บทที่ 33: ดาบเหยียบคลื่นสะบั้นวัชระ

บทที่ 33: ดาบเหยียบคลื่นสะบั้นวัชระ

ภายในคฤหาสน์ตระกูลจู จูเฉิงจู้ รวบรวมผู้คุ้มกันฝีมือดีสิบกว่าคน พร้อมกับเรียกตัว 'ลุงโจว' ผู้พิทักษ์ประจำคฤหาสน์ให้มาร่วมสมทบ ก่อนจะพากันเดินกร่างออกจากคฤหาสน์ ไล่ถามไถ่ชาวบ้านตามรายทางไปทั่ว ว่าเห็นผู้ชายแต่งตัวลักษณะเดียวกับเฉินหยวนเข้ามาในเมืองกู่ซานบ้างหรือไม่ ถามไปได้แค่สองสามคน พวกมันก็รู้พิกัดทันทีว่า... ตอนนี้เฉินหยวนกำลังนั่งรับลมเย็นๆ อยู่บน 'ยอดเขาชมตะวัน' ทางตอนบนของเมือง!

จูเฉิงจู้ฟังแล้วก็ถึงกับอึ้ง... ไอ้เวรนี่มันจะอหังการเกินไปแล้ว!! หลังจากฆ่าลูกน้องตระกูลจูตายเกลี้ยง มันไม่เพียงแต่ไม่หนี แต่ยังเสนอหน้าไปนั่งรอลอยชายอยู่บนยอดเขาอย่างเปิดเผยเนี่ยนะ!?

"รนหาที่ตายนัก!!" จูเฉิงจู้แค่นเสียงเย็น โบกมือสั่งการให้สมุนทั้งหมดมุ่งหน้าตรงไปยังยอดเขาชมตะวันทันที!

ณ ยอดเขาชมตะวัน เฉินหยวนยืนกอดอก มือแตะด้ามดาบที่เอว ทอดสายตามองเกลียวคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง ยอดเขาชมตะวัน คือจุดที่สูงที่สุดของเมืองกู่ซาน เมื่อมองลงไปจะเห็นวิวของทะเลเหนือและเกลียวคลื่นได้อย่างชัดเจน และยังเป็นจุดชมพระอาทิตย์ขึ้นที่สวยงามที่สุดอีกด้วย

สาเหตุที่เฉินหยวนเลือกมาดักรอตระกูลจูที่นี่ ก็เพราะชัยภูมิของที่นี่... ได้เปรียบทั้งรุกและรับ! ปัญหาใหญ่ของการ 'ฆ่าล้างโคตร' ไม่ใช่เรื่องที่เฉินหยวนจะสู้พวกตระกูลจูไหวหรือไม่ แต่ปัญหาที่แท้จริงคือ... ถ้าพวกตระกูลจูมันรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ แล้วแตกฮือวิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทางล่ะ!? การจะบุกเข้าไปสับพวกมันในคฤหาสน์รวดเดียวให้ตายหมดทุกคนเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ดังนั้น เฉินหยวนจึงต้องใช้วิธี 'ล่อเสือออกจากถ้ำ' ให้พวกมันแห่กันออกมาให้เขาเชือดทีละกลุ่ม! และเมื่อมาถึงการปะทะกันในยกสุดท้าย... ต่อให้พวกตระกูลจูที่เหลืออยากจะวิ่งหนี มันก็ไม่มีโอกาสให้หนีรอดไปได้อีกแล้ว!

