บทที่ 11 วันนี้ไม่เหมือนวันวานอีกต่อไป

ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบนอกลานบ้านตระกูลหนิงถูกผลักออกไปอย่างหยาบคาย ผู้เฒ่าหลี่พาลูกชายสองคนบุกเข้ามาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด

"หนิงหยวน!" ผู้เฒ่าหลี่ดวงตาแดงก่ำ ชี้นิ้วสั่นเทาไปที่หนิงหยวน "เจ้าสามของบ้านข้าหายตัวไปทั้งคืน! บอกมานะว่าแกทำอะไรมัน!"

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเจือไปด้วยเสียงสะอื้น "ข้าจะไปแจ้งทางการ! ข้าต้องไปแจ้งทางการให้ได้!"

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ยังตั้งตัวไม่ติด

หลี่คนสามหายตัวไป แล้วเหตุใดจึงต้องมาหาเรื่องหนิงหยวนด้วย

ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี ช่างน่าประหลาดแท้ๆ หรือว่าอิจฉาที่บ้านหนิงหยวนมีข้าวสารขาวจึงตั้งใจมาขู่กรรโชกทรัพย์กันแน่

หลี่คนโตใบหน้าดำทะมึน เขาตะโกนเสียงดังลั่น "เมื่อเช้านี้พวกข้าสามพี่น้องขึ้นเขาไปตามล่าหมูหรึ่ง แล้วบังเอิญเห็นหนิงหยวนอยู่บนเขาพอดี"

"แต่ผ่านไปไม่นานเจ้าสามก็หมดแรงและรั้งท้ายพวกเรา พอพวกเราหันกลับไปตามหา คนก็หายไปแล้ว!"

"ตอนนั้นบนเขานอกจากไอ้หนิงหยวนก็ไม่มีใครอื่นอีก! ต้องเป็นมันที่ฉวยโอกาสแก้แค้นแน่!"

"ใช่แล้ว!" หลี่คนรองก็กระโดดออกมา น้ำเสียงดังยิ่งกว่าพี่ชาย

"แกมันอิจฉาที่บ้านข้ามีคนเยอะ! บอกมานะ! แกลอบทำร้ายเจ้าสามใช่หรือไม่!"

ท่ามกลางหมู่ชาวบ้านเกิดเสียงซุบซิบนินทาดังระงม

มีคนกระซิบเตือนเสียงเบา "ผู้เฒ่าหลี่ ไม่มีหลักฐานอย่าได้ใส่ความคนอื่นสิ ... "

แต่ผู้เฒ่าหลี่กลับยิ่งเดือดดาล เขาพุ่งเข้าไปหมายจะคว้าคอเสื้อของหนิงหยวน

หนิงหยวนเพียงแค่เค่นเสียงหัวเราะเยาะ ยังไม่ทันได้ขยับตัว ผู้คุ้มกันที่เถ้าแก่จางแห่งเหลาอาหารเยว่ไหลส่งมาก็ก้าวพรวดออกมา ร่างอันสูงใหญ่ราวกับภูเขาขวางหน้าไว้ ดวงตาเบิกกว้างถมึงทึงใส่ผู้เฒ่าหลี่

คนตระกูลหลี่มักจะรังแกคนอ่อนแอและหวาดกลัวคนเข้มแข็งมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อเห็นผู้คุ้มกันร่างบึกบึนจากในเมือง ความโอหังก็ลดฮวบลงไปกว่าครึ่งและเซถอยหลังไปหลายก้าว

หนิงหยวนจึงค่อยๆ ก้าวออกมาอย่างไม่รีบร้อน น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยจนน่ากลัว

"สันเขาพายุทมิฬเป็นสถานที่แบบใดกันเล่า สัตว์ร้ายชุกชุม เป็นตายล้วนขึ้นอยู่กับสวรรค์ นอกจากข้าแล้ว ยังไม่มีเสือหรือหมีดำเลยหรืออย่างไร"

