่และคนรอบข้างก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ในเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เรื่องแต่งงานมีครอบครัวก็ต้องรีบจัดการให้เรียบร้อย

โดยเฉพาะในครอบครัวกู้อย่างพวกเขา กู้เซี่ยวอู่กับหลี่ซู่เฟินแต่งงานช้า ตอนคลอดกู้เป่ยก็อายุยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดเข้าไปแล้ว พอมองดูเพื่อนบ้านรุ่นราวคราวเดียวกันที่บางคนได้อุ้มหลานกันแล้ว พวกเขาก็อดอิจฉาไม่ได้

พอเห็นกู้เป่ยไม่ยอมตอบ หลี่ซู่เฟินก็คิดว่าลูกชายคงเขิน

"ได้ ๆ แม่ไม่รีบ ไม่ถามแล้ว เย็นนี้จะกลับมากินข้าวไหม"

เอาเข้าไป!

นี่กะจะฟันธงให้ได้เลยใช่ไหมว่าเขามีแฟนแล้ว

กู้เป่ยขี้เกียจอธิบาย ปล่อยให้เข้าใจผิดไปก็แล้วกัน

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน วันหลังจะออกไปข้างนอกช่วงสุดสัปดาห์จะได้มีข้ออ้าง

เขากลับเข้าห้องไปห่อภาพวาดให้เรียบร้อยแล้วยัดใส่กระเป๋าหิ้ว ก่อนจะเข็นจักรยานออกจากบ้านไป

เรื่องหาเงินต่างหากที่สำคัญที่สุด ใครจะไปมีเวลาหาแฟนกันล่ะ!

"หนานหนาน พี่สาวเธอไปไหนน่ะ"

จีเพยเจี๋ยที่อยู่บ้านข้าง ๆ มองผ่านหน้าต่างเห็นกู้เป่ยเข็นจักรยานออกไปจึงเอ่ยถามลอย ๆ พลางหยิบปิ่งย่างขึ้นมาเคี้ยวช้า ๆ รสชาติออกเค็ม ๆ หวาน ๆ ตอนแรกอาจจะไม่คุ้นชิน แต่พอกินไปกินมากลับรู้สึกติดใจเสียอย่างนั้น

"ฉันจะไปรู้ได้ไง เอ๊ะ เธอยังอ่านหนังสือเล่มนั้นอยู่อีกเหรอ"

กู้หนานพูดพลางมองไปที่หนังสือความฝันในหอแดงที่วางอยู่ข้างมือจีเพยเจี๋ย จากที่เธอรู้จักเพื่อนคนนี้ การที่จะสนใจอะไรได้นานขนาดนี้นับว่าเป็นเรื่องแปลกมาก

"อ่านสิ! ฉันว่ามัน ... ก็สนุกดีนะ"

"เธอตั้งใจจะไปเป็นนักแสดงจริง ๆ เหรอ"

หลิวเป้ยที่กำลังกินขนมเซียงเกาอยู่เอ่ยถาม ปกติแล้วแม่ไม่ยอมให้เธอกินของหวานแบบนี้เพราะกลัวจะเสียเส้นเสียง

แต่เด็กสาววัยสิบสามสิบสี่คนไหนบ้างล่ะจะไม่ชอบของหวาน!

"ก็ลองดูสิ พวกเธออยากไปลองด้วยกันไหมล่ะ"

ดวงตาของหลิวเป้ยเป็นประกายขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะหม่นลงอย่างรวดเร็ว "ช่างเถอะ แม่ฉันคงไม่ยอมแน่"

เป้าหมายของคุณน้าหลิวคือการปั้นให้หลิวเป้ยเป็นนางเอกงิ้วชื่อดังบนเวที เรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้ถือว่าอยู่นอกสายตา

"หนานหนาน แล้วเธอล่ะ"

"ฉันเหรอ พี่บอกให้ฉันตั้งใจเรียน โตขึ้นจะได้สอบเข้ามหาวิทยาลัย"

จีเพยเจี๋ยได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าผิดหวัง "ทำไมเธอต้องเชื่อฟังพี่สาวไปซะทุกเรื่องเลยล่ะ"

กู้หนานกลอกตา "ไม่ต้องมาว่าฉันเลย เธอก็เหมือนกันนั่นแหละ พอพี่บอกให้ขโมยบุหรี่ที่บ้านเธอก็ช่วยขโมย พอพี่บอกให้เลิกสนใจบทหลินไต้อวี้แล้วหันไปเอาดีบทแม่ชีเมี่ยวอวี้ เธอก็ ..."

