บทที่ 6: คนที่หลงทางน่ะ...มันอ่อนแอเกินไป

บทที่ 6: คนที่หลงทางน่ะ...มันอ่อนแอเกินไป

คุซันเหลือบไปเห็นคาคาชิเดินมา จึงก้าวเท้าเข้าไปขวางหน้าเอาไว้ทันที

"เฮ้ คาคาชิ นายกลับมาแล้วเหรอ ได้ยินว่าช่วงนี้ไฟแรงน่าดูเลยนี่"

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้ว่าเป็นคุซัน เขาเลือกที่จะไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ และพยายามเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อเดินทางต่อ

คาคาชิยังคงแต่งตัวเหมือนในความทรงจำไม่มีผิดเพี้ยน มีมีดสั้นพกอยู่ที่กลางหลัง เสียดายก็ตรงที่เขายังไม่มีเนตรวงแหวนเหมือนในอนิเมะตอนโต ความเท่เลยดูลดลงไปหน่อย

คุซันขยับตามไปด้านข้างเพื่อขวางทางอีกรอบ

"นายต้องการอะไร?"

คาคาชิยอมเปิดปากพูดในที่สุด เขาขมวดคิ้วและจ้องมองกลับมาด้วยสายตาเย็นชาไม่เป็นมิตร

ในตอนนี้ คาคาชิมองเพื่อนร่วมรุ่นทุกคนด้วยสายตาแบบเดียวกันหมด ไม่ว่าจะเป็นริน โอบิโตะ ไก หรืออาสึมะ สำหรับเขาแล้ว คนพวกนี้ก็เป็นแค่เด็กดื้อไม่รู้จักโตที่ไม่เข้าใจความโหดร้ายของโลกนินจา และเอาแต่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายภายใต้การปกป้องของผู้ใหญ่เท่านั้น

"ไปหาที่กว้างๆ แล้วมาสู้กันสักตั้งสิ ไอ้เจ้าอัจฉริยะ"

"ฉันไม่มีเวลาว่างมาสู้กับนาย หลบไปซะ ฉันจะกลับบ้าน"

แน่นอนว่าคาคาชิไม่ได้อยากเสวนากับคุซันเลยสักนิด ถึงจะไม่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาก แต่เขาก็รู้ว่าคุซันเอาแต่ฝึกกระบวนท่าเหมือนกับไก มากไปกว่านั้น พ่อของเขาก็เคยเอ่ยปากชมคุซันอยู่บ่อยๆ

พอคำว่า 'พ่อ' แวบเข้ามาในหัว ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นที่ 'เขี้ยวขาวแห่งโคโนฮะ' พ่อบังเกิดเกล้าตัดสินใจจบชีวิตตัวเองลงที่บ้านก็ลอยกลับมาตอกย้ำอีกครั้ง สำหรับเขาแล้ว หน้าที่ของนินจาคือการทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วง ไม่ใช่มาท้าตีท้าต่อยกันเหมือนเด็กๆ

"อ้อ... แปลว่าไม่ต้องเสียเวลาหาที่สินะ?"

"งั้นก็เริ่มกันตรงนี้เลยละกัน!"

คุซันโยนหนังสัตว์ในมือทิ้งอย่างไม่แยแส ก่อนจะถีบเท้าลงกับพื้นอย่างแรง ร่างของเขาพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกปืนใหญ่ พร้อมกับเหวี่ยงหมัดตรงเข้าใส่ใบหน้าของคาคาชิเต็มแรง

"หนอย แก! ฉันบอกแล้วไงว่าไม่อยากสู้ด้วย!"

คาคาชิรีบยกแขนไขว้กันไว้ตรงหน้าอกเพื่อตั้งรับทันควัน

ปัง!

แรงปะทะส่งร่างของคาคาชิกระเด็นถอยครูดไปไกล พลังมหาศาลแบบนี้ทำให้คาคาชินึกถึงสึนาเดะ หนึ่งในสามนินจาในตำนานขึ้นมาทันที

"ถ้านายเจอความท้าทายอยู่ตรงหน้า มันไม่มีทางเลือกให้ถอยกลับหรอกนะ!"

