บทที่ 3 วาสนาระดับแปด

"คนของพรรคราชันมังกรมาแล้ว"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ สีหน้าของซูเวยเวยก็เปลี่ยนไป นางรู้ได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

ถึงอย่างไรคนของพรรคราชันมังกรก็มาแทบจะทุกเดือน

นางไม่มีทางที่จะไม่คุ้นเคย

"เจ้ากลับเข้าไปในบ้านก่อน"

เจียงฝานกล่าวกับซูเวยเวย ต้องรู้ว่าคนของพรรคราชันมังกรแต่ละคนล้วนเป็นคนพาลสันดานหยาบ หากพวกมันเห็นซูเวยเวยเข้า ใครจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น

ดังคำกล่าวที่ว่าหญิงงามคือต้นเหตุแห่งหายนะ นี่คือสัจธรรมที่ไม่เคยเปลี่ยนมาแต่โบราณกาล

"อืม"

ซูเวยเวยพยักหน้า นางไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย หลบเข้าไปในห้องอย่างว่าง่าย

เดิมทีเรื่องการจ่ายค่าคุ้มครองเช่นนี้ล้วนเป็นหน้าที่ของบิดามารดาของเจียงฝาน แต่เมื่อพวกเขาจากไปแล้ว ย่อมทำได้เพียงปล่อยให้เจียงฝานเป็นคนจัดการ

ปัง!

ประตูไม้ของบ้านอิฐที่แง้มอยู่ถูกเตะเปิดออกอย่างไม่เกรงใจ ช่างป่าเถื่อนและกำเริบเสิบสานยิ่งนัก

ต่อมา ชายวัยกลางคนอายุราวสามสิบกว่าปี รูปร่างกำยำล่ำสัน สูงใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราก็เดินเข้ามา ด้านหลังยังมีลูกน้องรูปร่างสูงใหญ่อีกสามคนเดินตามมาด้วย

แววตาของพวกมันเผยให้เห็นถึงจิตสังหารอันดุร้าย ล้วนแต่เป็นพวกที่มือเคยเปื้อนเลือดมาแล้วทั้งสิ้น

ซ้ำแต่ละคนยังมีเรือนร่างแข็งแกร่ง แตกต่างจากชาวประมงธรรมดาทั่วไปอย่างลิบลับ

"ไอ้หนู ความกล้าของเจ้าไม่เบาเลยนี่"

"รู้ว่าบิดามา กลับยังกล้าปิดประตูอีก"

"หรือว่าเจ้าไม่อยากจะจ่ายค่าคุ้มครองกันแน่?"

ชายวัยกลางคนผู้นี้แววตาดุร้าย จ้องมองเจียงฝาน บนร่างแผ่ซ่านเจตนาร้ายออกมาจางๆ

ราวกับว่าหากเจียงฝานกล้าปริปากเถียงแม้แต่ครึ่งคำ ก็จะต้องถูกทุบตีอย่างหนัก

เขาเป็นหัวหน้าย่อยคนหนึ่งจากพรรคราชันมังกร มีนามว่าเจิ้งเหวินปิง ฉายาปิงเหยีย

รับผิดชอบเก็บค่าคุ้มครองจากชาวบ้านในหมู่บ้านกุ้ยฮวาโดยเฉพาะ เรียกได้ว่ามีชื่อเสียงฉาวโฉ่

ไม่รู้ว่ามีชาวประมงกี่คนแล้วที่เคยถูกเขาทุบตีอย่างทารุณ

"ปิงเหยีย ข้าจะกล้าไม่จ่ายค่าคุ้มครองได้อย่างไรกัน"

"เพียงแต่เพิ่งจะหายจากอาการป่วยหนัก จึงออกมาต้อนรับไม่ทันก็เท่านั้น"

"ค่าคุ้มครองเตรียมไว้พร้อมแล้ว ขอปิงเหยียโปรดรับไว้ด้วยเถิด"

เจียงฝานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หยิบถุงผ้าใบหนึ่งออกมาจากตัว ด้านในบรรจุเหรียญทองแดงไว้เต็ม

นี่ก็คือค่าคุ้มครองที่ต้องจ่ายในเดือนนี้

และแทบจะเป็นเงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในบ้านหลังนี้แล้ว

แม้จะไม่ยินยอมพร้อมใจ เขาก็ทำได้เพียงนำมันออกมา เพื่อให้รอดพ้นจากเคราะห์กรรมในครั้งนี้ไปก่อน

"โอ้ ยอมจ่ายง่ายดายปานนี้เชียว?"