เขากวาดสายตามองพี่น้องตระกูลหลี่

"ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเพราะพวกแกมัวแต่ตามล่าหมูหรึ่งจนลืมตัว ส่วนเจ้าสามของบ้านแกดวงไม่ดี จึงถูกเดรัจฉานที่หิวโซคาบไปกินแล้วกระมัง"

"อ๊าก! ลูกพ่อ!" ผู้เฒ่าหลี่ราวกับถูกฟ้าผ่า เขาร้องโหยหวนเสียงดังลั่นก่อนจะล้มตึงสลบเหมือดไปทันที

"ท่านพ่อ!" หลี่คนรองรีบเข้าไปประคองและหยิกจุดเหรินจงของบิดาอย่างสุดแรง

เนิ่นนานกว่าผู้เฒ่าหลี่จะค่อยๆ ฟื้นคืนสติ แววตาของเขาเหม่อลอยราวกับคนเสียสติไปแล้ว

พี่น้องตระกูลหลี่ทั้งสองจ้องหนิงหยวนเขม็ง ขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกึก

พวกมันอยากจะหาร่องรอยความตื่นตระหนกหรือความรู้สึกผิดบนใบหน้าของหนิงหยวน แต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงความสงบนิ่งที่ทำให้ลึกๆ ในใจรู้สึกหนาวสั่น

สัญชาตญาณบอกพวกมันว่าการหายตัวไปของเจ้าสามต้องเกี่ยวข้องกับหนิงหยวนอย่างแน่นอน

และพวกมันก็ยินดีที่จะเชื่อว่าเป็นฝีมือของหนิงหยวนเท่านั้น

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงดังมาจากนอกวงล้อม "ผู้ใหญ่บ้านจ้าวมาแล้ว!"

บริเวณหน้าประตูบ้านที่มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงก็พลันเงียบสงบลง

ผู้ใหญ่บ้านจ้าวเอามือไพล่หลังพลางก้าวเดินเข้ามาในลานบ้าน

"ยังหาคนไม่พบอีกหรือ" เขาหันไปมองผู้เฒ่าหลี่ที่สติหลุดลอย แล้วเอ่ยถามหลี่คนโต

หลี่คนโตปาดหางตา

เจ้าสามเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้ บิดาก็มาสลบไปอีก ภายในใจของเขาสับสนวุ่นวายไปหมด

จะว่าไปแล้ว ปกติพวกมันก็กล้าทำตัวกร่างแค่ในหมู่บ้าน พอเจอเรื่องใหญ่เข้าจริงๆ ก็ถึงกับทำตัวไม่ถูก

"ยัง ... ฟ้ามืดแล้ว เจ้าสาม ... คงจะรอดพ้นเคราะห์กรรมครั้งนี้ยากแล้ว ... "

ผู้ใหญ่บ้านจ้าวถอนหายใจยาว สายตาที่หันไปมองหนิงหยวนเริ่มเฉียบคมขึ้น

"หนิงหยวน ข้ารู้ว่าพวกเจ้ามีความบาดหมางกัน แต่หากเรื่องนี้เป็นฝีมือของเจ้าจริงๆ มันก็ดูจะรุนแรงเกินไปหน่อยแล้ว!"

"ตอนนี้เจ้ายอมรับสารภาพมาตามตรงว่าเอาคนไปซ่อนไว้ที่ใด บางทีอาจจะยังมีหนทางประนีประนอมกันได้"

หนิงหยวนแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "ผู้ใหญ่บ้านจ้าว ท่านกับตระกูลหลี่มีความสัมพันธ์เช่นไร ทุกคนต่างก็รู้ดีแก่ใจ จะมาแสร้งทำเป็นวางมาดที่นี่ไปเพื่ออันใด"

"หนึ่งไร้พยานวัตถุ สองไร้พยานบุคคล จู่ๆ ท่านก็อ้าปากถามว่าข้าเอาคนไปซ่อนไว้ที่ใด ทำไมหรือ ข้าหนิงหยวนไปล่วงเกินท่านตั้งแต่เมื่อใดกัน"

