ตอนที่ 723 กลายเป็นลูกน้อง

เมื่อวิญญาณร้ายชุดคลุมดำทั้งเก้าตนที่รอดชีวิตเห็นเช่นนั้น สีหน้าก็พลันตื่นตระหนกตกใจ พวกมันรีบทำความเคารพเด็กชายตัวน้อยบนเกี้ยวเสลี่ยงอย่างลุกลี้ลุกลน

"คารวะใต้เท้าราชันผี"

เมื่อฉีเหยียนและจี๋ได้ยินเช่นนั้น ต่างก็อดตกตะลึงไปชั่วขณะไม่ได้

เด็กชายตัวน้อยผู้นี้คือราชันผีอย่างนั้นหรือ?!

ส่วนเฉิ่นเยียนช้อนสายตาขึ้นมอง เมื่อเห็นใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยชัดเจน สีหน้าของนางก็เหม่อลอยไปเล็กน้อย

เด็กชายตัวน้อยเพียงปรายตามองวิญญาณร้ายทั้งเก้าตนอย่างเย็นชา ก่อนจะเบนสายตามายังพวกของเฉิ่นเยียน

"หากพวกเจ้าไม่อยากตาย เปิ่นจั้วก็พอจะมอบทางเลือกให้พวกเจ้าได้ทางหนึ่ง นั่นก็คือ... มาเป็นลูกน้องของเปิ่นจั้ว"

เมื่อฉีเหยียนได้ยินดังนั้นก็ดึงสติกลับมาได้ทันที เขาหรี่ตาจ้องเขม็งไปยังเด็กชายตัวน้อยบนเกี้ยวเสลี่ยง ในใจลอบประเมินว่า แท้จริงแล้วความแข็งแกร่งของเด็กคนนี้อยู่ในระดับใดกันแน่?

เมื่อเห็นว่าทั้งสามไม่ปริปากพูด เด็กชายตัวน้อยก็มีสีหน้าเย็นชาลง เขาแค่นเสียงหัวเราะหยัน

"อย่างไร? พวกเจ้าไม่ยินยอมอย่างนั้นหรือ?"

สิ้นคำพูด อุณหภูมิโดยรอบก็ร่วงดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งฉับพลัน กลิ่นอายแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกจากร่างของเขาหนักอึ้งเสียจนแทบหายใจไม่ออก

สีหน้าของฉีเหยียนแปรเปลี่ยนไปมา

ตบะบารมีของราชันผีตนนี้จะต้องบรรลุถึงระดับปรโลกขั้นที่เก้าสิบขึ้นไปอย่างแน่นอน!

หากต้องเผชิญหน้ากับราชันผีผู้นี้ เขาคงไม่มีโอกาสชนะแม้แต่น้อย

ส่วนจี๋หันไปมองเฉิ่นเยียนด้วยความกังวล ในใจลอบคิดว่าหากราชันผีต้องการสังหารพวกเขาทั้งสามจริงๆ พวกเขาก็สามารถหลบเข้าไปซ่อนตัวในมิติพลังพิเศษก่อนได้

ฉีเหยียนเองก็อดหันไปมองเฉิ่นเยียนไม่ได้เช่นกัน

ยามนี้เฉิ่นเยียนกำลังจ้องมองเด็กชายตัวน้อยตาไม่กะพริบ ราวกับกำลังพยายามแยกแยะอะไรบางอย่าง

จู่ๆ เด็กชายตัวน้อยก็แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา แล้วเอ่ยเรียก

"อู่เหลิง"

สิ้นเสียง ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นข้างเกี้ยวเสลี่ยง คนผู้นี้มีรูปร่างสูงใหญ่ เปลือยท่อนบน เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง

"ใต้เท้าราชันผี ผู้น้อยอยู่นี่ขอรับ!"

อู่เหลิงประสานมือคารวะ ท่าทีเต็มไปด้วยความเคารพนบนอบ

ม่านตาของฉีเหยียนหดเกร็งลงเล็กน้อย เขาจ้องมองแผ่นหลังของอู่เหลิง และเมื่ออีกฝ่ายหันหน้ามา สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนไปในพริบตา

"เป็นเจ้าไปได้อย่างไรกัน?!"

ฉีเหยียนโพล่งออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

อู่เหลิงคือหนึ่งในเก้าขุนพลปรโลกที่อยู่ภายใต้สังกัดของราชาจานตี๋เชียวนะ!

"บัดนี้อู่เหลิงคือลูกน้องคนสนิทของเปิ่นจั้วแล้ว"

เด็กชายตัวน้อยค่อยๆ เอ่ย น้ำเสียงแม้จะยังดูอ่อนเยาว์ ทว่ากลับแฝงความน่าเกรงขามที่ไม่อาจขัดขืน

จากนั้นเขาก็ขยับเปลี่ยนท่านั่งเล็กน้อย วางมือทั้งสองข้างลงบนที่พักแขนอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะกล่าวต่อว่า

"ยามนี้เปิ่นจั้วกำลังต้องการคนใช้งาน หากพวกเจ้ายินยอมสวามิภักดิ์ ทำงานรับใช้เปิ่นจั้ว เรื่องที่พวกเจ้าเข่นฆ่าวิญญาณร้ายไปมากมายก่อนหน้านี้ เปิ่นจั้วจะไม่ถือสาหาความ ทว่าหากไม่ยอมมาเป็นพวกเดียวกับเปิ่นจั้วล่ะก็... เช่นนั้นก็จงตายอยู่ที่นี่เสียเถอะ!"