การปะทะกันในระลอกแรก ขึ้นอยู่กับว่าตระกูลจูจะ 'ระวังตัว' แค่ไหน ถ้าพวกมันมากันเยอะ เขาก็จะเชือดเยอะ ถ้ามากันน้อย เขาก็เชือดน้อย... แน่นอนว่า มันก็มีความเป็นไปได้ที่ตระกูลจูจะยกโขยงกันมาหมดทั้งตระกูล แต่นั่นก็เป็นไปได้ยากมาก และต่อให้พวกมันจะแห่กันมาหมดคฤหาสน์จริงๆ... เส้นทางขึ้นยอดเขาชมตะวันก็เป็นเพียงทางเดินแคบๆ เลียบหน้าผา ที่กว้างพอให้คนเดินเรียงเดี่ยวหรือเดินคู่กันได้แค่สองคนเท่านั้น! ต่อให้พวกมันจะมากันเป็นร้อยเป็นพัน พวกมันก็ทำได้แค่ออกันอยู่ข้างหลัง ไม่สามารถกรูเข้ามารุมกินโต๊ะเขาพร้อมๆ กันได้! ในสมรภูมิแบบนี้... การมีจำนวนคนมากกว่า ไม่ได้แปลว่าจะได้เปรียบเสมอไป กลับกัน มันยิ่งเปิดโอกาสให้เฉินหยวนได้ใช้เพลงดาบไล่สับพวกมันเรียงตัวได้อย่างถนัดถนี่เสียด้วยซ้ำ!

ครึ่งชั่วยามต่อมา... จูเฉิงจู้และลุงโจว ก็พาพวกผู้คุ้มกันสิบกว่าคน บุกขึ้นมาถึงยอดเขาชมตะวัน

เมื่อเห็นเฉินหยวนยืนอยู่บนยอดเขา จูเฉิงจู้ก็ตวาดเสียงเย็น "เจ้าสินะ ไอ้คนบ้าที่บังอาจประกาศว่าจะมาฆ่าล้างโคตรตระกูลจูของข้า!? เจ้าเป็นใครมาจากไหน? รู้หรือเปล่าว่าน้องห้าของข้า เป็นถึงศิษย์สายตรงของสำนักหวงจี๋เชียวนะโว้ย!!"

แม้จูเฉิงจู้จะดูเป็นคนใจร้อนและมุทะลุ แต่มันก็ไม่ใช่คุณชายสมองกลวงหรือพวกโง่เง่าแต่อย่างใด ก่อนจะมา พี่ใหญ่ได้กำชับไว้แล้วว่าให้ลองหยั่งเชิงดูประวัติของอีกฝ่ายก่อน ถ้ามันเป็นแค่ไอ้บ้าไม่มีหัวนอนปลายเท้า ก็ฆ่ามันทิ้งได้เลย แต่ถ้ามันมีเบื้องหลังมาจากสำนักใหญ่ ก็ต้องประเมินสถานการณ์และอิทธิพลของมันให้ดีก่อนลงมือ

"อ้าว... การที่น้องห้าของเจ้าเป็นศิษย์สำนักหวงจี๋ มันทำให้ตระกูลจูเป็นอมตะ ฆ่าไม่ตายรึไง?" เฉินหยวนเหยียดยิ้มเยาะเย้ย "แคว้นยงโจวของสำนักหวงจี๋ อยู่ห่างจากแคว้นโยวโจวของพวกเจ้าไปตั้งกี่ร้อยกี่พันลี้ล่ะ? ขืนข้าฆ่าล้างโคตรตระกูลจูตายเรียบหมดวันนี้... กว่าน้องห้าของเจ้าจะรู้ข่าว หญ้าคงขึ้นสูงท่วมหลุมศพพวกเจ้าไปแล้วมั้ง!"

"รนหาที่ตาย!! ฆ่ามันซะ!!" เมื่อเห็นท่าทีโอหังและคำพูดหยามเหยียดของเฉินหยวน จูเฉิงจู้ก็สติขาดผึง มันแผดเสียงคำราม ชักกระบี่ทองคำยาวที่เอว แล้วพุ่งทะยานเข้าหาเฉินหยวนทันที!

ส่วน 'ลุงโจว' ยอดฝีมือประจำตระกูล แม้อายุจะปาเข้าไปเจ็ดสิบกว่าปี หนวดเคราขาวโพลน แต่พละกำลังและลมปราณยังคงแข็งแกร่งดุดัน เขากำ 'พลองเหล็กกล้าลายมังกร' ไว้ในมือ ขยับตัวตามไปยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ จูเฉิงจู้ทันที

เฉินหยวนหรี่ตามองกระบวนท่ากระบี่ของจูเฉิงจู้ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เพลงกระบี่ของจูเฉิงจู้ดุดันและเฉียบขาดมาก แฝงไปด้วยจิตสังหารและพลังกดดันที่ต่อเนื่องลื่นไหล รากฐานวรยุทธ์ของมันถือว่าแน่นปึ้ก! เผลอๆ อาจจะแน่นกว่าพวกศิษย์สำนักกำปั้นเหล็กซะอีก!

