บทที่ 25 - ระบบเช็กอินลงชื่อ

บทที่ 25 - ระบบเช็กอินลงชื่อ

"ตื่นแล้วเรอะ?"

เสียงตะคอกเรียกสติเฉินเฟิงให้กลับคืนสู่โลกความเป็นจริง

เฉินเฟิงลืมตาขึ้น ขยับคอไปมา ความรู้สึกที่ได้กลับมาควบคุมร่างกายอีกครั้ง มันช่างรู้สึกโล่งโปร่งสบาย ราวกับคนจมน้ำที่โผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาสูดอากาศเฮือกแรกไม่มีผิด

"พ่อกลับมาแล้วโว้ย"

เฉินเฟิงเผยสีหน้าดีใจ เขาใช้วิธีอัญเชิญผีพรายออกมาฆ่าตัวเองจนตายได้สำเร็จ เป็นการกระตุ้นระบบโหลดเซฟให้ทำงาน และหลุดพ้นจากสถานการณ์มืดมนนี้ได้

"ถอด เสื้อผ้าของแก ออกมา ซะ เร็วเข้า!"

"พวกแก ไปช่วยมัน ถอด หน่อย"

สิ้นเสียงคำรามของไอ้หัวหมู นักเรียนชุดลายพรางหลายคนก็กรูกันเข้ามาเตรียมจะช่วยเฉินเฟิงถอดเสื้อผ้า

มาไม้นี้อีกแล้วเหรอ?

เฉินเฟิงจำได้ว่าตอนที่เขามาที่นี่ครั้งแรก เขาถูกไอ้พวกนี้จับแก้ผ้าจนล่อนจ้อน เปลือยเปล่าราวกับลิงที่ถูกนำมาจัดแสดงให้คนดู ศักดิ์ศรีความเป็นคนป่นปี้ไม่มีชิ้นดี

แต่ครั้งนี้ เขาไม่ใช่ลูกแกะที่รอคอยการถูกเชือดอีกต่อไปแล้ว

"ไสหัวไป!"

เฉินเฟิงตวาดลั่น ผลักมือออกไปทีเดียวก็ซัดนักเรียนมนุษย์จำแลงเหล่านั้นล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น

เหมือนอย่างเคย รางวัลที่ได้รับจากระบบจะถูกเก็บรักษาไว้ ดังนั้นร่างกายระดับพังอิฐที่อุตส่าห์ฝึกฝนมาอย่างยากลำบากในชาติก่อน ก็ยังคงติดตัวมาด้วย

นี่แหละคือระบบ ได้มาครั้งเดียวก็เป็นของตายตลอดกาล!

"ไอ้สวะ!"

เมื่อเห็นลูกน้องถูกทำร้าย ไอ้หัวหมูก็โกรธจัด ยื่นมือใหญ่ยักษ์ตะปบเข้าหาเฉินเฟิงทันที

มาได้สวย!

เฉินเฟิงเองก็อยากลองดูเหมือนกันว่า หากมองข้ามปัจจัยเรื่องการช็อตไฟฟ้า แล้วมาวัดกันด้วยพละกำลังล้วนๆ ขีดจำกัดของร่างกายนี้มันจะอยู่ระดับไหนกันแน่!

เขาชูสองแขนขึ้นรับมือหมูของอีกฝ่าย กะจะใช้กำลังเพียวๆ ผลักไอ้หัวหมูออกไป

ในขณะเดียวกัน ไอ้หัวหมูก็ออกแรงเต็มพิกัด หมายจะใช้น้ำหนักตัวที่เหนือกว่ากดทับเฉินเฟิงลงไป

ปัง!

