บทที่ 24 เก็บเกี่ยว

ซูหลี่ไม่แม้แต่จะหันมองหลี่เฉิน เธอแค่นหัวเราะเบา ๆ อย่างเย็นชา

"พูดเหมือนรู้จักฉันดีนักแหละ..."

ปลายนิ้วของเธอขยับลูบชายเสื้อชุดฝึกโดยไม่รู้ตัว

ในวงสังคมบ้านเกิดของเธอ ไม่ว่าใครพบเธอก็ต้องเรียกอย่างให้เกียรติว่า "คุณหนูซู"

แต่ทุกอย่างล้วนต้องมีสิ่งให้เปรียบเทียบ

ที่นี่...

ฐานะครอบครัวที่เธอเคยภาคภูมิใจ กลับไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง

สิ่งที่เรียกว่า "ยอมลดทิฐิ" แท้จริงแล้ว ก็แค่จำใจต้องก้มหัวเมื่ออยู่ใต้ชายคาของคนอื่นเท่านั้น

ความจริงแล้ว...

เธอไม่ได้ถนัดเรื่องประจบเอาใจใครเลย

ที่ผ่านมา เธอพยายามเอาอกเอาใจเลอาอย่างสุดความสามารถ ก็เพียงหวังจะยืนหยัดอยู่ในสภาพแวดล้อมแห่งใหม่นี้

แต่สุดท้าย...

ทุกอย่างก็สูญเปล่า

แต่...

เมื่อมองหลี่เฉิน ผู้มีพื้นฐานครอบครัวด้อยกว่าเธอหลายเท่า

ความรู้สึกเหนือกว่าที่น่าขันในใจของซูหลี่กลับได้รับการเติมเต็มอย่างประหลาด

ทว่า...

ในสายตาของคนอื่น

ตัวเธอกับหลี่เฉิน ก็คงไม่ต่างกันนักใช่ไหม?

ซูหลี่จ้องมองเสี้ยวหน้าของหลี่เฉิน ก่อนความคิดหนึ่งจะผุดขึ้นมาในใจ

ในเมื่อคนอื่นมองว่าพวกเราเหมือนกัน...

งั้นทำไมไม่...

"นี่... ถ้าพวกเรา..."

เธอกำชายเสื้อชุดฝึกแน่น กำลังจะเอ่ยปาก

"หลี่เฉิน!"

กู่เหยียนวิ่งพรวดเข้ามา คว้าไหล่หลี่เฉินทันที

หลี่เฉินที่กำลังครุ่นคิดอยู่สะดุ้งสุดตัว เกือบล้มลงกับพื้น

"ห้องจำลองการต่อสู้ด้วยโฮโลแกรมสุดยอดมากเลย!"

ดวงตาของกู่เหยียนเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"ถ้าฉันไม่ได้เห็นข้อมูลโฮโลเเกรมของพวกทาสเลือดหายไปกับตา คงคิดว่าเป็นการต่อสู้จริงแน่ ๆ!"

"ใช่ ๆ สุดยอดมาก..."

หลี่เฉินรีบทรงตัว พลางหน้าแดงเพราะโดนกู่เหยียนรัดคอ

"แต่... ปล่อยฉันก่อนได้ไหม?"

"อ๊ะ! ขอโทษ ๆ!"

กู่เหยียนเพิ่งรู้ตัว รีบปล่อยแขนออก ก่อนเกาหัวอย่างเขิน ๆ

"ผมกลับมาแล้ว!"

หวังฉีเดินกลับมาด้วยท่าทางสดชื่นแจ่มใส

"ต่อไปผมจะไม่กินไอศกรีมมัทฉะดึก ๆ อีกแล้ว..."

"หุนหันพลันแล่นจริง ๆ"

เสิ่นซิ่วที่เดินตามมาทีหลังถอนหายใจ พร้อมนวดขมับ สีหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยใจ

"ไม่มีสักคนที่ทำให้คนอื่นสบายใจได้..."

จากนั้นเขาเหลือบไปเห็นซูหลี่ยืนอยู่ด้านข้าง ก็ขมวดคิ้วทันที

"ยัยนี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

ซูหลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ หันไปมองหลี่เฉิน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

"นาย... นายโกหกฉันเหรอ?!"

หลี่เฉินกางมืออย่างบริสุทธิ์ใจ

"อย่าใส่ร้ายกันสิ... ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย เธอคิดไปเองทั้งนั้น..."

"หลี่เฉิน!! ไอ้คนโกหก!!"

ใบหน้าของซูหลี่แดงก่ำ

ริมฝีปากสั่นระริก เม้มแน่น

ปลายจมูกเริ่มแดง

ก่อนที่น้ำตาจะไหลทะลักออกมาในทันที

"ฮือออออ~"

น่าอายเกินไปแล้ว!

