บทที่ 356 ฟื้นคืนสติ ผิดหวังถึงขีดสุด

ซ่งฉี่หมิงนั่งยองๆ อยู่ข้างเตียงของเย่เหลียงอวี้พลางกระซิบเสียงเบา "ท่านอาจารย์อย่าเพิ่งขยับขอรับ ท่านพี่กำลังจะมาแล้ว"

ภาพการลงทัณฑ์ในห้วงความคิดเปิดกางขึ้นมาอีกครั้ง เย่เหลียงอวี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองเฟ่ยเหยียนจางที่นอนอยู่บนเตียงข้างๆ

"พี่เฟ่ย ครั้งนี้ข้าทำให้ท่านต้องเดือดร้อนแล้ว"

เฟ่ยเหยียนจางหลับตาลงอย่างแรงแล้วลืมตาขึ้น

"พูดจาเดือดร้อนอันใดกัน เรื่องนี้ข้าเองก็ทนไม่ได้เช่นเดียวกับท่าน"

"ที่ทำให้ข้าผิดหวังยิ่งกว่าคือฮ่องเต้ พระองค์ทรงเปลี่ยนเป็นผู้ที่ปฏิเสธคำทัดทาน ปกปิดความผิดของตน และใช้อำนาจตามอำเภอใจ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป บ้านเมืองจะไม่เป็นบ้านเมือง กษัตริย์จะไม่เป็นกษัตริย์อีกต่อไป"

"ท่านพ่อ!" คุณชายเฟ่ยร้องตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัว

เขามองสาวใช้ที่ยืนอยู่ในห้องด้วยความตื่นตระหนก เกรงว่าพวกนางจะนำคำพูดเหล่านี้ไปแพร่งพราย

นี่คือความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ หากมีผู้ใดล่วงรู้จะต้องถูกตัดหัว

พลันนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ เย่เหลียงอวี้รีบเอ่ยถามซ่งฉี่หมิงอย่างร้อนรน "คดีเป็นเช่นไรบ้าง เลิกรากันไปหรือว่า?"

ซ่งฉี่หมิงถอนหายใจแผ่วเบา "ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้สุยจวงหลิงเสนาบดีกรมอาญาตรวจสอบอย่างละเอียด คดีถูกปิดลงตั้งแต่เมื่อคืนแล้วขอรับ ความผิดทั้งหมดตกอยู่บนหัวของจงฉินป๋อ จวนหลีถูกริบทรัพย์ประหารล้างตระกูล จะลงทัณฑ์ในตอนเที่ยงวันนี้ขอรับ"

ขนตาของเย่เหลียงอวี้สั่นระริก เขายังคงไม่ยอมแพ้และถามต่อ "ฉีอ๋องไม่ได้รับโทษเลยแม้แต่น้อยหรือ?"

ซ่งฉี่หมิงปั้นหน้าขรึมส่ายศีรษะ "ไม่มี ไม่ได้รับโทษเลยแม้แต่น้อยขอรับ"

ความหวังพังทลาย ความหนาวเหน็บสายหนึ่งพุ่งพล่านไปทั่วร่าง เย่เหลียงอวี้รู้สึกราวกับตนเองนอนอยู่ในห้องน้ำแข็ง

ความคิดนอกรีตนอกรอยอันหนึ่งผุดขึ้นในสมองอย่างไม่อาจควบคุมได้

กษัตริย์ที่เห็นแก่พวกพ้องและบิดเบือนกฎหมาย ยังคู่ควรจะเป็นฮ่องเต้อีกหรือ?

