EP.8 อารมณ์เสีย

EP.8 อารมณ์เสีย

การใช้เงินถึงหนึ่งหมื่นห้าพันดอลลาร์ในการช้อปปิ้งครั้งเดียวเพื่อซื้อของสำหรับอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ดูเหมือนจะง่ายกว่าที่คิด กล่องแล้วกล่องเล่าเต็มอพาร์ตเมนต์ไปหมด ทั้งเสื้อผ้าใหม่ เครื่องครัว อุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าที่จำเป็น และแม้แต่เครื่องชงกาแฟเอสเปรสโซ่สุดหรู สำหรับความต้องการคาเฟอีนของเขา และยังมีแผ่นกันกระแทกอีกมากมายด้วย

"ฉันจะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะเนี่ย" ดันเต้พึมพำพลางเกา หัวและมองไปรอบๆอพาร์ตเมนต์รกอยู่แล้วก่อนที่เขาจะมา และตอนนี้มันก็ยิ่งรกกว่าเดิมอีก

เขาพบเดธกำลังนอนเล่นอย่างเงียบๆบนโซฟาตัวใหม่เอี่ยม ขาเรียวยาวของเธอยืดออกไปบนเบาะรองนั่ง เป็นภาพที่เธอนั้นรู้สึกสบายใจอย่างยิ่งในอพาร์ตเมนต์ของเขา และเธอนั้นกำลังโยกหัวไปตามเสียงเพลงเดธเมทัลที่ดังกระหึมจากทีวีเครื่องใหม่ของเขา

'เดธและดนตรีเดธเมทัล มันช่างเจ้ากันเสียเหลือเกิน'

เธอเหลือบมองเขาเพราะสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา แล้วจึงหันหน้าหนี เธอทำตัวห่างเหินนับตั้งแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเฟลิเซีย การถูกเมินเฉยจากเพื่อนร่วมเดินทาง โดยเหตุการณ์กับตัวของเฟลิเซียนั้นทำให้เธออารมรณ์เสีย แต่สิ่งที่เธออารมรณ์เสียมากกว่าคือการที่เขานั้นเข้าข้างเฟลิเซียทั้งๆที่รู้ว่าเธอนั้นหวงแหนความสมดุลของจักรวาลมากแค่ไหน

เขาคงเมินเฉยต่อคนอื่นไปหมด แต่เฟลิเซีย... เธอไม่ใช่คนธรรมดา แบล็คแคทเป็นหนึ่งในคนโปรดของดันเต้เสมอมา และเขาก็ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็เปลี่ยนชะตาชีวิตของเธอได้ เขาให้คำใบ้แก่เธอมากพอที่จะพิสูจน์ว่า เดธนั้นไม่ใช่แค่ผู้หญิงในชุดดำธรรมดาๆ สิ่งที่เธอทำกับความรู้นั้นเป็นเรื่องของเธอเอง ความช่วยเหลือของเขาเริ่มต้นและจบลงเพียงแค่คำแนะนำง่ายๆนั้น ทุกอย่างที่เหลือขึ้นอยู่กับความพยายามของเธอเอง

'แบล็คแคทมาแล้ว แต่สไปเดอร์แมนจะยังไม่มาอีก 7ปี บางทีสไปเดอร์แมนในโลกนี้อาจไม่ใช่เวอร์ชั่นใน MCU ก็ได้'

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วค้นหาข่าวสารหรือข่าวลือเกี่ยวกับซูเปอร์ฮีโร่ แต่ก็ไม่มีอะไรปรากฏขึ้นมา

'ไม่เป็นไรหรอก'

เหล่าซูเปอร์ฮีโร่อย่างไอรอนแมนและกัปตันอเมริกาจะปรากฏตัวขึ้นเพื่อรับมือกับปัญหาต่างๆ ทั้งในโลกและนอกโลก ส่วนเขาจะอยู่ที่นี่ ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายกับเดธไปพร้อมๆกับภารกิจเสริมในการเสริมสร้างความแข็งแกร่งผ่านทางคลังข้อมูลว่างเปล่า

