ตอนที่ 36 : ยกที่สอง เปิดใช้งานซูซาโนะโอใจกลางหมู่บ้าน!

อาคารโฮคาเงะ

เมื่อคืนนี้ อุจิวะ อิทาจิ ไม่ได้แจ้งให้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ทราบเรื่องที่อุจิวะ เซกะจัดการให้ตระกูลซารุโทบิเข้ามาดูแลกองกำลังตำรวจแทน

เช้าตรู่วันนี้เขาจึงมาเพื่ออธิบายเรื่องนี้ให้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ฟัง

"ให้ตระกูลซารุโทบิไปดูแลกองกำลังตำรวจงั้นเรอะ?" ใบหน้าของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ซีดเผือด

ในหัวของเขาจินตนาการไปถึงความไม่พอใจของชาวบ้าน ตระกูลอุจิวะที่เกือบจะก่อรัฐประหาร และตระกูลชิมูระที่เพิ่งจะสูญสิ้นไปหมาดๆ

หรือว่าตระกูลซารุโทบิกำลังจะก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับนี้เหมือนกัน?

เขารีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

"ไม่! ไม่มีทางเด็ดขาด!"

ต่อให้เขาต้องตาย ต่อให้ต้องกระโดดลงจากตึกนี้ เขาก็จะไม่มีวันยอมให้ตระกูลซารุโทบิเข้าไปดูแลกองกำลังตำรวจเด็ดขาด!

"เข้าใจแล้วครับ" อุจิวะ อิทาจิ เดินจากไป

ทิ้งให้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ยืนทำหน้างุนงงอยู่ตรงนั้น

เขาอุตส่าห์เตรียมใจที่จะต้องโต้เถียงยืดเยื้อกับอุจิวะ อิทาจิ สักสามชั่วโมง

แต่เขากลับยอมแพ้ง่ายๆ อย่างเด็ดขาดแบบนี้เลยงั้นเหรอ?

อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ปฏิเสธไปแล้ว ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเช่นกัน

อันที่จริง อุจิวะ อิทาจิ ที่ถูกปฏิเสธก็รู้สึกผ่อนคลายไม่แพ้กัน

ท้ายที่สุดแล้ว เขาได้เห็นกับตาตัวเองอย่างชัดเจนว่าตระกูลชิมูระถูกกวาดล้างไปอย่างไร

แม้ว่ากลยุทธ์นี้จะนำมาใช้กับตระกูลซารุโทบิไม่ได้ แต่มันก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอุจิวะ เซกะ ต้องมีความมุ่งร้ายต่อตระกูลซารุโทบิอยู่อย่างแน่นอน

เพื่อรักษากำลังรบของโคโนฮะเอาไว้ นี่แหละคือทางออกที่ดีที่สุด

ตราบใดที่เขาไปบอกอุจิวะ เซกะ ว่าเขาถูกปฏิเสธ อุจิวะ เซกะ ก็คงจะทำอะไรไม่ได้แล้ว

ท้ายที่สุดแล้ว ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ก็คือโฮคาเงะ บุคคลที่มีสถานะสูงที่สุดในหมู่บ้าน

ไม่ว่าอุจิวะ เซกะ จะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาจะสามารถบังคับให้โฮคาเงะ บุคคลที่มีสถานะสูงที่สุด ยอมตกลงในสิ่งที่ไม่อยากทำได้งั้นเหรอ?

ทั้งซารุโทบิ ฮิรุเซ็น และอุจิวะ อิทาจิ ต่างก็ค่อนข้างพอใจกับข้อสรุปนี้

แต่ทว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาทั้งคู่ก็ต้องมานั่งเสียใจ

ภายนอกอาคารโฮคาเงะ ณ ใจกลางหมู่บ้าน

นินจาหลายคนกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่รอบๆ อาคารโฮคาเงะ

ในตอนนั้นเอง พวกเขาก็มองเห็นร่างที่คุ้นเคย  อุจิวะ เซกะ

พวกเขาทั้งหมดต่างพยักหน้าเล็กน้อยราวกับโค้งคำนับ เพื่อแสดงความเคารพและทักทายเขา

ตอนที่อุจิวะ เซกะ เริ่มมาที่นี่ใหม่ๆ ทุกคนตื่นตระหนกกันมาก โดยคิดว่าเขาจะมาก่อเรื่องใหญ่อีก

จนกระทั่งเขาจากไป พวกเขาถึงได้รู้ว่าเขาแค่มาทำธุระบางอย่างเท่านั้น พวกเขาจึงผ่อนคลายลงและหัวเราะเยาะตัวเอง

