(✓) EP 23: มิทราบว่าดีหรือร้าย

(✓) EP 23: มิทราบว่าดีหรือร้าย

เว่ยจือหลานกลับมาถึงเรือนพักของตน ทรุดกายลงนั่งบนเตียงอย่างเหม่อลอย นัยน์ตาว่างเปล่าดั่งคนไร้วิญญาณ

หลิวเยว่ สาวใช้คนสนิทประคองถ้วยชาอุ่นร้อนก้าวเข้ามา เมื่อเห็นท่าทีเหม่อลอยของนายหญิง ก็เกิดความกังวลใจ รีบเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “คุณหนู ท่านเป็นอันใดไปเจ้าคะ หรือว่ารู้สึกไม่สบายที่ใด”

เว่ยจือหลานสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเรียกของหลิวเยว่ สติที่หลุดลอยเพิ่งกลับคืนมา “ข้ามิได้เป็นอันใด”

“ท่านมิได้เป็นอันใดแน่หรือเจ้าคะ” หลิวเยว่เห็นใบหน้าของนายหญิงซีดเผือด ก็ยิ่งทวีความกังวล “บ่าวจะรีบไปตามหมอหลวงมาตรวจอาการนะเจ้าคะ”

“ไม่ต้องหรอก ข้ามิได้เป็นอันใดจริงๆ ข้าเพียงแค่...” ตั้งแต่ก้าวออกจากเรือนหลัก หัวใจของเว่ยจือหลานก็วูบโหวง ราวกับมีบางสิ่งขาดหายไป

“หลิวเยว่ ยามนี้ข้าคือบุตรีของฮูหยินกั๋วกง เป็นคุณหนูสายตรงแห่งจวนกั๋วกง ข้าสมควรต้องปีติยินดีมิใช่หรือ”

“คุณหนูสมใจปรารถนา ได้เป็นบุตรีของฮูหยินกั๋วกง ได้เป็นคุณหนูสายตรงผู้สูงศักดิ์ ย่อมต้องปีติยินดีเจ้าค่ะ” หลิวเยว่ระบายยิ้มอ่อนโยน “บ่าวเองก็ยินดีกับท่านด้วยเช่นกัน”

“ใช่แล้ว ข้าควรจะปีติยินดีสิ...” เว่ยจือหลานรำพึงรำพัน ตอนที่อยู่เรือนหลักนางก็ลิงโลดใจยิ่งนัก นางเฝ้าใฝ่ฝันอยากจะเป็นบุตรีของฮูหยินกั๋วกง เป็นคุณหนูสายตรงมาโดยตลอด และบัดนี้ฝันก็เป็นจริง

ทว่าเมื่อได้สดับคำจากปากฮูหยินกั๋วกงว่า หลี่อี๋เหนียงเป็นผู้บากหน้าไปวิงวอนกั๋วกง เพื่อเปิดทางให้นางได้จดชื่อเป็นบุตรีของฮูหยินกั๋วกง ความปีติอันท่วมท้นก็มลายสิ้น

“คุณหนู ท่านมีเรื่องอันใดกลุ้มใจหรือเจ้าคะ” คุณหนูปรารถนาจะเป็นบุตรีของฮูหยินกั๋วกงมาตลอด บัดนี้สมดั่งใจหมาย เหตุใดจึงมีใบหน้าหมองเศร้าเช่นนี้

“หลี่อี๋เหนียงไปขอร้องท่านพ่อ ให้ท่านพ่อยินยอมให้ข้าจดชื่อเป็นบุตรีของฮูหยินกั๋วกง”

“หา!” หลิวเยว่เบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง “เรื่องเช่นนี้... จะเป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะ”

“ฮูหยินกั๋วกงเป็นคนบอกข้าด้วยตนเอง นางไม่มีทางโกหกข้าหรอก” เว่ยจือหลานเข้าใจเจตนาของฮูหยินกั๋วกงดี “ข้าเพียงไม่เข้าใจว่า เหตุใดนางจึงกระทำเช่นนั้น”

“บ่าวก็ไม่เข้าใจเช่นกันเจ้าค่ะ” ตั้งแต่เว่ยจือหลานย้ายมาพำนักที่เรือนหนิงเซียง ฮูหยินผู้เฒ่าก็ส่งสาวใช้มาปรนนิบัติสองคน คือหลิวเยว่และเหอเยว่