ดันเต้หันกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ ห้องนอนเป็นสิ่งแรกที่เขาจัดการ เขาดึงผ้าปูที่นอนเก่าๆที่ยับยู่ยี่ออก และโยนหมอนที่เต็มไปด้วยฝุ่นทิ้งไป ผ้าปูที่นอนใหม่สะอาดถูกปูลงบนเตียงในเวลาไม่นาน เขาเปิดหน้าต่างเพื่อรับลมหนาว และเดินไปตามห้องต่างๆ ปัดฝุ่น ดูดฝุ่น ถูพื้น และจัดระเบียบทุกอย่าง

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง จนกระทั่งประมาณ 21.00 น. ดันเต้จึงได้ยืดเส้นยืดสาย กล้ามเนื้อปวดเมื่อย แต่ใจเขานั้นก็พึงพอใจกับผลลัพธ์ อพาร์ตเมนต์ของเขาดูสะอาดขึ้น กลิ่นดีขึ้น และรู้สึกเหมือนเป็นสถานที่ที่น่าอยู่ เป็นสถานที่ที่เขาเรียกว่าบ้านได้

'บ้านแสนสุข'

หลังจากอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เขาก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างๆเดธ ซึ่งเธอนั้นยังคงนิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด "ยังโกรธฉันอยู่อีกเหรอ ?"

เธอถอนหายใจและในที่สุดก็หันสายตาลงมองเขา “สหาย ข้าไม่ได้โกรธ ข้าแค่...ผิดหวัง”

"ผิดหวังเหรอ ?" เขาถามด้วยความประหลาดใจ ไม่เคย คาดคิดมาก่อนว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนั้น "ฉันทำอะไรผิดเหรอ ?"

"นับตั้งแต่ที่เราพบกัน ข้าก็ซื่อตรงกับเจ้ามาตลอด ข้า ไม่เคยปิดบังอะไร แต่เจ้า... เจ้าเก็บความลับไว้มากมาย ความลับเยอะแยะไปหมด"

เขามองจ้องไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้ว่าเธอพูดถูก บางทีเขาอาจทำลายความไว้วางใจของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ

"เรื่องนี้เกี่ยวกับเฟลิเซียใช่ไหม ?"

“ใช่” เธอกล่าวพร้อมพยักหน้าช้าๆ “เจ้าทำเหมือนรู้จัก นาง ทั้งที่จริงๆแล้วเจ้านั้นไม่ควรรู้จักนางเลย แถมเจ้ายังรู้เรื่องเกี่ยวกับข้าและนอร์แมน ออสบอร์นมากกว่าที่เจ้าควรจะรู้ด้วยซ้ำ สหาย... เจ้ากำลังปิดบังอะไรจากข้าอยู่กันแน่ ?”

เขารู้ว่าเขาคงหลีกเลี่ยงคำถามนี้ไปตลอดไม่ได้ เขาจึงลูบแก้มตัวเองครู่หนึ่งแล้วลังเล ก่อนจะพูดว่า "ต่อให้ฉันบอก เธอก็คงไม่เชื่อหรอก ความจริงมันช่างเหลือเชื่อจริงๆ"

เธอทำสีหน้าจริงจัง “ข้าเชื่อใจเจ้า เพราะงั้นจงพูดคำที่สามารถเขย่าหัวใจของความตายผู้นี้ได้มาซะ”

หลังจากหยุดไปนาน เขาก็ทำตาม

"มันเป็นไปได้ยังไงกัน ?!" ดวงตาของเดธที่เคยสงบนิ่งกลับฉายแววตกใจ "แล้วเจ้านั้นเก็บ คลังข้อมูลว่างเปล่า ของเจ้าไว้ที่ไหนกัน ? มันคืออะไรกันแน่ ?"

เขาส่ายหัว “ฉันเองก็ไม่รู้ แต่ฉันรู้สึกว่าคำตอบจะปรากฏในอนาคต”

เดธจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ความสงบจะกลับคืนมาบนใบหน้าของเธอ “สิ่งนี้จะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย สหาย ไม่ว่าผู้สร้างของข้านั้นจะเป็นใครก็ ไม่สำคัญ ข้าคือความตาย และข้าจะยังคงทำตามจุดประสงค์ของข้าต่อไป สำหรับข้าแล้ว จักรวาลคู่ขนานนี้คือของจริง”

เขาวางศีรษะลงบนตักของเธออย่างระมัดระวัง ต้นขาของเธออบอุ่นและให้ความรู้สึกสบายใต้ตักของเขา ซึ่งเป็นความเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาดแต่ก็น่ายินดีจากร่างกายที่เย็นชาที่เขารู้สึกในโลกของเธอ ตอนนี้ตัวเธอนั้นอบอุ่นเหมือนคนปกติแล้ว

"แล้วฉันล่ะ ? ฉันเป็นคนจริงหรือเป็นเพียงเรื่องที่ถูกสร้างขึ้น ?"

