บทที่ 40: เหตุการณ์สุ่ม

บทที่ 40: เหตุการณ์สุ่ม

เมื่อมองดูตัวเลข 7 หลักที่โชว์เด่นหราอยู่บนเว็บไซต์ (ตัวเลขสุดท้ายคือเลขเสริม) แล้วก้มลงมองสลากในมือที่เพิ่งซื้อมา หยางจิ้งก็อยากจะสบถออกมาดังๆ ว่า "ไอ้เฮงซวยเอ๊ย!" รางวัลแจ็กพอตล็อตโต้งวดนี้มันควรจะเป็นเลข 6 หลักบนสลากในมือเขาสิ แต่ทำไมพอเขาข้ามเวลาไปรอบหนึ่ง กลับมาแล้วไอ้เลข 6 หลักนี้ถึงเปลี่ยนไปได้ล่ะ? หยางจิ้งกุมขมับอย่างพูดไม่ออก เขาจ้องมองโทรศัพท์มือถือสลับกับสลากกินแบ่งนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นได้

"หรือว่าตอนข้ามเวลากลับมา เราจะหลงเข้าไปในโลกคู่ขนานอีกลูกหนึ่ง?"

นั่นคือความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว เพราะตั้งแต่เริ่มข้ามเวลาจนกลับมาเขาก็ใช้เวลาไปแค่ชั่วโมงกว่าๆ เอง แต่ทำไมเลขที่ออกเมื่อวานถึงเปลี่ยนไปได้? ทว่าพอมองไปรอบๆ ห้อง ดูข้าวของเครื่องใช้ ดูโทรศัพท์ที่คุ้นเคยหรือแม้แต่ดูนาฬิกาแขวนผนังที่เดินผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วโมง ซึ่งตรงกับนาฬิกาข้อมือเป๊ะ หยางจิ้งก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเขาถูกส่งมายังโลกคู่ขนาน แต่ถ้าไม่ใช่โลกคู่ขนานจะมีเหตุผลอะไรมาอธิบายการเปลี่ยนแปลงของตัวเลขล็อตโต้ได้ล่ะ? เมื่อชั่วโมงที่แล้ว เลขมันยังเป็นแบบนั้นอยู่เลย แต่พอเขาไปวนมาหนึ่งรอบ เลขกลับเปลี่ยนไปหมด! ที่สำคัญคือเลขที่ออกเมื่อวานในตอนแรกก็มีคนดวงดีถูกไปแล้วคนหนึ่ง แล้วพอเลขเปลี่ยนแบบนี้ จะยังมีคนถูกรางวัลอีกเหรอ? คิดได้ดังนั้น หยางจิ้งรีบกดโทรศัพท์เช็กข้อมูลทันที ผลปรากฏว่าบนหน้าเว็บไซต์ระบุไว้ชัดเจนว่า ล็อตโต้งวดนี้ยังมีคนโชคดีถูกรางวัล

แจ็กพอตคนเดียวเน้นๆ รับไป 18.12 ล้านปอนด์เหมือนเดิม!

"เช้ดเข้! มันเป็นไปได้ยังไงวะ?"

หยางจิ้งถึงกับมึนตึ้บ ทันใดนั้น ความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว...

คำเตือน: หลังจากเปิดใช้งานทักษะนี้ มิติเวลาที่โฮสต์พำนักอยู่อาจเกิดความปั่นป่วนจากความย้อนแย้งของมิติเวลา ทำให้ 'เหตุการณ์สุ่ม' ในเวลานั้นไม่ดำเนินไปตามวิถีทางประวัติศาสตร์เดิม โปรดอย่าเสียพลังงานไปกับเหตุการณ์สุ่มเหล่านั้น เพราะมันไม่คุ้มค่า

พอจำคำเตือนนี้ได้ หยางจิ้งก็นิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะตบหน้าผากตัวเองดังปึกพลางพึมพำว่า

"ตูมันโง่จริงๆ ทำไมถึงลืมคำเตือนนี้ไปได้วะ? ไอ้ล็อตโต้เนี่ยมันคือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดของ 'เหตุการณ์สุ่ม' เลยนี่หว่า! ชัดเลย... ทันทีที่ตูข้ามเวลาไปเมื่อวาน มันก็เกิดความย้อนแย้งเล็กๆ ขึ้นจนไปเปลี่ยนตัวเลขที่ออก... เฮ้อ ตูนี่มันไม่มีดวงจริงๆ เรื่องลาภลอยแบบไม่ต้องออกแรงเนี่ยคงไม่เกิดขึ้นกับตูง่ายๆ สินะ"

เรื่องของมิติเวลาและความย้อนแย้ง ต่อให้หยางจิ้งจะเป็นมหาบัณฑิตจบจากอังกฤษ เขาก็คงอธิบายหลักการลึกซึ้งไม่ได้หรอก อย่าว่าแต่เขาเลย ต่อให้เอา สตีเฟน ฮอว์กิง มาเอง ท่านก็คงอธิบายให้เคลียร์ไม่ได้เหมือนกัน ดังนั้น หลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่งแล้วพบว่าตัวเองหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้ หยางจิ้งก็ตัดสินใจโยนบาปทั้งหมดไปที่ "คำเตือน" ของระบบทันที ในเมื่อแหวนศักดิ์สิทธิ์ที่อัศจรรย์ขนาดนี้ยังเตือนไว้ แสดงว่าเบื้องหลังเรื่องนี้มันต้องล้ำลึกเกินกว่าที่สมองมนุษย์จะเข้าใจ อย่าไปเสียเซลล์สมองคิดให้เปลืองเลยดีกว่า ถ้าไม่มีคำเตือนนั้น ต่อให้หยางจิ้งจะมี IQ สูงถึง 142 เขาก็คงคิดไม่ตกในเวลาอันสั้นว่าทำไมเลขหวยถึงเปลี่ยนไป ตอนที่เขาเห็นคำเตือนครั้งแรก เขาไม่ได้ใส่ใจมันเลยสักนิดเพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องของเหตุการณ์สุ่ม แล้วคนเราจะไปเจอเหตุการณ์สุ่มได้บ่อยแค่ไหนกันเชียว? ผลคือ... ลองข้ามเวลาครั้งแรกกะจะมาขุดทองทางลัดเสียหน่อย มิติเวลาก็ประเคนฝ่ามือตบหน้าเขาฉาดใหญ่ทันที!