"ฉัน ... ฉันตัดสินใจเองต่างหาก ไม่เกี่ยวกับพี่เป่ยสักหน่อย"

แม่หนูตัวน้อยยังคงปากแข็ง พูดจบก็หยิบปิ่งย่างไส้ผักกาดแห้งขึ้นมาอีกชิ้น

รสชาตินี้มันหยุดกินไม่ได้จริง ๆ

ตัดภาพมาที่กู้เป่ย หลังจากออกจากเขตบ้านพักเขาก็มุ่งหน้าไปยังบ้านของตาเฒ่าหวัง ระยะทางไม่ใกล้ไม่ไกล ปั่นจักรยานประมาณยี่สิบนาทีก็ถึง

ส่วนเรื่องที่ว่าบ้านอยู่ใกล้กันขนาดนี้ วันหน้าจะมีปัญหาตามมาหรือไม่นั้น ไม่ต้องกังวลเลย ปักกิ่งคนตั้งเยอะแยะ ต่อให้อยู่บ้านติดกันก็อาจจะไม่ได้เจอกันเลยทั้งชีวิตก็ได้

ในเวลานี้ที่บ้านของตาเฒ่าหวัง สมิธกำลังชะเง้อคอรออย่างใจจดใจจ่อ เขาจองตั๋วเครื่องบินกลับวันพุธหน้าแล้ว ถ้าวันนี้ยังหาของจริงไม่ได้ก็คงต้องกลับประเทศมือเปล่า

ของเก่าคร่ำครึที่โดนหลอกขายว่าเป็นของล้ำค่าก่อนหน้านี้ หลังจากให้ผู้เชี่ยวชาญหลายคนตรวจสอบแล้ว เอาไปชั่งกิโลขายเป็นของเก่ายังได้ราคาแค่ไม่กี่เหมาเอง

"คุณหวัง เด็กคนนั้นจะไม่มาแล้วใช่ไหม"

สมิธร้อนใจจนนั่งไม่ติด ลุกขึ้นเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง

ตาเฒ่าหวังปรายตามองพร้อมกับยิ้มมุมปาก "คุณสมิธ ใจเย็น ๆ สิครับ ของดีก็ต้องใช้เวลารอ ถ้าวันนี้ได้เห็นของจริง จะให้รอนานแค่ไหนก็คุ้ม"

พูดจบเขาก็หันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นี่คือผู้ช่วยที่สมิธจ้างมา เห็นได้ชัดว่าฝรั่งคนนี้ไม่ไว้ใจเขาอีกต่อไปแล้ว

"อาจารย์หม่า!"

"เกรงใจไปแล้วครับ คุณเป็นผู้อาวุโสในวงการ เรียกผมว่าเสี่ยวหม่าก็พอ"

ถ้ากู้เป่ยอยู่ที่นี่ เขาคงจำชายหนุ่มคนนี้ได้ตั้งแต่แรกเห็น อีกยี่สิบปีข้างหน้าคนคนนี้จะเป็นถึงบุคคลมีชื่อเสียงในวงการนักสะสมของปักกิ่งเชียวนะ

หม่าเว่ยตูนั่นเอง!

แต่ตอนนี้หม่าเว่ยตูยังเป็นแค่คนมีชื่อเสียงระดับเล็ก ๆ เท่านั้น หลังจากกลับเข้าเมืองมาเมื่อปีก่อน เขาก็ถูกจัดสรรให้ไปเป็นช่างกลึงที่โรงงานซ่อมเครื่องจักร ครึ่งปีแรกของปีนี้เขาเพิ่งตีพิมพ์นิยายเรื่อง 'คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง' ลงในหนังสือพิมพ์เยาวชน และประสบความสำเร็จในการก้าวเข้าสู่วงการวรรณกรรมของปักกิ่ง

ที่เขารู้จักกับสมิธก็เพราะมีเพื่อนแนะนำ สมิธรู้ว่าเขามีความรู้เรื่องวัตถุโบราณและภาพวาดเขียนอย่างลึกซึ้งจึงขอให้มาช่วยดูของให้

แน่นอนว่าไม่ได้มาช่วยฟรี ๆ ค่าตัวแต่ละครั้งก็ต้องมีสามสิบห้าสิบหยวน ซึ่งพอ ๆ กับเงินเดือนทั้งเดือนของหม่าเว่ยตูเลยทีเดียว

แต่ที่สำคัญที่สุดคือการได้มีโอกาสเห็นของจริงต่างหาก

"ดูท่าทางอายุยังน้อย เมื่อก่อนที่บ้านมีคนอยู่ในวงการนี้ด้วยหรือ"

หม่าเว่ยตูรู้ดีว่าตาเฒ่าหวังกำลังหยั่งเชิงเขาอยู่

"คุณหวัง คุณ ..."