เธอวางมือลงบนหน้าอกของเขา “ถึงแม้ร่างกายของเจ้าจะเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น แต่ตัวตนของเจ้าก็เป็นจริงแท้เหมือนกับโลกที่เจ้านั้นกำลังหายใจอยู่... ซึ่งจะทำให้การครอบครองจิตวิญญาณของเจ้านั้นน่าพึงพอใจยิ่งขึ้น”

"อะไร...?"

ความหนาวเย็นแล่นไปทั่วทั้งตัวเขา เขารู้สึกว่าตัวเองทำอะไรให้เธอโกรธอีกแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่พูดคำเหล่านั้นด้วยสีหน้าที่น่ากลัวแบบนั้น พวกเขาเลยจุดที่เดธอยากจะฆ่าเขาไปแล้ว

"ถ้าฉันทำให้เธอไม่พอใจ... ก็บอกฉันสิ เดธ ฉัน ยอมให้เราตะโกนใส่กันดีกว่าที่จะเงียบสนิท"

ดูเหมือนเธอจะประหลาดใจกับคำขอของเขา จากนั้น สายตาของเธอก็อ่อนโยนลง และเธอยิ้มพร้อมกับวาดวงกลมเหนือหัวใจของเขา รอยยิ้มนั้นเป็นสัญญาณว่า เขารอดพ้นจากภัยพิบัติมาได้ “ดันเต้ เจ้าจะนอนกับใครก็ได้ รักพวกเขา หรือแม้แต่ทำให้พวกเขาท้อง แต่เจ้า ห้ามเอาใครมาสำคัญกว่าข้า เจ้าต้องเป็นคู่ชีวิตของข้า ก่อน...ถึงแม้ว่าเจ้าจะลังเลก็ตาม”

"แล้วถ้าฉันไม่เต็มใจล่ะ ?"

เธอจิ้มจมูกเขาเบาๆพร้อมกับทำหน้าบึง "ประสาทสัมผัส ของข้าไม่สามารถรับรู้ถึงอารมณ์และความคิดของเจ้าได้ แต่แม้แต่ข้าเองก็ยังบอกได้ว่าข้อเสนอของเจ้านั้น เป็นการพยายามเอาตัวรอด... ความตายไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอกนะ"

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เห็นเดธทำหน้าบูดบึงเพราะเรื่องเล็กน้อย แต่แล้วเขาก็ได้เห็นเธอทำหน้าบูดบึงเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้

"ตอนแรกฉันก็ลังเลนิดหน่อย แต่ตอนนี้ ฉันชอบใช้เวลาอยู่กับคนรักที่แสนสวยของฉันมาก และฉัยจะไม่ยอมแลกมันกับอะไรทั้งนั้น" เขาจับมือเธอแล้วจูบเบาๆ "รู้ไหม ความตายที่หึงหวงแบบนี้มันน่ารักจริงๆ"

"เจ้าเป็นคนแรกที่เรียกความตายเช่นข้าว่า 'น่ารัก' ข้านั้นสงสัยจังว่า เจ้านั้นจะยังรู้สึกแบบเดียวกันไหมถ้าข้ามาเอาชีวิตของเจ้า ไป ?"

เขาขยิบตา "เธอตรวจสอบได้เลยตอนนี้"

"เจ้ายังไม่ได้ทำหน้าที่ในฐานะสหายของข้าอย่าง ครบถ้วน" เธอไขว้แขนและมองออกไปนอกหน้าต่าง "ถึงอย่างนั้น...ข้าก็หวังว่าช่วงเวลานั้นจะไม่มาถึงในเร็ววันนี้นะ"

"ถ้าเลือกที่จะมีชีวิตอยู่ ฉันก็ไม่อยากตายหรอก" เขาเหยียดขาและจัดท่าทางให้สบาย "ฉันจะนอนแล้ว และเธอก็อยู่แบบนี้ทั้งคืน นี่คือรางวัลของฉันสำหรับการทำ ทุกอย่าง ในขณะที่เธอนอนเล่นอยู่บนโซฟา"

เธอยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ก็มีเสียงหัวเราะเบาๆเล็ดลอดออกมา “พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ เรือลำนี้พร้อมรับมือกับความยากลำบากเช่นนี้ได้มากกว่า”

ไม่กี่นาทีหลังจากที่เขาหลับตาลง เขาก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่นุ่มและชุ่มชื้นกดลงบนริมฝีปากของเขา เขามีความรู้สึกอยากจะแซวเธอเล็กน้อยที่แอบจูบเขาตอนที่เขา "หลับ" และเรียกเธอว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขี้อายที่สุดในจักรวาล

'เธอเองก็มีด้านที่เป็นมนุษย์อยู่บ้างสินะ'

เขารู้สึกโล่งใจที่เห็นว่าเธอไม่ได้ไร้ซึ่งความปรารถนา เธอหึงหวงและห่วงใยเขา แต่เขาไม่สามารถเร่งความสัมพันธ์นี้ได้ ความตายไม่ใช่สิ่งที่ใครจะผลักดันได้ง่ายๆ หากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว เขาอาจหายไป หรือถูกลบออกจากโลกนี้ไปเลย

นอกจากนี้ ในโลกนี้ยังมีผู้หญิงที่น่าปรารถนาอีกมากมาย คนแรกที่เขาคิดถึงคือ ซิลเวอร์เซเบิ้ล และคนที่ 2 นั้นคือ เฟลิเซีย คนหนึ่งมีทัศนคติที่มั่นคงและเป็นผู้ใหญ่เกี่ยวกับชีวิตและความรับผิดชอบ ส่วนอีกคนหนึ่งนั้นเอาแต่ใจและวุ่นวาย การไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเธอนั้นก็เหมือนการเชื้อเชิญปัญหาเข้ามา เซเบิ้ลแบกรับภาระของทั้งประเทศในฐานะประมุข และเฟลิเซียก็ต้องต่อสู้กับความตายที่ถูกกำหนดไว้

'ตอนนี้เรามาใช้คำว่าความตายไปก่อนดีกว่า'

***

ดันเต้ตื่นขึ้นมาในเช้าที่เงียบสงบที่สุดเท่าที่เขาเคยพบในโลกนี้ นาฬิกาบนผนังบอกเวลาประมาณ ตี 5 เขาขยับตัวและรู้ตัวว่าศีรษะของเขายังคงวางอยู่บนตักของเดธ เธอเอนหลังพิงหมอนอิง ดวงตาปิดสนิทด้วยสีหน้าสงบ การหายใจของเธอนั้นเบามากจนแทบจะหายไป

เขาพบว่าตัวเองจ้องมองเธออยู่นาน อวตารของความตายไม่ควรจะงดงามเช่นนี้เลย

'เธอหลับอยู่จริงๆเหรอ ?'

นิ้วของเขาแตะริมฝีปาก พร้อมนึกถึงจูบอันอ่อนโยนของเธอ เขาขยับตัวขึ้นอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้รบกวนการหลับใหลของเดธ แล้วจูบเบาๆที่ริมฝีปากของเธอ รอยแดงจางๆได้ปรากฏขึ้นบนแก้มของเธอ

'เธอตื่นแล้ว'

เขาอดใจไม่ไหวจึงจูบเธอซ้ำอีกครั้ง แล้วก็ครั้งที่ 3 แต่ละครั้งนานกว่าครั้งก่อนๆ การหยอกล้อแบบนั้นทำให้เธอหน้าแดงก่ำ

เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดันเต้เห็นเมืองทั้งเมืองปกคลุมไปด้วยความเงียบสงบของยามเช้าตรู่ เขายังคงยากที่จะเชื่อว่าโลกนี้ ผู้คนเหล่านี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมาจากหน้าหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์

เขาคว้าผ้าขนหนูแล้วเดินไปที่ห้องอาบน้ำ น้ำเย็นสาดใส่ผิวราวกับเข็ม ปลุกทุกประสาทสัมผัสและขจัดความง่วงที่หลงเหลืออยู่ในร่างกายออกไป