"อยากจะรวยทางลัดแบบไม่ต้องลงแรงงั้นเหรอ? บอกเลยว่าฝันไปเถอะ ประตูก็ไม่มี หน้าต่างก็อย่าหวัง เลิกคิดไปได้เลยไอ้หนู!"

หยางจิ้งไม่ใช่คนประเภทชอบดึงดันหัวชนฝา ในเมื่อคิดตกแล้ว นอกจากความเสียดายเล็กๆ เขาก็สลัดเรื่องนี้ทิ้งไปจากหัวทันที ในเมื่อวิธีรวยทางลัดแบบนี้ใช้กับการข้ามเวลาไม่ได้ วันหน้าก็ไม่ต้องไปหวังพึ่งมันอีก จะได้ไม่เปลืองพลังงานเปล่าๆ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดออกจากเว็บล็อตโต้ แล้วเริ่มเปิดดูวิดีโอที่อัดไว้ ภาพในคลิปปรากฏให้เห็น

หยางจิ้งสวมเสื้อฮู้ดยืนอยู่ตรงนั้น จากนั้นเขาก็ใช้นิ้วจิ้มๆ ไปในอากาศว่างเปล่า แล้วร่างของเขาก็ "ฟึ่บ!" หายวับไปจากหน้ากล้องทันที นี่คือหลักฐานยืนยันว่าการข้ามเวลาแบบจำกัดเขตนั้นเป็นการเคลื่อนย้าย "ร่างเนื้อ" ของโฮสต์ไปยังอีกมิติหนึ่งจริงๆ ไม่ใช่แค่การส่งวิญญาณหรือกระแสจิตไปเหมือนในตำนานบางเรื่อง นอกจากนี้ วิดีโอยังยืนยันได้อีกเรื่องว่าเมื่ออินเทอร์เฟซของแหวนปรากฏขึ้น คนนอกจะมองไม่เห็นจริงๆ มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็น ส่วนวิดีโอตอนข้ามเวลากลับมานั้นไม่มี เพราะโทรศัพท์เข้าสู่โหมดพักหน้าจอไปนานแล้วหลังจากอัดคลิปช่วงแรกเสร็จจึงไม่สามารถจับภาพตอนที่เขากลับมาโผล่ในห้องได้ หยางจิ้งวางโทรศัพท์ลง แล้วมองไปที่สลากกินแบ่งที่เพิ่งปั่นหัวเขาไปหยกๆ เขาขยำมันจนเป็นก้อนกลมด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะโยนทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี

"หนอย... กล้ามาล้อเล่นกับตู ถังขยะนั่นแหละคือบ้านสุดท้ายของแก!"

ตบท้ายด้วยการถ่มน้ำลายใส่ด้วยความหมั่นไส้ไปหนึ่งที เขาลากเก้าอี้มานั่งลง พาดขาทั้งสองข้างไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ สายตาจ้องมองท้องฟ้าข้างนอกพลางพึมพำว่า

"ทริปท่องเวลาสั้นๆ ครั้งนี้ถึงจะเรียกได้ว่าไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่ แต่มันก็ยืนยันอะไรได้หลายอย่าง โดยรวมแล้วก็ถือว่าคุ้มค่าอยู่"

"ต้องยอมรับเลยว่าทักษะระดับสูงนี่มันของดีจริงๆ ถ้ามีพลังงานซัพพอร์ตเพียงพอ ลำพังแค่พลังนี้ก็ทำให้เราได้รับผลประโยชน์มหาศาลแล้ว ถ้าสกิลตรวจสอบคือเรือแจวที่พาเราออกหาปลาใกล้ฝั่ง สกิลข้ามเวลานี่แหละคือเรือประมงน้ำลึกที่พาเราล่องไปได้ทั่วเจ็ดคาบสมุทร!"

หยางจิ้งลูบคางตัวเองเบาๆ

"ดูท่าว่าภารกิจเร่งด่วนตอนนี้คือต้องหาทางให้แหวนดูดซับพลังงานเพิ่ม ถ้าไม่มีพลังงาน อย่าว่าแต่เรือประมงน้ำลึกเลย แม้แต่เรือแจวลำเล็กๆ ก็พายไม่ไหว!"

"ถึงในมือจะมีเงินสองล้านปอนด์ก็จริง แต่ถ้าจะหวังพึ่งเงินแค่นี้กว้านซื้อของเก่ามาเติมพลังงาน ดูท่าจะไม่

พอแฮะ ตอนนี้เหลือก่อนรับใบปริญญาอีกประมาณเดือนนึง ถือโอกาสนี้ไปทัวร์ยุโรปสักรอบดีมั้ยนะ? ตลาดงานศิลปะในยุโรปมีเยอะแยะ น่าจะมีโอกาสให้เราไป 'ขุดทอง' ได้อีกเพียบ อืม...นี่แหละแผนการที่ยอดเยี่ยม รอให้ตูไปกวาดตลาดงานศิลปะทั่วยุโรปก่อนเถอะ แล้วค่อยกลับเมืองจีน..."

จบตอนที่ 40