ตอนที่ 11 กลางดึก 3

ฉับ!

ดาบยาวแหลมตัดหลังคอชายคนนั้นอย่างราบรื่น เลือดร้อนไหลกระฉูด หัวมนุษย์กลิ้งตกลงพื้น เสือดสาดกระเซ็นใส่หัวขโมยคนอื่น พวกเขาต่างสะบัดมีดกันด้วยความตกใจ แต่อย่างไม่คาดคิด หลังอู่ฉีเขย่งเท้า พวกเขาก็ไม่เห็นอู่ฉีในห้องอีก

เขาจะฆ่าศัตรูที่รุกรานรังเขาอย่างไร้ปราณี!

ดาบยาวฟันผ่านอากาศอย่างชำนาญ แทงทะลุหัวใจด้วยมุมที่แม่นยำ จากนั้นก็กระชากออกโดยไม่ลังเลพร้อมกระโจนใส่เหยื่อรายต่อไปเหมือนนักล่า!

ภายในสองวินาที โจรทั้งหมดที่บุกเข้ามาก็กลายเป็นศพบนพื้น เว้นแต่หัวหน้าที่ถูกตัดหัว ทุกคนถูกแทงจนตาย ดวงตาพวกเขาสูญเสียความโหดร้ายในฐานะผู้บุกรุก รูม่านตาเต็มไปด้วยความกลัวกับความไม่เข้าใจ

อู่ฉียืนท่ามกลางศพอย่างไม่แยแส และฉีเยวี่ยก็โผล่พ้นใต้เตียงออกมา คาบเศษผ้ามาให้อู่ฉี อู่ฉีรับผ้ามาเช็ดเลือดบนดาบจนมันสะอาด

หลังเหตุการณ์นี้ อู่ฉีก็ทำความสะอาดคราบเลือดบนพื้น โยนศพทั้งหมดลงไปด้านล่าง จากนั้นก็เหลือบไปเห็นร่างของหญิงสาวที่ขดตัวตรงมุมถนน

มีขวดน้ำเปล่าและกล่องอาหารแห้งแตกอยู่รอบตัว เสื้อสีเทาบนตัวถูกฉีกขาด เผยร่างบอบบางต่อลมหนาว ใบหน้าขาวซีดเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เธอตายแล้ว..

อู่ฉีมองศพหญิงสาวเงียบๆ จากนั้นก็เดินกลับเข้าห้อง

...

เช้าวันต่อมา พื้นที่อาศัยก็กลับมาสว่าง กลุ่มคนหิวโหยในชุดขาดๆจ้องมองถนนด้านนอกพื้นที่พักอาศัย พวกเขาไม่แปลกใจกับจำนวนคนตายบนถนน แต่วันนี้ ศพสามศพถูกแทงทะลุหัวใจตายและอีกหนึ่งถูกตัดหัว

ทหารรับจ้างส่วนใหญ่ที่รักษาระเบียบในเขตปลอดภัยมาถึง รวมถึงโจวฉิว เฒ่าคัง ต้าหยงและอาปิง

จากนั้นอันยี่ในเสื้อหนังตัวเก่าก็เดินแบกปืนลูกซองมา สมาชิกทั้งสี่มองเขาอย่างพร้อมเพรียง

“หัวหน้า..”โจวฉิงเลียริมฝีปากแห้ง

อันยี่มองศพทั้งสี่บนพื้น และจำคนเหล่านี้ได้ มันคือพวกขยะที่เขาใช้ปืนพกขู่ให้กลัวเมื่อวานก่อน

หลังจากนั้น เขาก็แหงนมองขึ้น เห็นห้อง 202 ที่ประตูพังเสียหายและอดเผยความตกตะลึงไม่ได้

“ขอเข้าไปได้ไหม?อู่ฉี?”อันยี่และโจวฉิงเดินขึ้นไปหน้าประตูห้อง 202 เอื้อมมือไปเคาะกำแพง

เสียงของอู่ฉีลอยมาจากด้านใน“เชิญ”

เมื่อทั้งสองเข้าห้องนั่งเล่น พวกเขาก็เห็นอู่ฉีนั่งขัดสมาธิบนโซฟาด้วยตาที่ปิดสนิท  มีจิ้งจอกน้อยฉีเยวี่ยนอนอยู่ข้างๆ กลิ่นคาวเลือดแตะจมูกพวกเขา โจวฉิงขมวดคิ้ว ถูจมูกด้วยนิ้วชี้และนิ้วโป้ง ส่งเสียงกระแอมพร้อมสวมใบหน้าจริงจัง

“อู่ฉี ศพสี่ศพบนถนนเป็นฝีมือนายใช่ไหม?”

