บทที่ 251 อาจารย์

"นโยบายพาณิชย์!"

"นโยบายสะสมเสบียง!"

อาจารย์หนิวมองซ้ายขวา อดไม่ได้ที่จะดื่มสุราในชามรวดเดียวจนหมด ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า "มิน่าเล่า องค์จักรพรรดิถึงทรงยอมละเว้นกฎเกณฑ์เป็นกรณีพิเศษ ให้พวกเจ้าทั้งสองเป็นจอหงวน"

"นโยบายแผ่นดินทั้งสองข้อนี้ เพียงหยิบยกขึ้นมาข้อเดียวก็สามารถทำให้ประเทศชาติที่อ่อนแอเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นสองข้อที่ส่งเสริมซึ่งกันและกันเลย!"

กล่าวถึงตรงนี้ อาจารย์หนิวก็รินสุราให้ตนเองอีกชาม มองไปยังจอหงวนทั้งสอง "พวกเจ้าสองคน เก่งกาจกว่าข้าในอดีตมากนัก!"

"สุราชามนี้ ข้าขอดื่มให้พวกเจ้า!"

สิ้นคำกล่าวนี้ จอหงวนทั้งสองก็เผยสีหน้าตื่นตระหนกออกมาทันที!

พวกเขารีบยกชามสุราขึ้นมา แม้จะรีบร้อนเพียงใดก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง แต่ก็ดื่มสุราจนหมดชามเช่นกัน

"อาจารย์... แค่กๆๆ!"

ดื่มสุราเร็วเกินไป เซียวเหลียนจึงอดไม่ได้ที่จะไอออกมา

เมื่อเห็นดังนั้น อาจารย์หนิวก็ตบหลังอีกฝ่ายเบาๆ "เอาเถิด ค่อยๆ พูด รีบร้อนไปไย"

"อาจารย์ ท่านเก่งกาจกว่าพวกเราขอรับ!"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์สุรากำเริบ หรือเพราะท่าทีการลูบหลังของอาจารย์หนิว ที่ทำให้ความกตัญญูและความคิดถึงที่เซียวเหลียนมีต่ออาจารย์ในอดีตปะทุขึ้นมาในใจ ขณะที่พูด เขาถึงกับสะอื้นไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้!

"ดูเจ้าสิ!"

เมื่อเห็นเซียวเหลียนตาแดงก่ำ อาจารย์หนิวก็แย้มยิ้มหันไปมองเหิงผิง ชี้มือไปที่ทั้งสองคนสลับกัน "เจ้าดูสิ ข้ากะแล้วเชียวว่าเหิงผิงต้องไม่ร้องไห้ขี้มูกโป่ง"

"อาจารย์! ข้า!"

เหิงผิงรีบละล่ำละลัก น้ำเสียงก็สั่นเครือไปด้วยเช่นกัน!

"เอาล่ะๆ!"

"ข้าไม่ได้จะบอกว่าเจ้ามีความรู้สึกต่อข้าไม่ลึกซึ้งเท่าไรทำนองนั้นเสียหน่อย"

กล่าวถึงตรงนี้ มุมปากของอาจารย์หนิวก็ยกขึ้นเล็กน้อย "พวกเจ้าสองคน ต่างก็มีจุดเด่นเป็นของตนเอง"

"คนหนึ่งถนัดการปกครอง"

"คนหนึ่งถนัดเรื่องน้ำใจคน"

"แน่นอนว่า จริงๆ แล้วพวกเจ้าสองคนแตกต่างกันไม่มากนัก เพียงแต่นิสัยที่แตกต่างกัน ทำให้เมื่อพวกเจ้าต้องเผชิญกับเรื่องราวต่างๆ จะมีการตัดสินใจที่แตกต่างกัน ดังนั้นจึงเกิดเป็นเรื่องที่ถนัดและไม่ถนัดขึ้นมา..."

"ข้าพูดเช่นนี้ พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่?"

