ตอนที่ 7 การโจมตีของหมาป่าโลกันตร์

ขณะแจกจ่ายอาหารจนใกล้จบ คนหนึ่งก็พลันวิ่งเข้ามาในจัตุรัส

นี่คือชายหนุ่มหุ่นดีที่ดูเหมือนคนอายุ26หรือ27 ด้วยชุดทหารรับจ้างสีเขียวและเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลเทาด้านใน เขาสวมรองเท้าบู้ตหนังส้นสูง ปืนพกเหน็บอยู่ตรงเอวแสดงถึงสถานะและอำนาจ

เขาคือมือขวาของอันยี่ โจวฉิง เช่นเดียวกับอันยี่ เขาเองก็เป็นมนุษย์ที่ได้รับการดัดแปลงพันธุกรรม เว้นแต่ว่าอันยี่ได้รับการเสริมพละกำลังและการป้องกัน ส่วนโจวฉิงได้รับการเสริมทักษะสัมผัสอันตราย ซึ่งเป็นอะไรที่สำคัญมากในเขตปลอดภัย

อันยี่เห็นโจวฉิงหอบหายใจ เขาจึงรีบดึงโจวฉิงไปมุมจัตุรัสและถาม“โจวฉิง มีเรื่องด่วนอะไร?”

“มีสัญญาณว่าพวกหมาป่าจะโจมตีเขตปลอดภัย กัปตันอัน มอบงานแจกจ่ายอาหารให้ต้าหยงและอาปิงก่อน รีบไปเตรียมการกันดีกว่า”โจวฉิงรีบกล่าว

อันยี่ผงะ สีหน้าเขาเปลี่ยนไป เขากล่าว“เข้าใจแล้ว”

อันยี่หันไปออกคำสั่งกับต้าหยงและอาปิงที่กำลังคุมการแจกจ่าย จากนั้นก็มองคนที่ต่อแถวอย่างเย็นชา ก้าวออกไปจากจัตุรัสอย่างรวดเร็วพร้อมโจวฉิง

เมืองนี้ไม่ใหญ่และเขาแจ้งสมาชิกอีกสองทีมที่อาศัยในบ้านตน มันใช้เวลาแค่ห้านาทีให้ทีม6คนที่ถืออาวุธครบมือมาถึงทางเข้าเมือง

กลไกป้องกันที่ทางเข้าคือประตูเหล็กดำที่ขึ้นสนิมแล้ว มีลวดหนามล้อมกำแพงกว้าง20เมตรและสูงสามเมตร และยังมีรั้วไม้หนามสามแถวนอกประตู...สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ส่วนใหญ่ที่มาเขตปลอดภัยนี้คือฝูงหมาป่าที่วิ่งลงจากภูเขาใกล้ๆ หมาป่ากลายพันธุ์เหล่านี้ใหญ่กว่าหมาป่าของยุคอารยธรรมและยังมีฟันแข็งมาก หากคนธรรมดาถูกกัด คนๆนั้นจะตายทันที

พวกเขาประจำการที่นี่ในฐานะผู้ปกป้อง และพวกเขาก็สู้กับสัตว์กลายพันธุ์เหล่านี้ด้วยอาวุธและร่างกายของพวกเขาในฐานะมนุษย์เลือดบริสุทธิ์

สีหน้าของอันยี่และสมาชิกทีมเขาตึงเครียดขณะจับปืนลูกซองในมือแน่น โจวฉิงหลับตาเพื่อสัมผัสถึงฝูงหมาป่า ทันใดนั้น เขาก็ลืมตาและตะโกน“พวกมันมาแล้ว!”

สิบวินาทีต่อมา แรงสั่นสะเทือนก็เกิดขึ้น พวกอันยี่เปิดประตูเหล็ก มีสองคนยืนข้างประตูเหล็กและอีกสี่ยืนด้านหลังประตูเหล็ก รอต้อนรับฝูงหมาป่า

1 2 3...

หมาป่าตัวแรกปรากฏต่อหน้าทุกคน ตามด้วยตัวที่2และ3...ทั้งหมด15ตัว ด้วยขนสีน้ำตาลเทาทั่วตัว พวกมันมีขนาดใหญ่กว่าหมาป่าทั่วไป อุ้งเท้าที่มีกรงเล็บแหลมของพวกมันเหยียบไปบนพื้น กล้ามเนื้อของพวกมันเต็มไปด้วยพละกำลัง และปากซึ่งเต็มไปด้วยฟันแหลมพวกมันก็มีน้ำลายไหลหยด หมาป่าทุกเหมือนเหมือนได้รับการฝึกฝน พวกมันเหมือนรถที่เร็วและแข็งแรง พวกมันเข้าใกล้ทหารรับจ้างที่คุ้มกันประตูด้วยความเร็ว90กิโลเมตรต่อชั่วโมง และเข้าระยะสังหารของปืนลูกซองในชั่วพริบตา

พวกมันมองมนุษย์เป็นอาหาร นั่นคือสิ่งที่สะท้อนออกจากตาของหมาป่าเหล่านี้!

