บทที่ 39 การผจญภัย? ส่งด่วน พลังลึกลับ

บทที่ 39 การผจญภัย? ส่งด่วน พลังลึกลับ

“ถือโอกาสนี้... ขอแนะนำตัวกับผู้เข้าสอบที่เหลือรอดทั้ง 43 คน”

“ฉันคือ เนเทโล่ ประธานคณะกรรมการการสอบฮันเตอร์ประจำปีนี้”

“ปกติฉันจะโผล่มาแค่รอบสุดท้าย แต่ด้วยเหตุสุดวิสัยบางอย่าง วันนี้เลยต้องมาเสนอหน้าอยู่ที่นี่”

“ไหนๆ ก็มาแล้ว ฉันตัดสินใจว่าจะอยู่ร่วมหัวจมท้ายกับพวกเธอไปจนจบการสอบเลยละกัน”

หลังจากขึ้นเรือเหาะ เนเทโล่เรียกผู้เข้าสอบที่ผ่านรอบสองทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่

นอกจากการประกาศผลสอบแล้ว เขาอยากจะสังเกตการณ์ผู้เข้าสอบปีนี้อย่างใกล้ชิดมากกว่า

เนเทโล่ไม่ได้สนใจพวกยอดฝีมืออย่างฮิโซกะหรืออิรุมิที่ใช้เน็นเป็นแล้วมากนัก แต่กลับสนใจในตัวกลุ่มของเคย่าเป็นพิเศษ

เหมือนหยกที่ขึ้นชื่ออยู่แล้ว... สำหรับช่างแกะสลัก มันไม่มีความท้าทาย

แต่หยกดิบคุณภาพเยี่ยมพวกนี้ต่างหาก... ถ้าได้เจียระไนจนสมบูรณ์แบบ คงสร้างความพึงพอใจให้เขาได้อย่างไม่รู้จบ

“วันนี้ทุกคนเหนื่อยกันมามากแล้ว... ขอแสดงความยินดีกับทุกคนที่ผ่านเข้าสู่การสอบรอบที่สาม”

“เราจะถึงจุดหมายต่อไปประมาณ 8 โมงเช้าพรุ่งนี้”

“ก่อนจะถึงเวลานั้น เชิญพักผ่อนตามอัธยาศัย”

“ห้องอาหารและสิ่งอำนวยความสะดวกบนเรือเหาะ เปิดให้บริการฟรีครับ”

บีน เลขาฯ ของเนเทโล่ อธิบายกำหนดการเสร็จก็ปล่อยแถว

“เมื่อไหร่การสอบบ้าๆ นี่จะจบสักทีเนี่ย?”

เดินออกจากห้องโถง คุราปิก้าบ่นอย่างเหนื่อยหน่าย

“แต่ละปีไม่เหมือนกันหรอก”

เสียงหนึ่งลอยมา... คุราปิก้ากับเลโอริโอหันไปมอง เห็นทอมป้ายืนอยู่

“จากประสบการณ์ของชั้น ปกติจะมี 5-6 ด่าน”

“งั้นก็เหลืออีก 3-4 ด่านสินะ?” เลโอริโอนับนิ้ว

“งั้นรีบไปนอนพักกันเถอะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” คุราปิก้าบิดขี้เกียจ

คุราปิก้าโหมดผ่อนคลายแบบนี้ หาดูได้ยากจริงๆ

“ชั้นขอแนะนำว่าอย่าเพิ่งชะล่าใจไปหน่อยเลย”

จู่ๆ เสียงทอมป้าก็สูงปรี๊ดขึ้นมาเหมือนรุ่นพี่สอนรุ่นน้อง “เมื่อกี้คนรับผิดชอบบอกว่า ‘ถึงจุดหมาย’ 8 โมงเช้า... ใครจะไปรู้ การสอบอาจจะจัดบนเรือเหาะก็ได้?”

“ชั้นเดาว่าคงไม่มีการแจ้งเตือนหรอก เผลอๆ อาจจะลอบโจมตีตอนเราหลับ... ถ้าประมาทอาจจะตกรอบไม่รู้ตัว”

แผนของทอมป้าคือปั่นประสาทให้พวกเขานอนไม่หลับ จะได้หมดแรงสอบ

“ลุงทอมป้า... พล่ามอะไรไร้สาระอีกแล้ว? เหม็นขี้ฟันลอยมาแต่ไกลเชียว”

เคย่าเดินล้วงกระเป๋าเข้าไปหาทอมป้า เงยหน้ามองอย่างกวนๆ

ทอมป้าหน้าเจื่อน แต่พยายามจะเถียง

เคย่าไม่เปิดช่องว่าง สวนกลับทันที

“ผู้คุมสอบแต่ละด่านจะประกาศเริ่มสอบต่อหน้าผู้เข้าสอบทุกคนเสมอ... ทั้งรอบแรกและรอบสองก็เป็นแบบนั้น”

“ถึงเมื่อกี้ตาถั่วเขียวนั่นจะไม่ได้บอกว่าสอบพรุ่งนี้ 8 โมง แต่เขาก็ไม่ได้บอกว่าตัวเองเป็นผู้คุมสอบรอบสามสักหน่อย”

“ชั้นมาสอบครั้งแรกยังรู้เลย... แล้วลุงที่สอบมา 35 ปีน่ะ เอาสมองส่วนไหนคิด? เห็นพวกเราโง่รึไง? มาปั่นให้คนอื่นนอนไม่หลับแบบนี้... นิสัยไม่ดีเลยนะ”

คำพูดของเคย่าแฉลูกไม้ตื้นๆ ของทอมป้าจนหมดเปลือก ทอมป้าได้แต่อุบอิบแก้ตัวแล้วรีบชิ่งหนีไป

เคย่าหันมาโบกมือให้คุราปิก้ากับเลโอริโอ “พวกนายไปนอนเถอะ ไม่ต้องห่วงหรอก”

“ชั้นอดนอนได้หลายวันอยู่แล้ว ถ้ามีสอบจริงๆ เดี๋ยวชั้นไปปลุกเอง หลับให้สบายเถอะ” คิรัวร์พยักหน้าเสริม

คุราปิก้าขำ แล้วลูบหัวคิรัวร์เบาๆ “ชั้นรู้อยู่แล้วแหละว่าทอมป้ามันปั่น... แต่ก็ขอบใจนะคิรัวร์”

การกระทำนั้นทำเอาคิรัวร์หน้าแดงก่ำ

เลโอริโอได้แต่ยืนมองตาปริบๆ “พวกนายรู้ทันกันหมดเลยเหรอ! ชั้นเกือบจะอดนอนเฝ้ายามจริงๆ แล้วนะเนี่ย”

ดูเหมือนช่องว่างระหว่างคนเราจะกว้างเอาเรื่องแฮะ

คุราปิก้ากำลังจะชวนเคย่าไปนอน แต่สังเกตเห็นกอร์นกับคิรัวร์กำลังซุบซิบวางแผนสำรวจเรือเหาะกันอยู่

“ไปด้วยกันมั้ย?” กอร์นศอกใส่เคย่าเบาๆ

เคย่าส่ายหน้า

“มาเถอะน่า... สามคนสนุกกว่านะ” คิรัวร์ช่วยชวน

“ชั้นมีธุระต้องทำนิดหน่อย... พวกนายไปสำรวจกันก่อนเถอะ เสร็จแล้วค่อยมารอชั้นตรงนี้”

เคย่าบ่ายเบี่ยง ชี้ไปที่โซฟาตรงทางเดิน

กอร์นกับคิรัวร์มองหน้ากัน แล้วพยักหน้าอย่างตื่นเต้น

คุราปิก้ากับเลโอริโอมองแผ่นหลังกระดี๊กระด๊าของสองแสบแล้วได้แต่ถอนหายใจกับความแก่ของตัวเอง

“เคย่า มีธุระอะไรเหรอ? ให้ช่วยมั้ย?” คุราปิก้าหันมาถาม

“ไม่ต้องหรอก พวกนายไปพักเถอะ” เคย่าโบกมือไล่

ตึง ตึง

เลโอริโอกับคุราปิก้าเดินเข้าห้องพักไป

เคย่ากุมหัวตัวเอง นั่งยองๆ ลงกับพื้น ร้องโอดโอย “โอ๊ย... ปวดหัวชะมัด”

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ อาบไล้ร่างเขาจนกลายเป็นสีทองอร่าม

“คุณเมนจิคะ มีผู้เข้าสอบมาขอพบค่ะ” เจ้าหน้าที่สาวเปิดประตูห้องพักผู้คุมสอบแล้วรายงานเสียงเบา

เวลานี้ เมนจิ บูฮาร่า และซาท็อทซ์ กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟา

“ใคร? ฉันกำลังพักผ่อนอยู่ ไม่รับแขก!” เมนจิหงุดหงิด

เจ้าหน้าที่ลังเลครู่หนึ่ง “เอ่อ... เป็นเด็กผู้ชายผมสีน้ำตาล หมายเลข 406 ค่ะ”

พอได้ยินว่าเป็นเคย่า ท่าทีของเมนจิเปลี่ยนไปทันที เธอลุกขึ้นนั่งตัวตรง

“อ๋อ? หมอนั่นเหรอ? งั้นให้เข้ามาเลย”

เจ้าหน้าที่กังวล “แต่ที่นี่เป็นห้องพักผู้คุมสอบนะคะ ให้ผู้เข้าสอบเข้ามามันจะดูไม่ดี... ถ้าคนอื่นรู้เข้า...”

เมนจิโบกมือตัดบท “บอกให้ทำก็ทำเถอะน่า อย่าเรื่องมาก”

เจ้าหน้าที่จำใจต้องพาเคย่าที่ยืนรออยู่หน้าประตูเข้ามา

ห้องพักตกแต่งอย่างหรูหรา ผู้คุมสอบนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟา บนโต๊ะกาแฟเต็มไปด้วยขนมหน้าตาน่ากิน ทำเอาเคย่าน้ำลายสอ

“มีธุระอะไรกับฉัน?” เมนจิถามทันทีที่เห็นหน้า

แต่ความสนใจของเคย่าพุ่งไปที่ของกินบนโต๊ะหมดแล้ว แทบจะลืมจุดประสงค์ที่มา

“ไอ้หนู! ตกลงมีอะไร?” เมนจิขึ้นเสียง

เคย่าได้สติ รีบถาม “เอ่อ... ผมอยากรู้ว่าบนเรือเหาะมีบริการส่งของมั้ยครับ?”

เมนจิงง “ถามทำไม?”

เคย่าหยิบไข่นกอินทรีแมงมุมสองฟองออกมาจากเป้ วางบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

“จะทำอะไร?” เมนจิชะงัก

“ผมเก็บเกินมาสองฟอง อยากส่งกลับไปให้ยายกับน้าที่บ้าน... แต่ผมไม่เคยส่งของมาก่อน เลยอยากมาถามคุณครับ”

สายตาเคย่าลอกแลก สุดท้ายก็วกกลับไปที่ขนมบนโต๊ะอีกรอบ

“ทำไมถึงอยากส่งเจ้านี่ไปให้ที่บ้านล่ะ?” เมนจิมองไข่บนโต๊ะ

“บ้านผมวัตถุดิบมีไม่กี่อย่างหรอกครับ... น้ามิโตะกับยายคงไม่เคยกินไข่หายากแบบนี้ เลยอยากให้พวกเขาลองชิม แล้วก็ถือโอกาสส่งจดหมายบอกว่าผมปลอดภัยดีด้วย”

คำตอบนั้นทำเอาบูฮาร่า ซาท็อทซ์ และเมนจิ แปลกใจมาก

ในสายตาพวกเขา อาชีพฮันเตอร์มักมาคู่กับความโดดเดี่ยว การติดต่อกับครอบครัวเป็นเรื่องที่หาได้ยาก

ไม่นึกเลยว่าเด็กคนนี้จะนึกถึงครอบครัวเป็นอันดับแรก... ทำเอาพวกเขารู้สึกตื้นตันใจขึ้นมานิดๆ

“ได้สิ ทิ้งไว้ที่นี่แหละ เดี๋ยวจัดการให้”

พูดจบ เมนจิกดไหล่เคย่าให้นั่งลงบนโซฟา แล้วยื่นเค้กชิ้นหนึ่งให้

“กินซะ... กินเสร็จแล้วไปเขียนจดหมายตรงโน้น เดี๋ยวจะช่วยส่งไปให้พร้อมไข่เลย”

เคย่าที่เล็งเค้กชิ้นนั้นมานาน รับมาอย่างไวพร้อมกล่าวขอบคุณ

“คุณเมนจิครับ... ฮันเตอร์พฤกษาจริงๆ แล้วทำหน้าที่อะไรเหรอครับ?”