ร่างเล็กๆ ของเด็กชายตัวน้อยแผ่กลิ่นอายความเป็นราชาที่มีมาแต่กำเนิด เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาเฉียบคมดุจเหยี่ยวจ้องมองพวกเฉิ่นเยียนทั้งสามคน

ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่เฉิ่นเยียนครู่หนึ่ง

นั่นเป็นเพราะเขาสังเกตเห็นว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ สตรีสวมหน้ากากผู้นี้เอาแต่จ้องมองเขาไม่วางตา

ฉีเหยียนแค่นหัวเราะเย็นชา ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ คนข้างกายกลับชิงเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

"ตกลง พวกเรายอมเป็นลูกน้องของท่าน"

คำพูดนี้ทำให้ทั้งฉีเหยียนและจี๋ตกตะลึงไปตามๆ กัน

"แม่นางเฉิ่น นี่มัน..."

เฉิ่นเยียนปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ฉีเหยียนก็หุบปากเงียบลงทันที

ในใจของฉีเหยียนเชื่อใจเฉิ่นเยียนไปแล้ว เขาจึงไม่ได้เอ่ยปากซักถามเหตุผลในเวลานี้

การที่แม่นางเฉิ่นตัดสินใจเช่นนี้ ย่อมต้องมีเหตุผลในใจอย่างแน่นอน

เมื่อเด็กชายตัวน้อยเห็นว่าเฉิ่นเยียนรู้จักที่ต่ำที่สูง ก็หัวเราะออกมา

"ในเมื่อพวกเจ้ายินยอมมาเป็นลูกน้องของเปิ่นจั้ว เช่นนั้นก็ก้าวเข้ามาเถอะ เปิ่นจั้วจะสวมป้ายจองจำวิญญาณให้พวกเจ้าด้วยตัวเอง"

ป้ายจองจำวิญญาณอย่างนั้นหรือ?!

เมื่อได้ยินคำว่า 'ป้ายจองจำวิญญาณ' สีหน้าของฉีเหยียนก็ซีดเผือดลงในพริบตา เพราะสิ่งที่เรียกว่าป้ายจองจำวิญญาณไม่ใช่ของวิเศษธรรมดาทั่วไป อันที่จริงมันก็คล้ายคลึงกับการทำพันธสัญญา

ทันทีที่ถูกสวมป้ายจองจำวิญญาณ นั่นหมายความว่านับจากนี้ไป พวกเขาจะกลายเป็นทาสรับใช้ของราชันผีผู้นี้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำได้เพียงเชื่อฟังและปฏิบัติตามคำสั่งทุกประการ ไม่อาจขัดขืนต่อต้านได้อีก

ฉีเหยียนหันไปมองเฉิ่นเยียน ก่อนเอ่ยอย่างลังเล

"แม่นางเฉิ่น..."

"สวมได้"

ฉีเหยียนจ้องมองนางนิ่งๆ อยู่สองอึดใจ ก่อนจะพยักหน้า

"ตกลง"

เขาเชื่อใจนาง

เนื่องจากจี๋ถูกพบตัวแล้ว ในสถานการณ์เช่นนี้เขาจึงไม่อาจกลับไปหลบซ่อนในมิติพลังพิเศษได้อีก ต้องคอยติดตามอยู่ข้างกายเฉิ่นเยียนเท่านั้น

ทั้งสามคนก้าวออกไปข้างหน้า

เด็กชายตัวน้อยพึงพอใจกับการแสดงออกของพวกเขามาก เขามองทั้งสามด้วยสายตาหยิ่งผยอง ทันใดนั้นเมื่อยกมือขึ้น ก็ปรากฏวงแหวนแสงสีแดงสามวง

เพียงโบกมือเบาๆ วงแหวนแสงสีแดงทั้งสามก็ลอยไปครอบคลุมร่างของพวกเขาเอาไว้

ทีแรกวงแหวนแสงสีแดงเพียงแค่หมุนวนรอบตัวทั้งสามอย่างเงียบๆ ทว่าครู่ต่อมา พวกมันก็เริ่มหดตัวลงอย่างช้าๆ และบีบรัดเข้าหากันอย่างต่อเนื่อง

ผ่านไปไม่นาน พลังแห่งการจองจำอันแข็งแกร่งก็ทะลวงผ่านผิวหนังของพวกเขาเข้าไปโดยตรง และรัดแน่นลึกลงไปถึงร่างวิญญาณ

พริบตานั้น ความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับหัวใจฉีกขาดก็ถาโถมเข้าใส่

ใบหน้าของเฉิ่นเยียนซีดขาวลงยิ่งกว่าเดิม

ฉีเหยียนและจี๋เองก็ทรมานไม่แพ้กัน แทบจะร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด

ส่วนอู่เหลิงที่อยู่ด้านข้างเพียงยืนมองภาพเหตุการณ์นี้ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

"อาณัติจองจำสำเร็จ!"