มือทั้งสี่ประสานกัน เสียงปะทะดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วห้องมืด

เฉินเฟิงถูกแรงกระแทกจนแขนทั้งสองข้างชาดิก พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าถึงกับแตกเป็นรอยร้าว

ทางฝั่งไอ้หัวหมูเองก็ชะงักไปชั่วครู่ สมองหมูๆ ของมันคงไม่เข้าใจหรอกว่า มนุษย์ตัวผอมแห้งตรงหน้า มีดีอะไรถึงสามารถต่อกรกับพละกำลังของมันได้แบบจะๆ อย่างนี้

หลังจากนั้น

เนื่องจากฝ่าฝืนกฎ ต่อต้านครูฝึก เฉินเฟิงจึงถูกจับขังเดี่ยวอีกเจ็ดวัน

เมื่อสัตว์ประหลาดจากไป เฉินเฟิงก็รีบเรียกหาระบบทันที:

【จำนวนการโหลดเซฟ: 2】

【คะแนนระบบ: 9】

【พรคุ้มครองที่ใช้ได้: ลกซุน, เตียวเสี้ยน, ม้าเฉียว】

【วิญญาณที่เรียกใช้งานได้: ผีพรายสามดาว ★★★, คุณสมบัติชอบน้ำ ชอบฝน】

【แผนการฝึกที่สามารถตั้งค่าได้: การฝึกฮีโร่ ขณะนี้เสร็จสิ้นขั้นแรกแล้ว ต้องการใช้คะแนน 1 คะแนน เพื่อเปิดแผนการฝึกระดับ B ในขั้นต่อไปหรือไม่?】

เฉินเฟิงดีใจจนเนื้อเต้น "ไม่ได้มีแค่ร่างกายที่ฝึกฝนมาเท่านั้นที่อยู่ครบ แต่แผนการฝึกขั้นต่อไปก็ยังอยู่ด้วยงั้นเหรอ?"

"ดี ดี ดีมาก รอให้ฉันหนีออกไปได้ หาที่ปลอดภัยๆ แล้วค่อยเก็บตัวฝึกวิชาก็แล้วกัน"

ต่อไปก็เป็นช่วงเวลาสุ่มกล่องเลือกหนึ่งในสาม

หนึ่งคือระบบแลกเปลี่ยนจากโลกไซไฟ KH-02-SBFS

หนึ่งคือระบบภารกิจจากโลกเซียนเสีย XX-01-DKQD

ส่วนกล่องใหม่ที่เพิ่งมา รหัส ZT-03-LTQ มันพูดว่า "ทุกคนในกลุ่มล้วนเป็นคนมีความสามารถ พูดจาก็น่าฟัง ฉันชอบอยู่ในนี้สุดๆ ไปเลย!"

การจัดหมวดหมู่ ชื่อย่อ และคำโปรยที่มันพูดออกมา

เฉินเฟิงดูแวบเดียวก็รู้เลยว่า นี่คือระบบกลุ่มแชตที่รวบรวมคนจากโลกต่างมิติเอาไว้

กลุ่มแชต หมายถึงเครื่องมือสื่อสารรูปแบบกลุ่มแชตที่เชื่อมต่อตัวละครจากต่างยุคต่างสมัย และต่างสถานะเข้าด้วยกัน เพื่อให้สามารถพูดคุยและตอบโต้ข้ามมิติกันได้

พูดง่ายๆ ก็คือการสร้างกลุ่มแชตกับเหล่าบุคคลระดับเทพจากโลกอื่นนั่นแหละ

ฟังดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไร

แต่ขอยกตัวอย่างง่ายๆ หากเปิดระบบกลุ่มแชต เฉินเฟิงอาจจะได้เป็นเพื่อนกับเทพเซียนต้าหลัวทองคำจากโลกผู้ฝึกตน แล้วได้รับเคล็ดวิชาการบ่มเพาะ หรืออาจจะติดต่อกับนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องจากโลกไซไฟ แล้วได้รับเทคโนโลยีแห่งอนาคต หรือแม้แต่สื่อสารกับพ่อมดจากโลกเวทมนตร์ แล้วเรียนรู้เวทมนตร์ก็ยังได้

"เป็นระบบที่มีขีดจำกัดความสามารถสูงมาก ถ้าใช้ดีๆ ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าระบบแลกเปลี่ยนเลย แถมยังไม่ต้องใช้คะแนนอีกต่างหาก"

