บทที่ 26 ฌองหลงทาง

บทที่ 26 ฌองหลงทาง

ภายใต้แสงแดดแผดเผา ทหารฝึกหัดที่สวมเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติกำลังวิ่งฝ่าป่าทึบ ร่างกายเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

ใช่แล้ว พวกเขากำลังวิ่ง ไม่อนุญาตให้ใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติ และทหารฝึกหัดก็ไม่ได้สวมกระบอกแก๊สด้วยซ้ำ ตามคำพูดของครูฝึก หากเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติของแกพัง แกก็พึ่งพาได้แค่สองเท้าของตัวเองเพื่อวิ่งหนีไททันให้พ้น ถ้าแม้แต่วิ่งยังทำไม่ได้ แกก็ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเพื่อเป็นอาหารไททันเท่านั้น

ดังนั้น การฝึกวิ่งระยะไกลขณะสวมเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติจึงเป็นสิ่งสำคัญ

ทหารฝึกหัดเคลื่อนพลไปพร้อมกันเป็นหน่วย การวิ่งของพวกเขาทำให้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติส่งเสียงเสียดสีกันอย่างต่อเนื่อง

ยาโกวิ่งนำอยู่ด้านหน้า โดยมีหน่วยที่ 34 วิ่งตามมาติด ๆ อาร์มินดูจะไปไม่ค่อยไหว อีมีร์และแมดดี้จึงขนาบซ้ายขวา เตรียมพร้อมช่วยเหลือเขาทุกเมื่อ

อีกด้านหนึ่ง ในหน่วยของมาร์โก ฌองกำลังวิ่งอยู่ข้าง ๆ มาร์โก พลางมองเอเรนจากหน่วยของยาโกที่อยู่ข้างหน้าด้วยความหงุดหงิด

"บ้าเอ๊ย น่าหงุดหงิดชะมัดที่ต้องแพ้ไอ้หมอนั่นเอเรนตลอด! ครั้งนี้ ไม่ว่ายังไง ชั้นก็ต้องทำผลงานให้ดีกว่ามันให้ได้!"

ในตอนนั้นเอง ฌองก็เห็นสายตาที่เป็นห่วงของมิคาสะจับจ้องไปที่เอเรน ทำให้เขารู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม ความหึงหวงทำให้คนบ้าคลั่งได้จริง ๆ

ฌองครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในฐานะชาวเขตทรอสต์ เขาเคยเดินผ่านป่าแห่งนี้มาก่อน ถ้าเขาจำไม่ผิด มันน่าจะมีทางลัดอยู่ที่นี่ การใช้เส้นทางนั้นไปยังจุดหมายจะต้องเร็วกว่าเส้นทางปัจจุบันอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ครูฝึกก็ไม่อยู่...นี่มันเป็นโอกาสทองเลยไม่ใช่หรือไง?

ฌองคิดอย่างตื่นเต้นว่าถ้าเขาใช้ทางลัดไปก่อนแล้วไปโผล่เงียบ ๆ อยู่ข้างหน้ากลุ่มหลัก เขาจะต้องทำให้ทุกคนตกตะลึงได้อย่างแน่นอน

คิดได้ดังนั้น ฌองก็หาจังหวะ ปลีกตัวไปที่ขอบของกลุ่ม แล้วมุดเข้าไปในพุ่มไม้

"เอ๊ะ? ฌอง?"

ฌองรีบแหวกพุ่มไม้และไปซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ยักษ์ แอบรู้สึกภูมิใจในตัวเองขณะที่เริ่มจินตนาการถึงใบหน้าตกตะลึงของทุกคนเมื่อได้เห็นเขา

ห้านาทีผ่านไป แล้วก็สิบนาที แล้วก็สิบห้านาที...

เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของฌอง

"ทำไมมันช้าแบบนี้ล่ะ? พวกนั้นยังมาไม่ถึงอีกเหรอ?"

อีกห้านาทีผ่านไป ฌองกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"ชั้น... ชั้นคงไม่ได้มาผิดทางหรอกนะ?"

หลังจากผ่านไปอีกห้านาที:

"บ้าเอ๊ย! ชั้นมาผิดทางจริง ๆ ด้วย!"

ฌองเริ่มค้นหาทางกลับด้วยความตื่นตระหนก แต่น่าเสียดายที่เมื่อกี้เขารีบร้อนเกินไปจนไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้เลยแม้แต่น้อย

ฌองมองดูเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติที่ไม่มีกระบอกแก๊ส อยากจะร้องไห้แต่ก็ไร้น้ำตา

"บ้าเอ๊ย!!"

เสียงของเขาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจดังก้องไปทั่วทั้งป่า

สองชั่วโมงต่อมา ในที่สุดทหารฝึกหัดก็มาถึงจุดหมายปลายทาง ทุกคนเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ อาร์มินนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น ดูเหมือนคนกำลังจะล้มพับ มิน่า เด็กผู้หญิงผมทวินเทลหน้าตาน่ารักมองอาร์มินด้วยความห่วงใย เอเรนก็นั่งหอบอยู่บนพื้นเช่นกัน โดยมีมิคาสะอยู่เคียงข้างอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาของเธอจับจ้องเพียงแค่เขา

ยาโกยื่นกระบอกน้ำให้แอนนี่ และแอนนี่ก็รับมันไปอย่างเป็นธรรมชาติ

ห่างจากทั้งสองคนไปไม่ไกล เบอร์โทลต์และไรเนอร์ก็นั่งอยู่ด้วยกันเช่นกัน เบอร์โทลต์มองแอนนี่ด้วยสีหน้าซับซ้อน

"ไรเนอร์ แอนนี่กับยาโกสนิทกันมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ"

ไรเนอร์ขมวดคิ้วและพูดว่า

"ไม่ต้องไปสนใจเธอหรอก เธอก็เป็นของเธอแบบนั้นแหละ ก่อนหน้านี้ชั้นไม่ได้บอกไปแล้วหรือไง? ตราบใดที่เธอไม่ได้เปิดเผยตัวตน เธอจะทำอะไรก็เรื่องของเธอ เพียงแต่ว่าตอนนี้พวกเราก็ยังไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับไททันบรรพบุรุษเลย คราวหน้า ให้แอนนี่แทรกซึมเข้าไปในเมืองหลวงให้ลึกกว่านี้ก็แล้วกัน"

เบอร์โทลต์ลังเลที่จะพูด แต่ด้วยนิสัยโลเลทำให้เขาไม่อาจเปิดปากออกไปได้ อันที่จริงเขาไม่ค่อยเห็นด้วยนักกับพฤติกรรมของไรเนอร์ที่ปฏิบัติกับแอนนี่ราวกับเป็นเครื่องมือ แต่เขาก็รู้สึกลำบากใจเกินกว่าจะพูดออกไป เพราะกลัวว่าจะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสามคน ในท้ายที่สุด เขาก็ทำได้เพียงตอบรับด้วยความเงียบ

ในขณะเดียวกัน ไรเนอร์ก็มองไปที่คริสต้า ซึ่งกำลังยิ้มขณะจัดทรงผมให้อีมีร์ ประกายความอ่อนโยนที่แทบจะมองไม่เห็นวูบผ่านดวงตาของเขา

ยาโกหาวหวอด ในตอนนั้นเอง ทหารฝึกหัดคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามา ยาโกจำได้ว่าเขาคือทหารฝึกหัดจากหน่วยของมาร์โก เขาพูดด้วยความร้อนรน

"ยาโก แย่แล้ว! มาร์โกกับฌองหายตัวไป!"

ครูฝึกยังมาไม่ถึง และทุกคนก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงดี

เหตุผลที่ทหารใหม่คนนั้นมาหายาโกก็เป็นเพราะผลงานอันโดดเด่นก่อนหน้านี้ของยาโกล้วน ๆ ซึ่งทำให้หลายคนมองว่าเขาเป็นผู้นำโดยจิตใต้สำนึก ดังคำกล่าวที่ว่า เมื่อฟ้าถล่ม คนตัวสูงก็ต้องเป็นคนค้ำยันมันไว้...เหมือนกับที่ทุกคนมักจะชอบไปหาคนที่โดดเด่นที่สุดเวลาเกิดเรื่อง

ยาโกถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย พวกเขาโต ๆ กันแล้ว มาร์โกกับฌองจะหลงทางตอนที่เดินตามกลุ่มหลักได้ยังไง? มันเหลือเชื่อจริง ๆ

แน่นอนว่า นอกจากการบ่นแล้ว ยาโกก็ยังตะโกนเรียกทุกคน คนที่มีพละกำลังเหลือพอจะตามเขาไปออกตามหา ส่วนคนอื่น ๆ อย่างอาร์มินจะอยู่ที่นี่เพื่อรายงานสถานการณ์เมื่อครูฝึกมาถึง

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ และหัวใจของฌองก็ยิ่งกระวนกระวายมากขึ้น

"แย่แน่ ๆ! ชั้นต้องโดนไอ้หมอนั่นเอเรนหัวเราะเยาะแน่!"