คุซันยังคงพุ่งเข้าใส่ต่อทันที ถึงประโยคเมื่อกี้จะเป็นแค่ข้ออ้างที่เขาคิดขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ แต่ยังไงซะ วันนี้คาคาชิก็ไม่มีทางหนีพ้นการต่อสู้ไปได้อยู่ดี

ในฐานะอัจฉริยะ คาคาชิเรียนจบจากโรงเรียนนินจาตั้งแต่อายุ 5 ขวบ เลื่อนขั้นเป็นจูนินภายในปีเดียว และกลายเป็นโจนินตอนอายุ 12 ปี ถึงตอนนี้เขาจะยังไม่ได้เป็นโจนินอย่างเป็นทางการ แต่ยศเกะนิน จูนิน หรือโจนินมันก็เป็นแค่ตำแหน่ง สิ่งสำคัญที่สุดคือฝีมือต่างหาก ขนาดพวกเกะนินแห่งโคโนฮะบางคนยังสู้กันดุเดือดจนโลกแทบแตกเลยไม่ใช่หรือไง!

ถึงคาคาชิในตอนนี้จะยังไม่มีฝีมือระดับโจนินเต็มตัว แต่ก็คงใกล้เคียงเต็มทีแล้ว

'เร็วมาก!'

พริบตาที่คุซันพูดจบ ร่างของเขาก็มาโผล่ตรงหน้าคาคาชิอีกครั้ง ทำเอาคาคาชิถึงกับเสียวสันหลังวาบ ถึงเขาจะเคยดวลกระบวนท่ากับไกได้อย่างสูสี แต่แรงกดดันที่คุซันปล่อยออกมามันต่างกันคนละเรื่องเลย

ปัง!

หมัดลุยแหลกแหวกอากาศพุ่งเข้ามาอีกระลอก คราวนี้คาคาชิไม่คิดจะถอยหนี เขาใช้แขนปัดหมัดนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนตัวเอี้ยวตลบหลังแล้วตวัดลูกเตะส้นเท้าเข้าใส่คุซันจนกระเด็นถอยไปหลายเมตร

แต่คุซันกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เขาบิดคอไปมาจนกระดูกลั่นดังกร๊อบก่อนจะยิ้มมุมปาก

"ไม่เลวเลยนี่ แข็งแกร่งกว่าตอนอยู่โรงเรียนนินจาตั้งเยอะ ดูท่าว่าโลกภายนอกหมู่บ้านจะฝึกคนได้ดีกว่าในโรงเรียนจริงๆ แฮะ"

"โลกของนินจามันไม่ได้สวยงามอย่างที่นายคิดหรอก คุซัน"

แววตาของคาคาชิเยือกเย็นลงเรื่อยๆ

"ฉันจะเตือนเป็นครั้งสุดท้าย หลบไปซะ ฉันจะกลับบ้าน ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันซะ"

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกราวกับกำลังพูดอยู่กับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

"เมื่อเทียบกับฝีมือแล้ว ดูเหมือนสิ่งที่นายพัฒนาขึ้นมามากที่สุดจะเป็นฝีปากซะมากกว่านะ"

คุซันหัวเราะหึๆ ก่อนจะย่อเข่าลงแล้วดีดตัวพุ่งวาบไปโผล่ด้านหลังของคาคาชิด้วยความเร็วสูง

"โลกนินจามันจะสวยงามรึเปล่า ฉันจะเป็นคนไปดูด้วยตาตัวเองต่างหาก! ส่วนนาย... อย่าคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นเพียงเพราะเห็นพ่อตายไปต่อหน้าต่อตาหน่อยเลย คาคาชิ!"

หมัดเหล็ก อิมแพ็ค !

คุซันคำรามก้องในใจ กำปั้นอันทรงพลังแหวกอากาศพุ่งเข้าใส่อย่างรุนแรง การโจมตีรอบนี้คือการอัดพลังเต็มพิกัด ต่างจากลูกไม้ยั่งเชิงเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง

คาคาชิรู้สึกเสียวสันหลังวาบไปทั้งร่าง แต่สิ่งที่จุดชนวนความโกรธจัดในใจของเขาไม่ใช่พลังหมัด แต่เป็นคำพูดลบหลู่เรื่องพ่อของคุซัน

"ช่วยด้วย! มีคนกำลังพังหมู่บ้านแล้ว!"

