บทที่ 4 : ตลาด

บทที่ 4 : ตลาด

"ว่าแต่ ตระกูลราล์ฟของพวกเจ้าก็มีวิธีการหายใจประจำตระกูลไม่ใช่หรือ ถึงจะไม่ดีเท่าราชวงศ์ แต่ก็ไม่แย่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมเจ้าไม่..." อันเดรย์เอ่ยถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย

รอนด์เกาหัวอย่างอึดอัด

ที่จริง ในความทรงจำเดิมของเขา พ่อและพี่ชายคนโตต่างก็เคยถามเขาซ้ำๆ ว่าเขาสนใจที่จะฝึกฝนเป็นอัศวินหรือไม่

แต่ตอนนั้นตัวเขาเองมัวแต่หลงระเริงอยู่กับอบายมุข ไม่แยแสการฝึกฝนอัศวินที่ทั้งขมขื่นและเหน็ดเหนื่อย

ตอนนี้เสียใจก็สายไปเสียแล้ว

อันเดรย์สังเกตสีหน้าของรอนด์และเข้าใจทุกอย่างในทันที

"อย่างนี้นี่เอง สมัยอยู่ที่เมืองหลวง เจ้าก็ขึ้นชื่อเรื่องความเสเพล"

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นขี้เล่นขึ้นมาทันที พลางเขย่าถ้วยชาเบาๆ

"จำได้ว่ามีครั้งหนึ่ง เจ้าเมาไม่ได้สติในสวนหลวง ถึงกับไปทำอะไรโจ๋งครึ่มกับสาวใช้คนสนิทต่อหน้าธารกำนัล…"

“แค่กๆ!” รอนด์รีบขัดจังหวะเขาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาแสดงความลำบากใจเล็กน้อย"

ความทรงจำที่ไร้สาระอย่างยิ่งของร่างเดิม…สำหรับเขาในตอนนี้ มันเหมือนกับฝันร้าย

อันเดรย์มองดูท่าทางกระสับกระส่ายของรอนด์ ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“เอาล่ะ ในเมื่อเห็นแก่เศษหินเวทมนตร์ห้าสิบชิ้นนี้ ข้าจะไม่เปิดโปงเรื่องเก่าๆ ของเจ้าหรอกนะ”

เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ สีหน้ากลับมาจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“แต่พูดจริงๆนะ รอนด์ เจ้าคิดทบทวนดีแล้วใช่ไหม?”

"ท่านหมายความว่ายังไง?"

"《วิธีการหายใจสุริยัน》แข็งแกร่งจริง แต่ก็ด้วยเหตุนี้เอง ความยากในการฝึกฝนจึงเหนือกว่าวิธีการหายใจทั่วไปมาก"

แวววิตกกังวลฉายในดวงตาของอันเดรย์

"แม้แต่ในราชวงศ์ของเรา ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถฝึกมันได้"

“ยิ่งไปกว่านั้น” เขาเว้นจังหวะ

“ด้วยสภาพร่างกายที่เป็นอยู่ตอนนี้ หากเจ้าฝืนฝึกฝนวิธีการหายใจขั้นสูง อาจจะ…”

“ข้ารู้ว่ามันเสี่ยง” รอนด์พูดแทรก

“แต่เมื่อเทียบกับชะตากรรมในอีกสามเดือนข้างหน้า ความเสี่ยงแค่นี้มันจะไปมีความหมายอะไร?”

ไม่เป็นไร อย่างไรเขาก็มีตัวช่วยอยู่แล้ว

อีกอย่างการที่เขาฝึกฝนวิธีการหายใจก็ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นคืออยากจะลองดูว่าจะสามารถกระตุ้นอาชีพพิเศษที่เกี่ยวข้องกับอัศวินออกมาได้หรือไม่ เพื่อให้ได้รับพลังในการเติบโตที่เพิ่มเติม

เมื่อมองไปยังแววตาที่แน่วแน่ของรอนด์ อันเดรย์จึงถอนหายใจยาว

“ในเมื่อเจ้าตั้งใจที่จะทำเช่นนั้น ข้าก็จะไม่ห้ามเจ้าอีกต่อไป”

เขาลุกขึ้นยืน ค้นหาบางสิ่ง และหยิบต้นฉบับเขียนด้วยลายมือที่ยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋าเดินทางของเขา

เห็นได้ชัดว่าเขาทำเช่นนั้นเพื่อให้ง่ายต่อการศึกษาได้ตลอดเวลา:

"นี่คือต้นฉบับที่ข้าคัดลอกมาในตอนแรก ซึ่งมีเคล็ดลับและข้อควรระวังในการฝึกฝนอยู่บ้าง"

"แต่ข้าต้องเตือนเจ้าอย่างหนึ่ง"

อันเดรย์จ้องเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างแน่วแน่

"ถ้าเจ้าคิดว่าเจ้าสามารถฝึกฝนด้วยตัวเองได้เมื่อได้บันทึกไป นั่นเป็นความคิดที่ผิดอย่างมหันต์"

"การฝึกหายใจระดับสูงไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น"

“มันต้องมีขั้นตอนการแนะนำที่เข้มงวดและวิธีการฝึกร่างกายที่เฉพาะเจาะจง มิฉะนั้นจะเกิดข้อผิดพลาดได้ง่าย”

“ยกตัวอย่างเช่น ขั้นตอนแรกนี้และขั้นตอนที่สอง….ต่อไปจะต้องใช้ 'น้ำมันร้อนระอุ' ที่ปรุงเป็นพิเศษเพื่อเสริมสร้างร่างกาย หากผสมอัตราส่วนยาผิดพลาด หรือกินในเวลาที่ไม่เหมาะสม”

อันเดรย์ชี้ไปที่ตำแหน่งหน้าอกของเขา

“อย่างเบาคือร่างกายถูกเผาไหม้ อย่างหนักคือเริ่มลุกไหม้จากปอด”

รอนด์สูดหายใจเข้าลึกๆ เขาเพิ่งตระหนักว่าความคิดก่อนหน้านี้ของตนเองนั้นไร้เดียงสาเพียงใด

“และในแต่ละขั้นตอนยังต้องใช้ยาเสริมสร้างร่างกายที่แตกต่างกันด้วย”

"อย่างเช่นขั้นที่สามต้องใช้ 'น้ำค้างหินหลอมละลาย' ส่วนขั้นตอนสุดท้ายก็ต้องใช้..."

เมื่อมองดูสีหน้าซีดเซียวเล็กน้อยของรอนด์ อันเดรย์ก็ยิ้มและกล่าวว่า

"ไม่ต้องห่วง ในเมื่อรับเศษหินเวทมนตร์ของเจ้ามามากมายขนาดนี้ ข้าก็จะรับผิดชอบจนถึงที่สุดอย่างแน่นอน"

เขาพูดพลางยื่นสมุดบันทึกให้รอนด์

"สูตรยาเหล่านี้ข้าจดไว้ในนี้หมดแล้ว แต่กระบวนการปรุงยาที่เฉพาะเจาะจงยังต้องให้ข้าเป็นคนแนะนำด้วยตนเอง"

รอนด์รับสมุดบันทึกมาแล้วเปิดไปที่หน้าแรก

ในร่องรอยลายมือที่หนาแน่น นอกจากเคล็ดลับของวิธีการหายใจแล้ว ยังมีหมายเหตุจำนวนมากเกี่ยวกับการปรุงยาด้วย

"พูดตามตรงนะ" อันเดรย์พูดพลางเก็บเศษหินเวทมนตร์เหล่านั้นเข้าอก

"ข้าค่อนข้างคาดหวังว่าเจ้าจะฝึกฝนวิธีการหายใจชุดนี้ไปได้ถึงระดับไหน"

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความคะนองเล็กน้อย:

"แม้แต่ในราชวงศ์ของเรา ก็ยังมีคนไม่มากที่สามารถเชี่ยวชาญ 'วิธีการหายใจสุริยัน' ได้อย่างสมบูรณ์…คนส่วนใหญ่มักจะติดอยู่ที่ขั้นที่สองและไม่สามารถก้าวหน้าไปได้อีกเลย"

“นี่ท่านกำลังบั่นทอนกำลังใจข้าเหรอ?” รอนด์ยิ้มขมขื่น

“เป็นไปได้ยังไง?” รอยยิ้มบนใบหน้าของอันเดรย์ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

“ข้ากำลังให้กำลังใจเจ้าต่างหาก”

เขาลุกขึ้นยืนและจัดเสื้อคลุมฝึกหัดของเขา

“ไปกันเถอะ ไปร้านสมุนไพรกันก่อน ถึงแม้ว่าวัตถุดิบของ 'น้ำมันระอุ' จะไม่ล้ำค่า แต่สัดส่วนสำคัญมาก ข้าต้องช่วยเจ้าเลือกด้วยตัวเอง”

เมื่อเห็นท่าทางดีใจของอีกฝ่าย รอนด์ก็เพิ่งตระหนักได้ว่า เจ้าชายองค์นี้คงกำลังรอเขาอยู่

ท้ายที่สุดแล้ว ในโลกที่จอมเวทย์เป็นใหญ่ การสืบทอดราชวงศ์ทางโลกจะมีความหมายอะไร?

สู้ฉวยโอกาสแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมบางอย่างยังดีกว่า

ส่วนเรื่องทิฐิมานะ

เมื่อถึงคราวเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ใครจะสนใจชื่อเสียงจอมปลอมพวกนี้?