ถึงแม้รากฐานของตระกูลจูจะยังไม่ลึกซึ้ง และวิชายุทธ์ที่มีก็เป็นแบบ 'จับฉ่าย' ผสมปนเปกันไปหมด... บางวิชาก็มาจากคัมภีร์ที่จูเฉาเฟิงปล้นมาได้สมัยเป็นทหาร บางวิชาก็เป็นวิชาที่จูเฉิงจงนำกลับมาจากสำนักหวงจี๋ แน่นอนว่า วิชาที่ลูกห้านำมา ย่อมไม่ใช่วิชาลับหรือวิชาระดับสูงของสำนักหวงจี๋ แต่เป็นแค่วิชาดาษๆ ที่สำนักหวงจี๋ใช้สอนพวกลูกศิษย์สายนอกหรือแจกจ่ายให้ขุมกำลังลูกน้องฝึกกันเท่านั้น ทว่า สำหรับตระกูลเศรษฐีใหม่บ้านนอกอย่างตระกูลจู... วิชาระดับล่างของสำนักใหญ่ระดับท็อป ก็ถือว่าเป็น 'สุดยอดคัมภีร์ล้ำค่า' แล้ว!

ปัจจุบัน ตระกูลจูเชี่ยวชาญวิชาสามประเภท คือ เพลงกระบี่ เพลงฝ่ามือ และวิชาตัวเบา ได้แก่ 《เพลงกระบี่เชื่อมเมฆาคมคราม》 , 《ฝ่ามือเมฆาอัคคีทมิฬ》 , และ 《วิชาตัวเบาเหยียบวารีสวรรค์》 ทั้งสามวิชานี้ แม้จะเป็นวิชาระดับ 'ลึกลับ' เหมือนกัน แต่กลับมีธาตุและคุณสมบัติที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง แต่ด้วยความที่ลูกหลานตระกูลจูล้วนมีพรสวรรค์ทางวรยุทธ์ที่ดี เมื่อฝึกฝนจนเชี่ยวชาญ พลังรบของพวกมันจึงไม่ธรรมดาเลย!

ในชั่วอึดใจนั้น คมกระบี่ของจูเฉิงจู้ก็พุ่งเข้าประชิดตัวเฉินหยวนแล้ว... แต่เฉินหยวนกลับยังยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะชักดาบออกจากฝัก! จูเฉิงจู้ลอบประหลาดใจ... ไอ้หมอนี่มันอยากตายนักใช่ไหม!? แต่มันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ในเมื่อกระบวนท่าพุ่งออกไปแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลต้องรั้งกลับ คมกระบี่พุ่งตรงเข้าเสียบลูกกระเดือกของเฉินหยวนอย่างอำมหิต!

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ปลายกระบี่กำลังจะเจาะทะลุคอหอยนั้นเอง!! ประกายแสงดาบอันเจิดจ้าดุจสายฟ้า ก็สว่างวาบขึ้น!!

แสงดาบนั้นเจิดจ้าและบาดตาจนจูเฉิงจู้ต้องเผลอหรี่ตาลงด้วยสัญชาตญาณ! "นายน้อย! ระวัง!!" เสียงตะโกนเตือนของลุงโจว ดังก้องมาจากด้านข้างของจูเฉิงจู้!

แต่ช้าไปแล้ว! เสี้ยววินาทีต่อมา คมดาบมังกรครามกลืนโลหิต ก็ตวัดตัดผ่านสายตาของจูเฉิงจู้!

เคร้งงงง!!

เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง... กระบี่ทองคำในมือของจูเฉิงจู้ ถูกฟันจนขาดสะบั้นเป็นสองท่อนในดาบเดียว!! รังสีดาบที่แผ่พุ่งออกมาจากคมดาบ ฉีกกระชากฝ่ามือทั้งสองข้างของมันจนเนื้อขาดวิ่น เลือดสาดกระเซ็น! และหากปล่อยให้รังสีดาบนี้ฟันทะลวงต่อไป... ร่างของมันจะต้องถูกผ่าครึ่งซีกอย่างแน่นอน!