"ข้าได้ยินมาว่าพ่อแม่ของเจ้าตายไปเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนจัดงานศพก็หมดเงินไปไม่น้อย"

"ตอนนี้กลับยังสามารถเอาเงินค่าคุ้มครองออกมาได้อีก หรือว่าเจ้าจะจับปลาวิเศษได้จนทำเงินก้อนโตงั้นหรือ?"

เจิ้งเหวินปิงหรี่ตาลง มองเจียงฝานด้วยความสงสัยเล็กน้อย

สิ่งที่เรียกว่าปลาวิเศษ ก็คือปลาสายพันธุ์พิเศษที่ถือกำเนิดขึ้นในทะเลสาบอวิ๋นเมิ่งอันกว้างใหญ่แปดร้อยลี้ เรียกได้ว่าทุกส่วนในร่างกายล้วนเป็นของล้ำค่า

ปลาวิเศษหนึ่งตัว อย่างน้อยก็สามารถขายได้ถึงสิบตำลึงเงิน

หากชาวประมงสามารถจับปลาวิเศษได้สักตัว เช่นนั้นตลอดทั้งปีนี้ก็ไม่จำเป็นต้องทำอย่างอื่นอีกแล้ว

น่าเสียดายที่จำนวนของปลาวิเศษนั้นมีน้อยมาก แทบจะเรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่พบพานได้ยากยิ่งและไม่อาจแสวงหาได้ตามใจปรารถนา

"จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า"

"ด้วยความสามารถของข้า ต่อให้เจอขุมทรัพย์ปลาวิเศษจริงๆ ก็คงไม่มีปัญญาจับมันขึ้นมาได้หรอก"

"ที่ยังมีเงินเหลืออยู่บ้าง ก็เป็นเพียงเงินที่ประหยัดอดออมสะสมมาหลายปีเท่านั้น"

"หากข้าจับปลาวิเศษได้จริงๆ ก็ย่อมต้องนำไปขายให้กับพรรคราชันมังกรเป็นอันดับแรกอย่างแน่นอน ไม่มีทางเก็บซ่อนไว้เองเด็ดขาด"

เจียงฝานแสร้งทำเป็นหวาดกลัวจนตัวสั่น

เขารู้ดีว่าโลกใบนี้ไม่ธรรมดาเลย ไม่ใช่ราชวงศ์ศักดินาธรรมดาทั่วไป

ในโลกใบนี้มีตัวตนของผู้ฝึกยุทธ์อยู่ มีพลังอำนาจเหนือธรรมชาติ

เล่าลือกันว่าผู้ฝึกยุทธ์เหล่านี้สามารถเหาะเหินเดินอากาศ พละกำลังมหาศาลราวกระทิง ฟันแทงไม่เข้า

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงสุดยิ่งสามารถต่อกรกับคนนับหมื่น สังหารศัตรูท่ามกลางกองทัพฝ่าวงล้อมเข้าออกได้ถึงเจ็ดครั้งเจ็ดคราโดยไร้รอยขีดข่วน

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องไกลตัว เอาแค่เรื่องใกล้ตัวนี่แหละ

เจิ้งเหวินปิงที่อยู่ตรงหน้านี้ก็คือผู้ฝึกยุทธ์ ว่ากันว่าคนธรรมดานับสิบคนรุมล้อมยังไม่ใช่คู่มือของเขา

