ตอนที่ 6 เขตปลอดภัย 2

อันยี่ยืนบนแท่นเล็กๆและสวมสีหน้าเผด็จการ โดยปราศจากลำโพง เขาตะโกนด้วยเสียงที่ทุกคนในจัตุรัสได้ยินชัด

“หนึ่งตะกร้าสมุนไพรได้ 1 หยวน 1หยวนสำหรับข้าวต้มหนึ่งชาม!สมุนไพรมูลค่าสูงจะถูกส่งไปให้ผู้ดูแลข้างๆตรวจสอบ ตะกร้าสมุนไพรมูลค่าสูงจะแลกได้ 3 หยวน เนื้อกระป๋องหนึ่งราคา 30 หยวน!ฉันรู้ว่าพวกแกหิวกระหายกันมาก แต่ฉันต้องทำตามกฏ!หากพวกแกกล้าชิงของๆคนอื่นอย่างเปิดเผยในจัตุรัสนี้ ปู่ผู้นี้จะใช้ปืนนี่เพื่อเปิดรูบนหน้าอกพวกแก!เริ่มกันได้แล้ว!”

อันยี่โบกมือ เจ้าหน้าที่แจกจ่ายอาหารและคนที่ต่อแถวยาวก็เริ่มขยับกันอย่างวุ่นวาย อันยี่ยืนบนแท่นและมองดูคนหิวกระจายทุกคนที่มาแลกอาหาร บางคนเป็นวัยรุ่น บางคนเป็นพวกแก่หงำหงอก ส่วนใหญ่เป็นพวกวัยกลางคน มีผู้หญิงน้อยมาก เพราะการปีนขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรเป็นงานยาก นอกจากนี้ถนนบนภูเขายังยากลำบาก มันต้องระบุชนิดสมุนไพรก่อน และต่อให้ขุดสมุนไพรขึ้นมาได้ พวกเขายังต้องกังวลว่าสัตว์กลายพันธุ์จะได้กลิ่นมนุษย์ไหม แถมยังมีพวกคนที่คอยดักปล้น มันนับว่าโชคดีแล้วที่พวกเขามายืนที่นี่ได้อย่างปลอดภัย แลกชามข้าวต้มสักถ้วยหรือสองถ้วยทุกวันและรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้

เขตปลอดภัยไม่สามารถเลี้ยงดูคนที่ไม่สามารถทำงานได้ และคนเหล่านั้นก็จะถูกปล่อยให้หิวตาย เว้นแต่ผู้หญิงถึงมีค่าบ้าง แต่ก็ไม่มีใครสงสารหรือคิดมอบทรัพยากรธรรมชาติให้คนไร้ประโยชน์ และต่อให้มีคนพยายามปล้นชิง พวกเขาก็จะถูกฆ่าโดยพวกของอันยี่เพื่อหยุดความคิดของคนที่มีเจตนาเดียวกัน

เพื่อรักษาระเบียบในสังคมเช่นนี้ พวกเขาต้องใช้ความรุนแรงเพื่อปลูกฝังความกลัวและความเคารพของผู้คน อันยี่ถือว่าทำได้ดีในหน้าที่นี้

เด็กหนุ่มผิวดำตัวผอมแลกข้าวต้มเสร็จ ถือมันไว้ด้วยสองมืออย่างระมัดระวัง ดวงตาคู่น้อยหันไปมองแถวยาวเหยียด และเมื่อเขาคิดจะออกไปจากจัตุรัส คนนับไม่ถ้วนก็จับจ้องเขาตาไม่กระพริบ เมื่อเขากล้าออกจัตุรัสไป พวกเขาจะรีบวิ่งออกจากมุมมืดต่างๆเพื่อชิงอาหารจากเด็กหนุ่ม

แน่นอนว่าเด็กหนุ่มไม่กล้าออกไปจากจัตุรัสเมือง เขาเดินไปแถวซอยมืดเล็กๆในเขตจัตุรัส ในไม่ช้า หญิงสาวก็เดินออกมา ใช้กำแพงเป็นตัวค้ำ เธอผอมแห้งติดกระดูกและเสื้อผ้าก็ทำจากเศษผ้าเก่าๆ ผิวเธอเป็นสีน้ำตาลแดงและเนื้อหนังก็แนบติดกระดูก ไม่มีชายใดอยากใกล้เธอ

“แม่ กินนี่เร็ว”เด็กหนุ่มประคองอาหารที่เขาทำงานอย่างหนักทั้งวันเพื่อแลกมาและส่งมันให้แม่เขา เธอรับมันมาด้วยรอยยิ้มโรยรา

เธอยกชาม ดื่มไปแค่หนึ่งส่วนห้าและจากนั้นก็ส่งให้ลูกเธอกลับ

“ลูกกินต่อเถอะ”เสียงเธอดูสงบ ราวกับเธอหมดหวังในชีวิตมาก ในฐานะแม่ เธอไม่สามารถเลี้ยงลูกได้ แต่กลับอยากให้ลูกเลี้ยงเธอแทน หากเธอลงโทษตัวเองด้วยเข็ม งั้นร่างและจิตใจเธอคงถูกแทงจนพรุนไปแล้ว สิ่งเดียวที่ยังทำให้เธอมีชีวิตบนโลกแสนโหดร้ายนี้ก็คือลูกเธอ

เด็กหนุ่มมองแม่เขาด้วยดวงตาที่เอ่อล้น และก็ดื่มอีกส่วนหนึ่ง จากนั้นก็ส่งชามกลับให้แม่เขา

