บทที่ 13 อันหย่งหมิง

บทที่ 13 อันหย่งหมิง

อันหย่งตั๋ว นี่คือชื่อที่เขาตั้งให้ตัวเองหลังจากเข้ารับราชการทหาร

บ้านเกิดของเขาอยู่ในแถบซีอัน ที่บ้านไม่มีที่ดินแม้แต่หมู่เดียว ไม่มีแกะแม้แต่ตัวเดียว ต้องอาศัยการเช่าที่ดินของคหบดีในหมู่บ้าน และรับจ้างเลี้ยงสัตว์ขี่ม้าให้คหบดีเพื่อหาเลี้ยงชีพไปวันๆ

ตั้งแต่จำความได้อันหย่งตั๋วก็ต้องอดอยากหิวโหยมาโดยตลอด จนกระทั่งอายุสิบหกปี เขาได้ยินมาว่ามีขุนนางมาประกาศรับสมัครทหารในอำเภอ: ต้องการคนหนุ่มฉกรรจ์ และต้องขี่ม้าเป็น

หากได้รับเลือก ไม่เพียงแต่จะมอบเสบียงอาหารให้แก่ครอบครัวสกุลอันเท่านั้น ทว่าในวันข้างหน้ายังจะแจกจ่ายเบี้ยหวัดให้เป็นรายเดือนอีกด้วย

อีกทั้งยังบอกอีกว่านี่เป็นการรับสมัครทหารอาสา ไม่ต้องถูกจัดเข้าทำเนียบทะเบียนทหารประจำกอง หลังจากเป็นทหารได้ไม่กี่ปีก็สามารถปลดประจำการกลับบ้านเกิดได้

เมื่ออันหย่งตั๋วได้รับรู้ข่าวสารนี้ ก็ไม่มีความลังเลใจแม้แต่น้อย รีบวิ่งไปสมัครทันที ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว ทว่าเพื่อนร่วมหมู่บ้านอีกหลายคนที่ขี่ม้าเป็นต่างก็พากันวิ่งไปสมัครด้วยเช่นกัน

อย่างไรเสียทุกคนก็ใช้ชีวิตอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว

แน่นอนว่าพวกเขาก็ยังคงเผื่อใจไว้บ้าง ลอบสืบเสาะข้อมูลจนแน่ชัดแล้วว่าไม่ต้องถูกจัดเข้าทำเนียบทะเบียนทหารประจำกองจริงๆ ใช่หรือไม่

เรื่องนี้นับว่ามีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง สำคัญยิ่งกว่าเรื่องเสบียงและเบี้ยหวัดเสียอีก

พวกอันหย่งตั๋วไม่ต้องการวิ่งไปสมัครเป็นทหารแล้วจู่ๆ ก็กลายสภาพเป็นทหารประจำกองไปอย่างงุนงงสับสน

นั่นเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรมอย่างเด็ดขาด

ทหารประจำกองในยุคสมัยเช่นนี้นับว่ามีความทุกข์ยากรันทดยิ่งนัก ขนาดคนอย่างอันหย่งตั๋วที่บ้านไม่มีที่ดินสักหมู่ ต้องอาศัยการเช่าที่ดินของคหบดีและช่วยคหบดีเลี้ยงม้าเลี้ยงสัตว์ซึ่งถือเป็นชาวนาระดับต่ำต้อยที่สุด ก็ยังคงมองข้ามและดูแคลนทหารประจำกองเลย

อย่างไรเสียทหารประจำกองชั่วชีวิตนี้ กระทั่งลูกหลานเหลนโหลนก็ยังต้องไปเป็นทาสกสิกรรมให้แก่ขุนนางเหล่านั้นโดยไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปาก

การเป็นทาสกสิกรรมมิต้องเอ่ยคำ ซ้ำร้ายยามเผชิญพบเจอกับศึกสงคราม ยังคงต้องจัดเตรียมเสบียงอาหารไปเองเพื่อเข้าสู่สนามรบไปเป็นเบี้ยปืน

