บทที่ 8 ลงทะเลสาบ!

เมื่อเวลาล่วงเลยไป เฉินหยวนผู้เป็นตัวเอกกลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น จึงดึงเขาให้ตื่นขึ้นจากความฝัน

เมื่อดูเวลาในโทรศัพท์มือถือ เฉินหยวนก็ไม่ได้ลังเล เขาถอยลุกจากเตียง นำกระเป๋าเป้ใบเล็กติดตัวไปด้วย หลังจากตรวจสอบสิ่งของเรียบร้อยแล้วก็เดินออกจากห้องไป

เขาไม่ได้เปิดไลฟ์สดเพราะกลัวว่าจะเป็นจุดสนใจ ทำเพียงเดินทางไปยังจุดที่สำรวจไว้เมื่อกลางวันอย่างเงียบเชียบ

แสงจันทร์สีขาวซีดสาดส่องผ่านม่านเมฆหมอกอันเบาบาง ทอดเงาเป็นแสงระยิบระยับแตกซ่านลงบนผิวน้ำในทะเลสาบที่ดำมืดสนิท

รอบด้านเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง มีเพียงเสียงลมพัดผ่านป่าไม้ทั้งสองฝั่งจนเกิดเสียงดังสวบสาบ และเงาจันทร์ที่ไหวสั่นระริกตามระลอกคลื่นบนผิวน้ำที่ถูกลมพัดพา

หลังจากหยุดยืนที่จุดหมายปลายทาง เฉินหยวนยังคงตรวจสอบตำแหน่งในแผนที่ระบบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ระบบ คุณแน่ใจนะว่าจะให้กระโดดลงไปจากตรงนี้?"

เขาเอ่ยถามในใจ ขณะมองลงไปยังผิวน้ำในทะเลสาบเบื้องล่างซึ่งมืดมิดสนิทเนื่องจากเป็นคุ้งน้ำวนจึงไม่มีแสงจันทร์สาดส่องถึง

ต่อให้เมื่อช่วงบ่ายเขาจะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่ในเวลานี้ก็ยังรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ดี

[ยืนยันความถูกต้อง! กระโดดลงจากจุดนี้ ที่ระดับความลึกเจ็ดจุดห้าเมตรใต้น้ำ มีปากถ้ำที่ซ่อนอยู่สำหรับใช้เป็นทางเข้า] เสียงเครื่องจักรกลอันเย็นชาของระบบดังขึ้นอย่างไร้อารมณ์

เฉินหยวนชะงักไปเล็กน้อย เมื่อคิดได้ว่าถ้าจะทำภารกิจให้สำเร็จก็ต้องลงไป แววตาของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว จากนั้นจึงนำชุดว่ายน้ำแบบพิเศาปรับสภาพแวดล้อมทางน้ำออกมาจากระบบ

เขามองไปรอบๆ ในเวลานี้ นอกเหนือจากแสงไฟจากตัวเมืองในจุดที่เขาจากมาแต่ไกลแล้ว ถนนบนภูเขาที่เขายืนอยู่ก็มีแต่ความมืดมิด

มองไปไกลๆก็ไม่เห็นร่องรอยของรถยนต์แม้แต่คันเดียว คิดว่าในระยะเวลาสั้นๆนี้น่าจะไม่มีใครผ่านมา

เขารีบถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็วจนเหลือแค่กางเกงในตัวเดียว สุดท้ายเมื่อลองคิดดูเขาก็ถอดแม้กระทั่งกางเกงในออก! จากนั้นก็เริ่มสวมชุดว่ายน้ำที่ระบบให้มา

เดิมทีเขาคิดว่ามันน่าจะเป็นชุดว่ายน้ำที่สวมใส่ยาก แต่กลับกลายเป็นว่าสวมใส่ได้ง่ายอย่างคาดไม่ถึง หลังจากดึงขึ้นมาถึงหน้าอก เขาก็ตบหน้าอกเบาๆตามคำแนะนำของระบบ ทันใดนั้นชุดรัดรูปก็เริ่มหดตัวลง และในที่สุดก็แนบชิดติดกับร่างกายของเขาอย่างสมบูรณ์

[หมายเหตุ ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้จากฟังก์ชันการสวมใส่ชุดของสไปเดอร์แมนรุ่นที่สาม]

เดิมทีเขายังรู้สึกหนาวเหน็บเพราะเมื่อครู่เปลือยกายตากลมอยู่พักหนึ่ง ทว่าทันทีที่ชุดว่ายน้ำรัดรูปหดตัวลง ความหนาวเย็นก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

เมื่อนึกถึงฟังก์ชันการปรับอุณหภูมิร่างกายอัตโนมัติที่เคยเห็นในคำอธิบายก่อนหน้านี้ เฉินหยวนก็อดอุทานออกมาไม่ได้ว่าสมกับที่เป็นเทคโนโลยีขั้นสูงจากอนาคตจริงๆ!

