บทที่ 46 วิกฤตเศษน้ำมัน

บทที่ 46 วิกฤตเศษน้ำมัน

ลูกสาวคนที่ 4 กำลังช่วยงานอยู่ในครัว เธอทำงานกะกลางวันตามหัวหน้างาน และได้หยุดพักช่วงสุดสัปดาห์หนึ่งวันครึ่ง

หลี่เซียงฉินตักกากหมูที่เจียวเสร็จแล้วออกมาส่วนหนึ่ง โรยเกลือเล็กน้อย แล้วส่งให้ลูกสาวคนที่ 4

“เอาออกไปชิมข้างนอกสิ หอมกรอบเชียวล่ะ”

ลูกสาวคนที่ 4 หยิบกากหมูขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วยื่นไปที่ปากของแม่โดยตรง “แม่คะ แม่ชิมก่อนสิ”

“เด็กคนนี้นี่ กากหมูแค่นี้ยังจะมาเกี่ยงกันไปมาอีก เอาออกไปกินข้างนอกไป” แม้จะพูดแบบนั้น แต่หลี่เซียงฉินก็อ้าปากรับกินเข้าไป เพราะลูกสาวเป็นคนป้อนให้ถึงปาก เคี้ยวแล้วก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ

ลูกสาวคนที่ 4 หัวเราะคิกคัก แล้วหยิบอีกชิ้นเข้าปากตัวเอง ก่อนจะหมุนตัวเดินถือถ้วยออกไปที่ห้องนั่งเล่น

“น้องสาวคนที่ห้า น้องคนที่หก มากินกากหมูเร็ว”

น้องสาวคนที่ห้าเป็นคนแรกที่พุ่งออกมาจากห้อง เธอใช้มือคว้ากากหมูหลายชิ้นยัดเข้าปาก เคี้ยวไม่กี่ทีก็กลืนลงคอ แล้วคว้ามาอีกกำมือหนึ่งในมือพลางบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ

“หอมจริง... ก็พี่สี่เป็นแก้วตาดวงใจของแม่นี่นา ของดีอะไรก็ต้องยกให้พี่ก่อนตลอด”

ลูกสาวคนที่ 4 ชะงักไป เธอเหลือบมองกากหมูที่เหลืออยู่ในถ้วยเพียงสองชิ้นแล้วอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “พูดอะไรแบบนั้น ฉันกินไปแค่ชิ้นเดียวเองนะ น้องคนที่หกยังไม่ได้กินเลย ทำไมเธอถึงคว้าไปหมดล่ะ?”

“ใครจะไปสนว่าเธอจะกินไปเท่าไหร่? มีแค่นี้ ไม่พอให้ติดซอกฟันด้วยซ้ำ”

น้องสาวคนที่ห้ายัดกากหมูในมือเข้าปากไปจนหมดสิ้น เธอเหลือบมองกากหมูอีกสองชิ้นที่เหลือในถ้วย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอื้อมมือไปคว้าเพิ่ม

จนกระทั่งน้องคนที่หกถือหนังสือนิยายกำลังภายในเดินโอนเอนเข้ามา เมื่อเห็นกากหมูสองชิ้นที่เหลืออยู่ในถ้วย เขาก็เงยหน้ามองพี่สาวทั้งสองคน

“พวกพี่ไม่มีความเอ็นดูเด็กกันเลยเหรอ? ผมเป็นคนเล็กสุดของบ้านนะ ไม่ควรจะเหลือไว้ให้ผมเยอะหน่อยหรือไง?”

เมื่อถูกน้องชายต่อว่า พี่สาวคนที่ 4 ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย

ส่วนลูกสาวคนที่ห้ากลับทำท่าไม่ใส่ใจ เธอแค่นเสียงขึ้นจมูก

“นกที่ตื่นเช้าต่างหากที่มีหนอนกิน ใครใช้ให้เธอมาสายล่ะ อยากกินก็ให้แม่ตักให้ใหม่สิ ยังไงเธอก็เป็นลูกชายของบ้าน แม่ต้องเข้าข้างเธออยู่แล้ว”

หลี่เซียงฉินผูกผ้ากันเปื้อนเดินเข้ามา “อยู่ในครัวก็ได้ยินเสียงพวกแกโวยวายกัน มีให้กินแล้วยังปิดปากไม่สนิทอีกหรือไง?”