สิ่งที่เป็นจุดสำคัญที่สุดก็คือ การเป็นทาสกสิกรรมซ้ำยังต้องไปขายชีวิตให้ทว่ากลับยังคงกินไม่อิ่มท้อง

ในยามปัจจุบันนี้แถบเกิดของพวกเขา ต่อให้เป็นบ้านที่ยากจนข้นแค้นที่สุด ก็ไม่ยินยอมพร้อมใจที่จะแต่งบุตรสาวให้แก่ทหารประจำกองในท้องถิ่นเด็ดขาด

ทหารประจำกองนี้ ย่อมไม่อาจไปเป็นเด็ดขาด

อันหย่งตั๋วติดตามเพื่อนร่วมหมู่บ้านไม่กี่คนลอบสืบเสาะข้อมูลจนแน่ชัด ยืนยันแน่แท้แล้วว่านี่เป็นการรับสมัครทหารอาสาจริงๆ ไม่ใช่การหยิบยืมชื่อของการรับสมัครทหารเพื่อมาลากตัวผู้คนไปเติมเต็มในทำนองทะเบียนทหารประจำกอง หลังจากนั้นจึงค่อยวางใจก้าวเดินหน้าไปสมัครเป็นทหาร

ยามที่ทำการสมัคร ด้วยวิชาขี่ม้าที่พอใช้ได้อยู่บ้างอย่างยากลำบากซึ่งฝึกฝนบ่มเพาะมาจากการช่วยคหบดีเลี้ยงสัตว์ขี่ม้ามาตั้งแต่ยังเด็ก ในยามท้ายสุดเขาจึงได้รับการคัดเลือกสำเร็จ กลายมาเป็นทหารม้าคนหนึ่งภายในกองทัพฝีมือดีแห่งชายแดนอวี้หลิน

ในเวลาต่อมา เขาติดตามผู้บังคับบัญชาเดินทางไปทำศึกกับพวกตาดาดบนผืนทุ่งหญ้า ทว่าส่วนใหญ่แล้วยังคงเป็นการติดตามขุนนางเหล่านั้นไปกวาดล้างโจร

โดยเฉพาะอย่างยิ่งนับตั้งแต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันขึ้นครองราชย์ พวกโจรเร่ร่อนในแถบส่านซีและกานซู่ก็ผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน พวกเขาที่เป็นทหารทางการก็ถูกบีบคั้นให้ต้องไปกวาดล้างโจรอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

วันเวลาเช่นนี้มิต้องเอ่ยคำว่ามีความสุขสบายดีเพียงใด ทว่าโดยพื้นฐานก็ยังคงพอประคองชีวิตผ่านพ้นไปได้ ในช่วงหลายปีก่อนหน้านี้ยามที่เสบียงและเบี้ยหวัดมีความอุดมสมบูรณ์ เขายังคงสามารถเก็บออมทรัพย์สินเงินทองส่งกลับไปที่บ้านได้เลยด้วยซ้ำ

ทว่านับตั้งแต่เมื่อสามสี่ปีก่อน กองทัพทหารม้าที่เขาพำนักอยู่ก็เริ่มถูกโยกย้ายเข้าสู่พื้นที่ส่วนในของส่านซีเพื่อทำศึกสงคราม หลังจากอยู่ห่างไกลจากค่ายพำนักเดิมการแจกจ่ายเสบียงและเบี้ยหวัดก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นยากลำบากขัดสนขึ้นมา

และนับตั้งแต่ปีกลาย เขาก็ติดตามนายท่านใหญ่อย่างหงเฉิงโฉวทำศึกรบพุ่งเหนือใต้เพื่อกวาดล้างโจรเร่ร่อนอย่างพวกเกาอิ๋งเสียง

การทำศึกรบพุ่งเหนือใต้เหน็ดเหนื่อยและมีความเสี่ยงอันตรายอันที่จริงก็ไม่มีอันใด ทว่าปัญหาคือเสบียงและเบี้ยหวัดนับวันก็ยิ่งขาดแคลนไม่เพียงพอ จนกระทั่งก้าวเข้าสู่ปีนี้ พวกเขาถึงกับไม่มีเสบียงอาหารหลงเหลืออยู่เลย...

