บทที่ 21 ต้นท้อโบราณ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น มู่อิงเดินทางออกจากโรงเรียนสอนขับรถอันผิง โดยยังคงเลือกที่จะเดินทางเพียงลำพัง

ก่อนเที่ยง เธอเดินทางมาถึงพื้นที่ตอนเหนือของตำบลชิงซาน เบื้องหน้าคือทางด่วนที่ทอดยาวตรงเข้าสู่เมืองปินไห่

เมื่อมองลงมาจากเนินเขาเล็กๆ ริมทางด่วน บนถนนอันกว้างขวางมีซอมบี้เดินเตร็ดเตร่กระจายอยู่ประปราย เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สถานที่ที่น่าเดินนัก

พื้นที่ตอนเหนือของตำบลชิงซานยังอยู่ห่างจากตลาดค้าเมล็ดพันธุ์ในชานเมืองตอนใต้ของเมืองปินไห่อีกไกลโข เธอจำได้เพียงแค่ทิวทัศน์สองข้างทางของทางด่วนในช่วงนี้เท่านั้น

ด้วยความกังวลว่าจะหลงทาง เธอจึงเดินลัดเลาะไปตามป่าเขาที่ขนานไปกับทางด่วน โดยคอยรักษาระยะให้มองเห็นทางด่วนอยู่เสมอ

ป่าคือถิ่นของเธอ ต่อให้เผชิญหน้ากับซอมบี้ เธอก็สามารถใช้ทักษะก้าวย่างพงไพรเพื่อเคลื่อนที่ผ่านแมกไม้ได้อย่างรวดเร็ว สลัดหลุดจากพวกซอมบี้ที่เชื่องช้าและแข็งทื่อได้อย่างง่ายดาย

นอกจากนี้ เธอยังได้พบเจอพืชพรรณที่แตกต่างกันอีกมากมาย ทำให้ค่าประสบการณ์อาชีพของเธอพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว

【อาชีพ: ดรูอิด เลเวล 2 (128/300)】

ในจำนวนนี้ มีเพียง 56 แต้มเท่านั้นที่มาจากค่าประสบการณ์จากการสังหาร ส่วนที่เหลือล้วนมาจากการดูแลพืชพรรณและปรับสมดุลพลังแห่งธรรมชาติระหว่างทาง

มาถึงตอนนี้ เธอได้ยึดครองอันดับหนึ่งบนกระดานจัดอันดับเลเวลไว้อย่างเหนียวแน่น ทิ้งห่างอันดับสองไปไกลลิบ

ทว่าในทางกลับกัน บนกระดานจัดอันดับผลงานการต่อสู้ เธอกลับรั้งท้ายอยู่ในอันดับต่ำสุด

แม้หลายคนจะสะสมค่าประสบการณ์จากการสังหารจนถึงขีดจำกัดของเลเวล 1 แล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้หยุดยั้งพวกเขาจากการฆ่าซอมบี้เพื่อสะสมผลงานการต่อสู้

คนที่คอยหลบเลี่ยงซอมบี้ทุกครั้งที่มีโอกาสอย่างมู่อิง ช่างดูเป็นตัวประหลาดเสียจริงๆ

เธอมีอาณาเขตให้กอบโกยเงินทอง แถมการบำเพ็ญเพียรอาชีพก็แสนจะสะดวกสบาย เธอจึงไม่ได้ให้ความสำคัญกับรายได้อันน้อยนิดจากการฆ่าซอมบี้นัก

ที่สำคัญ การใช้มานาของเธอนั้นรวดเร็วแต่ฟื้นฟูกลับช้า ลำพังแค่ดูแลพืชพรรณต่างๆ ก็เสียเวลาไปมากแล้ว หากต้องคอยสู้กับซอมบี้ตลอดทางอีก เธอคงไม่รู้ว่าจะเดินทางไปถึงตลาดค้าเมล็ดพันธุ์ได้เมื่อไหร่