ด้วยพลังยุทธ์ของเฉินหยวนในตอนนี้ เมื่อบวกกับพลังระเบิดอันมหาศาลจาก《เคล็ดวิชาวารีเมฆาคลั่ง》และความคมกริบสุดขั้วของ 'ดาบมังกรครามกลืนโลหิต'... ยอดฝีมือระดับ 'โคจรโลหิต' ไม่มีทางต้านทานการโจมตีของเขาได้เลย และอาจถูกฟันตายได้ในดาบเดียวด้วยซ้ำ!

ทว่า ในเสี้ยววินาทีวิกฤตนั้นเอง... พลองเหล็กกล้าลายมังกร ของลุงโจว ก็พุ่งแทงทแยงมุมเข้ามาสกัดกั้นระหว่างกลาง! ปราณแท้สีเทาขุ่นระเบิดทะลักออกจากตัวพลอง ปะทะเข้ากับรังสีดาบของเฉินหยวน!

เปรี้ยงงงง!!

เสียงระเบิดดังกัมปนาท! แรงกระแทกอันมหาศาล ซัดร่างของลุงโจวให้กระเด็นถอยครูดไปข้างหลังถึงสามก้าว! และแรงปะทะนั้น ก็ช่วยผลักร่างของจูเฉิงจู้ให้กระเด็นหลุดออกจากวิถีดาบ ช่วยชีวิตมันไว้ได้อย่างหวุดหวิด!

"นายน้อย! หนีไป!! มันเป็นยอดฝีมือขั้นหลอมปราณ!!" ลุงโจวตะโกนเสียงแหบพร่า สีหน้าของเขาเคร่งเครียดสุดขีด เขากระชับพลองเหล็กแน่น ยืนตระหง่านขวางทางเดินแคบๆ บนยอดเขาเอาไว้ ไม่ยอมให้เฉินหยวนก้าวผ่านไปได้

เพลงพลองของลุงโจวเน้นความหนักหน่วงและดุดัน แต่เมื่อครู่... แค่รับการโจมตีดาบเดียวของเฉินหยวน เขากลับเป็นฝ่ายถูกกระแทกจนต้องถอยร่นถึงสามก้าว! ไอ้หนุ่มตรงหน้านี้... มีพละกำลังมหาศาลเหนือกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด!

มือทั้งสองข้างของจูเฉิงจู้อาบโชกไปด้วยเลือด และยังคงสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ต่อให้ลุงโจวไม่ต้องตะโกนเตือน มันก็รู้ซึ้งแล้วว่า... ไอ้หนุ่มตรงหน้ามันน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน! ถ้าเมื่อกี้ลุงโจวยื่นพลองเข้ามาสกัดไม่ทัน... ตัวมันคงถูกฟันขาดสองท่อนตายอนาถไปแล้ว!!

"ละ... ลุงโจว! ยันมันไว้ให้ได้นะ!! ข้าจะรีบไปตามท่านพ่อกับพี่ใหญ่มาช่วย!!" จูเฉิงจู้ตัดสินใจเด็ดขาด หมุนตัวหันหลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนทันที พร้อมกับเตะถีบพวกผู้คุ้มกันที่ยืนขวางทางอย่างเกรี้ยวกราด! "ไสหัวไปให้พ้นทางสิวะไอ้พวกโง่!! ยืนเซ่ออยู่ทำไม!!"

ทางเดินลงเขามันแคบมาก ผู้คุ้มกันเดินเรียงหน้ากระดานได้แค่ทีละสองคน การมีลูกน้องมาออกันอยู่ข้างหลัง กลับกลายเป็น 'สิ่งกีดขวาง' ที่ทำให้จูเฉิงจู้หนีได้ช้าลง! มันนึกเสียใจจนแทบจะบ้า! ถ้ารู้ว่าไอ้หมอนี่มันเก่งขนาดนี้ ข้าให้พวกลูกน้องเดินนำหน้าขึ้นมาเป็นเป้ากระสุนซะก็ดี! ทำไมข้าต้องเสนอหน้าเดินนำหน้าพวกมันมาด้วยวะเนี่ย!?