เด็กชายตัวน้อยร่ายคาถาออกมาหนึ่งประโยค

เฉิ่นเยียนและพวกพ้องรู้สึกเพียงว่าทั่วทั้งร่างเกิดอาการชาหนึบ คล้ายมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน

เด็กชายตัวน้อยโยนขวดกระเบื้องเคลือบสามใบลงมาจากที่สูง

"นี่คือรางวัลของพวกเจ้า"

เฉิ่นเยียนยกมือรับขวดกระเบื้องเคลือบไว้ใบหนึ่ง เมื่อเปิดดูก็พบว่าภายในมีลูกปัดสีเลือดหนึ่งเม็ดกำลังแผ่กลิ่นอายพลังวิญญาณออกมา

"นี่คือมุกวิญญาณ"

ฉีเหยียนมองดูแวบหนึ่ง ก่อนหันไปกล่าวกับเฉิ่นเยียนด้วยสีหน้าซับซ้อน

"สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้าในตอนนี้ได้"

มุกวิญญาณคือของบำรุงชั้นยอดเชียวนะ!

ราชันผีผู้นี้เพียงลงมือก็มอบมุกวิญญาณให้ถึงสามเม็ด ช่างใจป้ำเสียเหลือเกิน

เด็กชายตัวน้อยกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"เตรียมพาพวกเขาไปทำงานเถอะ อู่เหลิง"

"ขอรับ ใต้เท้าราชันผี!"

อู่เหลิงรับคำอย่างนอบน้อม

ทันใดนั้น ชายฉกรรจ์ทั้งแปดคนที่แบกเกี้ยวเสลี่ยงก็หันหลังกลับ เพียงก้าวเดียวก็พลิ้วกายไปไกลถึงสามร้อยเมตร และอันตรธานหายไปจากสายตาพวกเฉิ่นเยียนในชั่วพริบตา

หลังจากราชันผีตัวน้อยจากไป วิญญาณร้ายชุดคลุมดำทั้งเก้าตนที่เหลือก็จ้องมองมุกวิญญาณในมือพวกเฉิ่นเยียนด้วยความโลภ

พวกมันถูกความละโมบครอบงำ จึงพุ่งกระโจนเข้าใส่พวกเฉิ่นเยียนทันที

เฉิ่นเยียนกลืนมุกวิญญาณลงไปโดยตรง

มิหนำซ้ำ นางยังหันไปสั่งฉีเหยียนและจี๋

"รีบกลืนลงไปเร็วเข้า"

ฉีเหยียนและจี๋ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบกลืนมุกวิญญาณลงท้องทันที

เมื่อวิญญาณร้ายชุดคลุมดำเห็นดังนั้นก็โกรธจนกัดฟันกรอด ทว่ายังคิดจะพุ่งเข้ามาฉีกทึ้งร่างกายพวกเขาเพื่อควักเอามุกวิญญาณออกมาให้จงได้

ฉีเหยียนแค่นหัวเราะเย็นชา พร้อมยกกระบี่ขึ้นขวางไว้ระดับอก

"ใต้เท้าราชันผีเพิ่งรับพวกเราเป็นลูกน้อง พวกเจ้าก็คิดจะลงมือกับพวกเราเสียแล้ว ในสายตาพวกเจ้ายังเห็นหัวใต้เท้าราชันผีอยู่อีกหรือไม่?"

เมื่อเหล่าวิญญาณร้ายชุดคลุมดำได้ยินดังนั้น ก็พลันส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันแหลมแสบแก้วหูออกมาทันที

"ฮ่าๆๆ..."

"พวกเจ้าคิดว่าฐานะนี้จะเป็นเครื่องรางคุ้มภัยให้ได้อย่างนั้นหรือ? ลองดูสิว่าเขาได้แก้แค้นแทนวิญญาณร้ายที่ตายไปแล้วหรือไม่? หึๆ... ไม่เลย!"

หนึ่งในวิญญาณร้ายกล่าวเยาะเย้ย แววตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

ในขุมนรกแห่งนี้ มีใครบ้างที่ได้รับการคุ้มครองจากใต้เท้าราชันผีอย่างแท้จริง?

ไม่มีเลย!

แต่ถึงกระนั้น พวกมันก็ไม่ต้องการความคุ้มครองจากใต้เท้าราชันผี ขอเพียงแค่เขาไม่ลงมือสังหารพวกมันก็เพียงพอแล้ว!

"หากพวกเจ้าตายไป นั่นก็เป็นเพราะพวกเจ้าอ่อนแอเอง จะไปโทษใครได้ล่ะ?! ฮ่าๆๆ..."

เหล่าวิญญาณร้ายส่งเสียงหัวเราะลั่นราวกับคนเสียสติ ดูน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง