ตอนที่ 38 จ้าวซื่อผู้โกรธเกรี้ยว

ตอนที่ 38 จ้าวซื่อผู้โกรธเกรี้ยว

ดวงตาสามเหลี่ยมคู่หนึ่งของจ้าวซื่อเบิกกว้างจนกลมโต ใบหน้าสีดำที่ทาแป้งไว้นั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับตับหมู

"หกสิบตำลึง?! เจ้าทาสตระกูลสวีคิดว่าร้านหนังสือนี้เป็นของเจ้าหรืออย่างไร?!"

เขาใช้นิ้วมือหนึ่งนิ้วชี้ไปที่เย่เฟิงด้วยอาการสั่นเทาเหมือนคนจับไข้ แล้วจึงชี้ไปทางพวกของเย่หมิงทั้งสามคน ในสมองของเขาไม่ได้มีเพียงความโกรธแค้นเท่านั้น แต่ยังมีความหวาดกลัวอยู่อีกด้วย

ร้านค้าแห่งนี้เขาเป็นผู้จัดการ หากขาดทุนเงินมากมายถึงเพียงนี้ เขาต้องถูกลงทัณฑ์เป็นแน่

ยามนี้เขาไม่มีเวลามาคิดแล้วว่าคุณชายผู้นี้จะเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม ความคิดเรื่องอุบายต่างๆ นานาได้เกิดขึ้นมาแล้ว

หรือว่าคุณชายกำมะลอทั้งสามคนนี้ จะเป็นผู้ที่เย่เฟิงเชิญมาแสดงงิ้วร่วมมือกันเพื่อหลอกลวงเอาเงิน?

เขาแผดเสียงแหลมเล็กกล่าวออกมาว่า

"คิดจะขายหกสิบตำลึง? ข้าไม่ยอม! ตราบใดที่มีข้าอยู่ พวกเจ้าก็ฝันไปเถิด!"

เย่เฟิงหรี่ตาลงพลางมองไปที่จ้าวซื่อ

"ผู้จัดการจ้าว ร้านหนังสือแห่งนี้ย่อมไม่ใช่ของข้า แต่ก็ไม่ใช่ของท่านเช่นกัน ทว่าเป็นของตระกูลสวี

ในเมื่อท่านและข้าต่างก็ทำงานให้ตระกูลสวี ย่อมต้องถือผลประโยชน์ของนายท่านเป็นสำคัญ ต้นฉบับหนังสือนี้มีค่าพันตำลึงทอง! อีกทั้งอำนาจที่นายท่านมอบให้ข้านั้น ก็คือหกสิบตำลึง!"

จ้าวซื่อเห็นเย่เฟิงผู้นี้จะยังกล้าโอหังถึงเพียงนี้ กำลังจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินคุณชายอ้วนน้อยตระกูลสวีที่อยู่ด้านข้างกล่าวด้วยความหงุดหงิดใจเล็กน้อยว่า

"เหตุใดจึงให้สิทธิ์เพียงหกสิบตำลึง? ก็ได้ หกสิบตำลึงก็หกสิบตำลึง ทว่าส่วนแบ่งต้องเปลี่ยน พวกเราเจ็ด ร้านหนังสือสาม!"

จ้าวซื่อแทบจะสำลักน้ำลายของตนเองตาย

"อะไรนะ?! หกสิบตำลึงพวกเจ้ายังไม่พอใจ ยังจะเอาส่วนแบ่งอีกหรือ?!"

ทว่าจ้าวซื่อที่กระโดดโลดเต้นอยู่นั้น ยามนี้กลับไม่มีผู้ใดสนใจเลย

เย่เฟิงขมวดคิ้ว แล้วมองไปที่ต้นฉบับหนังสืออีกครั้ง ก่อนจะตบมือลง

"ห้าสิบห้า! นี่คืออำนาจสูงสุดที่ข้าสามารถมีได้! ถึงแม้จะถูกนายท่านเอาความ ข้าก็ยอมรับ!"