เมื่อกลับมาที่ห้องนอน เขาแกะกล่องแล็ปท็อปที่เซเบิ้ลจ่ายเงินซื้อให้ เธอจ่ายเงินค่าจ้างครบแล้ว ดังนั้นถึงเวลาส่งมอบ เขาจึงสแกนไฟล์และจัดเรียงทุกอย่างลงในโฟลเดอร์อย่างเป็นระเบียบ ใช้เวลาเกือบ 3 ชั่วโมง แต่ในที่สุด ข้อมูลก็ถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยในแบบที่มืออาชีพอย่างเซเบิ้ลนั้นต้องการ

เมื่อดันเต้กลับมาที่ห้องนั่งเล่น ตัวของเดธนั้นก็หายไปแล้ว สิ่งเดียวที่บ่งบอกว่าเธอเคยอยู่ที่นั่นคือรอยประทับบนหมอนอิง

"เดธ ?"

เสียงของเธอดังก้องมาถึงเขาเหมือนเสียงสะท้อนจากแดนไกล "ข้ายังอยู่ที่นี่...แต่ไม่ได้อยู่เคียงข้างเจ้า"

"เกิดอะไรขึ้น ?"

"ความปั่นป่วนเล็กน้อยจากอีกจักรวาลหนึ่ง"

เขาเอามือลูบหลังคอ “มีอะไรให้ฉันช่วยไหม ?”

“มันนั้นคือ แมดไททันผู้บ้าคลั่ง มันหลงใหลในตัวข้าและอยากทำให้ข้า ประทับใจ อยากให้ข้านั้นเป็นของมัน มันคร่าชีวิตสิ่งมีชีวิตไปมากมายเพื่อบรรลุเป้าหมายนั้น ซึ่งมันนั้นกำลังทำลายความสมดุลที่นี่” เธอกล่าวอธิบาย “เจ้าตอนนี้ยังอ่อนแอเกินกว่าจะเข้าไปแทรกแซงได้”

ดันเต้เลิกคิ้วขึ้น เขาคุ้นเคยกับเรื่องราวนั้นดี จักรวาลที่ธานอสครอบครอง Heart of the Universe (ฮาร์ท ออฟ ยูนิเวิร์ส (หัวใจแห่งจักรวาล)) และทำลายล้างชีวิตทั้งหมดในจักรวาลเพื่อเอาใจเดธ เมื่อปราศจากชีวิต เดธก็สูญเสียจุดมุ่งหมายและเหตุผลในการดำรงอยู่

ท้ายที่สุด ธานอสกลายเป็นผู้ทรงพลังที่สุด แต่เขาก็ไม่สามารถได้สิ่งที่อยู่ในใจเพียงอย่างเดียวมาครอบครองได้

แต่มันควรจะเป็นโลกคู่ขนาน ไม่ใช่จักรวาลจริงๆ

"ดูเหมือนเจ้าจะรู้จักเขานะ" เธอพึมพำ

"ใช่ ธานอสของโลกนี้จะเป็นปัญหาใหญ่เช่นกัน"

"เจ้านั้นจะสามารถเอาชนะเขาได้เมื่อเจ้านั้นมีสายสัมพันธ์ที่สูงขึ้นกับ ข้า อย่าละเลยร่างกายหรือการศึกษาคลังข้อมูลว่างเปล่าในขณะที่ข้านั้นไม่อยู่"

"อย่าหายไปนานเกินไปนะ เดี๋ยวจะพลาดความสนุกไปเยอะ"

"ข้าจะกลับมา เร็วๆนี้ ดูแลตัวเองด้วยนะ ดันเต้"

แล้วเธอก็จากไปอย่างกะทันหัน

ดันเต้หยุดยืนอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว การกังวลเรื่องความปลอดภัยของเธอนั้นมันไร้ประโยชน์ มีเพียงสิ่งมีชีวิตระดับคอสมิคเท่านั้นที่สามารถท้าทายเธอได้ ส่วนการฆ่าเธอนั้น มีตัวตนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะทำได้ เขาควรใช้พลังงานที่มีไปกับการค้นหาภัยคุกคามที่อยู่รอบข้างมากกว่า

ก่อนอื่นเลย เขาจึงส่งข้อความไปหาซิลเวอร์เซเบิ้ล เพื่อจัดการเรื่องส่วนตัวของเธอให้เรียบร้อย

[ดันเต้ : พัสดุพร้อมแล้ว คุณต้องการรับเมื่อไหร่ ?