และเป็นเพราะขาดแคลนเสบียงอาหาร เพื่อที่จะเติมเต็มท้องให้อิ่มพวกเขาจึงได้ทำการบุกปล้นชิงคลังเสบียงของคหบดีผู้หนึ่ง ผลลัพธ์คือชักนำความยุ่งยากใหญ่โตมาให้ เบื้องบนต้องการสืบสวนหาความผิดและต้องการสั่งฆ่าคน

ด้วยเหตุนี้ ภายใต้การนำของหลี่ตงหลิน กำลังพลเกือบสองร้อยคนที่เข้าไปมีส่วนร่วมกับเรื่องราวในยามนั้นจึงได้ตรงดิ่งก่อการกบฏจลาจลแปรเปลี่ยนมาเป็นโจร...

อันที่จริงอันหย่งตั๋วก็ร่วมอยู่ในเหตุการณ์ด้วย ตัวเขาไม่ได้มีความคิดความปรารถนาว่าต้องการจะไปเป็นโจร ทว่าเรื่องราวกลับแปรเปลี่ยนจากทหารทางการกลายมาเป็นทหารโจรไปอย่างงุนงงสับสนถึงเพียงนี้

ทว่าเรื่องราวนี้ก็ไม่มีความสำคัญอันใดอยู่ดี อย่างไรเสียก็เป็นการไปเป็นทหารกินเสบียงอาหารเพื่อหาข้าวปลาอาหารกินคำหนึ่งเท่านั้น การเป็นทหารให้แก่ราชสำนักและการเป็นทหารให้แก่หลี่ตงหลินอันที่จริงก็ไม่ได้มีความแตกต่างอันใดมากมายก่ายกอง

หากจะเอ่ยคำตามจริง อันหย่งตั๋วค่อนข้างชื่นชอบวิถีชีวิตในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานี้ ถึงแม้จะถูกทหารทางการที่อยู่ด้านหลังไล่กวดตามล่าจนสะบักสะบอม และต้องพาพวกพ้องเผ่นหนีอยู่บ่อยครั้งก็ตาม

ทว่าก็ยังคงสามารถกินข้าวได้อิ่มท้อง ในบางครั้งบางคราวยังคงสามารถหาเงินทองทองคำเล็กๆ น้อยๆ มาใช้สอยได้อีกด้วย

สิ่งที่เป็นจุดสำคัญที่สุดก็คือ เบื้องบนไร้ซึ่งนายท่านขุนนางในอดีตเหล่านั้นที่จะคอยทุบตีต่อว่าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน หรือคอยบีบคั้นให้พวกเขาบุกทะยานขึ้นไปทำศึกรบพุ่งกับกองทัพโจรที่มีกำลังพลเหนือกว่า

พวกหัวหน้าอย่างหลี่ตงหลินแม้จะเป็นหัวหน้า ทว่าคนเหล่านี้เพื่อที่จะดึงดูดรวบรวมจิตใจผู้คน ในยามปกติมักจะแสดงท่าทางว่าพวกเราทั้งหมดล้วนเป็นพี่น้อง ร่วมทุกข์ร่วมสุขร่วมรับผลประโยชน์ ร่วมเดินทางไปกินอาหารเลิศรสและดื่มสุราโอชาด้วยกัน ดังนั้นการปฏิบัติต่อทหารม้าที่ร่วมก่อการกบฏหลบหนีมาด้วยกันจึงนับว่าไม่เลวเลยทีเดียว

