บทที่ 24 พลิกพ่ายเป็นชนะ

บทที่ 24 พลิกพ่ายเป็นชนะ

ฉู่ชิงจื่อใช้การถอยเพื่อรุก นางเอ่ยว่า "สูตรนี้เป็นสิ่งที่ข้าอุตส่าห์ค้นคว้าขึ้นมาด้วยความยากลำบาก และมันก็ไม่ได้เป็นของครอบครัวพ่อแม่บุญธรรมของข้าเลย ทว่าหากพวกท่านต้องการมัน ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้"

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ นัยน์ตาของพวกเขาก็เป็นประกาย

ฉู่ชิงจื่อปรายตามองฝูงชน แววตาของนางแฝงไปด้วยความเย้ยหยันจางๆ "ขอเพียงทุกคนยินดีจ่ายเงินซื้อ ข้าก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะบอกวิธีทำให้แก่พวกท่าน"

ฉู่ผิงกระโดดออกมาหน้าเสนอหน้าอีกครั้งพร้อมกับกล่าวอย่างชอบธรรมว่า "ฉู่ชิงจื่อ พวกเราล้วนเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เจ้าจะมาเรียกร้องเงินทองจากพวกเราได้อย่างไร?"

ฉู่ชิงจื่อหันไปหาฉู่ผิงแล้วสวนกลับว่า "เพียงเพราะมาจากหมู่บ้านเดียวกันก็เลยไม่ต้องจ่ายเงินอย่างนั้นหรือ? ถ้าเช่นนั้นคืนนี้ครอบครัวของข้าไปกินข้าวเย็นที่บ้านเจ้าได้หรือไม่เล่า?"

ฉู่ผิงถลึงตาใส่ฉู่ชิงจื่อแล้วก็เงียบไป ตระกูลฉู่มีปากท้องนับสิบกว่าคน กินแค่มื้อเดียวก็คงสูบเสบียงบ้านเขาจนหมดตัวแน่

มีคนเอ่ยถามขึ้นมาว่า "แล้วเจ้าต้องการเงินเท่าไหร่กัน?"

ฉู่ชิงจื่อชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วแล้วส่งยิ้มให้ "100 ตำลึง"

ทุกคนต่างสูดลมหายใจเข้าลึก ครอบครัวของพวกเขาต่อให้ทำงานงกๆ ไปทั้งชีวิตก็ไม่มีทางเก็บเงินได้ถึง 100 ตำลึง แต่ฉู่ชิงจื่อกลับกล้าเรียกร้องเงินถึง 100 ตำลึงอย่างหน้าไม่อาย!

ฉู่ผิงสบถด่า "ฉู่ชิงจื่อ เจ้ากำลังฝันหวานอะไรอยู่ถึงได้กล้าขอเงินตั้ง 100 ตำลึง! เป็นไปไม่ได้หรอก พวกเราไม่มีทางซื้อสูตรในราคา 100 ตำลึงแน่"

ฉู่ชิงจื่อไหวไหล่แสดงท่าทีไม่แยแส "น้ำแข็งในเมืองราคาชั่งละ 1 เฉียน พวกท่านสามารถหาเงินได้ถึง 100 ตำลึงจากการขายน้ำแข็ง 1,000 ชั่ง ในเมื่อน้ำไม่ได้มีอยู่ทุกที่ ทำเช่นนี้พวกท่านย่อมได้กำไรมหาศาลมิใช่หรือ?"

ทุกคนลองคิดตามและมันก็ดูเหมือนจะเป็นความจริง นี่คือการลงทุนเพียงเล็กน้อยแต่ได้ผลตอบแทนกลับมามหาศาล

ฉู่ชิงจื่อเมินเฉยต่อปฏิกิริยาของทุกคนและเอ่ยต่อไปว่า "อย่างไรก็ตาม หากพวกท่านจะขายในตัวอำเภอ ก็จะขายไอศกรีมได้เพียงแท่งละ 10 อีแปะเหมือนอย่างพวกเราเท่านั้น มิเช่นนั้นก็จะไม่มีใครซื้อ พูดอีกอย่างก็คือ น้ำแข็งที่พวกท่านทำขึ้นมาจะต้องถูกนำไปขายในเมืองเพื่อให้ได้ราคาสูงๆ และขอเตือนไว้ก่อนนะว่า น้ำแข็งในเมืองนั้นถูกผูกขาดโดยตระกูลใหญ่ๆ เหล่านั้น หากพวกท่านนำไปขาย ก็ระวังอย่าไปล่วงเกินผู้มีอิทธิพลเข้าล่ะ มิเช่นนั้นพวกท่านอาจจะไม่ได้กลับมาอีกเลย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความฝันที่จะร่ำรวยของทุกคนก็มีท่าทีว่าจะมลายหายไป และสมองของพวกเขาก็ปลอดโปร่งขึ้นมาบ้าง