"แต่ยังไม่เหมาะที่จะเปิดใช้ตอนนี้"

จะตีเหล็กให้แข็ง ร่างกายต้องแกร่งเสียก่อน

ตอนนี้เฉินเฟิงมีแต่ตัวเปล่าๆ ต่อให้แอดเพื่อนระดับเทพได้ ก็ไม่มีทรัพยากรดีๆ ไปแลกเปลี่ยนอยู่ดี

ถ้าเกิดไปเจอแชตกลุ่มของเหล่าตัวร้าย ก็คงต้องไปนั่งปวดหัวชิงดีชิงเด่นกับพวกมันอีก

คิดได้ดังนั้น เฉินเฟิงจึงตัดสินใจเปิดระบบภารกิจก่อน เพื่อหาคะแนนมาตุนไว้

เขาจึงเปิดระบบ XX-01-DKQD ขึ้นมาทำงาน

"นายมาจากโลกเซียนเสียใช่ไหมล่ะ?"

"มาเลย มอบภารกิจปราบมารให้ฉันสักสองสามอย่างสิ!"

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี คุณเปิดใช้งานระบบเช็กอินลงชื่อแล้ว!】

"เช็กอินลงชื่อ?"

เฉินเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบทำวันทยหัตถ์ "ขออภัยครับท่าน เมื่อกี้จำท่านไม่ได้"

ถ้าจะให้จัดอันดับระบบที่งี่เง่าและปัญญาอ่อนที่สุดในโลก ระบบเช็กอินลงชื่อต้องเป็นที่สอง แล้วก็คงไม่มีใครกล้าจัดให้อยู่ที่หนึ่งแน่ๆ

ฟังก์ชันการทำงานของมันแสนง่ายดาย: เพียงแค่ผู้ครอบครองระบบไปที่สถานที่หรือในช่วงเวลาที่กำหนด ทำการ "เช็กอิน" แบบตอกบัตรเข้างาน ก็จะได้รับรางวัลมากมาย

เฉินเฟิงกวาดสายตาดูอย่างรวดเร็ว จากประสบการณ์ของเขา สถานที่เช็กอินที่ปลดล็อกได้ในตอนนี้มีทั้งหมดสามแห่ง:

สถานที่เช็กอินระดับศูนย์ดาว: สะพานฉือหาง

สถานที่เช็กอินระดับศูนย์ดาว: อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ซิ่งฝู

สถานที่เช็กอินระดับสี่ดาว: โรงพยาบาลจิตเวชที่สี่

เฉินเฟิงตรวจดูอย่างละเอียด ก็พบว่ายิ่งสถานที่นั้นมีอันตรายมากเท่าไหร่ ระดับดาวความยากก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น และผลตอบแทนก็จะได้รับคะแนนระบบมากขึ้นตามไปด้วย

ซึ่งแต่เดิมสะพานฉือหางและอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ซิ่งฝูอยู่ในระดับสามดาวและสี่ดาว แต่เพราะสัตว์ประหลาดในสถานที่เหล่านั้นถูกกำจัดหรือปราบจนอยู่หมัดไปแล้ว ระดับจึงลดลงเหลือศูนย์ดาว

ส่วนโรงพยาบาลจิตเวชที่สี่นั้น

"ทำไมถึงมีแค่สี่ดาวล่ะ?"

"หรือว่าเป็นเพราะไอ้ตัวที่ชื่อผู้อำนวยการหนิวไม่อยู่?"

ช่างเถอะ ลองเช็กอินดูก่อนก็แล้วกัน

เฉินเฟิงท่องคำว่าเช็กอินในใจ

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี ผู้ใช้เช็กอินที่โรงพยาบาลจิตเวชที่สี่ - สำนักงานศาสตราจารย์, โรงพยาบาลจิตเวชที่สี่ - ห้องรปภ. ของครูฝึกสำเร็จแล้ว ขาดอีกเพียงสองสถานที่ก็จะเช็กอินครบถ้วนสมบูรณ์】

หืม?