ด้วยเหตุนี้ทหารม้าเหล่านี้ บนศีรษะจึงลดน้อยถอยลงไปหลายขุนเขา อย่างน้อยที่สุดก็ไม่มีผู้ใดที่จะคอยทุบตีต่อว่าพวกเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และคอยบีบคั้นให้พวกเขาไปเป็นเบี้ยปืนรนหาที่ตาย

เมื่อสองเดือนก่อนเฟ่ยปิ่งฉายทำการคัดเลือกทหารคนสนิท ตัวเขาอาศัยวิชาขี่ม้ายิงธนูอันยอดเยี่ยมเหนือผู้คนจึงได้รับการเหลียวสายตาชื่นชมจากเฟ่ยปิ่งฉาย ได้รับการคัดเลือกให้ไปดำรงตำแหน่งเป็นทหารคนสนิทของเฟ่ยปิ่งฉาย

เฟ่ยปิ่งฉายยามที่ปฏิบัติต่อคนภายนอกจะดีงามหรือไม่ จะมีความทะยานอยากอันใดนั่นย่อมเป็นเรื่องราวอีกประการหนึ่ง ทว่ายามที่ปฏิบัติต่อทหารคนสนิทสิบกว่าคนในสังกัดก็นับว่าดีงามเป็นอย่างยิ่ง อย่างน้อยที่สุดในด้านสวัสดิการความเป็นอยู่ก็ไม่มีทางปล่อยให้อันหย่งตั๋วและคนอื่นๆ ต้องเสียเปรียบขาดทุนเด็ดขาด

และนี่ก็คือเหตุผลสำคัญที่ก่อนหน้านี้เฟ่ยปิ่งฉายสั่งระดมพลเพื่อคุมเชิงกัน ซ้ำในภายหลังยังคงพากลุ่มคนของอันหย่งตั๋วแยกทางเดินมาทำมาหากินโดยลำพัง ทุกคนจึงเลือกที่จะก้าวเดินร่วมไปกับเฟ่ยปิ่งฉายต่อไปตลอดเส้นทาง

เรื่องราวอื่นใดพวกอันหย่งตั๋วก็ไม่อาจเข้าไปควบคุมดูแลได้มากมาย ความถูกผิดชั่วดีอันที่จริงก็ไม่มีความเข้าใจกระจ่างแจ้ง ทว่าเขาทราบดีว่าการก้าวเดินตามเฟ่ยปิ่งฉายไป เฟ่ยปิ่งฉายย่อมไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาต้องเสียเปรียบขาดทุนแน่นอน

ในตอนแรกเริ่มเขาคิดว่าตนเองจะก้าวเดินตามเฟ่ยปิ่งฉายมุดเข้าสู่หุบเขา จากนั้นจึงค่อยเดินทางออกไปด้านนอก ใช้ชีวิตความเป็นอยู่เหมือนอย่างในอดีตต่อไปตลอดเส้นทาง

ทว่าคาดไม่ถึงเลยจริงๆ เพิ่งจะแยกทางทำมาหากินกับพวกซุนเฉิงลี่มาได้ไม่นาน ชายหน้าบากก็ทนรอไม่ไหวลงมือสังหารคน ใช้มีดดาบฟันฉับปิดชีวิตของเฟ่ยปิ่งฉายไปในคราเดียว...