ถึงกระนั้น เธอก็ยังต้องรอนแรมอยู่ในป่าเขาถึงสามวันกว่าจะถึงชานเมืองตอนใต้

ชานเมืองตอนใต้เป็นแหล่งรวมตลาดสินค้าเกษตร ตลาดค้าเมล็ดพันธุ์ และศูนย์กระจายสินค้าโลจิสติกส์ ล้อมรอบด้วยฟาร์มและสวนผลไม้ขนาดใหญ่หลายแห่ง

ตอนนี้มีสวนผลไม้แห่งหนึ่งขวางอยู่ระหว่างเธอกับตลาดค้าเมล็ดพันธุ์

มู่อิงเคยมาทัศนศึกษาที่สวนผลไม้แห่งนี้สมัยเรียนมัธยมปลาย ที่นี่มีผลไม้หลากหลายชนิดแทบจะทุกอย่างที่สามารถปลูกได้ในแถบเมืองปินไห่

สำหรับมู่อิงในตอนนี้ ต้นไม้เหล่านี้คือสมบัติล้ำค่า ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นสายพันธุ์ที่ไม่มีในป่าบนเขา เธอแทบอยากจะขุดพวกมันทั้งหมดกลับไปปลูกที่อาณาเขตของเธอเสียด้วยซ้ำ

เดือนนี้เป็นช่วงที่ผลไม้มากมายเริ่มสุกงอม ดังนั้นน่าจะมีคนเดินทางมาเก็บผลไม้ที่สวนนี้เป็นจำนวนมาก ซึ่งนั่นก็หมายความว่าต้องมีซอมบี้อยู่เยอะมากเช่นกัน

มู่อิงจูงวัวแก่เดินเข้าไปในสวนผลไม้อย่างระมัดระวัง ทันทีที่ก้าวเข้าไป เธอก็เห็นซอมบี้หลายตัวจับกลุ่มกันอยู่ใต้ต้นท้อข้างหน้า ครึ่งหนึ่งในนั้นเป็นซอมบี้ร่างเตี้ย ดูเหมือนจะเป็นเด็กในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่

เธอรู้วิธีจัดการซอมบี้อย่างคล่องแคล่วแล้ว เพียงไม่นานก็สามารถกำจัดซอมบี้เหล่านั้นได้จนหมดสิ้น

เมื่อไม่เห็นซอมบี้ตัวอื่นแล้ว มู่อิงก็รีบเดินเข้าไปในดงต้นท้อ ตรงไปยังต้นท้อเก่าแก่ต้นหนึ่งที่ไม่ได้ออกผล

ต้นท้อโบราณต้นนี้เต็มไปด้วยริ้วผ้าสีแดงผูกไว้ตามกิ่งก้าน นี่คือต้นไม้อธิษฐาน ซึ่งเป็นจุดขายสำคัญของสวนผลไม้แห่งนี้

มู่อิงจำเรื่องราวของต้นไม้ต้นนี้ได้อย่างแม่นยำ

ว่ากันว่าต้นไม้ต้นนี้คือต้นไม้โบราณขนานแท้ มีอายุหลายร้อยปี ออกผลท้อกรอบหวานจำนวนมากทุกปี เจ้าของสวนผลไม้ตัดสินใจซื้อที่ดินผืนนี้เพื่อสร้างสวนผลไม้ก็เพราะต้นไม้ต้นนี้นี่เอง

น่าเสียดายที่หลังจากสร้างสวนผลไม้เสร็จ แม้เจ้าของจะดูแลเอาใจใส่อย่างดี แต่ต้นไม้กลับออกผลน้อยลงเรื่อยๆ รสชาติก็เริ่มเฝื่อนขมขึ้น ภายหลังจึงกลายมาเป็นต้นไม้อธิษฐาน โดยริ้วผ้าสำหรับเขียนคำอธิษฐานขายในราคา 10 หยวน ซึ่งแพงกว่าลูกท้อเสียอีก