“ยิง!”อันยี่ตะโกนสั่งและยิงปืนเขา กระสุนบินผ่านอากาศและแตกตัวเป็นลูกปราย หมาป่าตัวหนึ่งล้มลงกระแทกกับพื้น วินาทีต่อมา หมาป่าอีก14ตัวก็วิ่งผ่านผู้นำฝูงที่ล้มและล้วนถูกยิงโดยปืนลูกซองของทหารรับจ้างคนอื่น

แต่ทว่า หมาป่าที่ล้มกลับไม่ตาย มีเลือดบนตัวมันที่ปกคลุมด้วยขนหนา ผู้นำฝูงกลิ้งกับพื้น ยันตัวขึ้น มันแยกเขี้ยวเพื่อแสดงความไม่พอใจและเริ่มกระโจนใส่อีกครั้ง

“มันวิวัฒนาการอีกแล้ว ขนพวกมันหนามาก!เล็งไปที่เท้าพวกมัน!”อันยี่ตะโกนและยิงต่อ ทหารรับจ้างยิงต่อด้วยใบหน้าดำมืด หากพวกเขาไม่ฆ่าหรือสยบพวกมันนอกประตู พวกเขาจะเป็นฝ่ายที่ตายเองหากถูกประชิด

แต่ทว่า มีหมาป่ามากเกินไปและมันก็ยากที่จะฆ่าพวกมันในหนึ่งหรือสองนัด พวกเขามีกันแค่หกคน และไม่ช้าหมาป่าก็มาถึง

อันยี่สั่งให้สองทหารรับจ้างรีบปิดประตูเหล็ก รั้วไม้หนามด้านนอกประตูทำหน้าที่ขัดขวางหมาป่า ซื้อเวลาให้พวกเขา

หลังประตูปิด จุดยิงก็เหลือแค่สองจุดบนป้อม แม้หมาป่าจะถูกขวางไว้นอกประตูเหล็ก อุ้งเท้าหน้าอันทรงพลังของพวกมันและขาหลังแข็งแกร่งก็มีแรงพอจะให้พวกมันกระโดดปีนกำแพงสูงสามเมตร เมื่อเห็นว่าหมาป่าทั้ง15ตัวเหล่านี้กำลังขึ้นไปบนกำแพงทีละตัว ทหารรับจ้างบนป้อมก็สาดกระสุน ในที่สุดปืนลูกซองระยะใกล้ก็ได้แสดงประสิทธิภาพพวกมัน และพวกเขาก็ฆ่าหมาป่าไปได้6-7ตัว

ท้ายที่สุด หมาป่าก็ปีนข้ามกำแพงมาได้และเข้าสู่แนวรบของทหารรับจ้างทั้งสี่

ปัง ปัง ปัง ปัง!

ด้วยเสียงคำรามของปืนสี่กระบอก ตัวที่กระโจนเข้ามาก่อนถูกฆ่าโดยปืนลูกซองและล้มลงกับพื้น แต่ตัวที่สองและสามก็ตามมาติดๆ ทหารรับจ้างบางคนไม่มีเวลาบรรจุกระสุน และถูกหมาป่ากระโจนเข้าใส่

“เฒ่าคัง!ถอยมา!”อันยี่ก้าวออกมา เขามาหยุดตรงหน้าเฒ่าคัง มอบเวลาให้เขาบรรจุกระสุน อันยี่ยิงปืนลูกโม่ใส่หน้าหมาป่า แรงยิงทำให้หัวของหมาป่าสะบัด อันยี่ฉวยโอกาสนี้และใช้สองมือบีบคอมัน

พละกำลังระดับหนึ่งระเบิดออกมา นี่คือพลังที่เฮอคิวลิสของยุคอารยธรรมถึงมี ตอนนี้ เขาออกแรงบนนิ้ว บีบกดลงคอของหมาป่า ออกแรงเหวี่ยงหมาป่ากระแทกกับพื้นด้วยพลังมหาศาล  แทงมีดใส่จุดที่นุ่มสุดภายใต้ขากรรไกรมัน จนทำให้เลือดร้อนกระเซ็นเปรอะหน้าอันยี่และเสื้อหนังของเขา

“ตายไปหนึ่ง!”อันยี่ที่ชุ่มไปด้วยเลือดตะโกนและหมาป่าที่กระโดดลงประตูเหล็กก็กระโจนใส่อันยี่ แต่ก็ถูกยิงขัดด้วยปืนลูกซองของทหารรับจ้างด้านข้าง

ทหารรับจ้างทั้งหกร่วมมือกันอย่างดี ฆ่าหมาป่าที่กระโดดลงประตูเหล็กทีละตัว บางคนบาดเจ็บ บาดคนเลือดไหล แต่ก็ยังฝืนฆ่าหมาป่าที่น่ากลัวทั้ง 15 ตัวจนหมด

สองนาทีต่อมา ศพหมาป่าทั้ง 15 ตัวก็นอนอยู่ด้านนอกและด้านในประตูเหล็กของเขตปลอดภัย ใบหน้าของอันยี่เปื้อนไปด้วยเลือด มือซ้ายเขากุมแขนขวาที่มีรอยข่วนสามรอย ต้องขอบคุณพลังป้องกันระดับหนึ่งเขา ไม่งั้นรอยข่วนคงลึกกว่านี้ สมาชิกหน่วยเขาครึ่งหนึ่งยังบาดเจ็บในลักษณะนี้จนพากันตกตาย

อันยี่ถอนหายใจและกล่าวเสียงแหบ“ยังอยู่กันครบดีนะ?”