หลิวเยว่จงรักภักดีและรอบคอบ เว่ยจือหลานจึงมักจะระบายความในใจให้นางฟังเสมอ นางล่วงรู้ดีว่าเว่ยจือหลานรังเกียจมารดาบังเกิดเกล้าผู้มีพื้นเพเป็นพ่อค้า

นางยังรู้อีกว่าหลี่อี๋เหนียงรักและผูกพันกับคุณหนูยิ่งนัก แม้คุณหนูจะเคยสร้างความช้ำใจให้นางก็ตาม

“นางคิดจะทอดทิ้งข้าแล้วงั้นหรือ” เมื่อคิดว่าหลี่อี๋เหนียงอาจจะตัดหางปล่อยวัด เว่ยจือหลานก็รู้สึกรวดร้าวใจอย่างประหลาด หยาดน้ำตาหลั่งรินลงมาอาบสองแก้มโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ นางเองต่างหากที่ไม่ปรารถนาจะข้องแวะกับมารดาผู้นี้อีก

หลิวเยว่เห็นน้ำตาของเว่ยจือหลาน ก็ถึงกับนิ่งอึ้ง นางปรนนิบัติคุณหนูมาหลายปี ไม่เคยเห็นคุณหนูร่ำไห้ปิ่มว่าจะขาดใจเช่นนี้มาก่อน

“นางมีสิทธิ์อันใดมาทอดทิ้งข้า!” เว่ยจือหลานไม่เข้าใจความรู้สึกของตนเอง นางควรจะดีใจมิใช่หรือ “ข้าต่างหากที่เป็นฝ่ายทอดทิ้งนาง นางไม่มีสิทธิ์มาทำเช่นนี้กับข้า!”

หลิวเยว่สดับคำของเว่ยจือหลาน ก็หลงคิดว่าคุณหนูมิได้เศร้าโศกที่หลี่อี๋เหนียงตัดรอน แต่โกรธแค้นที่ตนต้องเสียหน้า

“คุณหนู ไม่ว่าอย่างไร บัดนี้ท่านก็คือคุณหนูสายตรงผู้สูงศักดิ์แล้วนะเจ้าคะ วันหน้าจะไม่มีบ่าวไพร่หน้าไหนกล้าหัวเราะเยาะชาติกำเนิดของท่านอีก ท่านควรจะเบิกบานใจสิเจ้าคะ”

“ใช่แล้ว ข้าควรจะปรีดาถึงจะถูก” เว่ยจือหลานยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาอย่างลวกๆ ขบเม้มริมฝีปากแน่น “ยามนี้ข้าคือบุตรีของฮูหยินกั๋วกง หาใช่ลูกของนางอีกต่อไป ข้ากับนางไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก”

“คุณหนูกล่าวถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ”

ทันใดนั้น เสียงเจื้อยแจ้วของเว่ยจือฉีและพรรคพวกก็แว่วมาแต่ไกล พวกนางตั้งใจมากล่าวแสดงความยินดีกับเว่ยจือหลานที่ได้เลื่อนฐานะเป็นคุณหนูสายตรง

เว่ยจือหลานล่วงรู้เจตนาแอบแฝงของพวกนางดี นางสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติ ปั้นหน้าเชิดหยิ่งอย่างผู้มีชัย

บัดนี้นางคือบุตรีของฮูหยินกั๋วกง คือคุณหนูสายตรงแห่งจวนกั๋วกง หาใช่บุตรอนุผู้ต่ำต้อยอีกต่อไป ฐานะของนางสูงส่งกว่าเว่ยจือฉีและพวกเสียอีก นางต้องแสดงให้พวกนางเห็นว่า อำนาจบารมีของนางเปลี่ยนไปแล้ว

ข่าวการเลื่อนฐานะของเว่ยจือหลานแพร่สะพัดไปถึงสำนักศึกษาเรือนหน้าอย่างรวดเร็ว ทว่าก็มิได้สร้างความตื่นตะลึงให้แก่เหล่าคุณชายมากนัก