หมวกของชุดว่ายน้ำนั้นแยกชิ้นส่วนกัน เขาไม่ได้สวมมันในทันที บริเวณดวงตาของหมวกเป็นแว่นตากันลมที่เรียบเนียน มองดูแล้วยิ่งเหมือนชุดของสไปเดอร์แมนเข้าไปใหญ่ เพียงแต่สีสันแตกต่างกันเท่านั้น

ชุดว่ายน้ำนี้เมื่อสวมใส่แล้วยังสามารถหายใจได้ โดยสามารถจ่ายออกซิเจนได้ประมาณหนึ่งชั่วโมง ขอเพียงแค่ขึ้นฝั่งมันก็จะทำการเติมออกซิเจนโดยอัตโนมัติ และใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็เต็ม

เมื่อมองไปรอบๆและยังไม่พบร่องรอยของรถยนต์ เขาก็นำสิ่งสุดท้ายซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่สุดออกมาจากระบบ!

โดรนสำหรับไลฟ์สดโดยเฉพาะ!

ตามคำแนะนำของระบบ เจ้านี่มันล้ำสุดๆไปเลย! สามารถติดตามถ่ายทำได้ทั้งบนฟ้าและใต้ดิน แถมยังสามารถปรับมุมกล้องและภาพที่ดีที่สุดได้โดยอัตโนมัติ มีครบทั้งมุมกว้างและมุมแคบ อีกทั้งยังมีสัญญาณเต็มเปี่ยมในตัวอีกด้วย

หลังจากนำออกมา เจ้านี่ก็มีหน้าตาเหมือนกับในรูปภาพของระบบไม่มีผิด

มันคือลูกบอลสีดำสนิทลูกเล็กๆลูกหนึ่ง ซึ่งเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกล้ำสมัย

"ระบบ เจ้านี่มันเปิดใช้งานยังไงล่ะ?"

เขายังไม่ทันจะถามจบ จู่ๆลูกบอลเล็กๆในมือก็บินขึ้นไป จากนั้นก็ลอยอยู่กลางอากาศและหันหน้าเข้าหาตัวเขา

[ต้องการเปิดไลฟ์สดหรือไม่?]

เฉินหยวนมองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ก็ยังพยักหน้าและตอบว่า "เปิด!"

ทันใดนั้นจุดสีแดงเล็กๆก็ปรากฏขึ้นมาหนาแน่นบนลูกบอล ก่อนที่มันจะ "ระเบิด" ออกตรงหน้าเฉินหยวนทันที!

มันคือการระเบิดในทางกายภาพจริงๆ! มันเปลี่ยนสภาพกลายเป็นลูกบอลขนาดเล็กจำนวนนับไม่ถ้วนที่คอยถ่ายภาพของเฉินหยวนจากทุกทิศทุกทาง

เฉินหยวนถึงกับยืนอึ้งอยู่กับที่ มิน่าล่ะถึงบอกว่าเป็นการถ่ายทำแบบรอบทิศทาง ไม่ได้พูดผิดไปเลยแม้แต่นิดเดียว!

กว่าเขาจะได้สติ ก็มองเห็นหน้าจอระบบเสมือนจริงปรากฏขึ้นตรงหน้า จากนั้นก็มีคอมเมนต์ประปรายปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ

ไป๋เยี่ยเข้ามาในห้องไลฟ์สด…

เซียวเหยียนเข้ามาในห้องไลฟ์สด…

ฉิวเต๋อโหย่วเข้ามาในห้องไลฟ์สด…

......

ผู้คนที่กระจัดกระจายเริ่มมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ล้วนแล้วแต่เป็นกลุ่มคนเก่าคนแก่ที่ติดตามเฉินหยวนมาก่อนหน้านี้ทั้งนั้น

ฉิวเต๋อโหย่ว: "ในที่สุดสตรีมเมอร์ก็เปิดไลฟ์สดสักที!"

ฉุนลู่เหริน: "นึกว่าสตรีมเมอร์หลับไปแล้วซะอีก นี่จะตีหนึ่งแล้วนะ"

ตู้ตู้เหนี่ยว: "พระเจ้าช่วย สตรีมเมอร์นายใช้อุปกรณ์ถ่ายทำอะไรเนี่ย? ที่นั่นมันตอนกลางคืนไม่ใช่เหรอ? ยังอุตส่าห์ถ่ายนายออกมาได้คมชัดขนาดนี้อีก?"

ไป๋เยี่ย: "ฉันสนใจชุดดำน้ำบนตัวสตรีมเมอร์มากกว่านะ ไม่เอาน่าเพื่อน! หรือว่านายจะลงไปดูในทะเลสาบจริงๆ!?"

หลิงหลิงชี: "สตรีมเมอร์ซื้อชุดว่ายน้ำมาจากไหนอะ? ขอลิ้งก์หน่อยสิ!"