“แม่ มาผลัดกันกินเถอะ”

หากเป็นในยุคอารยธรรม คนที่เห็นฉากนี้คงอยากช่วยเหลือ แต่ในยุครุ่งอรุณหลังยุคมืด ประชากรของเขตปลอดภัยล้วนต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด คนที่อยากยื่นมือมาช่วยแม่ลูกคู่นี้ไม่มีอยู่เลย

มันเพราะทุกคนต่างก็อยู่ในสภาพเดียวกัน คนที่สามารถทำงานได้ต้องเลี้ยงครอบครัว และก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะไปเมตตาคนอื่น

ในไม่ช้า มันก็เหลือข้าวต้มแค่หนึ่งในห้า

เด็กหนุ่มอยากให้แม่เขากินต่อ แต่แม่เขาปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งสองนั่งพิงกำแพงตรงมุมของจัตุรัส มีคนไม่มากที่สนใจแม่ลูกคู่นี้

ครั้งนี้ หญิงชราที่นั่งข้างๆแม่ลูกพลันเอนตัวมา เธอยื่นมือที่แห้งติดกระดูกมาหาเด็กหนุ่มและกล่าวอย่างน่าสงสาร“เด็กดี พวกเธอทั้งคู่ได้กินแล้ว ยายหิวมากเลย ยายกำลังจะหิวตาย...ได้โปรด หนุ่มน้อยที่น่ารัก ช่วยมอบข้าวต้มส่วนสุดท้ายให้ยายได้ไหม..”

เด็กหนุ่มมองหญิงชราและจับชามเหล็กในสองมือไว้แน่น แต่การอ้อนวอนของหญิงชราที่ใกล้ตายก็ทำให้หัวใจเขาอ่อนยวบ เด็กหนุ่มมองแม่เขาเพื่อขอความช่วยเหลือ

“ลูกแม่ ลูกสามารถกินได้มากเท่าที่ต้องการ ลูกกำลังโต ข้าวต้มชามเดียวจะไปพอได้ยังไง”แม่ลูบหัวเด็กหนุ่มและกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น

เด็กหนุ่มเข้าใจความหมายของแม่เขา เขาก้มหัว เตรียมดื่มข้าวต้มส่วนสุดท้ายที่จะมอบแรงให้เขาไปทำงานในวันพรุ่งนี้เพื่อมาเลี้ยงชีพเขากับแม่ แต่เขาก็ยังหันไปมองหญิงชราด้วยความสงสาร หากเขาไม่ให้อาหารเธอ งั้นเธอคงตายภายในไม่กี่ชั่วโมง

แต่ถ้าเขาให้ เขากับแม่จะรอดชีวิตได้นานแค่ไหน?

เด็กหนุ่มตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เพียงเมื่อเขายกชามจรดปาก หญิงชราก็หยิบไม้ค้ำบนพื้นและกระทุ้งใส่อกซ้ายของเด็กหนุ่มอย่างแรง เด็กหนุ่มร้อง ปล่อยชามเหล็กตกพื้นและข้าวต้มที่เหลือก็หกกระจายไปบนพื้น

หญิงชราดูเหมือนจะมีเรี่ยวแรงขึ้นมา เธอกระโจนใส่น้ำข้าวต้มบนพื้นเหมือนสุนัขป่า ตวัดเลียมันอย่างรวดเร็วด้วยลิ้น

แต่ทว่า เงาก็พลันปกคลุมหญิงชราที่กำลังเลียพื้น สีหน้าอันเย็นชาของอันยี่ทำให้เขาดูเหมือนปีศาจจากขุมนรก เขากล่าวเสียงเย็น

“กล้าชิงอาหารที่ได้รับมาอย่างยากลำบากของผู้อื่นในที่สาธารณะ ตายซะ!”

ปัง!

ปืนพกแผดเสียงและพื้นก็ย้อมด้วยเลือด ใบหน้าของหญิงชราล้มกระแทกกับกองข้าวต้มบนพื้น ดวงตาเธอก็ยังเต็มไปด้วยความปราถนาในอาหารและความสงสัย นี่ทำให้คนที่หิวโหยซึ่งซุ่มซ่อนตัวอยู่สั่นสะท้าน!

อันยี่ ผู้คุมปีศาจมักรักษากฏระเบียบเสมอและไม่เคยตระหนี่กระสุนของเขา

อันยี่ถูขยี้รองเท้าหนังที่เลอะกับพื้นและขึ้นไปบนแท่น กวาดตามองคน สิ่งที่เกิดตรงมุมจัตุรัสดึงดูดสายตาของทุกคน แต่มันก็แค่นาทีเดียว พวกเขาลดหัว ไตร่ตรองว่าพวกเขาควรจะเลือกกินข้าวต้มที่พวกเขาซื้อได้วันนี้ หรือพวกเขาจะโชคดีพอได้อาหารกระป๋องในวันหน้า

ไม่มีใครสงสารหญิงชรา ผู้เป็นศพตรงนั้น ผู้ดูแลปีศาจอันยี่เป็นคนโหดเหี้ยมตอนเขาทำหน้าที่รักษากฏ คนที่ใช้ชีวิตมานานต่างชินแล้ว นอกจากนี้ เขาคือคนที่ปกป้องผลประโยชน์ของพวกเขา พวกเขาจะไม่พอใจได้ยังไง?