ปึ้ก!

"โอ๊ย!"

"โอ๊ย!"

เสียงของบางสิ่งชนกันดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจสองเสียง

ฌองหลับตาและลูบหน้าผากที่ปวดตุบ ๆ เมื่อลืมตาขึ้น คนที่อยู่ตรงหน้าเขาก็กำลังทำแบบเดียวกัน

"มาร์โก?! ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"

ฌองถามด้วยความประหลาดใจ

มาร์โกเกาหัว

"อ้อ ชั้นเห็นนายมุดเข้าไปในพุ่มไม้ ก็เลยคิดว่านายอยากจะไปทำธุระส่วนตัวน่ะ ชั้นก็เลยอยากจะรอนาย ชั้นไม่คิดว่านายจะหายตัวไปเลย ฌอง ชั้นก็เลยมาตามหานาย"

ฌองมองดูมาร์โกผู้ซื่อสัตย์ตรงหน้าแล้วไม่รู้จะพูดอะไรดี ครอบครัวของเขาและครอบครัวของมาร์โกเป็นเพื่อนบ้านกัน และปกติแล้วทั้งสองครอบครัวก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก มาร์โกกับฌองจึงเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก

"ถ้างั้นมาร์โก นายรู้ไหมว่าทางออกไปทางไหน?"

"...เอ๊ะ คือว่า..."

ฌองเอามือกุมขมับ เอาล่ะ เขาไม่น่าถามคำถามนั้นเลย เขารู้มาตั้งแต่เด็กแล้วว่ามาร์โกเป็นพวกไม่มีเซนส์เรื่องทิศทาง และเขาก็ไม่ได้หวังพึ่งอะไรมาร์โกอยู่แล้วในตอนนี้

ท้องฟ้าเกือบจะมืดสนิทแล้ว ฌองและมาร์โกนั่งหันหลังชนกัน ฌองอดไม่ได้ที่จะบ่น

"มาร์โก ไอ้บ้าเอ๊ย! นายจะมาตามหาชั้นทำไม? ดูตอนนี้สิ นายก็เลยติดแหง็กอยู่ที่นี่ด้วยเลย"

"ฌอง พวกเราเป็นเพื่อนกันนะ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของฌองก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที ตั้งแต่เด็กจนโต มาร์โกมักจะเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฌองเสมอมา เพียงแต่ว่าฌองเป็นคนหัวรั้นมาตั้งแต่เด็ก ชอบทำตัวหมางเมินเพื่อนฝูงเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาใส่ใจพวกนั้นมาก

"ชิ ใครสนกันล่ะ"

ฌองบ่นพึมพำเบา ๆ แต่น้ำเสียงของเขากลับฟังดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย ผ่านไปสักพัก ฌองก็พูดขึ้น

"มาร์โก จำความฝันของพวกเราได้ไหม?"

"การเข้าสารวัตรทหารน่ะเหรอ?"

ฌองพูดอย่างหนักแน่น

"ใช่! พวกเราจะต้องเข้าสารวัตรทหารและมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีให้ได้!"

"อืม"

"ฌอง! มาร์โก!"

เสียงตะโกนปลุกฌองที่กำลังสัปหงกให้ตื่นขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นเอเรนถือคบเพลิงกำลังตะโกนเรียกทหารฝึกหัดคนอื่น ๆ เสียงดังลั่น

เป็นครั้งแรกที่ฌองรู้สึกว่าเสียงของเอเรนฟังดูน่ารื่นหูแปลก ๆ

ในท้ายที่สุด ฌองและมาร์โกก็ได้รับฟังการเทศนาอันเกรี้ยวกราดนานเกือบชั่วโมงจากครูฝึกคีธ และแต่ละคนก็ได้รับของแถมเป็นหัวโขกของคีธ พร้อมกับแพ็กเกจทำความสะอาดห้องน้ำนานหนึ่งเดือน

ถ้าไม่ใช่เพราะปกติแล้วฌองและมาร์โกมีผลการเรียนที่ยอดเยี่ยม ครูฝึกคีธก็คงอยากจะเตะพวกเขาทั้งสองคนออกไปนอกกำแพงเพื่อเป็นอาหารไททันจริง ๆ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═