ในช่วงปีที่ผ่านมานี้ เขามาที่นี่เจ็ดครั้งแล้ว

ตอนนี้เป็นครั้งที่แปด ทุกคนจึงเคยชินกันหมดแล้ว

อย่างไรก็ตาม ปกติแล้วอุจิวะ เซกะ จะพยักหน้ารับการทักทายของพวกเขา แต่วันนี้เขากลับไม่ทำ

"เขาอารมณ์ไม่ดีเหรอ?" เหล่านินจาไม่ได้คิดอะไรมากและกลับไปทำงานของตัวเองต่อ

มีเพียง นารา ชิกาคุ ที่อยู่บนชั้นสองเท่านั้นที่รู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงกลางใจ ทำให้เขาชาไปทั้งตัวและยืนเหม่อลอย

เขารู้สึกเสียใจในความโง่เขลาของตัวเอง

ชัดเจนเลยว่า เช้าวันนี้ตระกูลอุจิวะควรจะ "บังเอิญ" เดินผ่านไปมาเพื่อทำหน้าที่แทนกองกำลังตำรวจและเรียกคะแนนความนิยมจากชาวบ้าน แต่ตระกูลอุจิวะกลับไม่ปรากฏตัว!

ทำไมน่ะหรือ?

ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น!

เป็นเพราะความโกรธของอุจิวะ... ไม่สิ ความโกรธของอุจิวะ เซกะ ยังไม่ทุเลาลงเลยต่างหาก!

เขารีบวิ่งลงไปชั้นล่างทันที

เพื่อนร่วมทีมของเขาถามด้วยความสงสัย: "หัวหน้าครับ จะรีบวิ่งไปไหน... เชี่ยเอ๊ย!"

ทุกคนเบิกตาโพลงจ้องมองร่างยักษ์ที่ดูราวกับเปลวเพลิงนอกหน้าต่างด้วยความตกตะลึง

ซูซาโนะโอแบ่งออกเป็นหกขั้น:

• ร่างเริ่มต้น: ปรากฏให้เห็นเพียงแค่ส่วนแขนและซี่โครง
• ร่างขั้นที่หนึ่ง: โครงกระดูกครึ่งท่อนที่มีความสูงกว่ายี่สิบเมตร
• ร่างขั้นที่สอง: พัฒนาจากร่างขั้นที่หนึ่ง โดยมีการเพิ่มเนื้อหนังและเลือด ปกคลุมด้วยจักระที่มีลักษณะคล้ายเสื้อคลุม และมีอาวุธกับคาถานินจาเฉพาะตัว
• ร่างขั้นที่สาม: พัฒนาจากร่างขั้นที่สอง โดยมีการสวมชุดเกราะเท็งงูเพิ่มเข้ามา
• ร่างขั้นที่สี่: พัฒนาจากร่างขั้นที่สอง โดยเพิ่มส่วนล่างของร่างกายและขาเข้ามา ทำให้สามารถใช้ซูซาโนะโอสวมเกราะได้
• ร่างสมบูรณ์: หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ซูซาโนะโอที่แท้จริง" เป็นซูซาโนะโอที่สามารถเปิดใช้งานได้เฉพาะผู้ที่ผลักดันพลังเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาจนถึงขีดสุดและมีจักระมหาศาลเท่านั้น มีความสามารถในการบินและยังสามารถประสานอินเพื่อใช้วิชาเฉพาะตัวของผู้ใช้ได้

ร่างยักษ์ในตอนนี้ เมื่อเทียบกับครั้งแรกที่พวกเขาเห็น มีเนื้อหนังและเสื้อคลุมจักระเพิ่มเข้ามา ดูเหมือนกับซามูไรพเนจรร่างยักษ์ มันดูดุร้ายขึ้นมากและแผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

ซูซาโนะโอ · ร่างขั้นที่สอง

"เป็นไปได้ยังไงกัน..." นารา ชิกาคุ ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

อุจิวะ เซกะ ตาบอดไปแล้วไม่ใช่หรือไง!

ทำไมเขายังคง...

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ประสานเข้ากับดวงตาที่เปิดขึ้นของอุจิวะ เซกะ

มันคือดวงตาที่มีลวดลายแปลกตา ในรูม่านตาสีแดงฉานนั้น ลวดลายสีดำสนิทก่อตัวเป็นรอยแยกที่ดูคล้ายกับนิ้วมือ พวกมันไม่เป็นระเบียบ แต่ก็สามารถสบประสานกันได้ด้วยการพับแบบสามเหลี่ยม ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดและเย็นเยียบ ราวกับงูเลือดเย็นที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด พร้อมที่จะฉกกัดได้ทุกเมื่อ

พวกชาวบ้านกรีดร้องและพากันวิ่งหนี

เหล่านินจาโดยรอบเหงื่อแตกพลั่ก สัญชาตญาณสั่งให้พวกเขากำอาวุธในมือแน่น

นารา ชิกาคุ ห้ามพวกเขาไว้ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปาก เขาก็เห็นอุจิวะ เซกะ จ้องเขม็งไปที่อาคารโฮคาเงะ

"ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ!"

