บทที่ 38: ประสบการณ์ครั้งแรกของการข้ามเวลา

บทที่ 38: ประสบการณ์ครั้งแรกของการข้ามเวลา

ไม่มีฉากแปลกประหลาดอย่างที่จินตนาการไว้ เช่น ความคิดที่ยืดยาวออกไปไม่สิ้นสุด ทัศนียภาพรอบตัวที่

บิดเบี้ยว หรือภาพสโลว์โมชั่นอะไรทั้งนั้น หยางจิ้งแค่รู้สึกว่าภาพตรงหน้ามืดไปแวบหนึ่ง แล้วก็กลับมาเป็นปกติทันที เหมือนกับแค่กะพริบตาเพียงครั้งเดียว ทว่าทิวทัศน์รอบตัวกลับทำให้หยางจิ้งสะดุ้งตกใจเล็กน้อย

"เช้ดเข้! เมื่อกี้ตูยังอยู่ในห้องเช่าตัวเองอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ไหงจู่ๆ มาโผล่ที่หลังตึกได้ล่ะเนี่ย?"

หยางจิ้งพึมพำกับตัวเองพลางมองไปรอบๆ จนแน่ใจว่าที่นี่คือบริเวณหลังตึกที่พักของเขาจริงๆ รอบข้างไม่มีใครสักคน แม้แต่หมาสักตัวก็ไม่เห็น หยางจิ้งยกนาฬิกาดิจิทัลที่ข้อมือขึ้นมาดู ก้มหน้าครุ่นคิดแล้วพึมพำว่า

"อืม... ก็เป็นไปตามที่คิดไว้แฮะ ตอนเคลื่อนย้ายระบบคงส่งเรามาในจุดที่ไม่มีคน และแน่นอนว่าจุดส่งตัวต้องไม่ไกลเกินไป เหตุผลที่มาโผล่ตรงนี้แทนที่จะเป็นในห้องเช่า คงเป็นเพราะว่า 'ตอนเวลานี้' ในห้องเช่ามีคนอยู่สินะ"

หยางจิ้งจำได้แม่นว่า เวลานี้ของเมื่อวานเขายังไม่ได้ออกเดินทางไปตลาดของเก่าอัลฟี่ เขายังอยู่ในห้องเพื่อเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก บางทีอาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ ทักษะข้ามเวลาแบบจำกัดเขตจึงไม่ได้ส่งเขากลับไปที่ห้องเช่า แต่ส่งมายังตำแหน่งนี้แทน ดูท่าทางแหวนศักดิ์สิทธิ์จะรู้ดีว่า หลังจากข้ามเวลามาแล้ว ด้วยเหตุผลเรื่องความย้อนแย้งของมิติเวลา ตัวเขาที่เป็นโฮสต์ควรจะหลีกเลี่ยงการพบเจอผู้คนหรือคนรู้จักให้มากที่สุด ถ้าเจอคนแปลกหน้าก็ยังพอว่า โอกาสเกิดความย้อนแย้งยังน้อย แต่ถ้าไปเจอคนรู้จัก หรือแม้กระทั่ง "ตัวเอง" ในอีกมิติเวลาหนึ่งเข้าละก็ โอกาสเกิดความย้อนแย้งจะพุ่งสูงขึ้นเป็นทวีคูณ และหากเรื่องนั้นเกิดขึ้นจริง มันจะนำไปสู่สถานการณ์ที่คาดเดาไม่ได้ชุดใหญ่

หยางจิ้งนึกถึงคำเตือนของทักษะข้ามเวลา โดยเฉพาะเรื่องความย้อนแย้งของมิติเวลา เขาก็เริ่มเพิ่มความระมัดระวังในใจมากขึ้น

"หึๆ โชคดีที่ตูคิดเผื่อไว้แล้ว ใส่เสื้อฮู้ดมาด้วย..."

