บทที่ 48 วิชาแขนวานรขั้นสูงสุด พลังแขนทองแดง

บทที่ 48 วิชาแขนวานรขั้นสูงสุด พลังแขนทองแดง

ในชั่วพริบตา พลังมหาศาลถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นน้ำ ศีรษะของเขาส่งเสียงอื้ออึงราวกับระฆังดัง

โลกพลิกคว่ำในชั่วขณะนั้น ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และดวงดาวพราวระยับ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืด ราวกับร่างกระแทกกับผืนน้ำ ร่างกายสั่นเทิ้ม ตาเหลือกขาว สมองมึนงง

แต่ในสายตาผู้คน กลับเป็นภาพประหลาด เมื่อครู่กั๋วจงยังดูองอาจน่าเกรงขาม แต่พอได้ยินเสียง "ปั้ก" ร่างของเขาก็ลอยกระเด็นดั่งว่าวขาดสาย ก่อนจะร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง

ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา กระทั่งกั๋วฮ่าวและคนอื่น ๆ ถึงได้ตั้งตัวทัน

"พ่อ!"

"อาจารย์!"

กั๋วฮ่าวและคนอื่น ๆ ตกใจวิ่งเข้าไปหากั๋วจง ถามด้วยความห่วงใย "พ่อ ท่านเป็นอะไรหรือไม่?"

"อย่าขยับ...จะ...จะหัก!" กั๋วจงพูดอย่างเลื่อนลอย

เมื่อได้ยินดังนั้น กั๋วฮ่าวและคนอื่น ๆ ก็หยุดการเคลื่อนไหวทันที

"เจ้าแพ้แล้ว!" เสียงของชายร่างกำยำดังขึ้น

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น กั๋วฮ่าวอ้าปากจะพูดแต่สุดท้ายก็เงียบไป ไม่ได้เอ่ยอะไร

"แค่ก! แค่ก! เดี๋ยวก่อน ข้าไม่เป็นไร พยุงข้าขึ้น ข้ายังสู้ต่อได้!"

แต่กั๋วจงที่ได้ยินกลับไม่ยอม ฝืนลุกขึ้นจะสู้กับชายร่างกำยำต่อ

เขาลุกขึ้นยืนโงนเงนด้วยความช่วยเหลือของกั๋วฮ่าวและคนอื่น แล้วผลักมือที่ช่วยพยุงออก แต่พอผลักออกร่างก็อ่อนยวบลงดั่งแป้งเปียก

"พอเถอะ พวกเรายอมแพ้!"

เห็นดังนั้น กั๋วฮ่าวจึงถอนหายใจอย่างจนปัญญา ยอมแพ้แทนกั๋วจง

กั๋วจงไม่พูดอะไร ใบหน้าแสดงความไม่ยอมรับ หากรู้ว่าคนผู้นี้มีพละกำลังมากเช่นนี้ เขาคงใช้พลังภายในตั้งแต่แรก

แม้อาจไม่ชนะ แต่ก็คงไม่อับอายขายหน้าเช่นนี้! ชายร่างกำยำพยักหน้ารับการยอมแพ้ของกั๋วฮ่าว

จากนั้นก็ก้มลงหยิบเงินหนึ่งร้อยตำลึงที่กั๋วฮ่าววางไว้ใส่อก

พร้อมกันนั้นก็หยิบธนบัตรสิบตำลึงจากถุงเงินที่พกมาออกมา แล้วจากไปอย่างสง่าผ่าเผย

เห็นภาพนั้น ทั้งกั๋วจงและกั๋วฮ่าวรวมถึงคนอื่น ๆ ต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจเจตนาของชายร่างกำยำ

หรือว่าเขาเกิดความเมตตา รู้ว่าการหาเงินนั้นยาก จึงตั้งใจทิ้งเงินเก้าสิบตำลึงไว้?

ในชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างคาดเดาไปต่าง ๆ นานา แต่โดยรวมแล้วก็รู้สึกโล่งใจ และมีความยินดีปนความตกใจ

"ไปดูซิ"

กั๋วจงที่อาการดีขึ้นเล็กน้อยพูดขึ้น แม้จะถูกเอาเงินไปหนึ่งร้อยตำลึง แต่ถ้าได้คืนมาเก้าสิบตำลึง โดยรวมก็ไม่ได้ขาดทุนมากนัก

เขายอมรับได้! กั๋วฮ่าวพยักหน้า ลุกขึ้นหยิบถุงเงินมาเปิดดู สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

"เป็นอะไรไป?"

การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้กั๋วจงสังเกตเห็น จิตใจหวั่นไหว รีบถามทันที

กั๋วฮ่าวไม่พูดอะไร แต่วางถุงเงินตรงหน้ากั๋วจง พอกั๋วจงมองดูก็อุทานด้วยความตกใจ "ล้วนแต่เป็นก้อนหิน!"

"ช่างบังอาจ!" กั๋วจงที่เพิ่งเข้าใจโกรธจัด ตาแดงก่ำ จมูกพ่นไอโกรธ ตะโกนก้อง "ไอ้เด็กเวร กล้าดีมาหลอกข้า!"

ด่าไปด่ามา เลือดลมพลุ่งขึ้นสมอง กั๋วจงรู้สึกวิงเวียนศีรษะ ก่อนจะสลบไปต่อหน้าทุกคน

"พ่อ!"

ซูเฉินที่ออกจากสำนักยุทธ์ตระกูลกั๋ว พกเงินหนึ่งร้อยตำลึงที่ได้มาโดยไม่คาดคิด รู้สึกอารมณ์ดี

แต่เดิมเขาตั้งใจมาท้าประลองเพื่อแก้แค้นให้หงหมิงเท่านั้น แต่อีกฝ่ายดันเรียกร้องเดิมพัน จำใจต้องใช้ธนบัตรใบหนึ่งกับก้อนหินปลอมเป็นเงินหนึ่งร้อยตำลึง

โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ได้ตรวจสอบอย่างละเอียด ทำให้เขาหลอกผ่านไปได้ สุดท้ายยังได้เงินหนึ่งร้อยตำลึงของอีกฝ่ายมา นับเป็นโชคดีที่ไม่คาดคิด

"มีเงินหนึ่งร้อยตำลึงนี้ ก็สามารถอัพเกรดวิชาแขนวานรได้แล้ว"

หาที่เงียบ ๆ สักแห่ง ซูเฉินเปลี่ยนกลับเป็นชุดเดิม แล้วหมุนตัวจากไป ตั้งใจจะกลับไปอัพเกรดวิชาแขนวานร

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูเฉินกลับจากโรงรับแลกเงินมาถึงบ้าน รีบเติมเงินทันที เปิดโหมดง่าย: [เปิดโหมดง่าย: แกว่งแขนทั้งสองข้างห้าร้อยครั้ง จะสามารถฝึกวิชาแขนวานรถึงขั้นสูงสุด]

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หน้าจอรีเฟรช: [วิชายุทธ์:...วิชาแขนวานร (ขั้นสูงสุด)]

เหมือนกับวิชากระดองเต่า เมื่อวิชาแขนวานรถึงขั้นสูงสุดแล้ว ก็ไม่สามารถเปิดโหมดเติมเงินได้อีก

"เหลือแต่วิชาย่อกระดูกแล้ว!"

ซูเฉินมองหน้าจอ พูดอย่างครุ่นคิด

บนหน้าจอ นอกจากวิชาเกราะเหล็กแล้ว ก็เหลือแต่วิชาย่อกระดูกที่ยังไม่ถึงขั้นสูงสุด มันต้องใช้เงินหนึ่งร้อยตำลึงเช่นกัน แต่ซูเฉินก็ไม่รีบร้อน ตอนนี้วิชาย่อกระดูกใช้ได้ก็พอแล้ว

จากนั้น ซูเฉินก็หันความสนใจไปที่เพลงดาบคลื่นพิโรธ พร้อมกับที่พลังของเขาเพิ่มขึ้น การใช้วิชาดาบกลับน้อยลงเรื่อย ๆ

แม้แต่แรกเขาจะเรียนวิชาดาบด้วยความคิดที่จะใช้โจมตีแบบไม่ให้ตั้งตัว แต่ถ้าปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป อาจจะไม่ได้ใช้อีกเลยในอนาคต

"อีกอย่าง ถ้าหาวิชาดาบที่สมบูรณ์สักวิชาได้ อาจจะผสานรวมเหมือนหมัดลวดเหล็กกล้ากับฝ่ามือทรายเหล็ก กลายเป็นวิชาดาบใหม่ก็ได้ แต่การหาวิชาดาบที่สมบูรณ์นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!"