ที่แท้...

คนที่ไม่มีใครต้องการจริง ๆ มีแค่ตัวเธอเอง...

กู่เหยียนและอีกสองคนที่ไม่รู้เรื่องราว ต่างมองหน้ากันอย่างงุนงง

ส่วนหลี่เฉินก็ยืนนิ่งอึ้ง

โดนเหตุการณ์นี้เล่นเอาสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ

หวังฉี เจ้าพ่อสายเผือก เป็นคนแรกที่ได้สติ

เขายกนิ้วโป้งให้หลี่เฉินทันที

"สมแล้วที่เป็นพี่เฉิน! เรื่องแบบนี้ต้องยกให้พี่จริง ๆ!"

พูดจบก็ส่งสายตาแบบ "ผมเข้าใจทุกอย่าง"

ถึงหลี่เฉินจะไม่รู้ว่าเจ้าหมอนี่ "เข้าใจ" อะไร

แต่ใช้ปลายเท้าคิดก็รู้ว่า...

ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่

เมื่อเห็นสายตาของทุกคนเริ่มหันมามองตัวเอง

เขาก็ไม่สนใจหวังฉีที่ยังพูดไม่หยุดอีกต่อไป

"ร้องไห้ทำไมเนี่ย?"

หลี่เฉินยืนอย่างจนปัญญาอยู่ตรงหน้าซูหลี่ที่สะอึกสะอื้น

อยากปลอบก็ไม่รู้จะเริ่มยังไง

"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!"

"ฮือออออ~"

ยิ่งรู้สึกอับอาย ซูหลี่ก็ยิ่งร้องหนักกว่าเดิม

น้ำตาไหลราวกับสายฝน

ขณะที่สถานการณ์เริ่มวุ่นวาย...

เสียงตะโกนอันเฉียบคมก็ดังขึ้น พลันทำให้ทั้งสนามเงียบกริบ

"ทุกคน! เข้าแถว!"

เสียงของเย่เฟิง!

เสียงสะอื้นของซูหลี่หยุดลงทันที

เธอรีบเช็ดหน้า ดวงตาแดงก่ำ ก่อนหันหลังวิ่งไปยังจุดรวมพล

หลี่เฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก

แล้วรีบดึงกู่เหยียนและคนอื่น ๆ ตามไป

ระหว่างนั้น

หลี่เฉินยังเหลือบไปเห็นเหลียกำลังเดินมารวมตัวเช่นกัน

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดคุยเล่น เขาจึงไม่ได้คิดจะเข้าไปทัก

ตามคำสั่งของเย่เฟิง

สมาชิกสำรองทั้ง 32 คน ถูกจัดแถวเป็น 4 แถว แถวละ 8 คน

โดยปกติแล้ว

ผู้เข้าร่วมการประเมินรุ่นเดียวกัน จะมีคนผ่านและได้อยู่ต่อไม่เกิน 25 คน

แต่รุ่นของหลี่เฉินเกิดเหตุไม่คาดฝันหลายครั้งระหว่างการประเมิน

ผู้ที่มีผลงานใช้ได้จึงได้รับการอนุมัติให้ผ่านทั้งหมด

เลยมีคนมากถึงขนาดนี้

หลังเข้าแถวเรียบร้อย

หลี่เฉินก็สังเกตเห็นพลาสเตอร์และผ้าพันแผลใหม่บนใบหน้าของเย่เฟิง

บาดแผลเหล่านี้...

คงได้มาจากภารกิจล่าสุด

แต่ร่องรอยเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เย่เฟิงดูตลกแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม

เพราะเพิ่งกลับจากสนามรบ

กลิ่นอายสังหารที่ยังติดตัวอยู่ ทำให้เขาดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม

หลายคนที่ยืนแถวหน้าถึงกับแข็งทื่อเพราะแรงกดดันจากเขา

เย่เฟิงเองก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็น

เขาหลับตา สูดหายใจลึก

เมื่อเปิดตาอีกครั้ง

เขาก็กลับมาเป็นเย่เฟิงคนเดิม

คนที่ชอบเล่นมุกและหยอกล้อผู้คน

"แค่ก ๆ..."

เย่เฟิงกระแอมเบา ๆ

ยกกำปั้นขวาขึ้นปิดปาก แล้วลากเสียงยาว

"ผมว่า... คงไม่ต้องแนะนำตัวแล้วมั้ง?"

รอยยิ้มกวน ๆ ประจำตัวปรากฏขึ้นอีกครั้ง

บรรยากาศที่ตึงเครียดพลันผ่อนคลายลงทันที

แต่ในวินาทีต่อมา

เขากลับเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง

"แต่!"

