บทที่ 8 - คัมภีร์วิถีเทพหมื่นแปลง

บทที่ 8 - คัมภีร์วิถีเทพหมื่นแปลง

ภารกิจแบบนี้ ผลตอบแทนไม่น้อย แถมยังปลอดภัยสูง ปกติแล้วจะไม่มีทางโผล่มาบนป้ายหินภารกิจหรอก

ดูเหมือนว่ายอดเขาฝ่ายนอกนี่จะไม่ได้มีกฎระเบียบเคร่งครัดอย่างที่เห็นภายนอก ศิษย์ที่แอบใช้ภารกิจแบบนี้ ก็กอบโกยผลประโยชน์ไปได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์ ประสานมือทำความเคารพชายที่ชื่อศิษย์พี่ตู้ "ศิษย์น้องหวังเอ้อ ขอคารวะศิษย์พี่ ไม่ทราบว่าศิษย์พี่มีนามว่ากระไรหรือครับ"

ศิษย์พี่ตู้เหลือบมองหวังเอ้อแวบหนึ่ง เห็นว่าพลังฝึกตนของเขาอยู่แค่ระดับก่อกำเนิดขั้นสอง แตกต่างกับระดับก่อกำเนิดขั้นหกของตัวเองลิบลับ ในดวงตาฉายแววเย็นชา ไม่ยอมตอบกลับทันที เห็นได้ชัดว่าคิดว่าศิษย์ที่มีพลังแค่นี้ ไม่คู่ควรจะมาพูดคุยระดับเดียวกันกับตัวเอง

หวังเอ้อเข้าใจความหมายนั้นทันที

เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวอย่างแนบเนียน ยื่นหินปราณสิบก้อนให้ กดเสียงต่ำสุดๆ "ศิษย์น้องเพิ่งมาใหม่ ยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวต่างๆ ในสำนักมากนัก รบกวนศิษย์พี่ช่วยชี้แนะด้วย ของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ หวังว่าจะไม่รังเกียจนะครับ"

ศิษย์พี่ตู้รับหินปราณไป

สีหน้าของเขาผ่อนคลายลง มุมปากยกยิ้ม น้ำเสียงก็ดูเป็นกันเองมากขึ้นเยอะ "ศิษย์น้องไม่ต้องเกรงใจไปหรอก อยู่สำนักเดียวกัน ดูแลกันและกันเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว นายเรียกฉันว่าศิษย์พี่ตู้ก็พอ"

"ขอคารวะศิษย์พี่ตู้" หวังเอ้อตอบกลับอย่างนอบน้อม

ศิษย์พี่ตู้พยักหน้า ถามอย่างไม่ใส่ใจนัก "วันนี้ศิษย์น้องเพิ่งเข้าสำนัก อยากจะหาภารกิจไปฝึกฝนสักหน่อยหรือ"

"ครับ" หวังเอ้อตามน้ำไป เข้าประเด็นทันที "ช่วงนี้ยอดเขาฝ่ายนอกมีภารกิจเยอะแยะไปหมด ไม่รู้ว่าศิษย์พี่มีภารกิจดีๆ อะไรจะแนะนำบ้างไหม ศิษย์น้องจะได้ไม่ต้องคลำทางผิด"

ศิษย์พี่ตู้ส่ายหัว น้ำเสียงเรียบเฉย "ตอนนี้ที่อยู่บนป้ายหินก็มีแต่เรื่องจุกจิกทั่วไป ไม่มีงานอะไรดีๆ หรอก ศิษย์น้องลองรอไปก่อนเผื่อจะมีภารกิจใหม่ประกาศออกมา"

แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ในใจกลับดูจุดประสงค์ที่แท้จริงของหวังเอ้อออกแล้ว

หวังเอ้อก็ไม่ตื๊อเรื่องภารกิจ เปลี่ยนหัวข้อ เข้าสู่จุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาครั้งนี้ "ศิษย์พี่พูดถูก แต่ว่าการเข้าสำนักครั้งนี้ของศิษย์น้อง เงินทองยังไม่ค่อยมี อยากจะซื้อคัมภีร์วิชาพื้นฐานที่เหมาะกับตัวเองสักเล่ม ไม่รู้ว่าศิษย์พี่พอจะมีอะไรแนะนำบ้างไหมครับ"

เขาไม่โง่พอที่จะไปเสียเวลากับภารกิจน่าเบื่อพวกนั้นหรอก

ในต้าหลัวเทียนแห่งนี้ พลังฝึกตนที่แข็งแกร่งเท่านั้น ถึงจะเป็นรากฐานในการยืนหยัดอยู่ได้