หยางจิ้งดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมหัว แล้วหยิบหน้ากากอนามัยป้องกันฝุ่นละอองจากกระเป๋ามาสวมทับเข้าไปอีกชั้น... ถึงแม้ตอนนี้ลอนดอนจะผ่านการบำบัดมลพิษจนหลุดพ้นจากฉายา "เมืองในหมอก" ไปแล้ว แต่บนท้องถนนก็ยังมีคนสวมหน้ากากอนามัยป้องกันฝุ่นอยู่ไม่น้อย ใช่แล้ว... ตอนนี้ลอนดอนในวันที่ฟ้าใส ท้องฟ้าจะฟ้ามาก น้ำก็ใสมาก แต่ไอเสียจากรถยนต์บนถนนยังค่อนข้างเยอะ คนลอนดอนหลายคนเลยเริ่มหันมาเลียนแบบชาวจีนด้วยการสวมหน้ากากป้องกันฝุ่นกันบ้างแล้ว เรื่องนี้ในฐานะคนจีน หยางจิ้งรู้สึกภูมิใจไม่น้อยเลยทีเดียว...พอกลายร่างเสร็จสรรพ หยางจิ้งก็เดินออกจากทางออกหลังตึกมุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่ ถนนสายนี้ชื่อว่าถนนอิงเกิลแฮม ฮิลล์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของถนนสาย A30 ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของวิทยาลัยรอยัล ฮอลโลเวย์ ห้องเช่าของหยางจิ้งตั้งอยู่ตรงข้ามกับวิทยาลัยโดยมีถนนสายนี้คั่นกลาง ถึงแม้จะข้ามเวลามาแล้ว และมั่นใจว่าย้อนอดีตมาจริง แต่หยางจิ้งก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรพิเศษนัก ก็แหงล่ะ ย้อนมาแค่ "วันเดียว" มันจะต่างกันสักแค่ไหนเชียว? ฟ้ายังเป็นฟ้าเดิม ตึกยังเป็นตึกเดิม สนามเทนนิสของวิทยาลัย

รอยัล ฮอลโลเวย์ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามยังมีคนเล่นเทนนิสกันอยู่เพียบ ทุกอย่างไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับ "ตัวเขาเอง" ในเวลานี้ หยางจิ้งจึงกวักมือเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังเมืองสเตนส์ ที่อยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกไม่ไกลนัก แท็กซี่วิ่งไปตามถนนสาย A30 ไม่นานก็ถึงศูนย์การค้าทูริเวอร์สในเมืองสเตนส์ หลังจากจ่ายค่ารถและลงมาแล้ว เมื่อมองเห็นศูนย์การค้าขนาดใหญ่ตรงหน้า หยางจิ้งก็เกิดอาการเอ๋อชั่วขณะ ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อดี

"เวรละ... รู้งี้ไม่น่ารีบย้อนมาเลย น่าจะวางแผนให้ดีก่อนค่อยกดใช้สกิล"

หยางจิ้งนึกเสียใจนิดๆ แต่เสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์ จะให้ข้ามเวลากลับไปโดยไม่ทำอะไรเลยมันก็ใช่ที่

"อืม... ยังไงซะก็ต้องทำอะไรสักอย่าง เช่น ซื้อของสักนิด ลองทดสอบดูว่าเอาของกลับไปได้มั้ย ถือว่าเป็นการทดลองแล้วกัน"

คิดได้ดังนั้น หยางจิ้งก็ก้าวเท้าเดินเข้าสู่ศูนย์การค้าทูริเวอร์สทันที เมืองสเตนส์นั้นใหญ่กว่าเมืองเอ็กแฮมที่อยู่ห่างออกไป 4 กิโลเมตรมากนัก เอ็กแฮมนั้นอาศัยใบบุญของวิทยาลัยรอยัล ฮอลโลเวย์เท่านั้น ไม่อย่างนั้นก็เป็นแค่เมืองเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก ส่วนสเตนส์แม้จะเป็นเมืองเล็กเหมือนกัน แต่ขนาดใหญ่กว่าเอ็กแฮมไม่รู้กี่เท่า อย่างน้อยที่เอ็กแฮมก็ไม่มีห้างใหญ่ขนาดทูริเวอร์สแบบนี้ ในห้างมีคนไม่น้อย หยางจิ้งถอดหน้ากากออกแต่ยังคงคลุมฮู้ดไว้ เขาเดินปะปนไปกับฝูงชนในห้าง พอเห็นตู้ ATM อยู่ตรงโน้น หยางจิ้งก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงเดินเข้าไปหา

"ทุกอย่างยังไม่เปลี่ยนจริงๆ ด้วย!"