เสียงอึกทึกครึกโครมจากการต่อสู้ทำเอาชาวบ้านในบริเวณใกล้เคียงตื่นตระหนกตกใจ พวกเขาร้องตะโกนและรีบวิ่งหนีออกไปดูอยู่ห่างๆ พลางซุบซิบวิจารณ์การปะทะกันระหว่างคาคาชิเด็กอัจฉริยะ กับคุซันเจ้าตัวแสบประจำหมู่บ้าน

"แกมันไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด!"

คาคาชิโกรธจัดจนฉุนขาด ไม่มีใครมองทันเลยว่าเขาเริ่มประสานอินตั้งแต่ตอนไหน ทันใดนั้น หมัดเหล็กของคุซันที่พุ่งเข้าใส่ร่างของคาคาชิตรงหน้าก็ทำได้เพียงหมุนแหวกความว่างเปล่าจนเกิดควันระเบิดสลายตัวไป

ปุ๋ง!

ในวินาทีต่อมา คาคาชิไปโผล่พรวดอยู่ที่ด้านหลังของคุซัน นิ้วมือทั้งสองข้างรัวประสานอินอย่างรวดเร็วและพริ้วไหวราวกับนักเปียโนชั้นยอด

"หน้าที่ของนินจาคือการทำภารกิจให้สำเร็จ! ส่วนพวกที่ไม่สามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้น่ะ... มันก็เลวร้ายยิ่งกว่าขยะ !"

"คาถาไฟ: กระสุนเพลิง!"

คลื่นความร้อนแผ่ซ่านพุ่งพรวดออกมาจากปากของเขาชั่วพริบตา ลูกบอลเพลิงขนาดใหญ่พุ่งทะยานตรงดิ่งเข้าใส่คุซันอย่างบ้าคลั่ง ตามกฎของหมู่บ้านแล้ว การใช้วิชานินจาโจมตีกันในเขตสัญจรของชาวบ้านถือเป็นเรื่องต้องห้ามเด็ดขาด แต่ในคืนนี้ คาคาชิโดนยั่วยุจนฟิวส์ขาดเกินกว่าจะสนกฎเกณฑ์พวกนั้นแล้ว

ใจจริงคุซันอยากจะลองใช้หมัดเปล่าๆ ซัดลูกไฟนั้นให้กระเด็นไปอยู่ห่างๆ แต่เพราะตอนนี้เขายังไม่ได้ปลุกพลังฮาคิแห่งเกราะขืนทำแบบนั้นมือคงได้สุกก่อนพอดี คุซันจึงเอี้ยวตัวหลบกระสุนเพลิงที่พุ่งเข้ามาได้อย่างหวุดหวิด คาถาไฟพลาดเป้าไประเบิดเข้ากับพื้นด้านหลังจนกลายเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ พื้นดินโดยรอบไหม้เกรียมเป็นตอตะโก แต่เสื้อผ้าของคุซันกลับไม่มีรอยขีดข่วนเลยสักนิด

คุซันเร่งความเร็วเต็มพิกัดจนร่างกลายเป็นภาพติดตามาโผล่ตรงข้างลำตัวของคาคาชิอีกครั้ง

"งั้นเหรอ? นายคิดแบบนั้นจริงๆ น่ะเหรอ?"

"แต่แววตาของนายมันฟ้องชัดเจนเลยนะ ว่าไม่ได้คิดแบบนั้นเลยสักนิด!"

'เร็วเป็นบ้า!'

คาคาชิตกตะลึงกับความเร็วปานสายฟ้าฟาดของคุซันอีกครั้ง ที่แท้ความเร็วเมื่อครู่ก็ยังไม่ใช่พลังทั้งหมดของหมอนี่เลยงั้นเหรอ!

เขาพยายามจะกระโดดฉากหลบออกมาแต่กลับพบว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว คาคาชิทำได้เพียงจ้องมองอย่างไร้ทางสู้ตอนที่ฝ่ามือของคุซันพุ่งเข้ามาบีบหมับเข้าที่ลำคอแน่นหนาราวกับคีมเหล็กจนแทบหายใจไม่ออก

เสียงคำรามอันทรงพลังของคุซันดังก้องละลอกอยู่ข้างหู

"คนที่กำลังหลงทางอยู่น่ะ... มันอ่อนแอเกินไป!"