"นี่ ... " สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านจ้าวแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อยและพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

หางตาของเขาเหลือบไปเห็นผู้คุ้มกันข้างกายหนิงหยวนแล้วรู้สึกตกใจ

เขามักจะเข้าไปในตัวอำเภอจึงจำได้ว่านี่คือผู้คุ้มกันของเหลาอาหารเยว่ไหล ไม่คิดเลยว่าหนิงหยวนจะไปสานสัมพันธ์กับเหลาอาหารใหญ่ในเมืองได้

ผู้ใหญ่บ้านจ้าวเป็นคนที่รู้จักประเมินสถานการณ์ หลี่คนสามจะถูกหนิงหยวนฆ่าตายหรือไม่นั้น เขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก

แต่ยามนี้เขาตระหนักดีว่า เจ้าเด็กตระกูลหนิงตรงหน้าผู้นี้ คงไม่ใช่คนที่เขาจะสามารถควบคุมได้ตามใจชอบอีกต่อไปแล้ว

เขารีบปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง หันไปทางหลี่คนโตและปั้นหน้าขรึม

"ตอนนี้การตามหาเจ้าสามเป็นเรื่องสำคัญ! พ่อของแกนอนอยู่บนพื้นหิมะเย็นเฉียบเช่นนี้ หากเกิดล้มป่วยขึ้นมาจะทำอย่างไร รีบพาคนกลับไปก่อน!"

"เช่นนั้นน้องสามของข้าก็ต้องหายตัวไปเปล่าๆ หรือ" หลี่คนโตตะโกนด้วยความไม่ยินยอม

ผู้ใหญ่บ้านจ้าวขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นหลี่คนโตกล้าตะโกนใส่เขา สีหน้าของเขาก็ดำทะมึนลง

"ยังไม่มีข้อสรุปเลยว่าเป็นฝีมือของหนิงหยวน! แกจะมาโวยวายทำไม!"

"หรือว่าแกอยากจะให้พ่อของแกต้องมาเดือดร้อนไปด้วย"

หลี่คนโตได้ยินเช่นนั้นก็กำหมัดแน่นจนข้อปูดโปน แต่ก็ไม่กล้าลงมือทำอะไร

ข้างกายหนิงหยวนมีคนจากเหลาอาหารเยว่ไหลยืนอยู่มากมาย หากเกิดการปะทะกัน ตัวเขากับน้องรองย่อมต้องเสียเปรียบอย่างแน่นอน

เขาทำได้เพียงกระทืบเท้าอย่างแรงและทิ้งคำขู่ไว้ "หนิงหยวน! หากแกเป็นคนฆ่าน้องสามของข้าจริงๆ ข้าไม่ปล่อยแกไว้แน่! แกคอยดูเถอะ!"

พูดจบเขาก็ประคองบิดาเตรียมจะเดินจากไป

"หยุดเดี๋ยวนี้"

น้ำเสียงเย็นชาของหนิงหยวนดังขึ้นอย่างกะทันหัน

หลี่คนโตชะงักไปและหันกลับมาตามสัญชาตญาณ

ชั่วพริบตานั้น ฝ่าเท้าข้างหนึ่งก็ถีบเข้าที่ท้องของเขาอย่างแรง!

ลูกถีบนี้หนักหน่วงรุนแรงยิ่งนัก หลี่คนโตที่ไร้การป้องกันตัวถึงกับส่งเสียงครางอู้อี้แล้วลอยละลิ่วกระเด็นไปกระแทกพื้นหิมะอย่างแรง

เขายังไม่ทันได้ลุกขึ้น หนิงหยวนก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวราวกับเสือชีตาห์ คันธนูในมือถูกง้างจนสุด หัวลูกศรแหลมคมเปล่งประกายเย็นเยียบท่ามกลางแสงสลัว พุ่งเป้าไปที่ลำคอของเขา!