เพิ่งจะอ้าปากพูดก็มีเสียงตะโกนดังมาจากหน้าประตู

"ตาเฒ่าหวัง ฉันมาแล้ว"

เฮอะ!

เรียกซะ ...

หม่าเว่ยตูได้ยินก็อดขำไม่ได้

ตาเฒ่าหวังหน้าเจื่อน ยังไม่ทันได้อ้าปากประตูก็ถูกผลักออก คนที่เดินเข้ามาก็คือกู้เป่ย

"ไอ้หนู แกยังกล้ามาอีกเหรอ"

กู้เป่ยปรายตามองตาเฒ่าหวังแล้วหัวเราะ "ทำไมจะรไม่กล้าล่ะ หรือว่าคุณจะปล้นผม"

เอ่อ ...

ตาเฒ่าหวังจุกจนพูดไม่ออก จึงตัดสินใจเงียบไป วันนี้เขาแค่ทำหน้าที่จัดหาสถานที่แลกเปลี่ยนสินค้าและรับค่านายหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น

แถมตาเฒ่าคนนี้ยังแอบหวังจะรอดูความอัปยศของกู้เป่ยด้วย

เรื่องสายตาแหลมคม ตาเฒ่าหวังยอมรับว่าเขาสู้กู้เป่ยที่เป็นคนหนุ่มไม่ได้ ภาพปลอมของเหวินเจิงหมิงใบนั้น เขาเองก็ใช้เวลาหลายปีถึงจะดูออกว่ามีจุดบกพร่อง แต่กู้เป่ยกลับมองแค่ครึ่งภาพก็ฟันธงได้เลยว่าเป็นของปลอม

แต่เขาก็คลุกคลีอยู่ในวงการของเก่ามานาน ของที่กู้เป่ยเอามาถ้ามีตำหนิแม้แต่นิดเดียวล่ะก็ ...

หึหึ!

"สวัสดีครับเพื่อน คุณ ... เอาของมาหรือเปล่า"

สมิธไม่สนใจ 'ความบาดหมาง' ระหว่างกู้เป่ยกับตาเฒ่าหวัง สิ่งเดียวที่เขาสนใจตอนนี้คือวันนี้จะได้เห็นของจริงหรือไม่

รอมาครึ่งค่อนวัน สมิธร้อนรนใจจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

"นี่คือเพื่อนของผม คุณหม่า เขาได้ยินเรื่องนี้ก็เลยอยากมาชมด้วยน่ะครับ"

สมิธแกล้งแนะนำหม่าเว่ยตูอย่างไม่ใส่ใจนัก

หืม

เมื่อกี้ไม่ได้สังเกต พอมาพิจารณาดูดี ๆ กู้เป่ยก็รู้สึกคุ้นหน้า ตาเล็ก ๆ หางตาตก ๆ มีรอยย่นข้างแก้มลึกสองเส้น

เหล่าหม่างั้นเหรอ!

กู้เป่ยรู้จักหม่าเว่ยตู ในชาติก่อนเขาเคยเจออีกฝ่ายอยู่สองสามครั้ง ของบางชิ้นที่หม่าเว่ยตูไม่แน่ใจก็ยังเคยให้เขาช่วยดูให้ ความสัมพันธ์ถือว่าไม่ลึกซึ้งแต่ก็ไม่ห่างเหิน

หม่าเว่ยตูกำลังจะอ้าปากพูด แต่พอสบตากับกู้เป่ยเขาก็สะดุ้งโหยง

ไอ้หมอนี่รู้จักเราเหรอ

ในความทรงจำไม่เห็นมีคนคนนี้เลยนี่นา

"เรามาดูของกันก่อนดีกว่า ตาเฒ่าหวัง วันนี้ฉันจะเปิดหูเปิดตาให้คุณเอง"

พูดจบกู้เป่ยก็หยิบม้วนภาพที่ห่ออย่างแน่นหนาออกมาจากกระเป๋าหิ้ว เขาแกะผ้าห่อออกแล้วคลายเชือกผูก

ตาเฒ่าหวังเห็นดังนั้นก็รีบเดินเข้าไปจะรับของแต่กู้เป่ยเบี่ยงตัวหลบ

"คุณหม่า รบกวนคุณช่วยจับหน่อยได้ไหมครับ"

หม่าเว่ยตูชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา เขาไม่ปฏิเสธเพราะวันนี้เขามาเพื่อสิ่งนี้อยู่แล้ว จึงเดินเข้าไปจับปลายภาพด้านหนึ่งไว้และค่อย ๆ กางออกพร้อมกับกู้เป่ย

"แกไม่กลัวฉันพังงานหรือไง"

กู้เป่ยยิ้ม

ก็อย่างที่บอก ของปลอม ยิ่งปลอมก็ยิ่งไม่กลัวคนดู