หลังจากออกจากเขตหอพัก รอนด์ก็ตามอันเดรย์ยไปตามทางเดินหินที่คดเคี้ยว

“อย่าบอกนะว่าช่วงหลายเดือนมานี้ เจ้าแทบไม่ได้มาตลาดเลย?” อันเดรย์พูดพลางนำทางและหันกลับมามองรอนด์

รอนด์ลูบจมูกอย่างอึดอัดเล็กน้อย

จริงๆแล้วก่อนหน้านี้เขาแทบไม่ออกไปไหนเลย เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องเพื่อฝึกฝน "การทำสมาธิขั้นพื้นฐาน" อย่างหนัก

แม้แต่ของใช้ในชีวิตประจำวันที่จำเป็นในวันธรรมดา ก็ยังซื้อผ่านคนรับใช้ เดือนๆ หนึ่งจะมีโอกาสออกไปข้างนอกแค่ตอนไปรับเศษหินเวทมนตร์ที่ทางบ้านส่งมาให้เท่านั้น

"ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้เจ้ากินข้าวก็ยังให้คนเอาไปส่งให้ถึงห้องเลย" อันเดรย์หัวเราะ

“ถ้าวันนี้ข้าไม่ได้มาหาเจ้า ข้าคงคิดว่าเจ้าอดตายอยู่ในห้องไปแล้ว”

บนทางเดินหิน มีมอสสีครามเรืองรองส่องนำทางให้พวกเขา

พืชพรรณแปลกประหลาดนานาชนิดสองข้างทางเปล่งแสงประหลาดในความมืด บางชนิดสั่นไหวเมื่อผู้คนเดินผ่าน บางชนิดเบ่งบานเป็นประกายแสงเลือนรางในความมืดมิด

“ระวังพืชพวกนี้ด้วย” อันเดรย์ชี้ไปที่กลุ่มเห็ดที่เปล่งแสงสีม่วงบนพื้นดิน

“นี่คือ 'ร่มแห่งฝันร้าย' มันจะ...”

“ข้ารู้” รอนด์ถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว

“คู่มือการเข้าเรียนเขียนไว้ว่ามันจะปล่อยสปอร์ที่ทำให้เกิดภาพหลอน”

“โอ้?” อันเดรย์เลิกคิ้ว

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะอ่านคู่มือการเข้าเรียนอย่างละเอียดถี่ถ้วนเลยนะ”

“นอกจากหนังสือเหล่านั้นก็ไม่มีอะไรให้อ่านแล้ว” รอนด์กล่าวอย่างขมขื่น"

ในช่วงเวลานั้น เขาใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทำสมาธิและการอ่านหนังสือ จนกระทั่งรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายนอกน้อยมาก

“แถมข้ายังเคยเจอมาแล้วด้วยนะ สมัยที่มาใหม่ๆอาทิตย์แรก ข้าก็นอนหลับไปทั้งวัน ตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกำลังกอดต้นลำโพงที่มีพิษอยู่ ตั้งแต่นั้นมาข้าก็เลยระวังพวกนี้เป็นพิเศษเลย”

อันเดรย์รู้สึกขบขันเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆมันก็มีเสียงร้องโหยหวนดังมาจากระยะไกล

ศิษย์ฝึกหัดในชุดคลุมสีเทาคนหนึ่งวิ่งโซเซออกมาจากพุ่มไม้ข้างทาง มือขวาของเขากลายเป็นโครงสร้างคล้ายเถาวัลย์บิดเบี้ยว

“เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นสองสามครั้งต่อเดือน” อันเดรย์ส่ายหน้า

“แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอก การใช้ชีวิตแบบมนุษย์ถ้ำอย่างเจ้า กลับปลอดภัยกว่าด้วยซ้ำ”

“ข้างหน้าคือตลาดของเหล่าศิษย์ฝึกหัด”

อันเดรย์เลี่ยงเขาไป เเล้วชี้ไปที่ซุ้มประตูหินเก่าๆ ด้านหน้า

“ที่นี่ เจ้าสามารถหาซื้อสิ่งของที่จำเป็นในช่วงฝึกหัดได้เกือบทุกอย่าง แน่นอนว่าถ้าเจ้ามีเศษหินเวทมนตร์เพียงพอ”

เมื่อเดินผ่านซุ้มประตู กลิ่นแปลกประหลาดของสมุนไพรและยาต่างๆ ก็โชยมาปะทะจมูก

แมวสวมรองเท้าบูทย่างผ่านพวกเขาไปอย่างสง่างาม ขนของมันเปล่งประกายสีโลหะในแสงสลัว

ตามมาด้วยฝูงเอลฟ์ตัวจ้อยที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว พวกมันกำลังไล่ลูกแก้วคริสตัลที่กระเด้งเองได้

รอนด์มองอย่างเพลินจนเกือบชนร่างสูงใหญ่ที่หน้าแผงขายของ

ร่างกายขนาดมหึมาคล้ายหนวดทำให้เขาไม่อยากเข้าใกล้เท่าไหร่ จึงหลีกเลี่ยงไปด้านข้าง

“ไม่ต้องกังวลไป” อันเดรย์ยิ้ม “เผ่าคราเคนอาจจะดูน่ากลัว แต่พวกเขาเป็นคู่ค้าที่ดี เพียงแต่ต้องระวังเวลาพูด เพราะน้ำลายของพวกเขามีฤทธิ์กัดกร่อน”

…………………………………………………….