เฟ่ยปิ่งฉายตายไปอันที่จริงก็ไม่มีอันใดอยู่ดี อย่างไรเสียอันหย่งตั๋วก็ไม่ได้มีความคิดจิตใจที่จะมอบความจงรักภักดีให้แก่เฟ่ยปิ่งฉายมากมายก่ายกองอันใดนักหรอก อย่างไรเสียความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เป็นเพียงผู้บังคับบัญชาและผู้ใต้บังคับบัญชาที่เรียบง่ายสะอาดบริสุทธิ์เท่านั้น ยามที่เฟ่ยปิ่งฉายยังมีชีวิตอยู่อันหย่งตั๋วย่อมต้องไปขายชีวิตให้แก่เขา ทว่าในยามนี้เฟ่ยปิ่งฉายตายไปเรียบร้อยแล้ว อันหย่งตั๋วไม่มีทางยอมไปเดิมพันด้วยชีวิตกับชายหน้าบากเพื่อคนตายคนหนึ่งแน่นอน

ในชั่วพริบตานั้น ภายในใจของเขาถึงกับครุ่นคิดพิจารณาเรียบร้อยแล้ว ในเมื่อเฟ่ยปิ่งฉายตายไปแล้ว เช่นนั้นการหันไปสวามิภักดิ์เข้าพึ่งพาฝั่งชายหน้าบากก็ย่อมพอทำได้อยู่

วันเวลาความเป็นอยู่ ย่อมต้องดำเนินต่อไปตลอดเส้นทางเช่นเดิม

ทว่าความคิดนี้เพิ่งจะดำรงอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาทีก็จางหายไปจนสิ้น

เป็นเพราะหลานชายของเฟ่ยปิ่งฉายได้ใช้มีดดาบฟันฉับสังหารชายหน้าบากตายตกตามกันไปเรียบร้อยแล้ว...

เอาเถอะ ครานี้ดีเลย กระทั่งการจะหันไปสวามิภักดิ์เข้าพึ่งพาชายหน้าบากก็ไม่อาจกระทำได้แล้ว

ในภายหลังควรจะกระทำเช่นไรต่อไปดีเล่า?

ตัวเขาจะก้าวเดินตามหัวหน้าหน่วยคนอื่นๆ ที่เหลืออยู่ซึ่งเปรียบเสมือนแมลงวันไร้หัวปะปนหลบหนีไปอย่างเหลวไหล? หรือว่าตัวเขาจะตรงดิ่งเผ่นหนีไปโดยลำพังแปรเปลี่ยนไปเป็นผู้อพยพหลบหนีภัยเพียงคนเดียว?

เรื่องราวเช่นนั้นย่อมไม่อาจกระทำได้เด็ดขาด

ยุคสมัยเช่นนี้ภายนอกมีความวุ่นวายโกลาหลยิ่งนัก อีกทั้งเสบียงอาหารก็ใช่ว่าจะเสาะหามาได้ง่ายดาย ขอเพียงพึ่งพาคนไม่กี่คนนี้ไปปะปนหลบหนีอยู่ภายนอกอย่างเหลวไหล ย่อมต้องอดตายได้โดยง่าย...

การแยกตัวออกไปทำมาหากินโดยลำพังเพียงคนเดียวยิ่งชักนำไปสู่คำว่าอดตายได้ง่ายดายยิ่งกว่า

ในช่วงเวลานั้น มีคนเอ่ยคำว่าต้องการจะหันหลังกลับไปพึ่งพาซุนเฉิงลี่อีกครา ตัวเขาจึงฉวยโอกาสล่องลอยตามน้ำติดตามคนอื่นๆ เดินทางกลับมาด้วยกัน

อันหย่งตั๋วรู้สึกว่า อย่างไรเสียตัวเขาติดตามเฟ่ยปิ่งฉายไปก็เป็นการปะปนหลบหนี ติดตามชายหน้าบากไปก็เป็นการปะปนหลบหนีเช่นกัน

ในลักษณะเดียวกัน การติดตามซุนเฉิงลี่ไปปะปนหลบหนีอันที่จริงก็เป็นเพียงการหาข้าวปลาอาหารกินคำหนึ่งเท่านั้นเอง

