บทที่ 27 ให้แพท ไรลีย์โกรธ

หลังจบเกมกับทีมสเปอร์ส หลินหยู่ได้รับเงินก้อนใหญ่อีก 36 หมื่นดอลลาร์สหรัฐ ทำให้มูลค่าของเขาทะลุหลักล้านดอลลาร์สหรัฐแล้ว

หลินหยู่ไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่า ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ก่อน ตัวเองยังต้องประหยัดแทบแดก แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเศรษฐีระดับล้านอย่างแท้จริงแล้ว

ถ้าย้อนเวลากลับไปสักสามสิบปี เงินสดในมือของหลินหยู่ตอนนี้มีพอจะซื้อทีม NBA สักทีมได้เลย

เมื่อกระเป๋าตังค์เริ่มหนาขึ้น หลายสิ่งที่เคยไม่กล้าคิดก็เริ่มถูกบรรจุในตารางงาน เช่น การซื้อรถสักคันที่ดูเข้าที เพราะในฐานะโค้ชหลักของทีม การที่ยังขี่จักรยานคันเก่าๆ อยู่ ดูไม่ค่อยเหมาะสมนัก

หลังเสร็จสิ้นการแถลงข่าวหลังเกม หลินหยู่รีบนำทีมบินไปแวนคูเวอร์ในคืนนั้น เพราะเกมถัดไปที่ต้องเจอกับทีมกริซลีส์เป็นเกมแบ็คทูแบ็ค

แบ็คทูแบ็คนับเป็นการทดสอบความแข็งแกร่งทางร่างกายของนักกีฬาอย่างมาก แต่ผู้เล่นหลักของทีมบูลเล็ตส์ล้วนเป็นทหารใหม่กำลังแข็งแกร่ง อีกทั้งทีมกริซลีส์ก็เป็นทีมที่อ่อนมาก ผลงานยังแย่กว่าทีมสเปอร์สที่ตั้งใจพ่ายอีก ดังนั้นหลินหยู่จึงไม่กังวลว่าจะแพ้เกมนี้

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลินหยู่พาทีมไปที่โรงแรม เตรียมกินอาหารเช้าแล้วพักผ่อน เพื่อเตรียมตัวสำหรับเกมคืนนี้

"โค้ช คุณขึ้นข่าวแล้วนะ"

"หืม? คุณเคยทำให้นักกีฬาทีมฮีทโกรธเหรอ? ทำไมพวกเขาถึงด่าคุณล่ะ?"

พี่ขายาวกินอาหารเช้าเสร็จแล้วชูหนังสือพิมพ์ขึ้นมาร้องเสียงดัง

เสียงเอะอะของเขาทำให้หลินหยู่และทุกคนขมวดคิ้ว บิ๊กเบนถึงกับแย่งหนังสือพิมพ์มาอ่านอย่างละเอียด

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง บิ๊กเบนก็ฉีกหนังสือพิมพ์เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วโยนลงถังขยะข้างๆ

"ใครๆ ก็บอกว่าคุณเหมือนอังเซลด์ จริงเลยไม่ผิด คนอื่นยังไม่ทันได้อ่านเลย..." ไรเดลพึมพำ

"ไอ้สตริคแลนด์บ้านั่น! ถ้าเจอมันในสนาม ฉันจะบีบคอมันเอง!"

บิ๊กเบนโกรธจนดูน่ากลัว กล้ามต้นแขนของเขาพองขึ้นอีกรอบ ดูไม่ต่างจากกอริลล่าหลังเงินที่กำลังโกรธจัด ทำเอาไรเดลตกใจสุดขีด เขาไม่เข้าใจว่าตัวเองแค่พึมพำอะไรนิดหน่อย ไม่ได้พูดอะไรแรงเลย ทำไมบิ๊กเบนถึงอยากบีบคอเขา?