ฉู่ชิงจื่อกล่าวต่อว่า "หากพวกท่านต้องการขายไอศกรีมอย่างครอบครัวของพวกเรา ก่อนอื่นพวกท่านต้องมีส้มเสียก่อน ต้องปอกเปลือก คั้นน้ำ ทำแม่พิมพ์ แช่แข็ง และเก็บรักษามันเอาไว้ อ้อ และก่อนที่จะทำทั้งหมดนั้น พวกท่านต้องเก็บเงิน 100 ตำลึงเพื่อมาซื้อสูตรจากข้าให้ได้เสียก่อนด้วย"

"สรุปก็คือ ข้ายอมขายสูตรให้พวกท่านในราคา 100 ตำลึง ใครที่ต้องการก็รีบกลับบ้านไปเก็บเงินซะ อย่ามัวแต่ชักช้าเสียเวลา"

ฉู่ผิงชี้หน้าฉู่ชิงจื่อและกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า "ฉู่ชิงจื่อ ข้าว่าที่เจ้าพูดมาทั้งหมดก็เพราะไม่อยากให้สูตรแก่พวกเรามากกว่า"

"เจ้าพูดถูกแล้ว ใครจะยอมยกของดีของตัวเองให้คนอื่นเปล่าๆ กันล่ะ? เจ้าใจกว้างขนาดนั้นเชียวหรือ?" น้ำเสียงของฉู่ชิงจื่อเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "ใครที่อยากได้สูตรไปฟรีๆ ก็กลับบ้านไปนอนฝันกลางวันบนเตียงเสียเถอะ ข้าไม่มีเวลาว่างมากพอจะมาไร้สาระกับพวกเจ้าหรอกนะ"

ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความขุ่นเคือง "ฉู่ชิงจื่อ ฉู่ผิงพูดถูก เจ้าก็แค่ไม่อยากให้สูตรแก่พวกเรา"

ฉู่ชิงจื่อสวนกลับ "แล้วเจ้ายินดีที่จะยกเสบียงอาหารของครอบครัวเจ้าให้ครอบครัวข้าฟรีๆ หรือไม่เล่า? หากเจ้ายินดี พวกเราจะไปขนมาเดี๋ยวนี้เลย"

ชาวบ้านคนนั้นถึงกับเงียบไป

ชาวบ้านอีกคนเอ่ยขึ้นว่า "ฉู่ชิงจื่อ 100 ตำลึงมันแพงเกินไป เจ้าลดราคาลงหน่อยไม่ได้หรือ?"

ฉู่ชิงจื่อจุดรอยยิ้มที่มุมปาก "ดูเหมือนว่าครอบครัวเจ้าจะมีแม่ไก่แก่ๆ อยู่กว่า 20 ตัวนะ เจ้ายินดีหรือไม่หากข้าจะขอซื้อมันในราคาชั่งละ 1 อีแปะ?"

ชาวบ้านคนนั้นเงียบไป เขาคงขาดทุนย่อยยับหากยอมขายไก่ในราคาชั่งละ 1 อีแปะ

ถังจิ่งหงก้มหน้าลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่หางคิ้ว หากเจ้าเล่นตุกติก ข้าก็ต้องตุกติกให้มากกว่าเจ้า จะได้ไม่เสียเปรียบ

ฉู่ชิงจื่อเริ่มหมดความอดทน "พวกท่านมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่? หากไม่มีก็แยกย้ายกันไปได้แล้ว ฟ้าเริ่มมืดแล้ว"

จ้าวซิ่วฮวาพูดเสียงดัง "ฉู่ชิงจื่อ ท่านหัวหน้าหมู่บ้านยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาบอกให้แยกย้าย? ปัญหาภัยแล้งในหมู่บ้านที่นับวันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ยังไม่ได้รับการแก้ไขเลยนะ"

ดวงตาของฉู่ชิงจื่อหรี่ลงเล็กน้อย เรื่องราวในวันนี้ล้วนมีจ้าวซิ่วฮวาเป็นต้นเหตุ "ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ขอเพียงท่านไล่ยายเฒ่าใจร้ายผู้นี้ออกจากหมู่บ้านไป ข้าก็จะช่วยทุกคนหาแหล่งน้ำเอง"

จ้าวซิ่วฮวายังไม่ได้สร้างความเสียหายร้ายแรงใดๆ ต่อนาง นางจึงไม่อยากบีบคั้นให้จ้าวซิ่วฮวาต้องถึงแก่ความตาย สตรีส่วนใหญ่ที่ถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้านมักจะจบลงด้วยการฆ่าตัวตาย การทำเช่นนี้ก็เป็นเพียงการข่มขู่นางเท่านั้น เพราะนางไม่สามารถมาคอยต่อล้อต่อเถียงและเสียเวลาด้วยได้ตลอดไปหรอก