ตัวเขาไม่ได้มีข้อจำกัดและเรื่องราวพิถีพิถันมากมายถึงเพียงนั้น ดังนั้นจึงร่วมเดินทางกลับมาเสาะหาซุนเฉิงลี่พร้อมกับคนอื่นๆ อย่างรวดเร็วราบรื่น หลังจากกลับมาแล้วคนสิบกว่าคนของพวกเขาก็ถูกจัดแจงให้พำนักพักผ่อนอยู่ตรงพื้นที่แถบข้างทางก่อน คาดเดาว่าพวกซุนเฉิงลี่คงยังจำต้องหารือกันว่าจะจัดวางตำแหน่งหน้าที่การงานของคนอย่างพวกตนอย่างไรดี

เรื่องราวทำร้ายเข่นฆ่าอันใดมิต้องเกิดความระแวดระวังใจ ทุกคนอันที่จริงก็ไม่ได้มีความแค้นความหมองใจดำรงต่อกัน คนอย่างพวกตนเดินทางกลับมาพึ่งพาซุนเฉิงลี่ อีกฝ่ายก็ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องลุกขึ้นมาสังหารพวกตนหรอก

อีกทั้ง ทุกคนอันที่จริงก็ล้วนเป็นคนที่เข้าใจเรื่องราวดี พวกเขาทราบดีว่าซุนเฉิงลี่กำลังขาดแคลนกำลังคน ซุนเฉิงลี่ยิ่งทราบดีว่าตนเองขาดแคลนกำลังคน

คนสิบกว่าคนของพวกเขามิต้องเอ่ยคำอันใด ทว่าก็นับเป็นคนสิบกว่าชีวิตที่มีความสามารถในการขี่ม้าและเชี่ยวชาญการยิงธนู ยามวิกฤตขึ้นมาย่อมสามารถถือหอกและมีดดาบศึกควบม้าบุกทะยานฝ่าฟันได้

ซุนเฉิงลี่ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะไม่ต้องการ

ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงสามารถพักผ่อนรอคอยได้อย่างเบาใจ

การรอคอยนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นได้ไม่นาน ก็ได้รับทราบข่าวสารข้อมูลแจ้งเข้ามาเรียบร้อยแล้ว

เพื่อนร่วมเดินทางคนหนึ่งของอันหย่งตั๋วที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกันเดินก้าวกลับมา นั่งลงข้างกายของอันหย่งตั๋ว ขั้นแรกเขาหยิบเอากระบอกน้ำขึ้นมาดื่มน้ำคำใหญ่รอบหนึ่ง จากนั้นจึงหันมาเอ่ยคำต่ออันหย่งตั๋วว่า: “ตัวข้าไปลอบสืบเสาะข้อมูลจากหวังตาตาแป๋งมาเรียบร้อยแล้ว คนกลุ่มนี้ของพวกเราหันหลังกลับไปย่อมต้องถูกจัดแจงแยกย้ายไปเติมเต็มลงในกองทัพซ้าย กลาง และขวานะ จากนั้นกองทัพซ้าย กลาง และขวาจึงจะคัดเลือกดึงตัวคนไปเติมเต็มลงในหน่วยทหารคนสนิทของท่านแม่ทัพใหญ่ซุนอีกครา”

อันหย่งตั๋วเอ่ยว่า: "หวังตาตาแป๋งหรือ? ก็คือชายตาเดียวที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านแม่ทัพใหญ่ซุนผู้นั้นใช่หรือไม่?"

“ไม่ผิด ก็คือเขานั่นแหละ ในยามนี้เขาดำรงตำแหน่งเป็นนายกองของหน่วยทหารคนสนิทของท่านแม่ทัพใหญ่นะ มารดามันเถอะ เพิ่งจะไม่พบเห็นหน้าค่าตกันไปเพียงไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น เจ้าหวังตาตาแป๋งผู้นี้ก็แปรเปลี่ยนจากทหารเลวธรรมดากลายมาเป็นขุนนางเสียนี่”