"เป็นมาร์ค สตริคแลนด์ ไม่ใช่นาย" พี่ขายาวรีบบอก

ไรเดลจึงนึกได้ว่าในทีมฮีทยังมีไอ้เด็กนั่นที่นามสกุลเหมือนตัวเอง คนภายนอกมักเข้าใจผิดว่าไอ้หมอนั่นเป็นญาติกับเขา แล้วมันก็ไม่เคยชี้แจงกับคนภายนอกเลย ทำให้ไรเดลรู้สึกหงุดหงิดมาก

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทิม มันด่าฉันว่าอะไร?" หลินหยู่ถามอย่างสงสัย

ตัวเองกับทีมฮีทไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อนเลย แม้แต่ตอนนี้ก็ยังไม่เคยเจอหน้ากัน นักกีฬาทีมฮีทไม่มีเหตุผลอะไรที่จะออกมาด่าตัวเอง

ที่สำคัญคือ มาร์ค สตริคแลนด์คนนี้ ฟังแล้วก็รู้ว่าเป็นคนตัวเล็กที่ขึ้นไม่ถึงเวที แม้แต่ทีมฮีทจะล้อเลียนตัวเอง ก็ไม่น่าจะต้องให้คนแบบนี้ออกมาพูด

"งั้นฉันจะพูดแล้วนะ บิ๊กเบน คุณระงับอารมณ์หน่อย คุณดูเหมือนจะฆ่าคนแบบนี้ ฉันจะกล้าพูดได้ยังไง?" พี่ขายาวถอยหลังไปหลายก้าว ไม่กล้าเข้าใกล้บิ๊กเบน

บิ๊กเบนพยักหน้า สูดลมหายใจลึกๆ พยายามทำให้ตัวเองสงบลง

แม้จะรู้จักกับหลินหยู่มาแค่ครึ่งเดือน แต่หลินหยู่มีความสำคัญในใจเขารองจากแม่ของเขาเท่านั้น

เห็นคนมาดูหมิ่นหลินหยู่ บิ๊กเบนแทบอยากฆ่าคน

"สตริคแลนด์คนนี้..."

"เอาละ โรเบิร์ต อย่าจ้องฉันสิ ฉันจะเรียกเขาว่ามาร์คแล้วกัน"

"เขาด่าโค้ชว่าเป็นตัวตลกที่หาเรื่องเรียกร้องความสนใจ ชนะแค่ไม่กี่เกมด้วยโชค แล้วยังกล้าประกาศว่าจะเอาชนะทีมฮีทของพวกเขา ให้ทีมบูลส์ได้พบกับพวกเขาในรอบชิงชนะเลิศฝั่งตะวันออก"

"อ้อ เขายังบอกให้คุณรีบกลับเมืองก็อตแธมด้วย แบทแมนบอกว่าจะไม่ตีคุณอีกแล้ว"

พี่ขายาวเล่าอย่างมีสีสัน

"พรื้ด..." เวบเบอร์กลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมา

หลินหยู่ก็อยากหัวเราะ แต่หัวเราะไม่ออก นี่มันด่าตัวเองนะ!

เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็พูดไม่ออกว่าผิดปกติตรงไหน

"โค้ช คุณเคยทำให้แพท ไรลีย์โกรธหรือเปล่า?" ไรเดลขมวดคิ้วถาม

หลินหยู่ส่ายหน้า "เป็นไปได้ยังไง ฉันยังไม่เคยเจอเขาเลย นายหมายความว่าแพท ไรลีย์สั่งให้มาร์คทำแบบนี้เหรอ?"

ฮาร์วีย์พูดข้างๆ ว่า "คงเป็นแบบนั้นแหละ มาร์คคนนี้แทบไม่มีเวลาลงสนามเลย จะมีสิทธิ์อะไรไปเข้าร่วมแถลงข่าวหลังเกม ที่เขาปรากฏตัวที่นั่นได้ ต้องเป็นความตั้งใจของไรลีย์แน่ๆ"

"คิดดูก็ไม่แปลก ไรลีย์ทำเรื่องแบบนี้มาทั้งชีวิต เขาอยากรักษาภาพลักษณ์สุภาพบุรุษอย่างในหนังพ่อทูนหัว เพราะงั้นพวกเรื่องที่ขึ้นไม่ถึงเวทีพวกนี้เลยให้ลูกน้องทำหมด"