"เผื่อบางคนความจำไม่ดี!"

"ผมคิดว่าแนะนำอีกครั้งก็ดี!"

"ผมชื่อ เย่เฟิง!"

เขายืนตรง เสียงรองเท้าคอมแบตกระแทกพื้นดังสนั่น

"เย่เหมือนใบเมเปิล! เฟิงก็เหมือนใบเมเปิล!"

จากนั้นเขาโน้มตัวเข้าไปหาแถวหน้า

"ผมเป็นหัวหน้าของพวกคุณมาได้สามวันแล้ว!"

เมื่อเห็นเด็กฝึกหลายคนหดคอด้วยความตกใจ

เย่เฟิงก็กลับมายืนสบาย ๆ อีกครั้ง

"พวกคุณควรดีใจนะ เพราะผมเป็นคนที่คุยง่ายที่สุดแล้ว~"

ได้ยินเช่นนั้น

ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่...

"แต่!"

เย่เฟิงตะโกนขึ้นอีกครั้ง

จนหวังฉีที่ยืนแถวหน้าเกือบเหยียบเท้าคนข้าง ๆ

"เรื่องอื่นต่อรองกันได้หมด!"

"แต่เรื่องการฝึก..."

"อยู่ในมือผม ไม่มีคำว่าประนีประนอม!"

พูดจบ

เขาก็กลับมายิ้มสดใสอีกครั้ง ราวกับเพิ่งสลับบุคลิก

"อัตราการสอบผ่านคุณสมบัตินักล่าโลหิตระดับต้นในแต่ละปีอยู่ที่แค่ 60%"

"แต่สิ่งที่ผมต้องการจากพวกคุณคือ..."

"ผ่านทั้งหมด 100%!"

"เข้าใจไหม?!"

"เข้าใจครับ!!"

เสียงตอบรับของทั้ง 32 คน ดังก้องไปทั่วสนามฝึกปิด

เย่เฟิงพยักหน้าอย่างพอใจ

จากนั้น...

ตลอดหลายชั่วโมงต่อมา

เย่เฟิงก็พาทุกคนเข้าสู่การฝึกสุดโหด

รายการฝึกประกอบด้วย แต่ไม่จำกัดเพียง

• วิ่งระยะไกลแบบแบกน้ำหนัก
• วิ่ง 100 เมตรแบบแบกน้ำหนัก
• วิ่งฝ่าเครื่องกีดขวางแบบแบกน้ำหนัก
• แพลงก์แบบแบกน้ำหนัก

...

หลี่เฉินตกใจเมื่อพบว่า

เย่เฟิงเริ่มต้นด้วยการฝึกสมรรถภาพร่างกาย!

ไม่ใช่แค่จำนวนรายการที่มากจนน่ากลัว

แต่ความหนักของแต่ละรายการก็เกินมนุษย์ แถมยังเป็นเวอร์ชันแบกน้ำหนักทั้งหมด!

เมื่อเทียบกันแล้ว

โปรแกรมฝึกที่เสิ่นซิ่วจัดให้เขา...

กลับดูเหมือนการวอร์มอัปไปเลย!

ที่แท้...

เจ้าหมอนั่นที่ใส่แว่นกรอบทองไม่ได้โกหกเลย!

สิ่งที่หลี่เฉินฝึกก่อนหน้านี้...

เป็นแค่ครึ่งเดียวของปริมาณฝึกประจำวันของเสิ่นซิ่วจริง ๆ!

หลี่เฉินรู้สึกเหมือนชีวิตหมดสิ้นความหวัง

และแน่นอน...

ทุกคนต่างทำเป้าหมายการฝึกสำเร็จ

มีเพียงหลี่เฉินคนเดียว

ที่เหนื่อยแทบขาดใจ

แต่ยังทำได้ไม่ถึง หนึ่งในสาม ของเป้าหมาย

ขายหน้าสุด ๆ

ทั้งที่ยังเป็นอันดับหนึ่งของรุ่นอีกต่างหาก!

สุดท้าย...

เขาก็หนีไม่พ้นชะตากรรมที่จะขายหน้าต่อหน้าทุกคน

พวกคุณชายคุณหนูทั้งหลาย...

ไม่ต้องเสียแรงมาหาเรื่องผมหรอก

หลี่เฉินคนนี้...

ทำตัวเองขายหน้าจนหมดสภาพอยู่แล้ว

เมื่อมองเห็นสายตาเยาะเย้ยของผู้คนรอบด้าน

หลี่เฉินรู้สึกราวกับตัวเองเป็นลิงในสวนสัตว์

ถูกจ้องมองอย่างเปลือยเปล่า...

ไร้แม้แต่ที่กำบัง