ในขณะนั้น ลุงโจวจ้องมองเฉินหยวนเขม็ง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "จอมยุทธ์น้อย... ไม่ทราบว่าท่านเป็นศิษย์จากสำนักใด? เหตุใดท่านถึงต้องมาทำแบบนี้? ตระกูลจูไปล่วงเกินท่านตอนไหนกัน? ถ้ามีอะไรขัดข้องใจ ท่านก็สามารถไปเจรจากับท่านผู้นำตระกูลจูได้โดยตรง... ทำไมถึงต้องมาเปิดฉากฆ่าฟันกันถึงขนาดนี้ด้วย!?"

ลุงโจวเป็นยอดฝีมือที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน เขามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่า ชายหนุ่มตรงหน้าไม่มีทางเป็นแค่ชาวยุทธ์ไร้สังกัด หรือทหารรับจ้างระดับล่างธรรมดาๆ แน่นอน! ทั้งพละกำลังที่มหาศาล ทั้งเพลงดาบที่ล้ำลึกและร้ายกาจ... แถมดาบในมือยังเป็นถึงสุดยอดอาวุธระดับลึกลับขึ้นไปอีก! คนที่มีของดีครบเครื่องขนาดนี้... จะไปเป็นทหารรับจ้างยาจกรับงานฆ่าคนแลกเศษเงินได้ยังไง!?

"เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว! ข้าบอกแล้วไงว่าจะมาฆ่าล้างโคตรตระกูลจู... ก็ต้องฆ่าล้างโคตรตระกูลจูสิวะ! ข้าพูดคำไหนคำนั้นเว้ย!" เฉินหยวนส่ายหน้าอย่างรำคาญใจ ก่อนที่พลังลมปราณในร่างจะระเบิดออกอีกครั้ง! คมดาบตวัดวูบ ก่อเกิดเป็นเกลียวคลื่นดาบอันบ้าคลั่ง ถาโถมพุ่งเข้าใส่ลุงโจวอย่างดุดัน! ดาบเหยียบคลื่น... แหวกวารีสารท!!

ลุงโจวแผดเสียงคำรามต่ำในลำคอ ควงพลองเหล็กกล้าลายมังกรในมือจนเกิดเป็นพายุหมุน! ปราณแท้สีเทาขุ่นพวยพุ่งห่อหุ้มตัวพลอง ฟาดฟันสวนกลับเข้าใส่เฉินหยวนอย่างบ้าระห่ำ! แม้พลองเหล็กกล้าของเขาจะไม่ได้เป็นอาวุธระดับลึกลับ แต่มันก็ถูกตีขึ้นมาจากเหล็กกล้าชั้นยอด! เมื่อถูกกวัดแกว่งด้วยพลังลมปราณขั้นสูงสุดของลุงโจว มันก็ทรงพลังและหนักหน่วงจนน่าขนลุก! ทุกครั้งที่พลองกระแทกพลาดไปโดนหน้าผา หินผาก็จะแตกกระจายและถล่มครืนลงมาเป็นแถบๆ!

เคร้ง! เคร้ง! เคร้งงง!!

เสียงพลองปะทะกับดาบดังกึกก้องรัวๆ! พลองเหล็กกล้าของลุงโจว เต็มไปด้วยรอยบากลึกจากการถูกดาบมังกรครามกลืนโลหิตฟัน! แต่มันก็ยังสามารถต้านทานการโจมตีของเฉินหยวนเอาไว้ได้!

"เพลงพลองคนบ้าของ 'วัดวัชระปรัชญา' นี่นา? ...ที่แท้ตาแก่แกก็เคยเป็นหลวงจีนหรอกรึ?" เฉินหยวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

วัดวัชระปรัชญา เป็นสำนักสงฆ์ที่ยิ่งใหญ่และทรงอิทธิพลที่สุดในที่ราบจงหยวน สาเหตุที่เฉินหยวนจำเพลงพลองนี้ได้ตั้งแต่แรกเห็น ก็เพราะในพล็อตเรื่องของเกม《เจียงหู 2》... 'หมู่บ้านเริ่มต้น' ของผู้เล่นที่เลือกเล่นสาย 'พระภิกษุ' มันก็ตั้งอยู่ที่ตีนเขาหน้าวัดวัชระปรัชญานี่แหละ!

