บทที่ 2: กระบวนท่าไม่มีอนาคต

บทที่ 2: กระบวนท่าไม่มีอนาคต

โฮคาเงะรุ่นที่สาม ซารุโทบิ ฮิรุเซน คือโฮคาเงะที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุด

ในฐานะโฮคาเงะ เขาเป็นที่รักของชาวบ้านแบบสุดๆ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะดันโซคอยรับผิดชอบเรื่องสกปรกเบื้องหลังให้ทั้งหมด

ตามคำพูดของดันโซ ฮิรุเซนใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ท่ามกลางแสงสว่างมาโดยตลอด

ถึงอย่างงั้น แม้แต่โฮคาเงะแบบนี้ก็ยังขัดกับเจตนารมณ์ดั้งเดิมของเซ็นจู ฮาชิรามะ ตอนที่เขาก่อตั้งหมู่บ้านนินจา เพราะเขาต้องบังคับให้เด็กๆ เข้าสู่สนามรบเพื่อเป็นเหยื่อกระสุน

ในยุคที่ฮิรุเซนปกครอง เมื่อไหร่ที่เกิดสงคราม โรงเรียนนินจาจะงดการสอบจบการศึกษา และเด็กๆ จะถูกบังคับให้เรียนจบตั้งแต่อายุแค่เก้าขวบ

คุซันมองไปที่เด็กคนอื่นในห้องเรียน

ตอนนี้มีทั้งกลุ่มอิโนะ–ชิกะ–โจ คุเรไน อาซึมะ และพวกนินจารุ่นที่สองคนอื่นๆ อีกเพียบ

คนพวกนี้ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลและเป็นฝ่ายโฮคาเงะ ทำให้มีโอกาสรอดชีวิตสูง แต่เด็กที่มาจากครอบครัวชาวบ้านธรรมดาอย่างคุซันกลับไม่ได้รับการปฏิบัติแบบนั้น

ครูโจนินที่มีความสามารถจะถูกส่งไปนำทีมพวกทายาทตระกูลใหญ่ ส่วนที่เหลือก็ปล่อยให้ครูฝีมือปานกลางดูแลไปตามยถากรรม

"พึ่งตัวเองดีกว่าพึ่งคนอื่น จะไปกังวลทำไมกัน"

คุซันหันไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

ในเมื่อเขาได้ครอบครองเทมเพลตของการ์ปและความทรงจำในการฝึกมาแล้ว ความสำเร็จในอนาคตย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน ตราบใดที่เขาเอาชีวิตรอดจากสงครามโลกนินจาครั้งที่สามไปได้ เขาก็จะประสบความสำเร็จ

แต่ตั้งแต่เริ่มฝึกตอนอายุสี่ขวบ คุซันยังไม่มีความคืบหน้าอะไรชัดเจนเลย

เขาฝึกวิชาหกรูปแบบไม่ได้ เพราะร่างกายยังแข็งแกร่งไม่พอ และฮาคิทั้งสามประเภทก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาด้วย

กระบวนท่าหมัดเหล็กของเขาตอนนี้ก็แค่ท่าทางเปล่าๆ เพราะขาดการเสริมพลังจากฮาคิ

ไม่มีทางที่จะระเบิดเกาะด้วยหมัดเดียวได้หรอก!

"แต่ถ้าเทียบกับไก สภาพร่างกายของฉันตอนนี้ถือว่าดีกว่ามากจริงๆ"

พลังการต่อสู้ในโลกวันพีซอาจไม่ได้เพิ่มระดับความแข็งแกร่งมากเท่ากับระดับเซียนหกวิถีในโลกนินจา แต่คนในโลกนั้นอึดและถึกเหมือนรถถังกันทั้งนั้น

อาโอคิจิกับอาคาอินุอาจต้องสู้กันนานถึงสิบวันสิบคืนกว่าจะรู้ผล

ดังนั้นในแง่ของร่างกาย แม้แต่ไกที่เน้นฝึกกระบวนท่าเป็นหลักก็ยังเทียบเขาไม่ได้

...

ช่วงพักกลางวัน

พวกนักเรียนต่างพากันจับกลุ่มคุยกันอย่างตื่นเต้น และหัวข้อสนทนาก็หนีไม่พ้นเรื่องของเพื่อนร่วมชั้นอัจฉริยะอย่าง ฮาตาเกะ คาคาชิ

"ฉันได้ยินพ่อบอกมาว่า คาคาชิพึ่งทำภารกิจระดับ A เสร็จร่วมกับหัวหน้าทีมด้วยล่ะ"

"จริงหรอ!"