ลูกคนที่หกถือถ้วยยื่นไปตรงหน้าแม่ “แม่ครับ พี่สี่กับพี่ห้าเหลือไว้ให้ผมแค่สองชิ้นเอง ไม่พอติดซอกฟันเลย ผมไม่กินแล้ว”

“ไอ้คนขี้ฟ้อง ฉันก็กินไปไม่กี่ชิ้นเอง นายควรไปถามพี่สี่นะว่าทำไมถึงเหลือแค่นี้?” ลูกสาวคนที่ห้าพูดพลางเหลือบมองพี่สาวคนที่ 4 สายตานั้นสื่อความหมายได้ชัดเจน

“เนื้อมีแค่สองชั่ง จะให้มีกากหมูได้สักเท่าไหร่กัน ได้ชิมรสชาติก็ถือว่าดีแค่ไหนแล้ว”

หลี่เซียงฉินมองลูกสาวคนที่ห้า จ้องไปที่มือของเธอที่เปื้อนคราบน้ำมันจนเงาวับ

“ดูมือแกสิ น้ำมันเยิ้มจนสะท้อนแสงได้แล้ว ยังมีหน้ามาปัดความรับผิดชอบอีกเหรอ? ฉันตักใส่ถ้วยมาแค่ครึ่งถ้วยเล็ก ฉันชิมไปชิ้นหนึ่ง ลูกสาวคนที่ 4 ชิมไปชิ้นหนึ่ง แล้วก็ยกออกมาเรียกพวกแกนี่แหละ

ชัดเจนว่าตัวเองตะกละอยากกินเยอะๆ แล้วยังมีหน้าไปโทษคนอื่นว่าแอบกินคนเดียวได้ยังไง?”

“พี่สี่กินไปเท่าไหร่ ฉันก็ไม่ได้เห็นสักหน่อย” ลูกสาวคนที่ห้ามองมือตัวเองแล้วพึมพำอย่างไม่ยอมรับผิด

หลี่เซียงฉินคว้ามือเธอขึ้นมา แล้วยกมือลูกสาวคนที่ 4 ขึ้นมาเปรียบเทียบกัน

“ลืมตาดูให้ดีๆ มองมือตัวเองให้ชัด แล้วดูมือลูกสาวคนที่ 4 สิ นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ของเขาเปื้อนน้ำมันแค่นิดเดียว ใครกินเยอะใครกินน้อย ยังต้องมาเถียงกันอีกหรือไง?”

ลูกสาวคนที่ห้ามองมือทั้งสองข้างของพี่สาวคนที่ 4 เห็นว่าเปื้อนเพียงนิ้วชี้กับนิ้วโป้งนิดเดียวจริงๆ เมื่อหันกลับมามองฝ่ามือตัวเองที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันแถมยังมีเศษอาหารติดอยู่ ก็รู้สึกหน้าเจื่อนขึ้นมาทันที

“...ก็นานแล้วที่ไม่ได้กินเนื้อ เลยเผลอตัวไปหน่อยน่ะค่ะ”

“พอเห็นของอร่อยก็อยากจะกินเยอะๆ อยากจะครอบครอง ความเห็นแก่ตัวมันก็คือความเห็นแก่ตัว อย่ามาหาข้ออ้างกับแม่ ตอนนี้ในบ้านเหลือกันแค่สามคน ถ้ายังรู้จักคำว่าแบ่งปันและรักใคร่กลมเกลียวกันไม่ได้ ก็อย่าหาว่าแม่ใจร้ายก็แล้วกัน

พวกแกต้องนับว่าโชคดีที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แม่เลยยังโยนพวกแกออกไปไม่ได้ แต่กฎหมายก็ไม่ได้ระบุไว้ว่าแม่ไม่มีสิทธิ์ตีลูก ถ้าแม่เผลอมือหนักตีพวกแกจนเป็นอะไรไป ก็นั่นแหละถือว่าเป็นเวรเป็นกรรมของพวกแกเอง”