ไรเดลกับฮาร์วีย์ล้วนเป็นนักเก่าที่อยู่ในลีกมาเกือบสิบปีแล้ว จึงเข้าใจไรลีย์เป็นอย่างดี

หลินหยู่นึกถึงหน้าตาของไรลีย์ ดูเหมือนจะจริง เขาอาจเป็นคนที่ดูเหมือนพ่อทูนหัวมากที่สุดในเอ็นบีเอจริงๆ

ไม่แปลกที่อังเซลด์ไม่ชอบไรลีย์ เขาคงอิจฉาที่ไรลีย์ดูเป็นพ่อทูนหัวมากกว่าตัวเอง! คิดถึงตรงนี้ หลินหยู่ก็อดหัวเราะไม่ได้

"โค้ช คุณยังหัวเราะออกอีกเหรอ? โดนไรลีย์จับตามองไม่ใช่เรื่องดีนะ" เวบเบอร์ส่ายหน้าถอนหายใจ

หลินหยู่โบกมือ "กลัวอะไร? เขาหาคนมาด่าฉันได้ ฉันหาคนไปด่าเขาบ้างไม่ได้เหรอ?"

"เรย์ เพื่อนฉัน นายช่วยฉันจัดการเรื่องนี้ได้ไหม?"

"สำคัญคือฉันไม่ได้ทำอะไรให้เขาโกรธจริงๆ แต่เขาดันกัดฉันแบบนี้ ฉันก็ต้องมีปฏิกิริยาบ้างสิ"

เรย์ แจ็คสันได้ยินว่าหลินหยู่ให้ความสำคัญกับตนขนาดนี้ ถึงกับมอบงานที่จะทำให้เขามีชื่อเสียงให้ เขาจึงรีบพยักหน้ารับทันที

"โค้ช คุณวางใจ ถ้าผมไม่ขุดเรื่องดำๆ ทั้งชีวิตของไรลีย์ออกมาให้หมด ถือว่าปากผมนี่เกิดมาเสียเปล่า"

ที่หลินหยู่เลือกเรย์ แจ็คสัน ไม่มีเหตุผลอื่น เขาแค่คิดว่า ในเมื่อไรลีย์ใช้นักกีฬาชายขอบมาดูหมิ่นตน หลินหยู่ก็ต้องตอบโต้ ใช้คนที่อยู่ชายขอบยิ่งกว่าอย่างเรย์ แจ็คสันมาด่ากลับ

จนถึงตอนนี้ หลินหยู่ยังไม่รู้ตัวว่าเขาทำให้ไรลีย์โกรธจริงๆ แต่ไม่ใช่เจตนาของหลินหยู่ แต่เป็นเพราะโดนอังเซลด์หลอกใช้

เมื่อวานตอนเทรดกับมาฟเวอริกส์ อังเซลด์อาจจะกังวลว่ามาร์ชเบิร์นจะพังไปเลย จึงพยายามย้ำกับเนลสันเฒ่าว่านี่เป็นคำขอเทรดของหลินหยู่ ถึงขั้นแต่งเรื่องว่าถ้าไม่เทรด หลินหยู่จะลาออก

แล้วเนลสันเฒ่าก็โทรไปหาไรลีย์ เพราะทีมมาฟเวอริกส์กับทีมฮีทกำลังอยู่ระหว่างเจรจากัน ในเมื่อขายนักกีฬาไปแล้ว ก็ต้องแจ้งให้ทีมฮีทรู้บ้าง

ไรลีย์ถามว่าทำไมถึงยกเลิกการเทรด เนลสันเฒ่าก็ตรงไปตรงมา บอกว่าหลินหยู่ให้ข้อเสนอมากเกินไป

นี่ทำเอาไรลีย์โกรธจนแทบระเบิด พวกทีมบูลเล็ตส์นี่ไม่ใช่คนเหรอ?