คลื่นเสียงอันน่าตกตะลึงดังกึกก้อง บริเวณรอบข้างราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว ทำให้พวกชาวบ้านและนินจาแข็งค้างอยู่กับที่

ในหัวของพวกเขา มีเพียงคำถามเดียวที่ผุดขึ้นมา  "เขา... เขาไม่ทุบพื้นแล้วเหรอ?"

ในทันที ทั้งพวกชาวบ้านและนินจาต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขตตระกูลอุจิวะ

"ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ!"

สมาชิกตระกูลอุจิวะจำนวนมากกระโดดขึ้นสู่ที่สูงทันที เมื่อเห็นซูซาโนะโอราวกับเปลวเพลิงปรากฏขึ้นที่ใจกลางหมู่บ้าน พวกเขาก็คว้าอาวุธและพุ่งตัวออกไปโดยไม่คิดชีวิต

แม้ว่าอุจิวะ เซกะ จะปฏิเสธการเป็นผู้นำตระกูลอุจิวะ แต่ในใจของพวกเขา เขาคือผู้นำตระกูลอุจิวะ

ผู้นำของพวกเขาถูกรังแก แล้วจะให้มีอะไรต้องพูดอีก

ลุยเลยสิวะ!

เนตรวงแหวนสีเลือดหลายสิบคู่ส่องประกายวูบวาบ เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นอันกระหายเลือด  ขอสาบานว่าจะปกป้องผู้นำของเราจนตัวตาย

อุจิวะ อิทาจิ ร้อนรนใจมาก

สมาชิกตระกูลอุจิวะหลายคนเป็นสมาชิกของหน่วยราก

แต่เขาไม่กล้าเอ่ยปาก เพราะเขารู้ดีว่าทันทีที่เขาพูด มันก็หมายถึงการทรยศต่อตระกูลอุจิวะอีกครั้ง

อุจิวะ ซาสึเกะ น้องชายของเขา...

เขาทำได้เพียงแค่สวดภาวนาอยู่ในใจ

ภาวนาขอให้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น สามารถจัดการเรื่องนี้ได้อย่างสันติ

ทว่า...

"ทำไมเซกะถึงไปอาละวาดที่ใจกลางหมู่บ้านอีกแล้วล่ะ?" เมื่อเทียบกับเรื่องที่ว่าอุจิวะ เซกะ สามารถเปิดใช้งานซูซาโนะโอได้ทั้งที่ดวงตาพังไปแล้ว อุจิวะ อิทาจิ กลับสับสนกับเรื่องนี้มากกว่า

แต่วินาทีต่อมา พวกเขาก็ได้ยินเสียงตะโกนถามของอุจิวะ เซกะ จากใจกลางหมู่บ้าน

"ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น! แกมีสิทธิ์อะไรมาปฏิเสธไม่ให้ตระกูลซารุโทบิเข้าไปดูแลกองกำลังตำรวจห๊า!"

สมาชิกตระกูลอุจิวะเบรกตัวโก่งแทบหัวทิ่ม พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก และในที่สุดสายตาของพวกเขาก็ไปหยุดอยู่ที่อุจิวะ อิทาจิ ซึ่งอยู่ห่างออกไปร้อยเมตรด้านหลัง

อุจิวะ อิทาจิ: "..."

เขาถอนหายใจและกล่าวว่า: "กลับมาเถอะ"

สมาชิกในตระกูลยอมฟังคำสั่งของอุจิวะ อิทาจิ เป็นครั้งแรก พวกเขาเดินกลับมาอย่างเชื่อฟัง และเก็บอาวุธกับกระเป๋าอุปกรณ์นินจากลับเข้าที่

บรรยากาศดูจะกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

พวกเขาเพิ่งจะพุ่งตัวออกไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เพราะคิดว่าผู้นำของตนถูกรังแกไม่ได้รับความเป็นธรรม

ที่ไหนได้ กลายเป็นว่าผู้นำของพวกเขาต่างหากที่วิ่งไปข่มขู่คนอื่นถึงที่

"..." ชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาไม่รู้จะพูดอะไรดี

อุจิวะ อิทาจิ รู้สึกปวดหัวตึ้บ

เขาไม่คิดเลยว่าอุจิวะ เซกะ จะก่อเรื่องใหญ่โตที่ใจกลางหมู่บ้านเพียงเพราะเรื่องแค่นี้

งานเข้าแล้วไง