แม้แต่ลูกน้องทั้งสามคนของเขา ก็ยังสามารถสู้แบบหนึ่งต่อสิบได้

เดิมทีตัวเขาเองก็อยากจะฝึกยุทธ์

น่าเสียดายที่การจะเข้าสำนักยุทธ์เพื่อเรียนวิชายุทธ์ได้นั้น ค่าเล่าเรียนแบบธรรมดาสามัญที่สุดยังต้องใช้เงินถึงสิบตำลึงเงินขึ้นไป ครอบครัวชาวประมงที่ยากจนข้นแค้นอย่างเขาไม่มีทางหามาได้เลย

"ดี ไม่เลว ถือว่าเจ้ารู้จักประเมินสถานการณ์"

"ทะเลสาบอวิ๋นเมิ่งแปดร้อยลี้แห่งนี้ ล้วนเป็นของพรรคราชันมังกรเรา"

"ปลาธรรมดาและปลาวิเศษที่แหวกว่ายอยู่ภายในนั้น ก็สามารถขายให้กับพรรคราชันมังกรของเราได้เพียงผู้เดียวเท่านั้น"

"หากพวกเจ้ากล้าแอบซ่อนปลาวิเศษไว้ นั่นก็คือโทษตาย"

"คาดว่าเจ้าคงไม่มีความกล้าพอที่จะแอบซ่อนปลาวิเศษไว้หรอก"

เจิ้งเหวินปิงจ้องมองเจียงฝานอย่างจริงจังแวบหนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตามองดูบ้านที่ว่างเปล่ามีเพียงผนังสี่ด้าน ก็อดไม่ได้ที่จะคลายความสงสัยลง

หากปลาวิเศษจับได้ง่ายดายปานนั้น ราคาของมันคงไม่แพงหูฉี่เช่นนี้หรอก

อีกทั้งอีกฝ่ายก็เป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ทักษะการจับปลาไม่มีทางเทียบชั้นกับชาวประมงเฒ่าผู้มากประสบการณ์ได้เลย

ความเป็นไปได้ที่จะได้ปลาวิเศษมาครอบครองนั้นช่างต่ำเตี้ยเรี่ยดินเหลือเกิน

ตัวเขาเองคงจะระแวงมากเกินไปหน่อย

"นั่นเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว ปลาที่พวกเราจับได้ย่อมต้องขายให้กับพรรคราชันมังกรเท่านั้น"

เจียงฝานพยักหน้า

ไม่ต้องสงสัยเลย นี่ก็คือความกำเริบเสิบสานของพรรคราชันมังกร เรียกได้ว่าเป็นทรราชแห่งทะเลสาบอวิ๋นเมิ่ง

ชาวประมงทุกคนที่ออกหาปลาในทะเลสาบอวิ๋นเมิ่ง ล้วนต้องจ่ายภาษีและค่าคุ้มครองให้กับพรรคราชันมังกร

แม้แต่ราคาปลาก็ยังถูกพรรคราชันมังกรกดราคาให้ต่ำลง

ขูดรีดขูดเนื้อไปถึงเจ็ดแปดส่วน

สิ่งที่ตกถึงมือชาวประมงจริงๆ นั้นกลับเหลือน้อยนิดเต็มที

"อืม"

"หากทุกคนรู้จักกฎเกณฑ์เช่นเดียวกับเจ้า งานของพวกเราก็จะทำได้ง่ายขึ้นเยอะ"

"หากในทะเลสาบอวิ๋นเมิ่งมีผู้ใดกล้ารังแกเจ้า ก็จงอ้างชื่อข้าได้เลย"

เจิ้งเหวินปิงตบไหล่เจียงฝาน รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก จึงเอ่ยปากให้สัญญาแบบส่งเดชไปอย่างนั้น

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงฝานก็แอบแค่นเสียงหยันในใจ คนของพรรคราชันมังกรกลุ่มนี้เวลาเก็บเงินล่ะขยันขันแข็งนัก หากเกิดปัญหาขึ้นมาจริงๆ รับรองว่าหนีเร็วกว่ากระต่ายเสียอีก

หากหวังพึ่งให้พรรคราชันมังกรมาช่วยเหลือตนเอง สู้ไปหวังให้ปลากระโดดขึ้นเรือมาเองเสียยังจะดีกว่า

