บทที่ 25 จีบนิ้วคำนวณ

บทที่ 25 จีบนิ้วคำนวณ

ใบหน้าของจ้าวซิ่วฮวาซีดเผือด หากนางถูกไล่ออกจากหมู่บ้าน หนทางเดียวที่เหลืออยู่สำหรับนางก็คือความตาย

โจวชิงจงก้าวมายืนบังหน้าจ้าวซิ่วฮวา "ข้าว่าคนที่ควรถูกไล่ออกไปคือเจ้าต่างหาก ฉู่ชิงจื่อ หากเจ้าหาแหล่งน้ำเจอ ข้า โจวชิงจง จะยอมเอาชื่อตัวเองมาเขียนกลับหัวให้ดูเลย!"

ฉู่ชิงจื่อคลี่ยิ้ม "เจ้าเขียนชื่อตัวเองเป็นด้วยหรือ?"

ใบหน้าของโจวชิงจงพลันแดงก่ำ เขาไม่เคยเข้าเรียน แล้วจะเขียนชื่อตัวเองเป็นได้อย่างไร?

ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยขึ้นในตอนนั้น "ฉู่ชิงจื่อ หากเจ้าสามารถหาแหล่งน้ำพบจริงๆ ข้าก็จะยอมตกลงตามเงื่อนไขของเจ้า"

เมื่อเทียบกับคนทั้งหมู่บ้านแล้ว จ้าวซิ่วฮวานับเป็นตัวอะไรได้? อีกอย่างนางก็มีเจตนาร้ายอยู่ก่อนแล้ว ความอยู่รอดของคนทั้งหมู่บ้านต่างหากที่สำคัญที่สุด การเสียสละนางเพียงคนเดียวเพื่อช่วยทุกคนถือว่าคุ้มค่ามหาศาล

จ้าวซิ่วฮวาซวนเซแทบล้ม ความหวาดกลัวเกาะกุมจิตใจ "ไม่นะผู้ใหญ่บ้าน ท่านจะตกลงกับนางไม่ได้นะ..."

ฉู่ชิงจื่อปรายตามองจ้าวซิ่วฮวา หวังว่าอีกฝ่ายจะได้รับบทเรียนในครั้งนี้ และรู้จักมีเมตตาให้มากขึ้นในวันข้างหน้า "ตามข้ามา" ว่าแล้วนางก็หันหลังเดินตรงไปข้างหน้า

ถังจิ่งหงก้าวตามมาขนาบข้างฉู่ชิงจื่อ "แม่หนูน้อย เจ้าหาแหล่งน้ำเจอจริงๆ หรือ?"

ฉู่ชิงจื่อมีความรู้สึกที่ดีต่อถังจิ่งหง เพราะเขาคอยออกโรงปกป้องนางอยู่หลายครั้ง "ท่านไปเรียกคนสักสองสามคนให้กลับไปเอาเครื่องมือและเตรียมตัวขุดหาน้ำเถอะ"

ถังจิ่งหงตอบโดยไม่ลังเล "ข้าเชื่อเจ้า" จากนั้นเขาก็หยุดเดิน แล้วเรียกคนสองสามคนให้กลับไปเอาเครื่องมือจริงๆ

ฉู่อี้รีบเดินตามฉู่ชิงจื่อมาด้วยความร้อนใจ "น้องห้า"

ฉู่ชิงจื่อส่งยิ้มอย่างมั่นใจให้เขา "พี่ใหญ่ ไม่มีปัญหาหรอกเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องกังวลไป"

เมื่อจ้าวซิ่วฮวาได้ยินเช่นนั้น ขาทั้งสองข้างก็ยิ่งอ่อนระทวยด้วยความหวาดกลัว นางลอบหวังอยู่ในใจว่าฉู่ชิงจื่อจะหาแหล่งน้ำไม่พบ แล้วจากนั้นผู้ใหญ่บ้านก็จะได้ไล่นังเด็กนี่ออกจากหมู่บ้านไป!

นางกระทุ้งศอกใส่โจวชิงจงพลางเร่งเร้า "ลูกแม่ รีบตามไปจับตาดูฉู่ชิงจื่อเร็วเข้า ข้าอยากจะเห็นนักตอนที่นางถูกไล่ออกไป!"