เมื่อเฉินหยวนเห็นคอมเมนต์เหล่านี้ มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นก่อนจะพูดว่า "พวกเรามันเล่นของจริงกันอยู่แล้ว! เดี๋ยวจะพาพวกคุณลงไปดูที่ก้นทะเลสาบว่าไอ้สัตว์ประหลาดล็อกเนสส์ที่เล่าลือกันอย่างมหัศจรรย์พันลึกในตอนนั้นมันมีที่มาที่ไปยังไงกันแน่!"

ภายในห้องไลฟ์สดก็มีคอมเมนต์ 666 ลอยขึ้นมาเต็มหน้าจอทันที เฉินหยวนมองดูอยู่สองสามครั้งก่อนจะพูดว่า "เอาล่ะ พวกเราจะไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว! ออกเดินทางกันเถอะ! เดี๋ยวขืนโดนคนอื่นมาพบเข้าล่ะแย่เลย รีบไปรีบกลับกันดีกว่า!"

พูดพลางมองไปยังหน้าผาที่มีรั้วกั้นอยู่ด้านหน้า ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

กล้องสลับภาพไปที่หน้าผาอย่างรวดเร็ว ในภาพนั้น เฉินหยวนกำลังยืนอยู่บนหน้าผา สายตามองลงไปเบื้องล่าง แววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ราวกับตอนที่กำลังจะเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ไม่มีผิด

เขาสูดอากาศอันหนาวเหน็บเข้าปอดอึกใหญ่ สวมหมวกของชุดว่ายน้ำ และไม่ลังเลอีกต่อไป

เขาโยนก้อนหินลงไปก้อนหนึ่งก่อนเพื่อทำลายความนิ่งสงบของผิวน้ำ จากนั้นก็ถอยหลังไปสองสามก้าว วิ่งเหยาะๆ เหยียบลงบนรั้วกั้นและกระโจนร่างออกไปนอกหน้าผา!

ภายในห้องไลฟ์สด ผู้ชมที่เดิมทียังคงพูดคุยกันอยู่ถึงกับชะงักมือเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้า ซึ่งเป็นภาพของเฉินหยวนที่กระโดดออกไปและกำลังร่วงหล่นลงสู่ผิวน้ำ

เฉินหยวนสัมผัสได้ถึงร่างกายที่ร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็วท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน เสียงลมหวิวหวิวพัดผ่านหู หัวใจแทบจะกระดอนออกมาจากหน้าอก

เพียงไม่กี่วินาที น้ำในทะเลสาบอันหนาวเหน็บก็กลืนกินร่างของเขาไปจนหมดสิ้น แรงกระแทกมหาศาลทำให้เขารู้สึกได้ว่าร่างกายจมดิ่งลงไป

เมื่อได้สติ เขาก็อยู่ใต้น้ำแล้ว เขาว่ายน้ำขึ้นไปด้านบนตามสัญชาตญาณ จนกระทั่งโผล่พ้นผิวน้ำ

ในภาพการไลฟ์สด เมื่อมองเห็นเฉินหยวนโผล่หัวขึ้นมาจากผิวน้ำ ก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที

ไป๋เยี่ย: "666! เมื่อก่อนก็แค่หาทำเรื่องตายๆ แต่ตอนนี้สตรีมเมอร์กำลังรนหาที่ตายจริงๆใช่ไหมเนี่ย!?"

นี่เหล่า: "ก็นึกว่านายจะแค่ทำท่าทำทางหลอกๆ! ไม่คิดเลยว่าจะทุ่มเทขนาดนี้!"

ฉิวเต๋อโหย่ว: "เดี๋ยวนะ! กระโดดลงไปจริงๆเหรอเนี่ย!?"

ทว่าในเวลานี้เฉินหยวนไม่มีอารณ์จะไปตรวจสอบการพูดคุยในห้องไลฟ์สด เขามองดูกล้องที่ลอยอยู่กลางอากาศตรงหน้า บางตัวถึงขั้นดำดิ่งลงไปถ่ายเขาถึงก้นทะเลสาบแล้ว เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็เปิดระบบขึ้นมาเพื่อตรวจสอบตำแหน่งจุดหมายปลายทาง

ก่อนหน้านี้ระบบบอกว่าอยู่ที่ระดับความลึกเจ็ดเมตรครึ่งใต้ผิวน้ำ และเมื่อดูจากทิศทางแล้วน่าจะเป็นพื้นที่จำพวกถ้ำที่อยู่ภายในหน้าผา

โชคดีที่ระบบบอกว่าข้างในนั้นมีพื้นที่ว่างอยู่ เขาจึงยังพอมีความมั่นใจอยู่บ้าง

ยังไงซะตอนนี้เขาก็มาถึงที่แล้ว ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ต้องลงไปดูให้ได้

หลังจากสูดออกซิเจนเข้าปอดลึกๆ เขาก็ค่อยๆปรับตัวเข้ากับการจ่ายออกซิเจนของชุดปรับสภาพแวดล้อมทางน้ำ ก่อนจะดำดิ่งลงสู่ก้นทะเลสาบโดยตรง และเริ่มว่ายน้ำไปตามทิศทางที่ระบบชี้แนะ