เมื่อได้ยินดังนั้น จอหงวนทั้งสองก็มองหน้ากัน ก่อนจะส่ายหน้าพร้อมกัน "ไม่ค่อยเข้าใจขอรับ"

"ฮ่าๆๆ~" อาจารย์หนิวหัวเราะลั่น ก่อนจะลดระดับเสียงลง เอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า "ที่ตอนนี้ยังไม่เข้าใจ ก็เป็นเพราะความแตกต่างของพวกเจ้ายังไม่ชัดเจน"

"รอให้ภายภาคหน้า... พวกเจ้าก็จะเข้าใจเอง"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จอหงวนทั้งสองก็ตกอยู่ในความเงียบ

พวกเขาต่างก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายคล้ายคลึงกับตนเองมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง 'การปกครอง' หรือ 'น้ำใจคน' ก็ไม่ได้มีความแตกต่างกันมากมายนัก

ท้ายที่สุดแล้ว หากไม่แตกฉานทั้งสองด้าน พวกเขาจะทำให้องค์จักรพรรดิยอมละเว้นกฎเกณฑ์จนกลายเป็นจอหงวนคู่ในปีเดียวกันได้อย่างไร?

ทว่าในสายตาของพวกเขา ในเมื่ออาจารย์กล่าวเช่นนี้ ก็ย่อมต้องมีเหตุผลของอาจารย์อย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะคิดและเปรียบเทียบในใจโดยสัญชาตญาณ ว่าตนเองมีความแตกต่างจากอีกฝ่ายในด้าน 'การปกครอง' และ 'น้ำใจคน' อย่างไรบ้าง

"เอาล่ะ เลิกคิดได้แล้ว"

"ตอนนี้พวกเจ้าเพียงแค่สอบติดจอหงวน ยังไม่ได้เป็นขุนนางจริงๆ เสียหน่อย"

"รอให้พวกเจ้าได้เป็นขุนนางเมื่อใด ถึงเวลานั้นจึงจะคิดตกถึงความแตกต่างของพวกเจ้าสองคน"

กล่าวถึงตรงนี้ อาจารย์หนิวก็โบกมือ "กับข้าวไม่ค่อยเหลือแล้ว มิสู้..."

ยังไม่ทันที่เขาจะกล่าวจบ เหิงผิงก็รีบลุกขึ้นยืน แย้มยิ้มกล่าวว่า "ทุกท่านนั่งพักสักประเดี๋ยว ข้าจะไปผัดกับข้าวมาเพิ่มสองสามอย่าง!"

"อาจารย์ลั่ว ท่านมีของแสลงอันใดหรือไม่ขอรับ?"

ลั่วเฉินส่ายหน้า "ไม่มีสิ่งใดที่กินไม่ได้"

"ตกลงขอรับ!"

เหิงผิงพยักหน้า ก่อนจะเดินออกไปนอกเพิงกันหิมะ

ส่วนเซียวเหลียนที่ช้าไปก้าวหนึ่งก็รีบลุกขึ้นยืนเช่นกัน เอ่ยว่า "ข้าไปช่วยด้วย" ก่อนจะวิ่งตามออกไป

ครู่ต่อมา ภายนอกเพิงกันหิมะก็มีเสียง 'ฉ่า' ของการผัดกับข้าวในกระทะน้ำมันดังแว่วมาเป็นระลอก

ส่วนภายในเพิงกันหิมะ ก็มีเสียงกระทบชามดังกังวานใส

จ๊อกๆ~

อาจารย์หนิวลุกขึ้นรินสุราให้ลั่วเฉินจนเต็ม จากนั้นก็ยกชามขึ้น เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า "อาจารย์ลั่ว ท่านบอกความจริงกับข้าเถิด การที่ทำให้ข้าฟื้นคืนชีพกลับมาสักพักในวันนี้ ส่งผลกระทบอันใดต่อท่านหรือไม่?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลั่วเฉินที่ยกชามสุราขึ้นเช่นเดียวกันก็ลังเลไปชั่วครู่ เอ่ยถามว่า "มีข้อดี นับว่าเป็นผลกระทบหรือไม่?"