"ใช่ ข้าเคยบวชเป็นพระในวัดวัชระปรัชญา... แต่ตอนนี้ข้าสึกออกมาเป็นฆราวาสแล้ว แม้ใจข้าจะยังยึดมั่นในรสพระธรรม แต่ข้าก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอันใดกับวัดวัชระปรัชญาอีกต่อไปแล้ว" แววตาของลุงโจวฉายแววเศร้าหมองและละอายใจออกมาวูบหนึ่ง แม้ปากจะบอกว่าตัวเอง 'สึกออกมา' แต่ดูจากท่าทางและพฤติกรรมแล้ว... เขาคงโดนทางวัด 'ขับไล่' ออกมาเพราะไปทำผิดศีลข้อร้ายแรงเข้าเสียมากกว่า

"ถุย! ปากก็บอกว่ายึดมั่นในรสพระธรรม... แต่เสือกมาเป็นขี้ข้า รับใช้ตระกูลที่ทำแต่เรื่องชั่วช้าสามานย์เนี่ยนะ!?" เฉินหยวนแค่นเสียงเย้ยหยัน "อย่ามาตอแหลว่าเจ้าไม่รู้สันดานของตระกูลจู! สิ่งที่ตระกูลจูทำระยำย่ำยีคนอื่นมาตลอด... มันสมควรโดนฆ่าล้างโคตรให้สูญพันธุ์ไหมล่ะ!? เจ้าบอกว่าแกศรัทธาในพุทธศาสนา... แต่ดันมาปกป้องคนชั่วเนี่ยนะ!? มิน่าล่ะ วัดวัชระปรัชญาถึงได้เฉดหัวเจ้าออกมา... สมควรแล้วล่ะไอ้โล้นเฒ่า!!"

"หุบปากกก!!"

คำพูดของเฉินหยวนแทงทะลุจุดอ่อนในใจของลุงโจวอย่างจัง! มันแผดเสียงคำรามอย่างคลุ้มคลั่ง ควงพลองเหล็กกล้าในมือรัวเร็วเป็นพายุบุแกม บุกทะลวงกระหน่ำฟาดเข้าใส่หัวของเฉินหยวนอย่างบ้าคลั่งไร้ทิศทาง! เพลงพลองคนบ้า ของวัดวัชระปรัชญา ดูผิวเผินเหมือนเป็นการฟาดมั่วๆ สะเปะสะปะของคนเสียสติ แต่ความจริงแล้ว... นี่คือสุดยอดวิชาที่ใช้ 'ความบ้าคลั่ง' สร้างความกดดัน! ใช้ความไร้ระเบียบ ควบคุมระเบียบ! เงาพลองอันดุดันฟาดกระหน่ำลงมาราวกับพายุลูกเห็บ หากเป็นยอดฝีมือขั้นหลอมปราณทั่วไปมาเจอเข้า... คงโดนทุบจนสมองไหลคาที่ไปแล้ว!

แต่เฉินหยวนไม่สะทกสะท้าน! เขาเดินพลังลมปราณจาก《เคล็ดวิชาวารีเมฆาคลั่ง》อย่างดุดัน! ปราณแท้สีแดงเรื่อๆ ลุกโชนห่อหุ้มดาบมังกรครามกลืนโลหิต ประกายดาบสว่างวาบ ร่ายรำสอดประสานกัน ก่อเกิดเป็นพายุดาบที่ทรงพลังและน่าสะพรึงกลัว! ดาบวายุสารท... พัดกระหน่ำ!!

พายุดาบและพายุพลอง พุ่งเข้าปะทะห้ำหั่นกันอย่างดุเดือด! ท้องฟ้าเหนือยอดเขาชมตะวันเต็มไปด้วยเงาอาวุธที่วูบไหว เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องกัมปนาทไม่ขาดสาย! ท่ามกลางการปะทะกันของพลังอันมหาศาลนี้... ลุงโจวถูกแรงกระแทกซัดจนต้องถอยร่นไปทีละก้าวๆ! ง่ามนิ้วโป้งของเขาทั้งสองข้างถูกแรงสั่นสะเทือนฉีกจนฉีกขาด เลือดสดๆ ไหลอาบย้อมแขนเสื้อจนแดงฉาน!