"จริงสิ ถึงจะไม่อยากยอมรับก็เถอะ แต่คาคาชิเนี่ยสุดยอดชะมัด"

พวกนินจารุ่นที่สองพากันถอนหายใจ

ในฐานะอัจฉริยะที่สร้างประวัติศาสตร์ให้โรงเรียนนินจาด้วยการจบการศึกษาตั้งแต่อายุห้าขวบ คาคาชิจึงมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโคโนฮะ

ถ้าวันไหนมีข่าวว่าคาคาชิได้เลื่อนขั้นเป็นโจนิน พวกเขาก็คงไม่แปลกใจเลยสักนิด

"คุซัน ลองกินนี่ดูสิ"

คุซันเป็นคนเข้าสังคมเก่ง ถึงเขาจะไม่ค่อยอินกับพวกเด็กๆ ในห้อง แต่เขาก็ไม่ได้แยกตัวไปนั่งกินข้าวคนเดียวในมุมอับเหมือน อุจิวะ เท็ตสึยะ

เหตุผลง่ายๆ เลยคือ มีคนเต็มใจเอาของอร่อยมาแบ่งเขาบ่อยๆ

คุซันที่ได้เทมเพลตของการ์ปมา ดันสืบทอดนิสัยกินจุของการ์ปมาด้วย

คนอื่นกินเบนโตะกล่องเล็กๆ ไม่กี่คำก็อิ่ม แต่คุซันทำแบบนั้นไม่ได้ เขาต้องกินข้าวปั้นทีละหลายสิบลูกถึงจะอยู่ท้อง

"อร่อยจังเลย~"

คุซันมองเนื้อที่คุเรไนคีบมาให้ ก่อนจะอ้าปากงับกลืนลงคอไปในคำเดียว

"ขอบใจนะ คุเรไน"

"ยินดีจ้า ฉันกินเยอะขนาดนี้คนเดียวไม่หมดหรอก"

คุเรไนมองตะเกียบที่คุซันพึ่งกัดไปด้วยความเขินอายเล็กน้อย จากนั้นเธอก็แอบเลียปลายตะเกียบเบาๆ

อาซึมะที่นั่งอยู่ไม่ไกลเห็นฉากนั้นก็แทบระเบิดด้วยความอิจฉา

"เฮ้ คุซัน! นายจะไปนั่งกินข้าวกับพวกผู้หญิงทุกครั้งไม่ได้นะ! มานั่งกับพวกเราบ้างเซ่ คนอื่นที่ไม่รู้จะคิดว่านายเป็นผู้หญิงไปแล้วนะ!"

พวกเด็กผู้ชายคนอื่นพากันหัวเราะร่าเมื่อได้ยินแบบนั้น

"ไม่ใช่นะ ไม่เกี่ยวกับคุซันเลย... ฉันเป็นคนชวนคุซันมาเองต่างหาก..."

ก่อนที่คุซันจะทันพูดอะไร คุเรไนก็รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที

หน้าตาของคุซันอาจไม่ได้ดูหล่อเหลาสไตล์คุณชายแบบพวกตระกูลอุจิวะหรือคาคาชิ แต่เขาดูมีชีวิตชีวาและแกร่งกล้ากระฉับกระเฉงสุดๆ

แถมยังมีวุฒิภาวะเกินวัย... สรุปสั้นๆ คือ คุเรไนรู้สึกว่าคุซันดูแตกต่างจากเด็กผู้ชายคนอื่นมาก

คุซันเหลือบมองอาซึมะโดยไม่สนใจจะอธิบาย เขาขยับมือซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว ยัดข้าวปั้นหลายสิบลูกเข้าปากหมดเกลี้ยงในไม่กี่คำ

"อ่ะ นี่น้ำจ้า"

"ขอบใจนะ"

คุซันรับน้ำที่คุเรไนยื่นให้ ดื่มรวดเดียวหมดขวด จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องเรียน

"จะไปฝึกซ้อมอีกแล้วหรอ?"

"ใช่ หมัดของฉันยังหนักไม่พอ แถมยังช้าเกินไปด้วย"

ขยันจังเลย

คุเรไนมองตามหลังคุซันที่เดินจากไป ก่อนจะหันกลับมากินอาหารของตัวเองต่อ

เธอแบ่งอาหารส่วนใหญ่ให้คุซันไปแล้ว แต่เพราะเธอเป็นคนกินน้อย แค่นี้ก็อิ่มกำลังดี

"ชิ! หมอนั่นเอาแต่ต่อยลมต่อยไม้ซ้ำๆ ทุกวัน ต่อยอยู่แค่นั้นจะไปเป็นนินจาที่เก่งกาจได้ยังไงกัน!"

อาซึมะบ่นอุบกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม

การต่อสู้ของนินจาส่วนใหญ่ต้องใช้วิชานินจาอยู่แล้ว พึ่งพาแต่กระบวนท่าอย่างเดียวจะไปทำอะไรได้?