"เอ่อ..." อาจารย์หนิวชะงักไป จากนั้นก็แย้มยิ้มกระทบชามกับลั่วเฉิน "นับสิ!"

ลั่วเฉินกล่าว "เช่นนั้นก็มี"

"หมดชาม!"

"หมดชาม!"

สุราหนึ่งชามตกถึงท้อง ทั้งสองก็วางชามลง คีบกับข้าวที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดตรงหน้า พลางกินพลางสนทนา

"อาจารย์ลั่ว"

"ว่าอย่างไร?"

"ท่านทำให้พวกเขาไม่ได้ยินบทสนทนาต่อจากนี้ของพวกเราได้หรือไม่?"

"ท่านกล่าวมาเถิด"

"ตกลง" อาจารย์หนิวพยักหน้ากล่าว "ข้าอยากขอร้องท่านเรื่องหนึ่ง"

ลั่วเฉินกล่าว "ลองพูดมาให้ฟังหน่อย"

"ข้าอยากจะขอทางรอดให้แก่ศิษย์ทั้งสองคนนี้"

"หมายความว่าอย่างไร?"

"พวกเขาสองคนนี้ ในภายภาคหน้าย่อมต้องก้าวหน้าในเส้นทางขุนนางไปได้ไกลมากเป็นแน่"

"ข้าไม่ได้คุยโตหรอกนะ"

"เท่าที่ข้าเห็นในยามนี้ การที่พวกเขาสองคนจะได้เป็นขุนนางขั้นสองในอนาคตนั้น ย่อมต้องเป็นไปได้อย่างแน่นอน!"

"แม้กระทั่งขุนนางขั้นหนึ่ง ขอเพียงมีปณิธานในใจ ก็สามารถขึ้นไปนั่งตำแหน่งนั้นได้"

กล่าวถึงตรงนี้ อาจารย์หนิวก็ลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อว่า "ทว่าราชสำนักนั้นพลิกผัน จิตใจคนยากหยั่งถึง อยู่ใกล้ชิดเบื้องพระยุคลบาทก็ราวกับอยู่ใกล้ชิดเสือ เปลี่ยนจักรพรรดิก็ย่อมผลัดเปลี่ยนขุนนาง..."

"มีความสามารถ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถมีชีวิตยืนยาวได้..."

"ดังนั้น ในตอนที่ข้าใกล้ตายในปีนั้น ท่านเคยกล่าวว่าสามารถทำให้ผู้คนบนโลกลืมเลือนข้าไปได้ แต่ทำให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อไป"

"เงื่อนไขนั้น ข้าไม่ได้ตอบตกลงไปเพราะความยึดติดของตนเอง"

"แต่บัดนี้ ข้าอยากจะขอเส้นทางรอดชีวิตเช่นนั้นให้แก่พวกเขา"

"แน่นอนว่า เงื่อนไขเบื้องต้นคือ หลังจากเป็นขุนนาง พวกเขาต้องไม่ได้ทำเรื่องที่ผิดต่อฟ้าดิน และอย่างน้อยก็ต้องช่วยเหลือประชาชนนับล้านคนเช่นเดียวกับข้า!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลั่วเฉินก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะกล่าวว่า "ได้ เช่นนั้นข้าก็ขอรับปากท่าน แต่ทว่าเงื่อนไขสุดท้าย การช่วยเหลือประชาชนจะหยุดอยู่เพียงหนึ่งล้านไม่ได้"

"ในเมื่อศิษย์เก่งกว่าอาจารย์ อย่างน้อยก็ต้องช่วยเหลือประชาชนสามล้านคน"

"สามล้านคน..." อาจารย์หนิวชะงักไป ก่อนจะแย้มยิ้ม "ข้าเชื่อว่าพวกเขาสามารถทำได้ อีกทั้งยังไม่นับว่าเป็นเรื่องยากเย็นอันใด"

"ตกลง" ลั่วเฉินยกชามสุราขึ้น "เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้"

เคร้ง!

อาจารย์หนิวกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "ตกลงตามนี้!"