ตู้เหิงมองหวังเอ้ออย่างเคลือบแคลงใจ เห็นว่าเขาอยู่แค่ระดับก่อกำเนิดขั้นสอง แต่งตัวซอมซ่อ ไม่เหมือนคนมีเงิน ก็เลยเอ่ยปากถามอย่างสงสัย "นายมีปัญญาซื้อคัมภีร์วิชาหรือ อย่ามาล้อศิษย์พี่เล่นนะ"

หวังเอ้อหน้าตานิ่งเฉย ยิ้มบางๆ "ถ้าศิษย์พี่ไม่เอาของออกมาให้ดู แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าศิษย์น้องซื้อไม่ไหว"

ตู้เหิงได้ยินดังนั้น ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้า หยิบหยกแผ่นหนึ่งสีขาวแวววาวออกมาจากแขนเสื้อ วางลงบนเคาน์เตอร์ ดันไปตรงหน้าหวังเอ้อ "สิ่งที่บันทึกอยู่ในนี้ คือเสบียงและคัมภีร์วิชาที่พวกนายสามารถซื้อได้ นายดูเอาเองเถอะ"

หวังเอ้อรับหยกมา ใช้สัมผัสวิญญาณตรวจดู

เพียงครู่เดียว เขาก็ต้องแอบเดาะลิ้น วิธีหาเงินของสำนักนี้ เกินความคาดหมายของเขาไปมาก

สมุนไพรวิญญาณอายุหนึ่งปีธรรมดาๆ ที่หาได้ทั่วไปข้างนอก ในสำนักกลับตั้งราคาไว้สูงถึงสามสิบหินปราณ หรือไม่ก็สามแต้มผลงาน ยาปราณจิตที่ผู้ฝึกตนระดับก่อกำเนิดใช้กันบ่อยที่สุด ข้างนอกซื้อได้ด้วยหินปราณแค่ก้อนเดียว แต่ที่นี่ต้องใช้ถึงสองก้อน หรือไม่ก็หนึ่งแต้มผลงาน ราคาพุ่งขึ้นไปหลายเท่าตัว

เสบียงทุกอย่างในสำนัก ล้วนแต่เป็นราคามหาโหด เห็นได้ชัดว่าจงใจขูดรีดศิษย์ระดับล่าง

เขากวาดสายตาดูของที่ระบุไว้ในหยกอย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่เหมาะสำหรับระดับก่อกำเนิดขั้นต้นและขั้นกลางเท่านั้น คัมภีร์วิชาก็เป็นของดาดๆ ทั่วไป ไม่มีอะไรโดดเด่น

คัมภีร์ที่หวังเอ้อเคยฝึกฝนมาก่อนหน้านี้ เป็นคัมภีร์เคล็ดวิชาทั่วไปของตระกูล ไม่มีพลังต่อสู้อะไรเลย ถ้ายังไม่ได้คัมภีร์ระดับสูง สำหรับเขาในตอนนี้ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว

ระหว่างที่กำลังจะดึงสัมผัสวิญญาณกลับ คัมภีร์วิชาชื่อแปลกๆ เล่มหนึ่ง ก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา คัมภีร์วิถีเทพหมื่นแปลง

ในคำอธิบายคัมภีร์เขียนไว้อย่างชัดเจน วิชานี้ใช้ท่าไม้ตายเป็นรากฐาน ยิ่งผสานตราประทับท่าไม้ตายได้มากเท่าไหร่ พลังก็ยิ่งแข็งแกร่ง น่าเสียดายที่ในหยกมีแต่วิธีฝึกฝนในระดับก่อกำเนิดเท่านั้น ไม่มีระดับต่อไป

หวังเอ้อใจเต้นแรง ชี้ไปที่ชื่อบนหยก เอ่ยปากถามตู้เหิง "ศิษย์พี่ คัมภีร์วิถีเทพหมื่นแปลงนี่ มีที่มาที่ไปยังไงหรือ ทำไมถึงแปลกประหลาดขนาดนี้"