"ขอรับ" โจวชิงจงเดินตามฝูงชนไป

สายลมเย็นเยือกภายในศาลบรรพชนพัดผ่านร่างของจ้าวซิ่วฮวา จนนางอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน ที่นี่ดูน่าขนลุกนัก นางจึงรีบหนีเตลิดออกไปอย่างทุลักทุเล

การหาแหล่งน้ำเป็นเรื่องกล้วยๆ และไม่ต้องออกแรงเลยสำหรับฉู่ชิงจื่อ นางสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัว แล้วเดินตรงไปยังเชิงเขา

บริเวณเชิงเขา มีกอหญ้าที่เขียวชอุ่มผิดปกติเจริญงอกงามอยู่ ซึ่งแตกต่างจากบริเวณอื่นอย่างสิ้นเชิง

ฉู่ชิงจื่อหยิบก้อนหินขึ้นมาวางไว้ตรงกลางกอหญ้า "ตรงนี้แหละ ลงมือขุดได้เลย"

ทุกคนรู้สึกราวกับว่าฉู่ชิงจื่อแค่ชี้ส่งเดชไปอย่างนั้น แววตาของพวกเขาจึงเต็มไปด้วยความกังขา ที่นี่จะมีน้ำอยู่จริงๆ หรือ?

ผู้ใหญ่บ้านเองก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อเช่นกัน "ฉู่ชิงจื่อ เจ้าแน่ใจหรือว่าตรงนี้มีน้ำ?"

ฉู่ชิงจื่อเอ่ยอย่างสบายๆ "ขุดดูก็รู้เองแหละเจ้าค่ะ"

พอดีกับที่ถังจิ่งหงพากลุ่มคนแบกจอบและเครื่องมืออื่นๆ มาถึง

ฉู่ชิงจื่อถอยหลังไปสองก้าว "เริ่มขุดได้เลย"

ถังจิ่งหงถางหญ้าออกจนเตียน จากนั้นก็หยิบจอบขึ้นมาเริ่มขุด สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่พื้นดินราวกับต้องการจะมองทะลุลงไปให้ได้

แม่น้ำแห้งขอดไปหมดแล้ว หากไม่มีน้ำ พวกเขาจะทำอย่างไรกันต่อไป?

โชคดีที่ดินซึ่งถูกขุดขึ้นมานั้นมีความชื้น จึงสร้างความหวังให้กับทุกคนได้บ้าง จ้าวซิ่วฮวาที่หลบอยู่หลังฝูงชนขยุ้มเสื้อของตัวเองไว้แน่นพลางพึมพำ "หรือว่าฉู่ชิงจื่อจะหาแหล่งน้ำเจอจริงๆ?" ความคิดนี้ส่งผลให้ความตื่นตระหนกแล่นพล่านเกาะกุมจิตใจของนาง

ฉู่เอ้อร์เดินเข้ามาหาฉู่ชิงจื่อ บีบมือตัวเองไปมาด้วยความตึงเครียดไม่แพ้กัน หากพวกเขาหาแหล่งน้ำไม่พบ ชิงจื่อจะต้องถูกคนในหมู่บ้านรังเกียจและขับไล่อย่างแน่นอน

ฉู่ชิงจื่อตบไหล่ฉู่เอ้อร์เบาๆ และเอ่ยอย่างมั่นใจ "พี่รอง เชื่อใจข้าเถอะ"

ฉู่เอ้อร์พยักหน้า "ชิงจื่อ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าตรงนี้มีแหล่งน้ำ?"

ฉู่ชิงจื่อยื่นมือออกไปแล้วทำท่าจีบนิ้วคำนวณ "ท่านเชื่อหรือไม่ว่าข้าทำนายทายทักได้?"

แน่นอนว่าฉู่เอ้อร์ไม่เชื่อ "อย่ามาพูดเล่นเลย นั่นมันวิชาของเทพพยากรณ์ต่างหาก เด็กสาวอย่างเจ้าจะไปรู้เรื่องพรรค์นั้นได้อย่างไร?"