ฉันไรลีย์จัดการอังเซลด์ไม่ได้ แต่จะจัดการไม่ได้กับแกที่หนวดยังไม่ทันขึ้นอย่างหลินหยู่เนี่ยนะ? คืนนั้นในงานแถลงข่าวหลังเกม เขาจึงพามาร์ค สตริคแลนด์ตัวเล็กไปด้วย แล้วด่าหลินหยู่สาดเสียเทเสีย

ถ้าหลินหยู่รู้ความจริงเรื่องนี้ คงได้แต่ถอนหายใจว่า คนอยู่บ้านเฉยๆ เคราะห์ก็ยังหล่นทับ

ฝั่งไรลีย์ระบายความโกรธออกมาอย่างสะใจ เขาคิดว่าเรื่องนี้คงจบลงแล้ว หลินหยู่ทำลายการเทรดของเขา เขาก็แค่ดูหมิ่นหลินหยู่หน่อย หลินหยู่ก็ควรจะดีใจที่จบแค่นี้

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า คนบ้าอย่างหลินหยู่ได้เตรียมคนไว้แล้ว และจะใช้การแถลงข่าวหลังเกมคืนนี้ด่าไรลีย์กลับจนหมาไม่แดก

...

ทุกคนแยกย้ายกลับห้องพักในโรงแรมเพื่อพักผ่อน

กระทั่งถึงเวลาเกมในตอนกลางคืน นักกีฬาทีมกริซลีส์ก็โดนหนักเข้าให้

บิ๊กเบนก็อยากช่วยหลินหยู่เอาคืน เขาอยากแทนที่เรย์ แจ็คสันในการ "ออกรบ" แต่น่าเสียดายที่เขาก็รู้ว่าตัวเองพูดไม่เก่ง ทำงานละเอียดแบบนี้ไม่ได้

ความโกรธที่สะสมไว้ไม่มีที่ระบาย จึงเทลงไปในแดนต่ำของทีมกริซลีส์ทั้งหมด

เซ็นเตอร์ตัวจริงของทีมกริซลีส์ "ชาวบ้านนอกตัวใหญ่" ไบรอันท์ รีฟส์ แทบจะทนไม่ไหวกับความบ้าคลั่งของบิ๊กเบน

รีฟส์มีสถิติในฤดูกาลนี้ที่ 16 แต้ม 8 รีบาวด์ต่อเกม ดูเหมือนจะใกล้เคียงกับเมอร์เรซาน แต่ความสามารถจริงๆ ของเขาสู้เมอร์เรซานไม่ได้เลย ที่ได้โอกาสมาขัดสถิติก็เพราะอยู่ในทีมที่แย่มากๆ แบบกริซลีส์เท่านั้น

ถ้าอยู่ในทีมยักษ์ใหญ่ เขาอาจจะไม่ได้เป็นตัวจริงด้วยซ้ำ

คืนนี้ชาวบ้านนอกตัวใหญ่โดนบิ๊กเบนตีกลับไปสู่ต้นกำเนิด ฝั่งรุกโดนบิ๊กเบนบล็อกสี่ครั้ง ฝั่งรับถึงกับปล่อยให้บิ๊กเบนทำ 16 แต้ม รีบาวด์ยิ่งถูกถล่มหนัก เมื่อเกมจบลง บิ๊กเบนทำได้ 16 แต้ม 23 รีบาวด์ 6 บล็อก ส่วนชาวบ้านนอกตัวใหญ่ได้แค่ 8 แต้ม 5 รีบาวด์

นักกีฬาคนเดียวในทีมกริซลีส์ที่มีค่าตัวสูงก็คือราฮีมจากรุ่นทองปี 96 ที่ถูกเลือกอันดับสาม เขาถูกมองว่าเป็นเวบเบอร์คนที่สอง มีความสูงและช่วงแขนเท่ากับเวบเบอร์ สามารถทะลวงเข้าไป ยิง แย่งรีบาวด์ และส่งบอลได้ สามารถเล่นตำแหน่งสามและสี่ได้