หมายความว่ายังขาดอีกสองสถานที่งั้นเหรอ?

เฉินเฟิงตั้งสติ แผนที่ของโรงพยาบาลจิตเวชที่สี่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

ในแผนที่นั้น ส่วนที่เป็นโรงเรียนบำบัดนั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง มองเห็นทุกซอกทุกมุม

แต่ส่วนที่เป็นสถานพักฟื้น กลับมีหมอกปกคลุมมัวๆ มองเห็นไม่ชัดเจน โดยมีเครื่องหมายระบุไว้สองสถานที่ที่ยังไม่ได้สำรวจ คือห้องใต้ดินและวอร์ดพยาบาล

ทีแรกก็กะว่าจะหนีไปเลยแท้ๆ

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว คงต้องไปเยือนสถานพักฟื้นสักครั้งแล้วล่ะ

เฉินเฟิงบีบแม่กุญแจจนพังคามือด้วยมือข้างเดียว แล้วผลักประตูห้องมืดออกไป

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน แสงแดดส่องจ้าจนแสบตา เฉินเฟิงยกมือขึ้นป้องคิ้ว มองไกลออกไป

ทะลุผ่านรั้วลวดหนามเหล็ก มองเห็นอาคารสามชั้นสีขาวตั้งตระหง่านอยู่ หน้าต่างทุกบานถูกปิดผนึกด้วยรั้วเหล็กดัดกันคนหนี ถ้าไม่ได้มีป้าย "สถานพักฟื้น" ติดอยู่บนหลังคา คงนึกว่าเป็นคุกปูนซีเมนต์สำหรับขังนักโทษแน่ๆ

"ดูอันตรายชะมัด ฉันไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมในสถานพักฟื้นและพลังของพยาบาลกระต่าย ถ้าขืนบุกเข้าไปตรงๆ คงต้องลงเอยเหมือนรอบที่แล้วแน่"

"ต้องหาวิธีเนียนเข้าไปอย่างมีเหตุผลให้ได้ซะก่อน"

เฉินเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ฉุกคิดถึงสมุดบันทึกของรุ่นพี่ที่ฆ่าตัวตายตายคนนั้นขึ้นมาได้ทันที

ในกรณีฉุกเฉิน สามารถแกล้งบ้าเพื่อเข้าไปได้

การแกล้งบ้าจะช่วยให้ไม่ถูกสัตว์ประหลาดทำร้าย แถมยังได้รับการดูแลเยี่ยงผู้ป่วยอีกด้วย ฟังดูอาจจะเหลือเชื่อไปสักหน่อย

แต่อันที่จริง ตลอดระยะเวลาที่เฝ้าสังเกตการณ์ เฉินเฟิงก็พบว่าพฤติกรรมการเคลื่อนไหวและการโจมตีของสัตว์ประหลาดในโรงพยาบาลแห่งนี้ ล้วนเป็นไปตามกฎเกณฑ์บางอย่างเสมอ

ตัวอย่างเช่น ในโรงเรียนบำบัดอาการติดอินเทอร์เน็ต ตราบใดที่ไม่ฝ่าฝืนกฎสิบข้อของเด็กไม่ดี ก็จะไม่มีทางถูกสัตว์ประหลาดเล่นงานเด็ดขาด

ดังนั้น การแกล้งบ้า จึงเป็นกฎของการเอาชีวิตรอดในสถานพักฟื้น

เมื่อทำความเข้าใจกับเรื่องพวกนี้ได้ทั้งหมดแล้ว เฉินเฟิงก็ถอดเสื้อตัวนอกและกางเกงออก เหลือเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียว ก่อนจะวิ่งตรงดิ่งไปยังทิศทางของโรงพยาบาลจิตเวช พลางตะโกนไปตลอดทางว่า:

"ฉันเป็นบ้า! ฉันเป็นคนบ้า!"

(จบแล้ว)