ครู่ใหญ่ผ่านไป

เซียวเหลียนสองคนที่ผัดกับข้าวเมนูถนัดมาหลายอย่างก็กลับมานั่งลงที่โต๊ะ

ทุกคนร่วมรับประทานพลางพูดคุยกันไป

ในระหว่างนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นจอหงวนทั้งสองที่คอยเล่าเรื่องราวที่พวกเขาได้ประสบพบเจอในช่วงเวลาแปดปีแห่งการร่ำเรียนอย่างหนักหน่วง

เพื่อรวบรวมเงินมาเรียนหนังสือสอบเอาตำแหน่งขุนนาง ทั้งสองเคยเป็นแม้กระทั่งเสี่ยวเอ้อ กินรำข้าวกับน้ำเปล่า... 'ความยากลำบาก' นานัปการมีมากมายจนนับไม่ถ้วน

ทว่าหลังจากรับฟังเรื่องราวเหล่านี้ อาจารย์หนิวในฐานะที่เป็นอาจารย์ของพวกเขาก็เพียงแค่แย้มยิ้มพลางกล่าวว่า "ความยากลำบากนั้น ลิ้มรสเท่าใดก็ไม่หมดสิ้นหรอก"

"ความลำบาก ก็ต้องดูด้วยว่าเปรียบเทียบกับผู้ใด"

"หากเปรียบเทียบกับผู้คนที่อยู่หลังประตูสีชาด สิ่งที่พวกเจ้าลิ้มรสคือความยากลำบากเหนือความยากลำบาก"

"แต่หากเปรียบเทียบกับศพที่หนาวตาย การที่พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้ ก็ถือว่าหอมหวานปานน้ำผึ้งแล้ว"

"สรุปก็คือ"

"แม้จะอยู่ในตำแหน่งที่สูงส่ง ก็จงอย่าได้ลืมเลือนราษฎร!"

"ราษฎรสงบสุข แผ่นดินจึงสงบสุข!"

"ราษฎรร่มเย็น ใต้หล้าจึงร่มเย็น!"

เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ จอหงวนทั้งสองก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ทำความเคารพด้วยการโขกศีรษะ "จะจดจำคำสอนของอาจารย์ไว้ให้ขึ้นใจ! ศิษย์ชั่วชีวิตนี้ ย่อมไม่มีวันลืมเลือนขอรับ!"

"ประเสริฐ!"

อาจารย์หนิวแย้มยิ้มพลางพยุงทั้งสองคนขึ้นมา

จอหงวนทั้งสองที่ดื่มสุราจนมึนเมาเล็กน้อย เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าร่างกายของอาจารย์เริ่มจะเลือนลางลงบ้างแล้ว

เมื่อตระหนักได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง พวกเขาก็มองไปทางลั่วเฉินพร้อมกัน หวังจะขอร้องเซียนที่ท่องเที่ยวไปในโลกมนุษย์ผู้นี้ ให้อาจารย์ของตนอยู่ต่ออีกสักพัก

ทว่ายังไม่ทันที่พวกเขาจะได้เอ่ยปาก

เสียงของอาจารย์ก็ดังขึ้นข้างหูอีกครา!

"อาเหลียน อาผิง พวกเจ้าดูแลตัวเองให้ดี ไม่ต้องคิดถึงข้า"

"อาจารย์ลั่ว ขอให้ท่านปลอดภัยแคล้วคลาด"

"ทุกท่าน... ข้าไปล่ะ..."

ฟุ่บ!

จอหงวนทั้งสองหันขวับกลับไปมอง พลันเห็นที่นั่งตำแหน่งประธานว่างเปล่า ราวกับเรื่องราวก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่ง!

"อาจารย์!"

ทั้งสองคนส่งเสียงร้องเรียกพร้อมกัน ขอบตาแดงก่ำ!

"อาจารย์!"

ส่งเสียงร้องเรียกพร้อมกันเป็นครั้งที่สอง ล้วนสะอื้นไห้!

"อาจารย์!"

ส่งเสียงร้องเรียกพร้อมกันเป็นครั้งที่สาม น้ำตานองหน้า...