คุณชายน้อยตระกูลสวีกล่าวขึ้นว่า

"พวกเราหารือกันเสียหน่อย"

จากนั้นก็ลากเย่หมิงร่วมกับคุณชายน้อยข่งเดินไปด้านข้าง

คุณชายน้อยข่งมองไปที่เย่หมิง แล้วกล่าวเสียงเบาว่า

"พี่หมิง ราคานี้ก็นับว่าใช้ได้แล้ว เจ้าเห็นเป็นอย่างไร?"

คุณชายน้อยตระกูลสวีก็กล่าวเช่นกันว่า "ถูกแล้ว ผู้แต่งหนังสือที่มีชื่อเสียงบางคนอาจจะไม่ได้ส่วนแบ่งสูงถึงเพียงนี้ ทว่าหนังสือของพวกเราย่อมดีกว่าพวกเขาเพียงแต่ยามนี้ชื่อเสียงของพวกเรายังไม่ปรากฏ"

ในใจของคุณชายน้อยตระกูลสวีนั้น หนังสือที่พวกเขาเขียนเล่มนี้ย่อมดีกว่าผู้แต่งที่ไร้ฝีมือแต่มีชื่อเสียงเหล่านั้นมากมายหลายเท่านัก ทว่าชื่อเสียงก็เป็นปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อราคาขายของหนังสือจริงๆ

"ไม่เช่นนั้น พวกเราลองไปสอบถามที่ร้านอื่นดูดีหรือไม่?"

ใบหน้าของเย่หมิงเผยรอยยิ้มเอียงอาย

"ราคาที่คุณชายทั้งสองต่างเห็นพ้อง ย่อมเป็นราคาที่ดีข้ารับรอง อีกทั้งนี่ก็เกินความคาดหมายของผู้น้อยไปไกลมากแล้ว"

ล้อเล่นน่ะสิ นี่เป็นความชอบที่เขาตั้งใจนำมามอบให้เย่เฟิงผู้เป็นพี่ใหญ่

เมื่อเช้าเขาก็ตงใจชักนำให้มาที่ร้านม่อเซียงไจแห่งนี้ ยามนี้จะให้ไป? เป็นไปไม่ได้!

คุณชายน้อยตระกูลสวีเมื่อได้ยินว่าเย่หมิงตกลง ในใจก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ราคานี้หากเทียบกับร้านหนังสือหลายแห่งของตระกูลสวีแล้ว น่าจะถือว่าสูงสุดแล้ว หากไปร้านหนังสืออื่นแล้วได้ราคาที่สูงกว่าจะทำอย่างไร?

หนังสือที่มีชื่อของเขาเล่มนี้ อีกทั้งยังเห็นเด่นชัดว่าจะทำเงินได้ ย่อมต้องการให้ตระกูลของตนเองได้ไปอยู่แล้ว

คุณชายน้อยตระกูลสวีลอบเสียใจ เหตุใดเมื่อเช้าตรู่วันนี้ตนเองจึงเป็นเช่นนี้? เหตุใดตนเองต้องเสนอความคิดเรื่องการไม่เปิดเผยฐานะเพื่อมาขายสิทธิ์เล่มนี้ด้วย

หากบอกกล่าวกับมารดาโดยตรง เงินหนึ่งร้อยตำลึงก็ย่อมจ่ายได้

ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังกระซิบกระซาบหารือกันเสียงเบา จ้าวซื่อก็พุ่งตัวออกมาจากโต๊ะเสมียนในที่สุด

เขาเอื้อมมือหมายจะไปดึงตัวเย่เฟิง ทว่ามืออันเรียวเล็กนั้นเมื่อวางบนท่อนแขนอันกำยำของเย่เฟิง กลับดูอ่อนแอจนไม่อาจต้านทานลมได้เลย

ดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างได้ จึงหดมือกลับมาอย่างขลาดเขลา แล้วขู่สำทับเสียงต่ำด้วยท่าทางดุดันว่า

"เย่เฟิงหากอยากตายก็อย่าลากข้าไปด้วย!"