มู่อิงส่งความรู้สึกสัมผัสเข้าไปในต้นไม้ พลังแห่งธรรมชาติอันเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาให้เธอได้รับรู้ นี่คือพลังธรรมชาติที่หนาแน่นที่สุดเท่าที่มู่อิงเคยสัมผัสมา ไม่เพียงแต่สีสันที่เข้มลึก แต่การไหลเวียนของมันก็เชื่องช้ามาก ให้ความรู้สึกอึดอัดถูกกดทับ โดยเฉพาะบริเวณที่มีริ้วผ้าสีแดงผูกอยู่

เมื่อรู้ถึงปัญหา มู่อิงก็เริ่มลงมือแกะริ้วผ้าสีแดงออกทีละเส้น

บางทีอาจจะเป็นเพราะต้องการให้คำอธิษฐานสัมฤทธิ์ผล ริ้วผ้าสีแดงเหล่านี้จึงถูกผูกไว้แน่นหนาเป็นพิเศษ ขนาดคนเรายังไม่ชอบการถูกผูกมัด นับประสาอะไรกับต้นไม้ล่ะ

เธอวุ่นวายอยู่กับต้นไม้ต้นนี้ทั้งวันกว่าจะแกะริ้วผ้าสีแดงออกได้ทั้งหมด

เมื่อคิดว่าต้นไม้เก่าแก่เช่นนี้หาได้ยากและมีค่า มู่อิงจึงเทน้ำพุแห่งการฟื้นฟูของวันนี้ทั้งหมดรดลงไปที่โคนต้นของมัน

【คุณทำการฝึกฝนอาชีพสำเร็จ ได้รับ ผลท้อวิญญาณ × 1, ค่าประสบการณ์อาชีพ × 10】

"ผลท้อวิญญาณงั้นเหรอ" มู่อิงมองดูต้นไม้อย่างสงสัย ทันใดนั้นก็เห็นแสงสีเขียวเปล่งประกายออกมาจากกิ่งไม้ตรงหน้า จุดแสงนั้นขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็กลายเป็นลูกท้อขนาดเท่าฝ่ามือ กลิ่นหอมหวานฟุ้งกระจายเตะจมูก กระตุ้นต่อมน้ำลายให้ทำงาน

เธอเอื้อมมือไปเด็ดลูกท้อมาประเมินดู

【ผลท้อวิญญาณ】

【คุณภาพ: สีฟ้า ระดับหายาก】

【ผลลัพธ์: ค่าความทนทาน +1 หลังจากบริโภค การบริโภคซ้ำจะไม่มีผล】

【หมายเหตุ: ต้นไม้โบราณมีจิตวิญญาณ ผลไม้วิญญาณจะถูกมอบให้เฉพาะผู้ที่มีความผูกพันเท่านั้น】

เมื่ออ่านข้อมูลจบ มู่อิงก็ตัดสินใจมองข้ามสายตาละห้อยและน้ำลายที่ไหลยืดตรงมุมปากของหยวนกุ๋นกุ่นกับวัวแก่ แล้วกัดผลท้อวิญญาณเข้าปากทันที

เธอสัมผัสได้ถึงความอร่อยล้ำลึกที่แผ่ซ่านจากปากลงไปถึงหน้าอกและช่องท้อง ทิ้งไว้เพียงรสชาติหอมหวานของผลไม้ที่ยังคงอบอวลอยู่ในปาก ทว่าในมือของเธอกลับว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เมล็ดท้อหลงเหลืออยู่เลย

"ผลท้อวิญญาณนี่มหัศจรรย์เกินไปแล้ว" มู่อิงเข้าใจความรู้สึกของตือโป๊ยก่ายตอนกินผลไม้โสมขึ้นมาทันที มันเหมือนจะจบลงทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มลิ้มรสเลยด้วยซ้ำ น่าขัดใจจริงๆ

เธอเปิดดูหน้าต่างสถานะของตัวเอง

"【พลังชีวิต: 170/170】

...【ค่าสถานะ: พละกำลัง 8, ความทนทาน 10+1, ความคล่องแคล่ว 11, สติปัญญา 12, การรับรู้ 16, เสน่ห์ 11】

..."

ค่าความทนทานของเธอเพิ่มขึ้น และพลังชีวิตก็เพิ่มขึ้น 10 แต้มด้วย กำไรเห็นๆ!

