ตอนที่ 5 เขตปลอดภัย

เทือกเขาที่อู่ฉีอยู่มาเก้าปีคือขอบของแผ่นดินหลัก สถานที่ที่มนุษย์รวมกันใกล้สุดคือเขตปลอดภัยหมายเลขSW0304

เขตปลอดภัยสร้างขึ้นรอบเมืองอารยธรรมที่กลายเป็นเศษซาก มีรั้วนอกเมือง มีผู้ลี้ภัยหิวโหยและพวกคนไร้ระเบียบในเมือง มีคนหนุ่มสาวและวัยกลางคน ชายวัยกลางคนและผู้หญิงอ่อนแอคือประชากรส่วนใหญ่ของSW0304 มีองค์กรติดอาวุธในเขตปลอดภัย ซึ่งจะคอยแจกจ่ายงานและให้อาหาร แต่องค์กรนี้ไม่รับผิดชอบการรักษากฏหมาย

ดังนั้นสถานที่นี้จึงยังเต็มไปด้วยความหิวโหย ความเสื่อมโทรม เพศสัมพันธ์และเลือด แม้มันจะเป็นยุครุ่งอรุณ มันก็ไม่แตกต่างจากยุคมืดนัก

ในตรอกซอยมืด กลุ่มชายวัยกลางคนเสื้อผ้าสกปรกกำลังวิ่งไล่หญิงสาวชุดโทรมผิวแทน ตาสีเขียว ระหว่างทางหลบหนี เท้าบอบบางเธอก็กระแทกอิฐ ล้มกระแทกกับพื้นอย่างแรง เธอร้องเจ็บปวด ขณะที่กลุ่มหมาป่าหิวโหยไล่ตามเธอมา

ถนนมืด โคมไฟถนนดับไปหลายปีแล้ว กำแพงอิฐผสมกับเสียงของแมลงสาบและหนูที่ปีนไต่ หญิงสาวกรีดร้องอ้อนวอนขอความเมตตา ความชั่วร้ายที่ไม่สงบและความไร้ยางอายในนั้นทำให้คนที่เดินผานมารู้สึกอยากอาเจียน

อันยี่เป็นทหารรับจ้างอายุ32ปี เขามีกล้ามเนื้อแข็งแรงและผ่านการล่ามามาก ปืนวินเชสเตอร์M1893สะพายบนหลังเขา และมีปืนพกเหน็บตรงเอว เขาคือคนหนุ่มที่เก่งสุดในเขตปลอดภัย เขาเกิดในช่วงกลางของยุคมืดและรอดพ้นมาในฐานะมนุษย์เลือดบริสุทธิ์ โดยปราศจากการกลายพันธุ์และไร้ความสามารถ มนุษย์ที่ไม่เคยประสบกับยุคมืดนั้นอาจไม่สามารถจินตนาการได้ว่ามนุษย์เลือดบริสุทธิ์โชคดีแค่ไหนถึงรอดพ้นช่วงเวลานั้นที่เต็มไปด้วยสัตว์กลายพันธุ์ สายพันธุ์แพร่ระบาดและเหล่าผู้บุกเบิกมาได้

ในความเป็นจริง เขายังพึ่งพาความสัมพันธุ์กับเหล่าผู้บุกเบิกและได้อาหารตอนยังเด็ก หลังเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้าง ด้วยสมาชิกทีมทั้งหมดที่เสียสละ เขาทำงานใหญ่สำเร็จได้ด้วยโชค ทำเงินได้มาก ใช้เงินเพื่อซื้อยาเสริมพันธุกรรมพื้นฐานที่ขายโดยบริษัทสุดยอดทหาร และโชคดีที่ประสบความสำเร็จ ด้วยรากฐานเช่นนี้ อันยี่จึงใช้ชีวิตได้จนถึงทุกวันนี้

ตัวตนของอันยี่คือหัวหน้าทีมทหารรับจ้างในเขตปลอดภัยSW0304 เขานำทีมแปดคน รับผิดชอบการคุ้มครองประชากรของเขตปลอดภัยจากการถูกฆ่าโดยสัตว์กลายพันธุ์ที่วิ่งลงจากภูเขา และยังคอยดูแลอาหาร รักษาการแจกจ่ายงาน รวมถึงเป็นหัวหน้าของเขตปลอดภัยนี้

การมีพลังปกป้องตัวเองและคนอื่น รวมถึงอำนาจตัดสินชีวิตและความตายทำให้สาวจำนวนมากอยากปีนขึ้นเตียงเขาทุกคืน อันยี่ชมชอบสิ่งนี้ในอดีต แต่ทว่า อันยี่มีแค่คนเดียวและผู้หญิงก็มีมากเกิน ผ่านวันคืนไป เขาค่อยๆตระหนักถึงความเป็นจริงแสนน่ารังเกียจของเขตปลอดภัย ในสถานที่นี้ ชีวิตและศักดิ์ศรีของมนุษย์ไม่มีค่า  เขาทุ่มเทเพื่อปกป้องคน แต่เขาถามเคยตัวเองว่าประชากรที่เขาปกป้อง สมควรจะถูกเรียกว่ามนุษย์อยู่ไหม?

หลังผ่านซอยที่เต็มไปด้วยเสียงหื่นกาม อันยี่ก็หงุดหงิดมาก เขาเดินวนไปมาหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่อาจทนได้อีกและเดินเข้าไป

ในไม่ช้า อันยี่ก็เห็นหญิงเปลือยถูกจับกดกับพื้นโดยชายเปลือยสี่คน หญิงสาวหอบหายใจ มีแผลสกปรกมากมายบนตัวและชายฉกรรจ์ทั้งสี่ก็ดูเหมือนจะตื่นเต้นมากกับการผลัดกันเล่นกับเหยื่อด้านล่าง

ใบหน้าของอันยี่เย็นเฉียบ เขาชักปืนพกออกมา ตบซองกระสุนและชักปืน เสียงกระสุนถูกบรรจุเตือนชายทั้งสี่ที่กำลังเสพสุข ปากกระบอกปืนสีดำดูป่าเถื่อนมาก พวกเขามองหน้ากัน และสั่นกลัว

“ไสหัวไป!”อันยี่กล่าว ชายทั้งสี่รีบหยิบเสื้อผ้าบนพื้นและหนีไป

อันยี่ไม่คิดเสียกระสุนไปกับพวกขยะเหล่านี้ แต่พวกขยะเหล่านี้ก็ไม่อยากเอาชีวิตมาเดิมพัน แต่ต่อให้ไม่มีปืน แค่หมัดกับเท้าก็พอแล้วที่จะบดขยี้คนอ่อนแอเหล่านี้

หลังกลุ่มชายฉกรรจ์ออกไป มันก็เหลือแค่อันยี่และหญิงสาวที่ถูกข่มขืน เธอถูกทรมาน ผิวมีแต่รอยช้ำและแผลถลอก

อันยี่ก้มลงและวางนิ้วตรงจมูกเธอ และพบว่าเธอตายแล้ว

ความโกรธผุดขึ้นในหัวใจอันยี่ จากนั้นมันก็ถูกบดขยี้ด้วยความเป็นจริงแสนโหดร้าย เขาไม่ใช่วีรบุรุษ สิ่งที่ผลักดันให้เขาลงมือไม่ใช่เพราะความเห็นใจต่อเธอ แต่เพราะความเกลียดชังที่เขามีต่อพวกขยะเหล่านั้น

อันยี่คลุมศพเธอด้วยเสื้อผ้าที่ฉีกขาด หมุนตัวเดินออกไป

ในพื้นที่ปลอดภัยนี้ มีซอยมืดนับไม่ถ้วนที่เกิดเรื่องแบบนี้

เขากลับไปค่ายเขา ห้องกว้างมีแสงและเฟอร์นิเจอร์ มันสายแล้วและอันยี่ก็อยากนอนพัก ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงระฆังด้านนอกค่าย

เขาลูบหน้าและสาปแช่ง“บัดซบ มันได้เวลาปันส่วนอาหารให้พวกหนอนขยะเหล่านั้นแล้ว”

เขาหยิบเสื้อหนังตัวเก่ามาสวม สวมรองเท้า เดินไปที่กำแพงและดึงปืนออกมา พาดเข็มขัดกระสุนปืนไว้บนตัว

ห้านาทีต่อมา ทหารรับจ้างสองกลุ่มก็ยืนบนจัตุรัสในเมือง มีรอยแตกมากมายบนพื้นจัตุรัส ยังมีแผ่นกระดาษสีเหลืองเก่าที่แปะตามกำแพงหรือเสาตอนห้าสิบปีก่อน ท้องฟ้ามืด บรรยากาศแสนอึดอัดปกคลุมทั่ว

สถานีแจกอาหารขนาดเล็กนี้ก็แค่โต๊ะพลาสติกไม่กี่ตัวและผ้าสีฟ้า มีหม้อข้าวต้มใหญ่ห้าหม้อและกระป๋องเนื้อที่เกือบหมดอายุ ด้านหน้าโต๊ะ มีคนต่อแถวกันยาวเหยียด พวกเขาแบกตะกร้าที่เต็มไปด้วยสมุนไพรไว้ ประชาชนเหล่านี้ล้วนสวมเสื้อผ้าโทรม สกปรกและบางคนยังสวมรองเท้าขาดๆ พูดตรงๆ พวกเขาไม่แตกต่างจากขอทานในยุคอารยธรรมรุ่งเรือง

ในทางกลับกัน อันยี่สวมชุดเรียบร้อย และยังมีชุดหรูให้เปลี่ยนทุกวัน เทียบกับคนเหล่านี้แล้ว เขาเหมือนจักรพรรดิ