บทที่ 19 ตำราหายไปไหน?

บทที่ 19 ตำราหายไปไหน?

ฉินซื่อขยำชายเสื้อของตนแน่น ใบหน้าของนางซีดเผือดราวกับกระดาษ

อวี่เอ๋อร์เพิ่งจะอายุเพียงห้าขวบ ซ้ำยังมีร่างกายอ่อนแอ เขาจะทนรับการทารุณกรรมได้อย่างไร?

เมื่อเห็นฉินซื่อมีท่าทีลังเล ซ่งซื่อจึงล้วงเอาเงินก้อนเล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ "พี่สะใภ้ใหญ่ หากท่านมอบตำราเล่มนั้นให้ข้า ข้าจะไม่เพียงแต่ไม่ทุบตีรังแกอวี่เอ๋อร์ แต่ข้าจะให้เงินท่านด้วย"

"พอมีเงิน ท่านก็สามารถนำไปรักษาขาของเชียนเชียน แล้วก็ซื้อยาให้อวิ๋นอวิ๋นได้ แบบนี้ไม่ดีหรือ?"

"แค่ก แค่ก..." ในตอนนั้นเอง อวิ๋นอวิ๋นก็ไอออกมาสองสามครั้ง

หัวใจของฉินซื่อเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกมีดบิดคว้าน

ลูกทั้งสามคนของนางหากไม่ได้รับบาดเจ็บก็ล้มป่วย ซ้ำยังมีอีกคนที่อาจถูกทารุณกรรมได้ทุกเมื่อ

"พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านตัดสินใจได้หรือยัง? ถ้ามีเงิน ท่านก็พาอวิ๋นอวิ๋นไปหาหมอได้นะ" ซ่งซื่อยิ้มจนตาหยี รู้สึกว่าตนเองใกล้จะทำสำเร็จแล้ว

ฉินซื่อกัดฟันแน่นแล้วเอ่ยว่า "ข้าไม่มีหรอก จู่ๆ พวกเจ้าก็ขับไล่ข้าออกมา ข้ายังไม่ทันได้หยิบฉวยอะไรติดตัวมาเลยสักอย่าง"

"แต่ตำราก็ไม่ได้อยู่ในบ้านนะ ข้าหาดูหมดแล้ว" ซ่งซื่อแย้ง

ดวงตาของฉินซื่อเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา นางแผดเสียงแหลม "เช่นนั้นสามีข้าก็คงพกติดตัวไปแล้วถูกพวกโจรภูเขาปล้นไปแล้วล่ะ!"

ซ่งซื่อจ้องจับผิดนางอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่านางไม่ได้โกหก จึงกลับบ้านไปเล่าเรื่องนี้ให้เซี่ยติ้งไห่ฟัง

เซี่ยติ้งไห่เอ่ยขึ้น "เป็นไปไม่ได้ ตอนนั้นข้าค้นตัวพี่ใหญ่ดูแล้ว ไม่มีตำราเล่มนั้นเลย!"

"แต่ดูแล้วฉินซื่อไม่น่าจะโกหกนะ ข้าขู่ว่าจะรังแกอวี่เอ๋อร์ นางก็ร้อนใจจนแทบเป็นบ้า หากนางมีตำราอยู่กับตัว นางต้องยอมมอบมันให้ข้าแน่" ซ่งซื่อขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "หรือว่าตำราจะถูกคนบ้านสามเอาไป?"

สีหน้าของเซี่ยติ้งไห่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

เซี่ยติ้งเฟิงอายุน้อยกว่าเขาไม่กี่ปี และเป็นคนที่เจ้าเล่ห์เพทุบายที่สุดในบรรดาพี่น้อง เป็นไปได้มากว่าเขาอาจจะชิงลงมือตัดหน้าไปก่อนแล้ว

"ข้าจะไปหาน้องสาม" เซี่ยติ้งไห่ผุดลุกขึ้นด้วยความโมโห ก่อนจะเดินไปสะสางบัญชีกับน้องสาม

ครอบครัวตระกูลเซี่ยอาศัยอยู่ในเรือนสี่ประสานที่มีลานบ้านลานเดียว ครอบครัวบ้านใหญ่และผู้อาวุโสทั้งสองพักอยู่ในเรือนหลัก ส่วนบ้านสามและบ้านรองอาศัยอยู่ในเรือนปีกตะวันออกและตะวันตกตามลำดับ เพียงแค่เดินข้ามลานบ้านตรงกลางไปไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว

ในบรรดาพี่น้องทั้งสามคน เซี่ยติ้งเฟิงเป็นคนเกียจคร้านและชอบอู้งานที่สุด ในยามนี้เขากำลังนอนเอนกายอย่างสบายใจอยู่บนเตียง ปล่อยให้หยางซื่อผู้เป็นภรรยานวดหลังให้

ทันทีที่ก้าวเข้าไป เซี่ยติ้งไห่ก็รู้สึกขัดหูขัดตาเป็นอย่างยิ่ง เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "น้องสาม เจ้าเป็นคนเอาตำราเล่มนั้นไปใช่หรือไม่?"