เว่ยอี้อู่และพี่น้องหาได้ใส่ใจน้องสาวผู้นี้นัก การที่นางจะได้เป็นคุณหนูสายตรงหรือไม่ ย่อมไม่สลักสำคัญอันใด ทว่ามีบุคคลสองคนที่ล่วงรู้ข่าวนี้แล้วเกิดความฉงนใจ

บุคคลทั้งสองนั้นคือ เว่ยอี้หยาง บุตรชายของฮูหยินกั๋วกง และ เว่ยอี้หนิง ผู้หวนคืนชีพกลับมา

เว่ยอี้หนิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเคลือบแคลง ในชาติก่อน เว่ยจือหลานมิเคยได้เลื่อนฐานะเป็นคุณหนูสายตรง นางเป็นเพียงบุตรอนุจวบจนวาระสุดท้าย เหตุใดชาตินี้ชะตาชีวิตของนางจึงพลิกผันไปได้

ส่วนเว่ยอี้หยางกลับรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์ในใจ มารดาของเขาสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไร เหตุใดจึงยอมรับบุตรอนุมาเป็นบุตรีของตน

เว่ยจือหลานช่างมีมารยาแพรวพราวนัก ถึงกับหลอกล่อมารดาให้ยอมจดชื่อนางเป็นบุตรี ยกฐานะนางให้เป็นคุณหนูสายตรงจนได้

เว่ยอี้อู่และพี่น้องหาได้ยินดียินร้ายต่อการเลื่อนฐานะของเว่ยจือหลาน ทว่าพวกเขากลับใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการเยาะเย้ยเว่ยอี้หยาง ยินดีกับเขาที่ได้น้องสาวสายตรงเพิ่มมาอีกคน

เว่ยอี้หยางล่วงรู้ถึงเจตนาแอบแฝงของพี่น้องดี พวกเขากำลังขบขันที่เขามีน้องสาวสายตรงที่ถือกำเนิดจากอนุภรรยา ทว่าเขากลับเก็บซ่อนความขุ่นเคืองไว้มิดชิด ปั้นหน้าเรียบเฉยน้อมรับคำยินดีจอมปลอมเหล่านั้น

เว่ยอี้หนิงมิได้ก้าวเข้าไปกล่าวแสดงความยินดีกับเว่ยอี้หยาง เขายังคงจมดิ่งอยู่กับความครุ่นคิดว่า เหตุใดเหตุการณ์จึงแปรเปลี่ยนไปจากอดีตชาติ

ในชาติก่อน เว่ยจือหลานยอมแตกหักกับหลี่อี๋เหนียงและน้องแปด เพื่อกรุยทางสู่การเป็นคุณหนูสายตรง ทว่าสุดท้ายนางก็มิอาจสมหวัง

เขาจำได้แม่นยำว่า จุดจบของเว่ยจือหลานช่างน่าเวทนานัก นางถูกส่งตัวไปเป็นอนุภรรยาของจี๋อันโหวผู้เฒ่า และสิ้นใจตายในเวลาต่อมา น้องสาวของเขาเล่าให้ฟังว่า เว่ยจือหลานถูกจี๋อันโหวทรมานจนตาย

จี๋อันโหวเป็นบุรุษมักมากในกามตัณหา โปรดปรานการย่ำยีสตรีวัยเยาว์ ก่อนที่เว่ยจือหลานจะตกเป็นเหยื่อ ก็มีสตรีหลายนางต้องสังเวยชีวิตให้แก่ตัณหาของเขามาแล้ว

ในอดีตชาติ ฮูหยินกั๋วกงผลักไสเว่ยจือหลานให้ไปเป็นอนุของจี๋อันโหว ก็เพื่อปูทางให้อนาคตของเว่ยอี้หยาง ทว่าในชาตินี้ ฮูหยินกั๋วกงมีเจตนาอันใดแอบแฝงกันแน่

เหตุการณ์ที่หลี่อี๋เหนียงบุกไปอาละวาดที่เรือนหลัก เพื่อทวงความเป็นธรรมให้น้องแปด ก็มิเคยเกิดขึ้นในอดีตชาติเช่นกัน

ตั้งแต่เขากลับชาติมาเกิด ก็มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นถึงสองครั้งสองครา มิทราบว่านี่จะเป็นลางดีหรือลางร้ายกันแน่