"แก ... แกคิดจะทำอะไร!" หลี่คนโตตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ร่างแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อน

หนิงหยวนดวงตาแดงก่ำ รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน "น้องสามของแกหายตัวไปแล้วเกี่ยวอะไรกับข้า! ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเพราะพวกแกทำเรื่องเลวทรามไว้มาก จึงได้รับผลกรรมแล้วกระมัง!"

"แต่แกกล้าเอาภรรยากับพี่สะใภ้ของข้ามาข่มขู่" น้ำเสียงของหนิงหยวนกดต่ำลง ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับหยาดน้ำแข็งที่ตกลงกระทบพื้น

"ข้าจะส่งแกตามไปเป็นเพื่อนน้องสามเดี๋ยวนี้เลย แกเชื่อหรือไม่"

ทั่วทั้งลานบ้านตกอยู่ในความเงียบสงัด ทุกคนต่างถูกความเกรี้ยวกราดอันกะทันหันและรังสีอำมหิตอันรุนแรงของหนิงหยวนข่มขวัญจนหวาดผวา

ผู้ใหญ่บ้านจ้าวก็ตกใจจนตัวสั่น สะดุ้งโหยง เมื่อได้สติก็หมายจะก้าวเข้าไปช่วยไกล่เกลี่ย แต่พอบังเอิญสบเข้ากับสายตาเย็นชาที่หนิงหยวนปรายมองมา คำพูดที่มาจ่ออยู่ตรงริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับลงไปในคอ และเผลอหดคอลงตามสัญชาตญาณ

"เป็นใบ้ไปแล้วหรือ ตอบข้ามา!" หนิงหยวนเกี่ยวนิ้วรั้งสายธนูให้ตึงขึ้นไปอีกขั้น

หลี่คนโตลุกลนจนทำอะไรไม่ถูก เขายื่นมือออกไปอย่างสั่นเทา "ข้า ... เมื่อครู่ข้าแค่พูดด้วยความโมโห! ต่อให้ ... ต่อให้เป็นฝีมือของแกจริงๆ ข้าก็ไม่กล้าแตะต้องคนในครอบครัวแกหรอก ... ไม่กล้าแล้ว!"

"ไสหัวไป!" หนิงหยวนตวาดลั่น

หลี่คนโตราวกับได้รับการอภัยโทษ เขาลุกขึ้นคลานหนีหัวซุกหัวซุนออกไปทันที

หลี่คนรองมีหรือจะกล้ารั้งอยู่ต่อ เขารีบอุ้มบิดาแล้ววิ่งหนีหายไปในความมืดราวกับกำลังหนีตาย

"เอาล่ะๆ แยกย้ายกันไปได้แล้ว! พรุ่งนี้เช้าทุกคนค่อยขึ้นเขาไปช่วยกันตามหาหลี่คนสาม เรื่องคอขาดบาดตายเชียวนะ"

เมื่อผู้ใหญ่บ้านจ้าวเห็นสถานการณ์คลี่คลายก็รีบกระโดดออกมาไล่ชาวบ้านให้แยกย้าย

แต่ใครๆ ก็ดูออกว่า หลังจากผ่านเรื่องราวในคืนนี้ บารมีของผู้ใหญ่บ้านจ้าวในหมู่บ้านได้ลดทอนลงไปอย่างมาก

วันวานทุกคนต่างเกรงใจเขาสามส่วน นั่นก็เป็นเพราะความกร่างของคนตระกูลหลี่และการที่เขาสมคบคิดกับคนพวกนั้น

บัดนี้หนิงหยวนฉีกหน้าเขาอย่างไร้ความปรานี ยิ่งไปกว่านั้นยังแสดงความโหดเหี้ยมเด็ดขาดออกมาให้เห็น หลายคนจึงเริ่มกลับมาประเมินสถานการณ์ใหม่อีกครั้ง

ชาวบ้านไม่ได้สนใจผู้ใหญ่บ้านจ้าวมากนัก ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

"พรานป่าหนิง ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว พวกเรายังต้องเร่งเดินทางกลับไปรายงานตัวที่ตัวอำเภอ"