"ตำราอะไร?" เซี่ยติ้งเฟิงถามกลับด้วยท่าทางเกียจคร้าน

"ตำราเทคนิคการเผากระเบื้องที่พี่ใหญ่เขียนเอาไว้อย่างไรเล่า"

พอได้ยินเช่นนั้น เซี่ยติ้งเฟิงก็ผุดลุกขึ้นนั่งทันที "ตำราเล่มนั้นไม่ได้อยู่กับท่านหรอกหรือ?"

"ข้าไม่ได้เอามา" เซี่ยติ้งไห่ตอบด้วยใบหน้าดำทะมึน "น้องสาม ตอนนี้พี่ใหญ่ก็ไม่อยู่แล้ว เรื่องการทำกระเบื้องตกเป็นหน้าที่ของเจ้ากับข้า หากเราเผากระเบื้องออกมาได้ไม่ดี ครอบครัวเราได้จบสิ้นแน่"

หยางซื่อรู้สึกไม่พอใจ "พี่รอง ท่านพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร? ท่านสงสัยว่าพวกเราเป็นคนเอาตำราไปงั้นหรือ?"

"ในบ้านก็มีกันอยู่แค่นี้ ถ้าไม่ใช่พวกเจ้าแล้วจะเป็นใครไปได้อีก?" เซี่ยติ้งไห่ตอบกลับ

"แล้วถ้าเกิดฉินซื่อเป็นคนเอาไปล่ะ?" หยางซื่อแค่นเสียงเย็น

เซี่ยติ้งไห่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า "เรื่องของฉินซื่อน่ะ พี่สะใภ้รองของเจ้าไปถามมาแล้ว นางไม่ได้เอาไป"

"แหม พี่รอง ท่านนี่เคลื่อนไหวเร็วจริงๆ นะ!" หยางซื่อเอ่ยประชดประชัน "ปากก็บอกว่าเรื่องทำกระเบื้องเป็นหน้าที่ของพี่น้องสองคน ที่แท้พี่รองก็คิดจะฮุบเทคนิคการเผากระเบื้องและกิจการของครอบครัวไว้คนเดียวล่ะสิ!"

เซี่ยติ้งไห่ถูกตอกกลับจนใบหน้าสลับเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง "น้องสะใภ้สาม เจ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหลนะ พี่ใหญ่จากไปอย่างกะทันหัน เทคนิคการทำกระเบื้องหลายอย่างก็ยังไม่ได้บอกพวกเรา ที่ข้าต้องตามหาตำราเล่มนั้น ก็เพื่อสืบทอดกิจการของตระกูลเซี่ยต่างหาก!"

"แหม พูดจาเสียดูดีเชียว หากใครไม่รู้คงคิดว่าท่านเป็นผู้นำตระกูลเซี่ยไปแล้วกระมัง!" หยางซื่อกลอกตาบน ไม่เชื่อคำพูดไร้สาระของเซี่ยติ้งไห่แม้แต่น้อย

เซี่ยติ้งไห่เริ่มมีน้ำโห "น้องสะใภ้สาม ระวังคำพูดของเจ้าด้วย! ท่านพ่อกับท่านแม่ยังอยู่ ถึงอย่างไรก็ยังไม่ถึงคิวข้าหรือน้องสามที่จะขึ้นเป็นผู้นำตระกูลหรอก การทำกระเบื้องเป็นวิชาชีพที่ตระกูลเซี่ยใช้ทำมาหากิน หากเราสูญเสียวิชานี้ไป คนทั้งครอบครัวเราก็ต้องอดตายกันหมด!"

สุขสันต์วันเกิดเสี่ยวฮวาเซิง ขอให้มีความสุขทุกๆ วันนะ!

~~โรงละครโรงเล็ก~~

นักเขียน: กู้เหยียนจิ่ง ในช่องคอมเมนต์มีแต่คนพูดถึงเรื่องลูกชายผู้โง่เขลาของเศรษฐีที่ดิน ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง?

กู้เหยียนจิ่งแค่นเสียงเย็น: ข้าอยากจะฆ่าเจ้านัก!

นักเขียน: การฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ ต่อให้ท่านจะเป็นลูกชายผู้โง่เขลาของเศรษฐีที่ดินก็เถอะ ทำแบบนั้นไม่ได้นะ!

กู้เหยียนจิ่งกัดฟันกรอด: เจ้ากำลังใส่ร้ายข้า ข้ายังไม่ได้ปรากฏตัวออกมาเลยด้วยซ้ำ!