อู่ฉีค่อยๆลืมตาและกล่าวอย่างไม่แยแส“พวกมันคือหัวขโมยที่ปล้นบ้านผมและอยากฆ่าผม ผมมีสิทธิ์ฆ่า แถมทั้งสี่คนนี้ยังทำเรื่องชั่วร้ายมามาก”

อันยี่กล่าว“ฉันรู้ว่านายจะพูดแบบนั้น แต่พฤติกรรมนายก็ทำให้เกิดความตื่นตระหนกในหมู่ประชากร เพื่อรักษากฏระเบียบ ทีมทหารรับจ้างเราต้องเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจเด็ดขาด จะไม่มีใครมีสิทธิ์ใช้ความรุนแรงกับคนอื่น!”

หลังจากนั้น มือขวาเขาก็เอื้อมไปเตะเอวขวา ชักปืนคู่ใจออกมาเล็งหัวอู่ฉี ตัวปืนดูงดงามมาก ปากกระบอกปืนเองก็ดูดุดัน ตราบเท่าที่ลั่นไกเบาๆ สิ่งนี้จะทิ้งรูกระสุนไว้ในหัวของอู่ฉี

แต่ทว่า อู่ฉียังไม่แยแส ดวงตาเขาจ้องไปข้างหน้าตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ทันใดนั้น ทั้งสองฝ่ายก็เงียบกันไปอยู่นานจนอู่ฉีหันหน้ามามองปืนที่เล็งเขา

“คุณไม่ยิงหรอก เพราะคุณไม่มีจิตสังหาร บอกจุดประสงค์มาเถอะ”อู่ฉีพูดราวกับเห็นผ่านทุกสิ่ง

อันยี่ฉีกยิ้ม เก็บปืนคู่ใจของเขาลงไป บรรยากาศที่ตึงเครียดก่อนหน้าทำให้โจวฉิงประหม่าจนต้องกลั้นหายใจและในที่สุดเขาก็สามารถหายใจได้

“มันง่ายมาก มาเข้าร่วมกับกลุ่มทหารรับจ้างของเราและเป็นสมาชิกเพื่อรักษากฏระเบียบ”อันยี่กล่าว เขาพามือขวาโจวฉิงมาด้วยเพราะเรื่องสำคัญเช่นนี้ไม่อาจตัดสินใจได้คนเดียว

“หากผมไม่เข้าร่วม คุณจะฆ่าผมงั้นหรอ?”อู่ฉีถามกลับ

“อย่างน้อยฉันก็คงปล่อยให้นายอยู่ในเขตปลอดภัยต่อไปไม่ได้”รองหัวหน้าโจวฉิงกล่าวแทนอันยี่และในเวลาเดียวกันก็ลดมือขวาลงไปแตะซองหนังใส่ปืน หากอู่ฉีทำอะไรผิดแปลก เขาก็ยังสามารถสู้กลับได้

“งั้นผมจะขอถามอีกครั้ง หากผมเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างของคุณ คุณจะให้สิ่งที่คุณสามารถให้ได้กับผม และทั้งหมดที่ผมต้องทำก็คือเมื่อสัตว์กลายพันธุ์บุกโจมตีเขตปลอดภัย ผมต้องร่วมสู้กับคุณสินะ?”

อันยี่และโจวฉิงมองหน้ากัน อันยี่ยังจับใจความไม่ได้ในตอนแรก แต่สมองเขาก็หมุนทำงานอย่างรวดเร็วและเริ่มเข้าใจความหมาย ซึ่งทำให้เขาพึงพอใจ

“ถูกต้อง”

“งั้นก็ไม่มีอะไรให้ต้องปฏิเสธ”อู่ฉีตอบกลับ หลังฟังคำพูด มันดูเหมือนว่าพวกอันยี่ตั้งใจมาเชิญเขามากกว่าการบังคับ

เมื่อพูดแบบนั้น อู่ฉีก็ลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับอันยี่ตรงๆและจากนั้นก็ชี้โจวฉิงด้านหลังเขา

“หัวหน้าอัน ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ โปรดบอกให้ลูกน้องคุณถอยไปก่อน”

สีหน้าของโจวฉิงเปลี่ยนไป แต่อันยี่กลับส่งสัญญาณให้เขา ดังนั้นเขาจึงจำต้องเดินเลี่ยงออกไป

เหลือแค่สองคนในห้อง อู่ฉีและอันยี่ดูเหมือนจะผ่อนคลายเล็กน้อย พวกเขานั่งบนโซฟา

อู่ฉีนำกระเป๋าขึ้นมา ส่งกระดาษสีเหลืองยับย่นให้อันยี่ มีภาพร่างของหญิงสาวที่ดูเหมือนรั่วหรงบนกระดาษ แม้มันจะแค่ภาพวาดเก่าๆ มันก็น่าตกใจมาก เขาไม่เคยเห็นหญิงสาวที่หน้าตาสวยงามขนาดนี้มาก่อน หากกระดาษนี้เป็นสีขาว หญิงสาวในรูปคงเปรียบเสมือนนางฟ้า