ซูเฉินครุ่นคิด คิดไปคิดมาก็ไม่รู้ว่าจะไปหาวิชาดาบที่สมบูรณ์ได้จากที่ไหน

แม้แต่วิทยายุทธ์ทั่วไป ก็อาจเป็นวิชาลับที่สำนักเล็ก ๆ ไม่ถ่ายทอด ยิ่งเป็นวิชาการใช้อาวุธด้วยแล้ว ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

"ช่างเถอะ เรื่องวิชาดาบค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้เน้นพัฒนาวิชาเกราะเหล็กก่อนดีกว่า"

ตอนนี้ วิชาแขนวานรถึงขั้นสูงสุดแล้ว แค่หายาเพิ่มปราณโลหิตสิบส่วน ซูเฉินก็สามารถเปิดโหมดง่ายได้ทันที

เมื่อเทียบกับการหาวิชาดาบที่สมบูรณ์ อันนี้เร็วกว่าแน่นอน จึงเลือกทำอันนี้ก่อน

"เรื่องยาเพิ่มปราณโลหิต ระยะสั้นนี้อาจารย์หงคงให้ข้าไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร ข้ามีตำรายาไม่มีชื่อ แค่ไม่รู้ว่าหญ้าโลหิตแดงจะยังขาดแคลนอยู่หรือไม่ พรุ่งนี้ค่อยไปถามดู"

การขอยาเพิ่มปราณโลหิตจากหงหมิงบ่อย ๆ ทำให้ซูเฉินรู้สึกไม่สบายใจ เขาจึงตั้งใจจะหาสมุนไพรมาปรุงเอง

คิดเสร็จแล้ว ซูเฉินจึงก้มมองแขนของตัวเอง ผิวหนังไม่ได้เปลี่ยนแปลงชัดเจน แต่ความแข็งแกร่งทำให้ซูเฉินต้องแปลกใจ

เขาตบแขนเบา ๆ ก็รู้สึกถึงแรงสะท้อนเล็ก ๆ ที่ส่งมาที่ฝ่ามือ

"การป้องกันแข็งแกร่งจริง ๆ !"

ลูบผิวหนังที่แขน ซูเฉินรู้สึกเหมือนกำลังสัมผัสผิวทองแดง

พอออกแรง ผิวหนังก็ตึงขึ้นทันที ราวกับแผ่นเหล็กหลายชิ้นเชื่อมต่อกัน การป้องกันน่าทึ่ง

เสียง "ฉึก" ดังขึ้น แขนข้างหนึ่งฟาดลงบนก้อนหิน ก้อนหินแตกกระจายทันที

เห็นภาพนั้น ซูเฉินตกตะลึงในใจ "ไม่เพียงแต่พลังป้องกันจะแข็งแกร่งขึ้น แม้แต่พลังโจมตีและพละกำลังก็เพิ่มขึ้นด้วย"

จากนั้นเขาใช้วิชากระดองเต่า ร่างกายทั้งบนล่างถูกปกคลุมด้วยเกราะดำทันที

แม้ที่แขนทั้งสองจะไม่มีเกราะดำ แต่พลังโจมตีและป้องกันก็ไม่ด้อยไปกว่าเกราะดำเลย

หลังจากทดสอบอีกครั้ง ซูเฉินพอใจจึงหยุดมือ คิดในใจว่า:

"ประกอบกับวิชากระดองเต่า ตอนนี้ร่างกายของข้าทั้งบนล่าง ยกเว้นศีรษะและเท้าทั้งสอง แทบไม่มีจุดอ่อนเลย ดังนั้นเป้าหมายต่อไปของข้าก็คือ เพิ่มพลังโจมตีและป้องกันที่ศีรษะและเท้าทั้งสอง!"