ไม่นานนัก ซ่งจินเจาและซ่งซือเสวี่ยในชุดทะมัดทะแมงก็เดินมาจากห้องฝึกยุทธ์ ทั้งสองสวมถุงมืออย่างชำนาญเพื่อเตรียมตรวจสอบ

เมื่อเห็นว่าซ่งจินเจาจะเลิกผ้าห่มขึ้นดูบั้นท้ายของตน เฟ่ยเหยียนจางก็รีบเอ่ยปากห้าม

ยามบิดเอว กระดูกก้นกบก็ปวดแปลบขึ้นมา คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นรูปตัวแปดในทันที

"ท่านเซี่ยนจู่ หาหมอผู้ชายมาดูจะดีกว่านะขอรับ"

การวินิจฉัยโรคสี่ประการยังพอว่า แต่ตอนนี้จะดูบั้นท้าย ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน เขาช่างรู้สึกละอายใจจริงๆ

ซ่งจินเจาจับมุมผ้าห่มเลิกขึ้นด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

"ในสายตาหมอไม่มีชายหญิง สิ่งที่ควรดูและไม่ควรดูเมื่อวานข้าก็ดูจนหมดแล้ว ใต้เท้าเฟ่ยไม่ต้องเขินอายหรอก"

ความเย็นยะเยือกสายหนึ่งจู่โจมผิวหนัง เมื่อมองดูบั้นท้ายที่เปิดเผยต่อหน้าผู้คน เฟ่ยเหยียนจางก็ซุกหน้าลงในท่อนแขนด้วยความอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี

คุณชายเฟ่ยที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น "ท่านเซี่ยนจู่ เมื่อครู่ท่านพ่อของข้าบอกว่าปวดแผลมากขอรับ"

หลังจากตรวจเสร็จ ซ่งจินเจาคลุมผ้าห่มกลับให้ดังเดิม ถอดถุงมือออกแล้วโยนลงในอ่าง

"กระดูกร้าวแถมยังเฉือนเนื้อออกไปตั้งมากมาย จะไม่ให้ปวดได้อย่างไร การใช้ยาชามากเกินไปไม่เป็นผลดีต่อการฟื้นตัวของบาดแผล ทำได้เพียงอดทนเอาไว้"

คุณชายเฟ่ย "เช่นนั้นตอนนี้ข้าพาท่านพ่อกลับจวนได้หรือไม่ขอรับ?"

ซ่งจินเจาพยักหน้า "เปลี่ยนยาวันละครั้ง ข้าจะให้คนห่อยาให้พวกท่านนำกลับไป หากในจวนไม่มีหมอ ซือเสวี่ยสามารถไปหาที่จวนได้"

เฟ่ยเหยียนจางมองซ่งซือเสวี่ยที่อายุน้อยกว่าซ่งจินเจาถึงสี่ปี เขาส่ายศีรษะเร็วยิ่งกว่าป๋องแป๋ง

"ไม่ต้องๆ ในจวนมีหมอ เขาสามารถช่วยทายาให้ข้าได้"

มองออกว่าเขากำลังโกหก แต่ซ่งจินเจาไม่ได้เปิดโปง

การทายาหมอทั่วไปก็สามารถจัดการได้ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่เต็มใจ นางก็ไม่บังคับ

"อีกสามวันข้าจะไปตรวจอาการที่จวน ช่วงเวลานี้ให้เน้นอาหารรสจืดเป็นหลัก จำไว้ว่าห้ามกินของแสลงเด็ดขาด"

สองพ่อลูกพยักหน้าพร้อมกัน

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเวลาเข้างานแล้ว ซ่งฉี่หมิงก็เอ่ยบอกเย่เหลียงอวี้ "ท่านอาจารย์ ข้าไปราชวิทยาลัยฮั่นหลินก่อนนะขอรับ เรื่องอื่นรอข้ากลับมาค่อยว่ากันใหม่"

เย่เหลียงอวี้พยักหน้า น้ำเสียงหนักอึ้งเล็กน้อย "การที่อาจารย์ถูกลงโทษย่อมทำให้ผู้อื่นอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยถากถางเจ้า ช่วงเวลานี้จงระมัดระวังตัวให้ดี"

ซ่งฉี่หมิงพยักหน้า "ท่านอาจารย์วางใจเถิด ข้าจะอยู่แต่ในราชวิทยาลัยฮั่นหลินไม่ออกไปไหน ผู้อื่นจะนินทาอันใดก็ไม่อาจพูดต่อหน้าข้าได้หรอกขอรับ"