หลี่เซียงฉินทำหน้าเย็นชา พลางมองลูกสาวคนที่ห้าและลูกคนที่หก สองตัวแสบนี่ไม่มีใครน่าไว้ใจสักคน

อย่าเห็นว่าลูกคนที่หกตอนนี้ทำตัวเงียบๆเชียว ไม่แน่ว่าเผลอเมื่อไหร่คงได้ก่อเรื่องใหญ่ให้เธอปวดหัวอีก

ส่วนลูกสาวคนที่ห้าที่เห็นแก่ตัวเข้ากระดูกดำคนนี้ ถ้าอีกหนึ่งปีผ่านไปแล้วยังเปลี่ยนนิสัยไม่ได้ พอถึงวัยที่บรรลุนิติภาวะเมื่อไหร่ เธอจะจับแต่งงานออกไปให้พ้นหน้าพ้นตา จะได้ไม่ต้องคอยมาหงุดหงิดใจ

เห็นแม่เริ่มอาละวาดอีกครั้ง ลูกสาวคนที่ห้าและลูกคนที่หกก็หดคอลงทันที ราวกับลูกนกกระทาที่หวาดกลัว

ลูกสาวคนที่ 4 ยืนอยู่ข้างๆ มองดูแล้วก็นึกสงสาร จึงยื่นมือไปดึงแขนหลี่เซียงฉินไว้

“แม่คะ อย่าโกรธเลยค่ะ น้องสาวคนที่ห้ายังเด็กอยู่เลย ความอยากกินเป็นเรื่องปกติค่ะ ไว้โตขึ้นก็คงดีขึ้นเอง”

“ดีกับผีน่ะสิ คนที่เห็นแก่ตัวน่ะมันฝังอยู่ในกระดูก ถ้าตอนนี้ไม่ด่าไม่ตี โตไปก็มีแต่จะยิ่งทำตัวแย่ลงกว่าเดิม”

หลี่เซียงฉินสะบัดแขนออก แล้วมองลูกสาวคนที่ 4 ด้วยความรู้สึกขัดใจที่ลูกสาวไม่รู้จักรักดี

“แล้วก็แกอีกคน ไม่มีจุดยืน เจอเรื่องอะไรก็เอาแต่ประนีประนอมไปวันๆ คนอย่างแกสุดท้ายก็มีแต่จะโดนรังแกจากทั้งสองทาง”

ลูกสาวคนที่ 4 หน้าแดงก่ำ ก้มหน้าก้มตาบิดมือไปมา

“แม่คะ หนู... หนู...”

“หนูอะไรอีกล่ะ แกทำงานทำการแล้วนะ ต้องหัดทำตัวให้เข้มแข็งเข้าไว้ หน้าที่ของตัวเองก็รับผิดชอบไป ส่วนที่ไม่ใช่ของตัวเองก็อย่าไปแบกรับ

นิสัยอ่อนแอเป็นคนดีของแกเนี่ย ไม่ว่าจะในบ้านหรือนอกบ้าน ก็มีแต่จะเป็นฝ่ายโดนคนอื่นเหยียบจมดินเท่านั้นแหละ”

สัญชาตญาณมนุษย์นั้นมีความเห็นแก่ตัว ต่างฝ่ายต่างก็จ้องจะรังแกคนที่อ่อนแอกว่าโดยสัญชาตญาณ เพราะคนอ่อนแอหน่ะรังแกง่าย ต่อให้โดนเหยียบจนเละก็ยังไม่คิดจะตอบโต้

ต่อให้รู้ว่าแกไม่พอใจ อีกฝ่ายก็ไม่สนใจหรอก เพราะต้นทุนในการรังแกแกมันต่ำจนแทบไม่มีค่าอะไร แถมยังทำให้พวกมันรู้สึกสนุกด้วย แล้วทำไมพวกมันจะไม่ทำล่ะ?