ตู้เหิงเหลือบมองแวบหนึ่ง น้ำเสียงสบายๆ แฝงความดูถูกอยู่บ้าง "อ้อ นายพูดถึงคัมภีร์เล่มนี้หรือ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นผู้อาวุโสท่านไหนทิ้งไว้ในสำนัก หลายปีมานี้ มีศิษย์ทดลองฝึกมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีใครฝึกสำเร็จเลยสักคน กลายเป็นของไร้ค่าไปตั้งนานแล้วล่ะ"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วอธิบายต่อ "นายก็รู้นี่ พวกเราผู้ฝึกตนระดับก่อกำเนิด มีอายุขัยแค่ร้อยกว่าปี เสียเวลาไม่ได้หรอก คัมภีร์วิถีเทพหมื่นแปลงนี่เรื่องมากสุดๆ การฝึกฝนในแต่ละขั้น ต้องใช้ตราประทับท่าไม้ตายเป็นตัวค้ำจุน แต่การฝึกท่าไม้ตายมันยากขนาดไหนล่ะ ฉันฝึกมาตั้งหลายปี เพิ่งจะฝึกท่าไม้ตายสำเร็จแค่สามท่า การจะควบแน่นเป็นตราประทับที่มั่นคง ยิ่งเป็นเรื่องที่ห่างไกลความจริง แล้วใครจะมีเวลาว่างไปเสียเวลากับเรื่องพวกนี้ล่ะ"

หวังเอ้อพยักหน้าเงียบๆ แต่ในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นลูกใหญ่

คนอื่นฝึกท่าไม้ตายยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์ แต่เขาไม่ใช่นี่

ในจิตวิญญาณของเขา มีตราประทับท่าไม้ตายระดับปฐพีฝังรากลึกอยู่ถึงเจ็ดสิบสองท่า แถมยังมีตราประทับท่าไม้ตายระดับสวรรค์อีกสองท่า ส่วนใหญ่ล้วนพึ่งพาการกลืนกินแย่งชิงจากเขต แทบจะไม่ต้องออกแรงอะไรเลย

คัมภีร์วิถีเทพหมื่นแปลงนี่ มันคือคัมภีร์ที่สร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะชัดๆ

เขากดความตื่นเต้นในใจไว้ สายตามองไปที่ช่องราคา ยิ่งทำให้ใจสั่น

คัมภีร์เล่มนี้ ตั้งราคาไว้ไม่ถึงร้อยหินปราณด้วยซ้ำ

ต้องรู้ไว้นะ คัมภีร์วิชาพื้นฐานทั่วไปเล่มอื่นในหยก อย่างถูกสุดก็ตั้งต้นที่หนึ่งพันหินปราณแล้ว

ความแตกต่างของราคาที่ห่างไกลกันขนาดนี้ อธิบายทุกอย่างได้หมดแล้ว ในสายตาของคนในสำนัก คัมภีร์วิถีเทพหมื่นแปลง ก็คือคัมภีร์ขยะที่ไม่มีใครอยากฝึก ไม่มีค่าอะไรเลย

หวังเอ้อเงยหน้ามองตู้เหิง พูดเสียงเรียบ "ศิษย์พี่ ศิษย์น้องตัดสินใจแล้ว จะซื้อคัมภีร์วิถีเทพหมื่นแปลงเล่มนี้แหละ"

ตู้เหิงเลิกคิ้ว แฝงความไม่เข้าใจและเสียดาย ถามย้ำอีกครั้ง "นายคิดดีแล้วหรือ คัมภีร์เล่มนี้ขึ้นชื่อเรื่องฝึกยากนะ หลายปีมานี้ไม่มีใครฝึกสำเร็จเลยนะ"

หวังเอ้อแสร้งทำเป็นหัวเราะแห้งๆ อย่างจนใจ อธิบายตามน้ำ "ศิษย์พี่ก็รู้นี่ ศิษย์น้องเพิ่งเข้าสำนัก ไม่มีสมบัติติดตัว คัมภีร์ดีๆ ในหยกพวกนั้น ราคาเป็นพันหินปราณ ศิษย์น้องซื้อไม่ไหวหรอก คัมภีร์วิถีเทพหมื่นแปลงนี่ราคาแค่ร้อยหินปราณ ศิษย์น้องยังพอจ่ายไหว ก็เลยซื้อมาลองดู ถึงจะฝึกไม่สำเร็จ ก็ถือซะว่าเป็นการเปิดหูเปิดตาก็แล้วกัน"

เมื่อตู้เหิงได้ยินดังนั้น ก็คิดว่าเขาคงจนตรอกถึงได้เลือกคัมภีร์ขยะนี่ พยักหน้า ไม่ได้เกลี้ยกล่อมอะไรอีก

หวังเอ้อรีบยื่นหินปราณให้ครบจำนวนทันที ตู้เหิงหยิบหยกที่บันทึกคัมภีร์วิถีเทพหมื่นแปลงมา ลบอาคมป้องกันบนผิวหน้าออก แล้วส่งให้เขาอย่างไม่ใส่ใจ

หวังเอ้อรับหยกมาด้วยสองมือ ประสานมืออย่างจริงจัง "ขอบคุณศิษย์พี่"

พูดจบ เขาก็หันหลังกลับไปยังยอดเขารับใช้