"ใจดีเกินไปแล้ว ขอบคุณนะ!"

มู่อิงตบที่ลำต้นของต้นท้อโบราณด้วยความดีใจ เธอรักต้นไม้ที่ใจกว้างและรู้จักตอบแทนบุญคุณต้นนี้เหลือเกิน ต้นไม้ก็เหมือนกับธรรมชาติที่ไม่ชอบเอาเปรียบใคร และไม่เต็มใจที่จะเอาเปรียบคนที่ปฏิบัติดีต่อพวกมันเช่นกัน

ความรู้สึกที่คุ้นเคยส่งผ่านมาที่ข้อมือ มู่อิงยกข้อมือขึ้นด้วยความตื่นเต้น

【กำไลแห่งธรรมชาติ】

【คุณภาพ: สีส้ม ระดับเทวะ】

【ผลลัพธ์ 1: น้ำพุแห่งการฟื้นฟู: (ละไว้)】

【ผลลัพธ์ 2: กรงเล็บแห่งการตอบแทน: ในฐานะผู้พิทักษ์ธรรมชาติที่ซื่อสัตย์ เมื่อได้เรียนรู้วิถีแห่งการตอบแทนของธรรมชาติในกระบวนการปกป้องธรรมชาติ คุณจะสามารถขอยืมพลังแห่งการตอบแทนของธรรมชาติมาไว้ที่มือ และใช้กรงเล็บแห่งการตอบแทนเพื่อเก็บเกี่ยววัสดุได้โดยไม่ทำร้ายสัตว์หรือพืช】

【หมายเหตุ: อุปกรณ์ระดับเทวะที่ยังไม่เปิดเผยพลังทั้งหมด สามารถใช้งานได้โดยผู้เป็นนายที่มันยอมรับเท่านั้น】

วันนี้ช่างเต็มไปด้วยข่าวดีจริงๆ กำไลแห่งธรรมชาติปลดล็อกความสามารถที่สองแล้ว มู่อิงสงสัยอย่างหนักว่าต้นท้อโบราณต้นนี้น่าจะเหมาะกับการเป็นต้นไม้นำโชคมากกว่าต้นไม้อธิษฐานเสียอีก

เธอยื่นกรงเล็บเวทมนตร์ออกไปยังต้นท้อโบราณ ในมิติที่จับต้องไม่ได้ เธอสัมผัสได้ถึงช่อดอกท้อ กิ่งท้อท่อนหนึ่ง และเมล็ดท้อ เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเลือกดึงเมล็ดท้อออกมา

เมล็ดท้อจากต้นท้อโบราณคุณภาพน่าจะดีใช่ไหมนะ

มู่อิงเก็บเมล็ดท้อใส่กระเป๋าเป้อย่างระมัดระวัง

ต้นไม้แต่ละต้นสามารถถูก 'เก็บเกี่ยว' ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น เมื่อเทียบกับดอกท้อที่มีไว้เพื่อความสวยงาม และกิ่งท้อที่ยังไม่รู้ประโยชน์การใช้งาน เมล็ดท้อย่อมเก็บรักษาได้ง่ายกว่า

อย่างไรก็ตาม เมล็ดท้อจากต้นท้อต้นอื่นมีขนาดเล็กกว่าของต้นท้อโบราณอย่างเห็นได้ชัด ทำให้เมล็ดท้อของต้นท้อโบราณดูมีความพิเศษไม่ธรรมดา

ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกเสียดายที่ไม่สามารถเอาต้นไม้ผลกลับไปได้ทั้งหมด แต่เมื่อมีกรงเล็บแห่งการตอบแทน ในที่สุดเธอก็มีวิธีแล้ว เธอสามารถเก็บเมล็ดพันธุ์จากพืชหลายชนิดที่ยังไม่ถึงฤดูออกผลได้ด้วยซ้ำ

เมื่อเทียบกับกิ่งไม้หรือต้นกล้าแล้ว เมล็ดพันธุ์ย่อมเก็บรักษาและพกพาได้ง่ายกว่าเป็นไหนๆ