เย่เฟิงยังคงลูบคลำต้นฉบับหนังสือด้วยความรักใคร่จนไม่อาจวางมือได้ เขาอยากจะเจรจาให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว เพื่อจะได้นำหนังสือมาเปิดอ่านอย่างละเอียดอีกครั้ง เมื่อครู่อ่านเร็วเกินไป จึงคล้ายกับการกลืนข้าวสารทั้งเปลือกอยู่บ้าง

เขามองไปที่จ้าวซื่อด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"โอ้? เช่นนั้นหมายความว่าผู้จัดการจ้าวไม่คิดจะยอมรับต้นฉบับหนังสือนี้หรือ?"

จ้าวซื่อเมื่อเห็นท่าทางอันสงบนิ่งของเขาก็โกรธจนฟันแทบเคี้ยวแหลก อยากจะลงมือ ทว่าขาของตนเองยังไม่หนาเท่าแขนของผู้อื่น จึงทำได้เพียงสาดวาจาข่มขู่ด้วยความขลาดกลัวว่า

"เหลวไหล หากเจ้าจะซื้อจริง ต้องเขียนระบุในสัญญาให้ชัดเจนว่าเป็นสิ่งที่เจ้ากระทำเพียงผู้เดียว ไม่เช่นนั้น ข้าจะไปฟ้องนายท่านยามนี้เลย"

"ฟ้องข้า?"

"ถูกแล้ว!" จ้าวซื่อกลอกตาไปมา "ฟ้องว่าเจ้าร่วมมือกับคนหลอกลวงตัวน้อยที่ไปหามาจากที่ใดก็ไม่รู้ ทำต้นฉบับหนังสือที่เหลวไหลไร้สาระเล่มหนึ่งขึ้นมา เพื่อฉ้อโกงเงินของนายท่าน!"

เย่เฟิงยกต้นฉบับหนังสือในมือขึ้น "ดังนั้นท่านแน่ใจนะว่าจะไม่ชายตามองต้นฉบับหนังสือนี้สักหน่อย แล้วด่วนสรุปเอาเองว่านี่คือคนหลอกลวง?"

บนใบหน้าของจ้าวซื่อเต็มไปด้วยความดูแคลน สายตาที่มองต้นฉบับหนังสือเล่มนั้นราวกับมองเศษขยะชิ้นหนึ่ง

"เสื่อมเสียความสง่างามของปัญญาชน หากข้าต้องอ่านสิ่งของเช่นนี้ ย่อมต้องละอายต่อคำสั่งสอนของท่านขงจื่อเป็นแน่!"

เย่เฟิงแสร้งทำเป็นทำท่าทางเช่นนั้นเพื่อยั่วยุให้อีกฝ่ายไม่มองเลย ลาภยศอันยิ่งใหญ่นี้ เดิมทีเขาก็ไม่ยินยอมให้จ้าวซื่อผู้ไร้ประโยชน์ผู้นี้มีส่วนร่วมอยู่แล้ว

อย่างไรเสียจ้าวซื่อก็เป็นผู้จัดการของร้านม่อเซียงไจ ถึงแม้หนังสือเล่มนี้เย่เฟิงจะเป็นผู้รับไว้ เขาก็ย่อมได้รับเกียรติไปด้วย

ยามนี้ดีนัก จ้าวซื่อผู้นี้ได้ผลักไสลาภยศนี้ออกไปอย่างรุนแรง แม้แต่จะแตะต้องก็ไม่ยินยอมเลย

"ดี!" เย่เฟิงสะกดกลั้นความยินดีปรีดาในใจ ใบหน้ามีเพียงความเรียบเฉย ทั้งยังแสร้งทำเป็นแง่งอน "หนังสือเล่มนี้จะนับเข้าตัวข้าทั้งหมด ประเดี๋ยวในสัญญาข้าจะเขียนให้ชัดเจน ไม่เกี่ยวข้องกับเงินทองของท่านจ้าวซื่อแม้แต่หนึ่งอีแปะ!"

ยามนี้เด็กทั้งสามคนก็เจรจากันเสร็จสิ้นแล้ว ผู้แทนย่อมเป็นคุณชายน้อยตระกูลสวีเช่นเดิม

"นี่ เจ้าคนตัวใหญ่....."