เมื่อมองดูยอดเงินในบัตรที่แสดงบนหน้าจอ ATM หยางจิ้งก็มั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเขาย้อนกลับมาเมื่อ

1 วันก่อนจริงๆ ถ้าอยู่ในมิติเวลาปกติ ยอดเงินในบัตรของเขาควรจะเหลือประมาณ 220,000 ปอนด์กว่าๆ เพราะเมื่อวานเขาจ่ายเงินซื้อของที่ร้านเหล่าหวงไป 47,000 ปอนด์ แต่ตอนนี้ยอดเงินที่ควรจะเหลือแค่สองแสนสอง กลับกลายเป็น 270,000 ปอนด์เหมือนเดิม พอแน่ใจเรื่องนี้แล้ว หยางจิ้งก็ตั้งใจจะลองโทรศัพท์ไปที่ศูนย์บริการข้อมูล เพื่อดูว่าบันทึกการโทรจะยังคงอยู่หรือไม่หลังจากข้ามเวลากลับไปยังมิติเดิม แต่พอคลำกระเป๋า หยางจิ้งก็นึกขึ้นได้ว่าเขาทิ้งโทรศัพท์ไว้ในมิติเดิมเพื่ออัดวิดีโอนี่หว่า แต่อย่างไรก็ตาม แม้จะไม่มีโทรศัพท์แต่หยางจิ้งก็ยืนยันได้อีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือเวลาข้ามมิติ สิ่งของที่ติดตัวมาจะข้ามมาด้วย เช่น หน้ากากและกระเป๋าสตางค์ ส่วนของที่ไม่ได้ติดตัวมาจะไม่สามารถตามมาได้ เช่น โทรศัพท์มือถือ เขากดเงินสดออกมา 500 ปอนด์จากตู้ ATM แล้วเริ่มเดินเที่ยวในห้างต่อ คนอังกฤษ

ไม่ค่อยนิยมใช้เงินสดซื้อของในห้าง ส่วนใหญ่จะใช้บัตรเครดิต แต่หยางจิ้งยังแก้ลายนิสัยเดิมไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ของชิ้นใหญ่เขายังชอบใช้เงินสดมากกว่า หลังจากซื้อของจุกจิกไปสองสามอย่าง หยางจิ้งก็ต้องออกจากศูนย์การค้า เพราะแหวนศักดิ์สิทธิ์เริ่มส่งสัญญาณเตือนแล้ว เนื่องจากเขาพำนักอยู่ในมิติเวลานี้มาเกือบหนึ่งชั่วโมง พลังงานที่สะสมไว้ในแหวนเริ่มไม่เพียงพอที่จะให้เขาอยู่ต่อได้นานกว่านี้ เขาเหลือเวลาอีกไม่เกิน 20 นาทีเท่านั้น พอเห็นคำเตือน หยางจิ้งก็รู้สึก

จนใจไม่น้อย อุตส่าห์ลำบากดูดซับไอสมบัติจากของเก่าตั้ง 5 ชิ้น แต่กลับช่วยให้เขาอยู่ได้แค่ชั่วโมงเศษๆ เท่านั้น มันช่างไม่สะใจเอาเสียเลย เขารีบก้าวเดินออกจากห้าง ตั้งใจจะหาที่ลับตาคนเพื่อข้ามเวลากลับไป แต่แล้วจู่ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นเคาน์เตอร์ขายลอตเตอรี่ตรงประตูทางออกห้างพอดี การค้นพบนี้ทำให้หยางจิ้งชะงักฝีเท้า และตามมาด้วยความตื่นเต้นสุดขีด! ปกติหยางจิ้งไม่ใช่คนบ้าซื้อหวย แต่บางครั้งที่อารมณ์ดีเขาก็จะแวะซื้อลอตเตอรี่ที่ร้านใต้ตึกสักใบสองใบ อย่างเช่นเมื่อวานเขาก็ซื้อมาใบนึง แต่พอผลออกตอนกลางคืนปรากฏว่าไม่ถูกอะไรเลย แต่ทว่า... ล็อตโต้มหาชนของเมื่อวานกลับมีรางวัลใหญ่แตก! รางวัลแจ็กพอตสูงสุดของล็อตโต้ไม่ได้แตกมา 12 งวดติดต่อกันแล้ว ทำให้เงินรางวัลสะสมพุ่งสูงถึงกว่า 18 ล้านปอนด์! และเมื่อคืนนี้เอง มีคนดวงเฮงถูกรางวัลเลข 6 ตัว กวาดเงินรางวัล 18 ล้านปอนด์ไปครองคนเดียวเน้นๆ ข่าวเรื่องเศรษฐีใหม่ที่ถูกรางวัลแจ็กพอตคนเดียวในเมื่อเช้า ทำเอาคนทั้งเกาะอังกฤษคลั่งกันไปหมด! ถึงแม้จะยังไม่มีใครรู้ว่าคนดวงดีคนนั้นคือใคร แต่หยางจิ้งน่ะอิจฉาจนตาร้อนผ่าวเลยล่ะ! และที่สำคัญที่สุดคือ... เลขที่ออกเมื่อคืนนี้ หยางจิ้งจำได้แม่นทุกตัวเลยน่ะสิ!!!

จบตอนที่ 38