ตอนที่ 10 กลางดึก 2

อู่ฉีขมวดคิ้ว สงสัยว่าใครมารบกวนเขาในเวลานี้? เขาเดินไปที่ประตู สวมเสื้อกั๊กดำแขนสั้นจากชุดที่อันยี่ส่งมาให้

“ใคร?” เขากล่าวเสียงเย็น

“นายท่าน ท่านอยากได้บริการพิเศษหรือไม่?” เสียงของหญิงสาวดังมาจากด้านหลังประตู เสียงแหบๆ ถูกบีบให้เล็ก

สมองอู่ฉีหมุนทำงานและทันใดนั้นดวงตาของเด็กๆ ที่ซ่อนในรถเพื่อหลบลมฝนก็ปรากฏในหัว เขาแง้มประตู ลมหนาวจากด้านนอกเล็ดลอดเข้ามาและแขนเล็กๆ ของหญิงสาวก็พยายามดันเปิดประตู

สิ่งที่ติดในดวงตาอู่ฉีคือผิวแห้งกร้าน ร่างที่หิวกระหายของเธอดูผอมมาก แทบไม่มีเนื้อหนังบนตัว ผิวเหลืองซีดไม่ได้ดูเนียนนุ่มเลย แต่ค่อนข้างสาก เสื้อขาวที่ไม่เคยซักล้างได้เปลี่ยนเป็นสีเทาจากคราบดินคราบฝุ่น เบ้าตาเธอยุบ ดวงตาไม่ต่างอะไรกับหินกรวดสองก้อนในบ่อน้ำโคลน

เธอพยายามอย่างหนักเพื่อยืดคอ อวดหน้าอกกลม นิ้วยาวของเธอบิดเกร็ง พยายามทำให้ตัวเธอดูน่าดึงดูด

“มีอะไร?” อู่ฉีไม่มีอารมณ์ร่วม เมื่อเห็นเธอ อู่ฉีก็นึกถึงรั่วหรง ที่คอยดูแลเขา

หญิงสาวแสดงความอายเล็กน้อย แต่ความหิวก็บังคับให้เธอกล้าหาญ“นายท่าน ตราบเท่าที่ท่านมอบอาหารและน้ำให้ฉัน ฉันเต็มใจจะอยู่กับท่านหนึ่งคืน หรือสองสามคืน”

“ฉันไม่ต้องการ” อู่ฉีกล่าวโดยไม่แสดงสีหน้าอะไร เขาจะไม่นำคนแปลกหน้าเข้ามายัง’ รัง’ ของเขาและนอนร่วมกับเขา

หญิงสาวเห็นท่าทางเด็ดขาดของอู่ฉี แต่เมื่อเธอเหลือบเห็นร่างกำยำของอู่ฉีและอาหารแห้งกับน้ำบนโต๊ะ ดวงตาเธอก็พลันมีแสงแห่งชีวิต เธอเหยียดแขนมาจับข้อมืออู่ฉี เบียดร่างแนบกับอู่ฉีด้วยรอยยิ้ม

ร่างของอู่ฉีแข็งแกร่งมาก ทุกกล้ามเนื้อเหมือนถูกขัดด้วยหินลับมีด ผ่านการเอาชีวิตรอดและการเข่นฆ่ามานับไม่ถ้วน กล้ามเนื้อบนตัวเขาสมบูรณ์แบบ ขับเน้นด้วยพลังชีวิต หากร่างกายของหญิงสาวเหมือนกองโคลนเย็น งั้นร่างของอู่ฉีก็คือกองไฟ เธอเซเข้าหาเขาแต่กลับถูกแผดเผา

ไม่ว่ามันจะเป็นอุณหภูมิแสนอบอุ่นในห้อง ร่างกายของอู่ฉีหรืออาหาร ทุกอย่างล้วนทำให้หญิงสาวเกาะติดอู่ฉีเหมือนปลาหมึก เธอปิดประตูและใช้พลังงานทั้งหมดเพื่อกดอู่ฉีเข้ากับกำแพง

“ได้โปรดนายท่าน หากท่านแบ่งอาหารให้ฉัน ท่านจะสามารถทำอะไรกับฉันก็ได้ ฉัน...สามารถทำได้ทุกอย่าง”

ในความมืดสลัว คอของเธอซบกับไหล่ของอู่ฉี ด้วยปากที่เป่าลมอ่อนๆ ใส่หูเขา มือหนึ่งจับแขนของอู่ฉีไว้ และลากมาจับก้นเธอ ส่วนอีกมือคอยลูบไล้ท้องของอู่ฉีและจากนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนลงไป

อู่ฉีไม่เคยพบประสบการณ์เช่นนี้ แต่เมื่อมือเย็นๆ ของหญิงสาวแตะส่วนสำคัญเขา เขาก็พลันตอบสนองด้วยความรังเกียจ

“ไสหัวออกไป!” อู่ฉีคำราม บางทีเขาคงแข็งแกร่งเกินไปและอาจออกแรงผลักมากไป หญิงสาวจึงเซล้มลงกับพื้น แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่าง สะท้อนบนหน้าหญิงสาว ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความกลัว

อู่ฉีมองหญิงสาวขอทานผู้นี้ที่พยายามยั่วยวนเขา มันไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจการกระทำของเธอเพราะรั่วหรงย่อมไม่พลาดที่จะสอนเขาเรื่องการมีเพศสัมพันธุ์

เขาแค่ไม่ชอบกลิ่น ท่าทางและสายตาของอีกฝ่าย

ไม่ชอบ แต่ก็ยังเห็นใจ เป็นความเห็นใจเดียวกับตอนเขาเห็นครอบครัวของจิ้งจอกแดงตาย

อู่ฉีหมุนตัวเดินออกมาเงียบๆ หยิบกล่องอาหารและน้ำครึ่งขวดมาวางตรงหน้าหญิงสาว“รับมันไว้และออกไปซะ ฉันไม่ใช่คนดี จะไม่มีครั้งที่สองอีก”

หญิงสาวบนพื้นแหงนมองความมีเมตตานี้อย่างแปลกใจ เธอนิ่งไปอยู่นาน เมื่ออู่ฉีเตือนเธอซ้ำ เธอจึงรีบลุกขึ้น คว้าอาหารแห้งกับน้ำไว้ ดวงตาเธอเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความขอบคุณ เธอก้มหัวขอบคุณ จากนั้นก็เดินออกไป

หลังส่งแขกกลับไป ความง่วงของอู่ฉีก็ได้ถูกทำลายไปแล้ว เขานั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นและหลับตา คนหิวอยู่เต็มถนน เด็กซ่อนตัวในรถ หญิงสาวที่ริเริ่มใช้ร่างกายแลกกับอาหารเพียงเล็กน้อย ทหารรับจ้างที่บังคับใช้กฎและสู้กับสัตว์กลายพันธุ์...

นี่คือความเป็นอยู่ของมนุษย์ เหมือนดอกกุหลาบหักหล่นลงพื้น ถูกเหยียบย่ำ เต็มไปด้วยความสกปรกโสมม

อู่ฉีกลับไปที่เตียงและเตรียมพักผ่อน เขาลูบหัวของฉีเยวี่ยและอุ้มมันมานอนในอ้อมแขนเขา

ทันใดนั้น เสียงกระแทกก็ดังขึ้น!

อู่ฉีตื่นตัวทันที และภายในครึ่งวินาที ร่างส่วนบนเขาก็ตั้งตรง มือขวาเขากุมดาบยาวในห่อหนังสัตว์ที่วางตั้งไว้ข้างเตียง ฉีเยวี่ยเองก็ตื่นตัวเช่นกัน อู่ฉีลูบแก้มมันเพื่อส่งสัญญาณให้มันเงียบ

ปัง ปัง ปัง!

มีเสียงกระแทกดังจากประตู ตามมาด้วยเสียงแตก ตัวล็อกบนประตูหักครึ่ง จากนั้นประตูก็ถูกถีบล้ม

ชายสี่คนถือมีดก็เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ชายที่นำหน้าสูงประมาณ 170 เซนติเมตร สวมเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ และกางเกงขายาวขาดๆ ใบหน้าน่ากลัวเหมือนพวกโจรร้ายในหนัง อีกสองคนคือชายชราผมเทาขาวฟันเหลืองกับชายฉกรรจ์ที่มีตาเดียว และคนสุดท้ายคือชายร่างผอมที่หน้าตาเหมือนลิง ทั้งหมดถือมีดไว้ในมือ เมื่อพวกเขาเห็นอาหารและน้ำบนโต๊ะ พวกเขาก็เหมือนโจรที่เห็นขุมสมบัติ

แววตาคล้ายหมาป่าโหยปรากฏในตาของผู้นำ เขายกเท้า เตะประตูห้องนอน เกิดแรงสั่นสะเทือนรุนแรง ชายสองคนพุ่งเข้าไปในห้องนอน เปิดผ้าห่ม แต่ก็ไม่เห็นใคร..

“หัวหน้า ไม่เจอใครเลย!”

หัวหน้าตะโกน“เป็นไปไม่ได้ มันอยู่ในห้องแน่ หัวตัวมันให้เจอและฆ่ามันซะ จากนั้นเราจะนำอาหารออกไป!”

ขณะพูด เขากลับไม่สังเกตเห็นอู่ฉีที่ซ่อนตัวเหนือประตู เกาะมุมเพดานไว้เหมือนตุ๊กแกพร้อมคาบดาบยาวไว้ในปาก

ดวงตาของอู่ฉีทอประกายผ่านแสงจันทร์ และจากนั้นเขาก็กระโดดลงมาอย่างไร้สุ้มไร้เสียง ทันใดนั้น ดวงตาเขาก็เปลี่ยนเป็นอสูรร้ายที่พร้อมเข่นฆ่า เขาเล็งหลังคอของชายผู้เป็นหัวหน้าและฟันอย่างไร้ปรานี!