ช่วงที่ฟอร์มดีที่สุด เขาก็ทำได้ราว 22 แต้ม 10 รีบาวด์ 3 แอสซิสต์ต่อเกม นับเป็นฟอร์เวิร์ดชั้นหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่คืนนี้เขาต้องเจอกับการแทรปบอลจากเวบเบอร์และฮาร์วีย์ แม้จะทำไป 15 แต้ม แต่ประสิทธิภาพในการรุกต่ำมาก ถือว่าโดนต้อนเหมือนกัน

ในฝั่งตะวันออกมีทีมเซลติกส์ และฝั่งตะวันตกมีทีมสเปอร์ส ที่แกล้งทำเป็นแพ้ แต่มีเพียงทีมกริซลีส์ที่แพ้จริงๆ

เมื่อควอเตอร์ที่สี่เริ่มขึ้น หลินหยู่เห็นว่าความต่างของคะแนนมีถึงสามสิบแต้ม จึงส่งห้าพยัคฆ์แห่งมิชิแกนลงสนามอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้กำหนดให้เวบเบอร์เป็นเป้าหมายการรวมร่าง แต่กำหนดให้เป็นเรย์ แจ็คสัน

ก่อนลงสนาม หลินหยู่ยังสั่งกำชับเรย์ แจ็คสันเป็นพิเศษ ให้เขายิงได้เต็มที่ เพราะเกมนี้แพ้ไม่ลงอยู่แล้ว

ในฐานะพอยต์การ์ด เรย์ถือบอลเยอะ ในเมื่อโค้ชหลักสั่งมาแล้ว เขาก็ไม่เกรงใจ ทั้งควอเตอร์ที่สี่ยิงไปถึง 16 ครั้ง จำนวนครั้งที่สี่พยัคฆ์ที่เหลือยิงรวมกันยังไม่ถึงครึ่งของเขา

พอยต์การ์ดหลักของทีมกริซลีส์คือเกรก แอนโธนี ที่ทีมกริซลีส์เลือกมาจากทีมนิวยอร์ก นิกส์ในดราฟท์ขยายทีมปี 95 จินตนาการได้เลยว่าเขามีฝีมือแค่ไหน ดังนั้นแม้เรย์ แจ็คสันหลังรวมร่างจะไม่ได้แข็งแกร่งมาก แต่การยิง 16 ครั้งก็ช่วยให้เขาทำไป 18 แต้มในควอเตอร์เดียว

เรย์ แจ็คสันเมื่อหนึ่งเดือนก่อนคงฝันไม่ถึงว่า เขาจะทำ 18 แต้มในหนึ่งควอเตอร์บนสนาม NBA ได้

"ติ๊ง ความชอบของเรย์ แจ็คสันเพิ่มขึ้น ระดับความชอบปัจจุบันคือ 100 คะแนนเต็ม"

"เจ้าของร่างสามารถเข้าถึงนักกีฬาคนหนึ่งได้อย่างสมบูรณ์ รางวัลค่าความมีเสน่ห์ 1 แต้ม ค่าความมีเสน่ห์ปัจจุบัน 8 แต้ม"

เห็นค่าความมีเสน่ห์เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งแต้ม หลินหยู่จินตนาการไปไกล หากตนสามารถเข้าถึงนักกีฬาคนแล้วคนเล่าอย่างต่อเนื่อง ในอนาคตค่าความมีเสน่ห์อาจมีหลายร้อยหรือหลายพัน เดินไปฮอลลีวู้ดสักรอบ คงจะได้ดวงใจของนักแสดงหญิงฮอลลีวู้ดทั้งหมด ต้องเป็นหลินหยู่เท่านั้น

"อืม ดูเหมือนต้องพยายามเข้าถึงนักกีฬาให้มากขึ้น ไม่ใช่ว่ามีเจตนาไม่ดีกับนักแสดงหญิงฮอลลีวู้ด แค่ชอบการเข้าถึงนักกีฬาเท่านั้นเอง" หลินหยู่คิดอย่างจริงจัง

(จบบท)