แม้จะบอกว่า 'อายุอานามไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อคนหนุ่มที่แข็งแรงกว่า' ก็เถอะ... แต่ต่อให้ลุงโจวจะย้อนวัยกลับไปอยู่ในช่วงพีคที่สุดของชีวิต พละกำลังของเขาก็ยังเทียบกับเฉินหยวนในตอนนี้ไม่ได้อยู่ดี! พลองเหล็กกล้าในมือของลุงโจว ถูกดาบมังกรครามฟันจนมีรอยบากลึกเต็มไปหมด... สภาพของมันตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับ 'กระบองหนาม' แล้ว! และมันก็พร้อมจะหักสะบั้นลงได้ทุกเมื่อ!

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... จู่ๆ ลุงโจวก็ปล่อยมือทิ้งพลองเหล็กกล้าไปดื้อๆ!! เขาอาศัยแรงส่งจากการถอยร่น พุ่งทะยานร่างเข้าประชิดตัวเฉินหยวนอย่างรวดเร็ว! สองมือผสานอิน ปราณแท้สีทองอร่ามระเบิดออกมาจากหมัดทั้งสองข้าง! เคล็ดวิชาลับวัดวัชระปรัชญา: มุทราวัชระไร้พ่าย!!

เฉินหยวนไม่หลบ! เขายื่นมือซ้ายออกไป นิ้วมือเลื้อยพันดุจอสรพิษ อาศัยความนุ่มนวลของ ปราณไหมพันธนาการ สลายพลังทำลายล้างอันแข็งกร้าวของมุทราวัชระจนหมดสิ้น! จากนั้น... พลังทำลายล้างของ ปราณหยกสลาย ก็ระเบิดออก! สองแขนของเขาบิดรัดราวกับงูเหลือมยักษ์ขย้ำเหยื่อ...

กร๊อบบบ!!

กระดูกแขนทั้งสองข้างของลุงโจวถูกบิดจนหักสะบั้นแหลกละเอียดในพริบตา!!

ลุงโจวแผดเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดทรมาน แต่เขากลับแหงนหน้าตะโกนสั่งเสียลงไปตามทางลงเขา "นายน้อย!! หนีไป!! หนีไปให้ไกลที่สุด!!!"

สิ้นเสียงตะโกน... ลุงโจวก็พุ่งเอา 'หัว' ของตัวเอง เข้ากะซวกชนหน้าอกเฉินหยวนอย่างบ้าคลั่ง!! เขาพยายามจะใช้ชีวิตของตัวเอง... ถ่วงเวลาให้จูเฉิงจู้หนีรอดไปให้ได้!

แน่นอนว่าลุงโจวรู้ดี... ว่าสิ่งที่ตระกูลจูทำมาตลอดหลายปีนี้ มันคือเรื่องชั่วช้าสามานย์และอำมหิตแค่ไหน แต่... จูเฉาเฟิงเคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้! เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมก้มหัวรับใช้ ทำงานสกปรกให้ตระกูลจูเพื่อเป็นการตอบแทน! และในวันนี้... การยอมสละชีวิตของตัวเองเพื่อปกป้องจูเฉิงจู้ ก็ถือว่าเขาได้ 'ชดใช้บุญคุณ' ที่จูเฉาเฟิงเคยช่วยชีวิตเขาไว้ในอดีตจนหมดสิ้นแล้ว!

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีต่อมา ประกายดาบจากมือขวาของเฉินหยวนก็ตวัดวูบ!

ฉั๊วะ!

คมดาบตัดผ่านลำคอ บั่นหัวของลุงโจวให้หลุดกระเด็นออกจากบ่าอย่างง่ายดาย! หัวที่ไร้ร่างกลิ้งหลุนๆ ไปบนพื้นหิน... แต่ในแววตาของลุงโจวที่เบิกโพลงนั้น... กลับฉายแววแห่งความ 'หลุดพ้น' และ 'โล่งใจ' อย่างน่าประหลาด!