อันหย่งตั๋วหลังจากได้รับฟังก็ไม่ได้ดึงดันจะถกเถียงในหัวข้อเรื่องราวนิต่อไป ในยามนี้ซุนเฉิงลี่ได้ดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าใหญ่เรียบร้อยแล้ว ฐานะตำแหน่งหน้าที่การงานของคนสนิทไม่กี่คนข้างกายของเขาก็ย่อมต้องถลาขึ้นสูงตามไปด้วยเป็นธรรมดา การที่เจ้าหวังตาตาแป๋งจะได้ดำรงตำแหน่งเป็นนายกองของหน่วยทหารคนสนิทก็นับว่าเป็นเรื่องราวที่ปกติธรรมดายิ่งนัก

อันหย่งตั๋วให้ความสนใจในชะตากรรมของตนเองมากกว่า: “เมื่อครู่เจ้าเอ่ยคำว่า ท่านแม่ทัพใหญ่มีแผนการจะส่งพวกเราไปเติมเต็มลงในกองทัพซ้าย กลาง และขวาใช่หรือไม่?”

เพื่อนร่วมเดินทางเอ่ยว่า: “ใช่ เจ้าหวังตาตาแป๋งเอ่ยคำออกมาจากปากของเขาเองเลย”

ยามที่ได้รับฟังถึงตรงนี้ แววตาของอันหย่งตั๋วก็ปรากฏร่องรอยแห่งความกังวลหนักหน่วงขึ้นมาเลือนราง

อย่าได้คิดว่าเขาเป็นเพียงทหารเลวธรรมดาแล้วจะไม่ทราบเรื่องราวอันใดเลย

ภายในกองกำลังขนาดเล็กกลุ่มนี้อันที่จริงไม่มีเรื่องราวลึกลับซ่อนเร้นอันใดเลย ตัวเขามีความเข้าใจกระจ่างแจ้งเป็นอย่างยิ่งว่าซุนเฉิงลี่ได้ทำการดึงดูดรวบรวมตัวหลินตงเซิง หวังต้าจ้วง และสวี่เหอทั้งสามคนมาเป็นพวก ซ้ำยังจงใจจัดตั้งกองทัพซ้าย กลาง และขวาขึ้นมาให้แก่คนทั้งสามคนนี้โดยเฉพาะ

ทว่ากำลังพลในสังกัดของคนทั้งสามคนนี้อันที่จริงไม่ได้นับเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาสายตรงดั้งเดิมของซุนเฉิงลี่เลย ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขานั้น อันที่จริงยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นพันธมิตรที่จำต้องบรรลุข้อตกลงร่วมมือกันชั่วคราวเพราะถูกบีบบังคับจากความเป็นจริงในระยะเวลาอันสั้นเสียมากกว่า

ในวันหน้าหากพวกตนต้องวิ่งเข้าไปปะปนหลบหนีอยู่ภายในกองทัพซ้าย กลาง และขวาเหล่านั้น ในวันหน้าย่อมเกิดเรื่องราวหากซุนเฉิงลี่คิดจะจัดการสะสางบัญชีกับพวกหลินตงเซิง หวังต้าจ้วง และสวี่เหอทั้งสามคนจะทำอย่างไรดีเล่าขอรับ?

หรือว่าจำต้องเกิดเรื่องราวของการแยกทางเดินหรือกระทั่งการเปิดฉากรบพุ่งเข่นฆ่ากันเองอีกครา?