เซเบิ้ล : บ่าย 2 โมง ที่เดิม

ดันเต้ : เข้าใจแล้ว]

หลังจากทานอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว เขาก็นั่งขัดสมาธิบนพื้น "นัลล์ นายอยู่ไหม ?"

ข้อความที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นในความคิดของเขา

[สถานะของ คลังข้อมูลว่างเปล่า : ทำงานอยู่ ข้อมูลส่วนกลางทั้งหมดได้รับการรักษาความปลอดภัยอย่างเหมาะสมและเชื่อมต่อกับแกนหลักแล้ว]

เดธหรือนัลล์-การพูดคุยกับทั้งสองอย่างทำให้เขาดูเหมือนคนบ้า เพราะโลกไม่สามารถมองเห็นทั้ง 2 ได้เลย

[สถานะระบบประสาท : คงที่ ไม่พบความผิดปกติใดๆ]

"...ฉันรู้ว่าฉันมีสภาพจิตใจที่มั่นคง นัลล์ ฉันจะใช้พลังเหล่านั้นได้โดยไม่ต้องเชื่อมต่อได้เมื่อไหร่ ?"

[ผู้ดูแลระบบต้องบรรลุระดับความสอดคล้องกับตัวละคร 100% เพื่อใช้งาน ฟีเจอร์เน็คซัส ซึ่งจะทำให้คุณสามารถใช้ความสามารถอย่างหนึ่งของตัวละครนั้นได้นอกเหนือจากผ่านการเชื่อมโยงที่สั่นพ้องกัน]

"แค่อย่างเดียวเหรอ ?"

[จำนวนจะเพิ่มขึ้นเมื่อคุณเพิ่มค่าความเชื่อมโยงที่สั่นพ้องกันได้มากขึ้น]

"แล้วตอนนี้ฉันมีความคืบหน้ากับความตายไปถึงไหน แล้ว?"

[การเชื่อมโยงที่สั่นพ้อง (เดธ) : 1.9%]

เขาครางออกมา "มันคงใช้เวลานานมากแน่ๆ"

การทำความเข้าใจสิ่งมีชีวิตระดับคอสมิค โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งมีชีวิตอย่างเดธ ถือเป็นเรื่องยากอย่างยิ่ง การมีความสัมพันธ์โรแมนติกกับเธอจะช่วยลดความยากลำบากลงได้ เพราะจะทำให้เขาได้เห็นหลายแง่มุมของเธอ

"ฉันจะก้าวหน้าได้เร็วขึ้นได้ยังไง ?"

[ต้องมีคุณสมบัติครบ 2 ประการเพื่อให้เกิดการเชื่อมโยงที่สั่นพ้องกันได้อย่างสมบูรณ์ :]

[1. ทำความเข้าใจจิตวิทยาของเป้าหมายของคุณอย่างถ่องแท้

2. วิเคราะห์และทำความเข้าใจความสามารถของพวกเขาอย่างมีเหตุผล]

ข้อกำหนดข้อที่ 2. นั้นเป็นข้อใหม่ แต่ก็สมเหตุสมผล เนื่องจากความสามารถของเป้าหมายก็เป็นส่วนหนึ่งของข้อกำหนดเหล่านั้นด้วย

"ยิ่งซับซ้อนน้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งง่ายต่อการสร้าง การเชื่อมโยงที่สั่นพ้องกัน ให้สมบูรณ์มากขึ้นเท่านั้นใช่ไหม ?"

[ถูกต้อง]

ดันเต้กอดอกครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเชื่อมโยงกับเดธให้สำเร็จ 100% ในเร็วๆนี้ เขาต้องการเป้าหมายอื่น กัปตันอเมริกาเป็นเป้าหมายที่เชื่อมโยงได้ง่ายกว่า เพราะจิตใจของเขาสามารถสรุปได้ด้วยคำไม่กี่คำ : เสียสละ กล้าหาญ ซื่อสัตย์ และเป็นวีรบุรุษ

จากนั้นรอยยิ้มค่อยๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ทำไมเขาต้องพอใจกับพละกำลังเหนือมนุษย์ของกัปตันอเมริกา ในเมื่อเขาสามารถเชื่อมโยงกับคนที่แข็งแกร่งกว่าหลายล้านเท่าและมีจิตใจที่เข้าใจง่ายพอๆกันได้ ?

"นัลล์ ค้นหา Hyperion (ไฮเปอร์เรี่ยน) ในฐานข้อมูลของคุณ"

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________