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางเผยอารมณ์ใดๆ ออกมาให้เห็น

สำหรับบุคคลต่ำช้าเช่นนี้ หากเขาเผยความไม่พอใจออกมาแม้เพียงเสี้ยวเดียว เกรงว่าคงต้องถูกทุบตีอย่างหนักแน่

ณ ทะเลสาบอวิ๋นเมิ่งแห่งนี้ พรรคราชันมังกรก็คือกฎหมาย ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยเหลือเจ้าได้

หลังจากกล่าวจบ เจิ้งเหวินปิงก็โบกมือ แล้วพาลูกน้องทั้งสามคนจากไป ถึงอย่างไรเขาก็ยุ่งมาก ยังต้องไปเก็บค่าคุ้มครองจากครอบครัวชาวประมงบ้านอื่นๆ อีก

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกเจิ้งเหวินปิงค่อยๆ ห่างออกไป ซูเวยเวยที่หลบอยู่ในอีกห้องก็เดินออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยถามเสียงเบาว่า "พี่เจียง พวกคนเลวนั่นไปแล้วหรือ?"

"ไปหมดแล้ว"

เจียงฝานพยักหน้า

พูดตามตรง การถูกรังแกเช่นนี้ทำให้เขาโมโหมาก ถึงขั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ต่อให้เป็นชาติก่อน เขาก็ไม่เคยถูกใครรังแกเช่นนี้มาก่อน ช่างน่าอัปยศอดสูยิ่งนัก

แม้ว่าเพื่อรักษาชีวิตรอด เขาจำต้องทนรับมันไว้ชั่วคราว แต่หนี้แค้นนี้เขาจะจดจำไว้ในใจ ไม่มีวันลืมเลือน

ไม่ช้าก็เร็วจะต้องทวงแค้นคืนให้จงได้

"ทีนี้จะทำอย่างไรดีเล่า จ่ายค่าคุ้มครองก้อนนี้ไปแล้ว ในบ้านก็ไม่มีเงินเหลือเลยสักแดงเดียวจริงๆ"

ซูเวยเวยกล่าวด้วยความรู้สึกกลัดกลุ้ม ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ตอนนี้ข้าวสารในบ้านก็พอให้ประทังชีวิตไปได้อีกเพียงสามวันเท่านั้น

หากยังไม่มีรายได้เข้ามา เกรงว่าคงต้องอดตายอย่างแน่นอน

ติ๊ง!

เดิมทีเจียงฝานกำลังจะเอ่ยปากพูด ทว่าทันใดนั้น ภายในส่วนลึกแห่งห้วงจิตสำนึกของเขาก็พลันมีข้อมูลขุมหนึ่งส่งเข้ามาในทันที "ท่านส่งมอบค่าคุ้มครองแต่โดยดี ทำให้หัวหน้าย่อยพรรคราชันมังกร เจิ้งเหวินปิง รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก มองว่าท่านไม่มีภัยคุกคามใดๆ เป็นราษฎรที่ดี รอดพ้นจากเคราะห์ร้ายถึงชีวิตมาได้หนึ่งครั้ง ท่านได้รับวาสนาระดับแปดหนึ่งครั้ง และแต้มโชคชะตาหนึ่งร้อยแต้ม"

อะไรนะ?!

เมื่อรับรู้ถึงข้อมูลขุมนี้ ภายในใจของเจียงฝานก็พลันเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำ เขานึกถึงดวงชะตาบุญญาบารมีเทียมฟ้าบนร่างตนเอง ที่เรียกว่ารอดพ้นจากภัยใหญ่หลวง ย่อมมีวาสนาภายหน้า ที่แท้ก็หมายความเช่นนี้เองหรือ?

เพียงแค่ตนเองก้าวผ่านเคราะห์กรรมมาได้ ก็จะได้รับวาสนาอย่างแน่นอน

ทว่าวาสนาระดับแปดนี้คือสิ่งใดกันแน่ แล้วแต้มโชคชะตาเล่ามีประโยชน์อันใด