เรื่องราวเช่นนั้นย่อมไม่มีความสนุกสนานและส่งผลดีอันใดเลย

เมื่อพบเห็นอันหย่งตั๋วย่นคิ้ว เพื่อนร่วมเดินทางที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยคำต่อไปอีกรอบว่า: “ทว่าตัวข้ายังคงสืบเสาะข้อมูลมาได้อีกประการหนึ่งนะ เอ่ยคำว่าท่านกุนซือหลัวคิดจะคัดเลือกทหารคนสนิทจากกลุ่มคนของพวกเราก่อนก้าวหนึ่งนะ”

อันหย่งตั๋วเอ่ยว่า: "ท่านกุนซือหลัวหรือ? ก็คือท่านอาจารย์หลัวที่ช่วยชีวิตกลับมาได้ตรงใต้กำแพงเมืองลั่วหยางผู้นั้นใช่หรือไม่? ตัวข้าจำได้ว่าในอดีตเขาทำหน้าที่ดูแลเสบียงอาหารนี่นา เหตุใดจึงแปรเปลี่ยนมาเป็นกุนซือไปได้เล่า?"

เพื่อนร่วมเดินทางเอ่ยว่า: “นั่นมันเป็นเรื่องราวเก่าก่อนไปตั้งนานแล้ว วันนี้ท่านแม่ทัพใหญ่ซุนได้ก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าใหญ่เรียบร้อยแล้ว กระทั่งทหารคนสนิทไม่กี่คนข้างกายของเขายังคงได้ดำรงตำแหน่งเป็นนายกองเลย และท่านอาจารย์หลัวผู้นั้นก็เป็นถึงคนสนิทของท่านแม่ทัพใหญ่ซุน การจัดวางตำแหน่งฐานะนามของกุนซือให้แก่เขาก็นับว่าเป็นเรื่องราวที่ปกติธรรมดายิ่งนัก”

“อีกทั้งเจ้าเองก็ย่อมทราบดี ว่าท่านอาจารย์หลัวผู้นั้นเป็นถึงปัญญาชน ย่อมไม่มีทางที่จะเป็นเหมือนอย่างพวกเราชาวนาบ้านนอกที่จะต้องบุกทะยานขึ้นสู่สนามรบไปเข่นฆ่าทำศึกสงคราม ในวันหน้ายามที่เผชิญพบเจอกับทหารทางการหรืออันใดขึ้นมา ย่อมต้องมีกำลังคนคอยคุ้มกันรักษาอยู่ข้างกายของเขาไม่ใช่หรือ ดังกล่าวการจัดวางตำแหน่งทหารคนสนิทไม่กี่คนให้แก่เขาก็นับว่าเป็นเรื่องราวที่สมเหตุสมผลตามหลักการอยู่แล้ว!”

อันหย่งตั๋วยามที่รับฟังถ้อยคำนี้ หลังจากครุ่นคิดพิจารณาอยู่รอบหนึ่งในตอนนั้นก็เอ่ยคำต่อไปทันทีว่า: “ท่านอาจารย์หลัวคัดเลือกคนเพียงสี่คนเท่านั้นหรือ?”

เพื่อนร่วมเดินทางเอ่ยว่า: “อืม มีเพียงสี่คนเท่านั้น มากกว่านี้แม้เพียงคนเดียวก็ไม่มีแน่นอน!”

ในเวลานี้เพื่อนร่วมเดินทางเหลือบสายตามองอันหย่งตั๋วรอบหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยคำต่อไปว่า: “เจ้าอัน วันหน้าจำต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจพยายามคว้าโอกาสเพื่อให้ได้รับการคัดเลือกมาให้จงได้นะ ท่านอาจารย์หลัวผู้นี้ไม่มีทางเป็นคนธรรมดาสามัญหรอก อย่าได้จ้องมองดูว่าเขาอายุยังน้อย และอย่าได้รู้สึกว่ากระทั่งมีดดาบเขาก็ยังคงกวัดแกว่งไม่ไหว ทว่าตัวข้าขอบอกแก่เจ้า ว่าท่านอาจารย์หลัวผู้นี้มีความสามารถที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรยิ่งนัก!”

“หากสามารถได้รับการคัดเลือกสำเร็จกลายมาเป็นทหารคนสนิทของเขาได้แล้ว ผลประโยชน์ในภายหลังย่อมต้องมีอยู่อย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกรแน่นอน!”