เมื่อเห็นฝูงชนสลายตัวไป ผู้คุ้มกันก็ก้าวเข้ามาประสานมือคารวะพร้อมกับกระซิบเสียงแผ่ว "บ้านป่าเมืองเถื่อน จิตใจคนยากแท้หยั่งถึง วันนี้ท่านเผยทรัพย์สินให้คนอื่นเห็น ทั้งยังสร้างศัตรูเอาไว้ ภายภาคหน้าคงต้องระมัดระวังตัวให้มาก"

เขาตบแขนหนิงหยวนเบาๆ เป็นการเตือนให้ระวังการแก้แค้นจากผู้ใหญ่บ้านจ้าวและคนตระกูลหลี่ในภายหลัง

หนิงหยวนพยักหน้าเบาๆ "อืม ขอบคุณที่ช่วยเตือน ข้าเข้าใจแล้ว"

คืนนั้นผู้คุ้มกันเดินทางกลับไปถึงอำเภอชิงเหอ และได้รายงานทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านโม่เหอให้จางเฉวียนกุ้ยฟัง

จางเฉวียนกุ้ยยกถ้วยชาขึ้นเป่าเบาๆ แล้วเอ่ยถาม "ตามความเห็นของเจ้า หลี่คนสามผู้นั้นถูกหนิงหยวนฆ่าตายจริงๆ หรือ"

ผู้คุ้มกันขมวดคิ้วเล็กน้อย "เจ้าเด็กคนนี้แม้อายุยังน้อย ทว่าความกล้าหาญและสติปัญญากลับเหนือกว่าคนทั่วไปนัก ในสถานการณ์สิ้นหวังที่ผู้คนยอมแลกเปลี่ยนลูกหลานกันกินเพื่อความอยู่รอด เขาอาจจะยอมทำทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตไว้ก็เป็นได้"

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะเสริมต่อ "หนิงหยวนผู้นี้ ในภายภาคหน้าเกรงว่าจะไม่ได้เป็นเพียงแค่พรานป่าธรรมดาอย่างแน่นอน"

จางเฉวียนกุ้ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จึงอดไม่ได้ที่จะมองผู้คุ้มกันให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

เขารู้ดีว่าผู้คุ้มกันผู้นี้เป็นถึงทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน มีสายตาเฉียบแหลมและมีความเย่อหยิ่งในตัวเองสูงมาก การที่เขาเอ่ยปากชื่นชมเช่นนี้ ย่อมแสดงว่าหนิงหยวนต้องไม่ธรรมดาจริงๆ

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง" ผู้คุ้มกันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงประสานมือคารวะอีกครั้ง

"ว่ามา"

"ตอนที่ข้าตามพรานป่าหนิงขึ้นเขาไปเอาเนื้อหมี ข้าได้สังเกตเห็นหนังสัตว์ของหมีดำอย่างละเอียด บริเวณหน้าท้องมีรอยกรีดที่เรียบเนียนสม่ำเสมอเป็นอย่างยิ่ง"

น้ำเสียงของผู้คุ้มกันเคร่งเครียด "ไม่มีทางเป็นรอยมีดตัดฟืนธรรมดาอย่างแน่นอน กลับดูเหมือน ... รอยคมมีดโค้งมาตรฐานของกองทัพเสียมากกว่า"

"ผู้น้อยคาดเดาว่า การที่เขาสามารถล่าหมีตัวใหญ่ยักษ์เช่นนี้ได้เพียงลำพัง เกรงว่าคงจะเกี่ยวข้องกับอาวุธมีคมชิ้นนั้นอย่างแน่นอน"

"เจ้าสงสัยว่าในมือของเขามีอาวุธสงครามอย่างนั้นหรือ"

จางเฉวียนกุ้ยได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนไปทันที เขาลุกพรวดขึ้นยืน ถ้วยชาในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเพล้ง น้ำชากระเด็นไปทั่ว

"สมควรจะรายงานไปที่ที่ทำการอำเภอให้ส่งคนไปตรวจสอบดูหรือไม่"

[จบแล้ว]