ลูกสาวคนที่ 4 เงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง เมื่อเห็นสายตาที่โกรธจัดของแม่ เธอก็กัดริมฝีปาก แม่กำลังสอนวิธีใช้ชีวิตให้เธออยู่ เธอไม่ได้โกรธแม่เลยสักนิด

“แม่คะ หนูจะพยายามเปลี่ยนตัวเองค่ะ”

“เฮ้อ นิสัยเหมือนแป้งเปียกของแกเนี่ย กว่าจะเปลี่ยนได้ ไม่รู้ว่าโดนคนอื่นเหยียบจนแบนไปถึงไหนแล้ว” หลี่เซียงฉินค้อนให้วงหนึ่งอย่างจนใจ

ทั้งหมดนี้ก็เป็นความผิดของเธอเองที่ละเลยลูกสาวคนที่ 4 มากเกินไป จนทำให้ลูกมีนิสัยอ่อนแอแบบนี้

ถึงจะเปลี่ยนนิสัยยาก แต่ถ้าได้ด่าได้สั่งสอนบ่อยๆ ก็น่าจะพอช่วยได้บ้าง

ถ้าไม่ได้จริงๆ เธอก็จะถือไม้คลึงแป้งไปจัดการพวกมารผจญรอบตัวลูกสาวคนที่ 4 ให้หมด ให้พวกมันรู้ไว้ว่า ถึงลูกสาวเธอจะเป็นคนหัวอ่อน แต่ก็มีแม่ที่ร้ายกาจและไม่ยอมคนคอยหนุนหลังอยู่ อย่างน้อยก็น่าจะข่มขวัญพวกมันได้บ้าง

ลูกสาวคนที่ห้ายืนอยู่ข้างๆ ทำปากยื่นพลางเก็บงำสายตาเอาไว้ เธอพูดไม่ผิดจริงๆ ว่าแม่ลำเอียงเข้าข้างพี่สี่

ด่าคนอื่นเหมือนกันแท้ๆ แต่กับเธอแม่กลับทำหน้ารังเกียจ แต่พอเป็นลูกสาวคนที่ 4 กลับทั้งสงสารทั้งหนักใจ เห็นแล้วมันน่าหงุดหงิดชะมัด

ท่าทีที่เปลี่ยนไปของลูกสาวคนที่ห้านั้น หลี่เซียงฉินสังเกตเห็นทุกอย่าง เธอจึงปรายตามองลูกสาวคนที่ห้าด้วยสายตาเย็นชา

“มองค้อนไม่พอใจงั้นรึ? ลูกสาวคนที่ 4 เขานึกถึงพวกแกสองคนที่เป็นน้องชายกับน้องสาวเสมอ มีของกินอร่อยๆ ก็อยากแบ่งให้กิน งานซักผ้าทำกับข้าวก็แย่งกันทำ แต่ลองหันมาดูพวกแกสองคนสิ ในใจเคยมีพี่สาวอย่างเขาบ้างไหม?”

เมื่อถูกจี้ถามต่อหน้า ทั้งสองคนก็ได้แต่เม้มปากแน่น ไม่รู้จะตอบอย่างไร

หลี่เซียงฉินตบแขนลูกสาวคนที่ 4 เบาๆ เพื่อให้ลูกมองเห็นความเป็นจริง

“เห็นแล้วใช่ไหมล่ะ ขนาดคนในครอบครัวยังเป็นแบบนี้ นับประสาอะไรกับเพื่อนร่วมงานข้างนอก? ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวหรือเพื่อนฝูง ความสัมพันธ์ระหว่างคนเรามันต้องอาศัยการตอบแทนซึ่งกันและกัน

คนที่ทุ่มเทให้ฝ่ายเดียวโดยไม่หวังผลตอบแทนนั่นมันพระพุทธเจ้าแล้ว

ในฐานะคนธรรมดา ถ้าทุ่มเทไปแล้วไม่ได้รับอะไรตอบแทนเลย นานวันเข้าแกยังจะเต็มใจเป็นไอ้หน้าโง่ให้เขาหลอกใช้ไปตลอดหรือ?

ต่อให้ฉันเป็นแม่ของพวกแก แต่ถ้าต้องเลี้ยงดูพวกลูกเนรคุณที่ทั้งเห็นแก่กิน ขี้เกียจ และเจ้าเล่ห์เพทุบาย ฉันก็คงคว้าไม้ไล่ตะเพิดพวกแกออกไปให้ไปตายเอาดาบหน้าเอง”

(จบตอน)