เย่เฟิงรีบหันหน้ามา บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม

"คุณชาย ผู้น้อยชื่อเย่เฟิงขรับ"

คุณชายน้อยตระกูลสวีชะงักไปเล็กน้อย "เจ้าก็แซ่เย่หรือ?"

ตระกูลสวีมีบ่าวไพร่มากมาย อีกทั้งยังมีชาวบ้านทั่วไปที่รับมาทำงานไม่น้อย ดังนั้นเขาจึงจำได้ไม่หมด เมื่อได้ยินว่าแซ่เย่ จึงมองไปที่เย่หมิงโดยสัญชาตญาณ คิดว่ามีความเกี่ยวข้องกับเย่หมิงหรือไม่

ผลลัพธ์เมื่อเห็นท่าทางผอมบางผิวขาวสะอาดของเย่หมิง แล้วมองดูท่าทางสูงใหญ่ผิวผิวดำคล้ำของเย่เฟิง ก็ละทิ้งความคิดที่ว่าทั้งสองคนมีความเกี่ยวข้องกันไปอย่างรวดเร็ว

"อืม ไม่น่าเล่าเจ้าจึงพอมีสายตาอยู่บ้าง ไม่เหมือนคนบางคน" คุณชายน้อยตระกูลสวีกลอกตาใส่จ้าวซื่อผู้นั้น "มีดวงตาเสียเปล่า"

"ไม่พูดถึงคนอัปมงคลเหล่านั้นแล้ว สิทธิ์การตีพิมพ์ของหนังสือเล่มนี้ขายให้พวกเจ้าแล้ว เงินหกสิบตำลึงจ่ายครบในคราวเดียว ส่วนแบ่งที่เหลือแบ่งกันห้าห้า"

เย่เฟิงยินดียิ่งนัก ตอบรับอย่างใจถึง

"คุณชายทั้งหลายใจกว้างขวางยิ่งนัก โปรดวางใจ ผู้น้อยจะไปควบคุมดูแลการตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้ด้วยตนเองอย่างแน่นอน อีกทั้งจะวิ่งไปทุกช่องทาง!"

เขาพูดพลางเบียดจ้าวซื่อที่ขวางทางอยู่ด้านข้างให้ออกไปด้านนอก จากนั้นก็นำกระดาษออกมาจากโต๊ะเสมียนเริ่มเขียนสัญญา แล้วประทับตราของร้านหนังสือลงไป ทั้งยังประทับรอยนิ้วมือของตนเองลงไปด้วย

จ้าวซื่อผู้นั้นส่งเสียงกระแอมไออยู่ด้านข้าง เย่เฟิงเงยหน้าขึ้น

"โปรดวางใจ ข้าได้เขียนไว้แล้วว่าเรื่องการค้าต้นฉบับหนังสือเล่มนี้เกี่ยวข้องกับข้าเย่เฟิงเพียงผู้เดียว"

เด็กทั้งสามคนตรวจดูสัญญาเสร็จสิ้น ก็เห็นประโยคที่จ้าวซื่อต้องการเช่นกัน คุณชายน้อยเสิ่นเอ่ยเย้าแหย่คุณชายน้อยตระกูลสวีเสียงเบา

"มาตรฐานการเลือกผู้จัดการร้านของตระกูลเจ้าน่าน่าเป็นห่วงยิ่งนัก ยังดีที่ผู้ช่วยผู้จัดการผู้นี้ใช้ได้"

คุณชายน้อยตระกูลสวีกลอกตาใส่จ้าวซื่อ "หากไม่ใช่เพราะพวกเราตกลงกันว่าจะไม่เอ่ยถึงฐานะ นายน้อยจะให้เขาเก็บข้าวของออกไปเสียวันนี้เลย!"

ทว่าเย่หมิงกลับสบสายตากับเย่เฟิง จ้าวซื่อผู้นี้ไม่จำเป็นต้องให้ผู้อื่นมาลงทัณฑ์หรอก รอจนกระทั่งหนังสือเล่มนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ความเสียใจของเขาจะกัดกินตัวเขาเอง

เย่หมิงมีความคาดหวังอยากจะเห็นท่าทางของเขาในยามนั้นอยู่บ้างแล้ว

...