คุซันใช้แรงแขนหิ้วร่างของคาคาชิแล้วกระโดดทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง ก่อนจะตะโกนลั่น

"ฮ่าาา !"

เส้นเลือดและมัดกล้ามเนื้อที่แขนขวาของคุซันขยายตัวปูดโปนขึ้นมาฉับพลัน เขาอัดแรงทั้งหมดที่มีเหวี่ยงร่างของคาคาชิทุ่มดิ่งลงกระแทกกับพื้นถนนเบื้องล่างทันที

ตูม!!

ร่างเล็กๆ ของคาคาชิพุ่งดิ่งลงกระแทกพื้นถนนราวกับอุกกาบาตตก แรงอัดมหาศาลบดขยี้พื้นจนแตกร้าวกลายเป็นแอ่งหลุมขนาดใหญ่กว่ารอยระเบิดจากคาถาไฟเมื่อกี้ถึงสองเท่า

"อั่ก...!"

คาคาชิกระอักเลือดสีสดออกมาเต็มปาก ในสภาพที่ลอยอยู่กลางอากาศเขาไม่สามารถขยับตัวหลบหลีกหรือตั้งหลักอะไรได้เลย ร่างกายถูกเหวี่ยงด้วยแรงมหาศาลจนไม่มีโอกาสแม้แต่จะประสานอินทำคาถาปัดเป่า เขาทำได้เพียงเค้นรีดเร้นจักระทั้งหมดไปคลุมไว้ที่แผ่นหลังอย่างยากลำบากเพื่อผ่อนแรงปะทะเท่านั้น

ฮาตาเกะ คาคาชิ... เด็กอัจฉริยะชื่อก้องแห่งโคโนฮะ สิ้นฤทธิ์จนหมดสติไปในสภาพแบบนั้นเอง

ถึงอย่างงั้น ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดดับไป สิ่งเดียวที่ยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวสมองของเขาก็คือคำพูดของคุซัน...

'ตัวเรา... กำลังหลงทางอยู่งั้นเหรอ...?'

ตึก

คุซันร่อนตัวลงแตะขอบปากหลุมพลางเหลือบมองคาคาชิที่นอนแน่นิ่งหมดสภาพอยู่ด้านล่าง พอเห็นแบบนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมานิดๆ เพราะเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองน่าจะ 'ก่อเรื่องใหญ่' เข้าให้แล้ว

"พับผ่าสิ ถึงได้บอกไงว่าพวกตัวเอกชายในโลกนารูโตะนี่เปราะบางชะมัด!" คุซันบ่นอุบในใจ "ขนาดฉันยังฝึกฮาคิได้ไม่เท่าไหร่เลยนะ ขืนฝึกจนชำนาญกว่านี้ไม่ซัดคนตายคาที่ในพริบตาเลยเรารึไง... แต่จะว่าไป คาคาชิคงไม่ตายง่ายๆ หรอกมั้ง"

คุซันค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยสะกิดร่างของคาคาชิเบาๆ สองสามที

"เฮ้ๆ ฟื้นเซ่ ถ้ายังไม่ตายก็ส่งเสียงหน่อยสิ!"

คาคาชิยังคงนอนนิ่งเงียบสนิทไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆ

คุซันเริ่มใจคอไม่ดีขยับเข้าไปก้มเช็คทางลมหายใจดู ข่าวดีคือหมอนี่ยังหายใจอยู่! แต่ข่าวร้ายสุดๆ ก็คือ... พวกตระกูลอุจิวะจากกรมตำรวจกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้แล้ว!

ก็แหงละ เขาเป็นคนเปิดฉากท้าตีท้าต่อยแถมยังทำถนนหนทางพังยับเยินขนาดนี้ พยานที่เห็นเหตุการณ์รอบๆ ก็ยืนกันให้พรึ่บ

"ชิ! บอกให้ไปหาที่กว้างๆ สู้กันแต่แรกก็ไม่เชื่อ ทำไมไม่ฟังกันบ้างเลยฮะ!"