ดูอย่างไกสิ ก่อนหน้านี้ยังสอบเข้าโรงเรียนนินจาไม่ได้ด้วยซ้ำ

"ฉันแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเรื่องนี้ไม่ได้หรอกนะ"

อาสึกะแห่งตระกูลฮิวงะลุกขึ้นยืนทันที

วิชาลับของตระกูลฮิวงะคือมวยอ่อน ซึ่งเมื่อใช้ร่วมกับขีดจำกัดสายเลือดอย่างเนตรสีขาว จะทำให้พวกเขากลายเป็นตระกูลนินจาที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกนินจา

และมวยอ่อนนั่น ในแง่หนึ่งมันก็คือรูปแบบหนึ่งของกระบวนท่าเช่นกัน

"มาดวลกันหน่อยไหม เจ้าลูกชายโฮคาเงะ!"

ฮิวงะ อาสึกะ เป็นคนทะนงตัว ต่อให้จะเป็นลูกชายของโฮคาเงะรุ่นที่สาม แต่คนของตระกูลฮิวงะก็ไม่เคยกลัวอยู่แล้ว

พวกตระกูลอุจิวะกับฮิวงะก็มักจะเป็นแบบนี้ พวกเขาชอบมองคนอื่นต่ำกว่าตัวเองเสมอ

"สู้ก็สู้สิ! เจอกันที่สนามฝึก!"

อาซึมะที่กำลังหงุดหงิดอยู่แล้ว เมื่อมีคนมาท้าทายก็รับคำท้าทันที

ไอ้พวกอุจิวะกับฮิวงะนี่มัน... ถ้าไม่สั่งสอนซะบ้างคงคิดว่าโคโนฮะเป็นของตระกูลตัวเองไปแล้วมั้ง

คุซันไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวกับพวกนั้นเลย ตอนนี้เขามาถึงลานฝึกร้างแห่งหนึ่งและเริ่มการฝึกฝนประจำวัน

ตารางฝึกประจำวันของเขาจำลองมาจากค่ายฝึกทหารเรือชั้นยอด

วิดพื้น 2,000 ครั้ง, ปีนเชือกไปกลับ 100 รอบ, วิ่งระยะไกล 200 รอบ ตามด้วยการฝึกชกมวยและอื่นๆ อีกสารพัด

เขารู้สึกว่าร่างกายของเขายังทนได้มากกว่านี้ เพราะมีเทมเพลตของการ์ปคอยหนุนอยู่ ทุกวันหลังจากฝึกตามตารางเสร็จ คุซันจึงมักจะท้าทายขีดจำกัดของตัวเองเพิ่มเสมอ

ปัง! ปัง! ปัง!

กำปั้นของเขาซัดเข้าใส่เสาไม้อย่างต่อเนื่อง แต่ละหมัดใส่แรงลงไปเต็มเหนี่ยว

ต่อให้เสาไม้จะแข็งแรงแค่ไหน มันก็ต้องบิดเบี้ยวและแตกหักลงภายใต้การกระหน่ำชกอย่างบ้าคลั่งของเขา

หลังจากชกไปนับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดเสาไม้ทั้งต้นก็แหลกเป็นชิ้นๆ เสียงดังตูม!

คุซันสูดหายใจเข้าลึกๆ หยิบเสาไม้ต้นใหม่ที่เตรียมไว้มาตั้ง แล้วเริ่มซ้อมชกต่อ

ถ้าเทียบกับการที่การ์ปใช้ภูเขาจริงในการฝึกซ้อม การที่คุซันต่อยเสาไม้แบบนี้ก็เหมือนเด็กเล่นขายของเลย

คุซันหยุดมือก็ต่อเมื่อเสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น เขาจึงรีบไปล้างเนื้อล้างตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดินกลับห้องเรียน

"เมื่อไหร่ร่างกายของฉันจะพร้อมสำหรับฝึกวิชาหกรูปแบบซักทีนะ"

"แล้วก็คาถาร่างแยกเงาด้วย... ต้องหาทางเอาวิชานี้มาให้ได้"

ในโลกนินจามีวิชาฝึกฝนที่ยอดเยี่ยมอยู่ท่าหนึ่ง นั่นคือคาถาร่างแยกเงาและคาถาแยกเงาพันร่าง

วิชานี้ถูกคิดค้นโดยโฮคาเงะรุ่นที่สอง โดยเลียนแบบมาจากคาถาแยกเงาไม้ของโฮคาเงะรุ่นแรก

มันสามารถสร้างร่างแยกที่แข็งแกร่งเพื่อช่วยต่อสู้ได้จริง

แต่ประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของวิชานี้คือ เมื่อร่างแยกสลายไป ความทรงจำ ประสบการณ์ รวมถึงความรู้สึกเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าทั้งหมดจะไหลกลับคืนสู่ร่างจริง

ตราบใดที่จิตใจและพลังใจแข็งแกร่งพอ คุซันก็สามารถฝึกฝนวิชาหกรูปแบบพร้อมกันได้เลย!