“อยากเป็นฮันเตอร์พฤกษาแต่ไม่รู้ว่าทำอะไรเนี่ยนะ?” เมนจิทำหน้าเหลือเชื่อ

“ผมแค่ชอบพืชน่ะครับ... แต่อยากรู้รายละเอียดงานจริงๆ ว่าต้องทำอะไรบ้าง”

ก่อนเมนจิจะตอบ ซาท็อทซ์ชิงตอบก่อน “ฮันเตอร์พฤกษาคือฮันเตอร์ที่อุทิศตนเพื่อค้นหาและรวบรวมพืชหายาก”

“พวกเขาค้นหาและนำพืชหายากมาเผยแพร่ ซึ่งไม่เพียงช่วยกระจายพันธุ์พืช แต่ยังมีบทบาทสำคัญในการอนุรักษ์สายพันธุ์หายากด้วย”

“แต่ก็มีบางคนที่ทำในรูปแบบการซื้อขายหรือแสวงหาผลประโยชน์... แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีฮันเตอร์ที่ทำงานเพื่อการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพจริงๆ”

“แล้วเธอล่ะ... อยากเป็นฮันเตอร์แบบไหน?”

เคย่าวางจานเค้ก เลียครีมที่มุมปาก

“ยังสอบไม่ผ่านเลย จะให้ตอบได้ไง... เอาใบอนุญาตมาให้ผมก่อนสิ แล้วเดี๋ยวจะบอก”

“ไอ้เด็กบ้า! ได้คืบจะเอาศอกนะ!” เมนจิดุขำๆ “ไหนบอกว่าชอบพืช... มีผลงานวิจัยอะไรมาโชว์บ้างมั้ย?”

แค่พรสวรรค์และความชอบมันไม่พอ... เมนจิอยากเห็นความมุ่งมั่นและความรักในอาชีพจริงๆ

เคย่ารีบหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาปึ้กออกมาจากเป้ ยื่นให้เมนจิ

ข้างในจดบันทึกรายละเอียดพืชพรรณต่างๆ ที่เขาพบเจอมาตลอด 5 ปี... บางชนิดหายากจนแม้แต่สารานุกรมพฤกษศาสตร์ฉบับสมบูรณ์ยังไม่มีบันทึกไว้

เมนจิกับซาท็อทซ์เปิดดูอย่างตั้งใจ ส่วนเคย่าไปนั่งเขียนจดหมายที่โต๊ะข้างๆ

“นี่มัน... ละเอียดเกินไปแล้ว” เมนจิอุทาน “ขนาดฮันเตอร์พฤกษามืออาชีพยังจดไม่ละเอียดขนาดนี้เลย”

สมุดบันทึกเล่มนี้ระบุทุกอย่างตั้ง แต่ลักษณะทางกายภาพ วงจรการเติบโต สภาพแวดล้อม แหล่งที่พบ วิธีขยายพันธุ์ สรรพคุณทางยา กินได้หรือไม่ได้ ไปจนถึงพิษร้ายแรง

ซาท็อทซ์อดชมไม่ได้ “ไม่อยากเชื่อเลยว่าเด็กอายุ 12 จะทำบันทึกได้ขนาดนี้”

แม้แต่บูฮาร่ายังวางของกิน เดินมามุงดูด้วย “จะว่าไป... สมาคมเรามีฮันเตอร์พฤกษาไม่เยอะเท่าไหร่นะ”

เมนจิเสริม “ที่รู้จักก็มีแค่ คลุค จากกลุ่ม 12 นักษัตรนั่นแหละ”

ซาท็อทซ์พูดต่อ “จริงๆ แล้วในหมู่ฮันเตอร์พฤกษา มีตำนานเล่าขานถึงคนลึกลับคนหนึ่งด้วยนะ”

“ใครเหรอ?” ทั้งสองคนหูผึ่ง

แม้เมนจิกับบูฮาร่าจะเก่งกาจ แต่ก็เพิ่งเข้าสมาคมได้ไม่นาน เลยไม่ค่อยรู้ประวัติศาสตร์ลึกซึ้งเท่าไหร่

ซาท็อทซ์ส่ายหน้า “ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน... ตำนานเล่าว่าเขาค้นพบเมล็ดพันธุ์ลึกลับที่ไหนสักแห่ง แล้วก็หมกมุ่นอยู่กับการวิจัยมัน จนถึงขั้นให้สมาคมปิดผนึกข้อมูลส่วนตัวของเขาทั้งหมด แล้วหายสาบสูญไปเลย”

“ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนเขามีสถานะสูงมากในสมาคม เป็นรุ่นเดียวกับท่านประธาน อายุไล่เลี่ยกัน แถมฝีมือก็สูสีกันด้วย”

เมนจิอ้าปากค้าง “มีคนระดับนั้นอยู่ด้วยเหรอ? เวอร์ไปมั้ยเนี่ย?”

เนเทโล่น่าจะอายุร้อยกว่าปีแล้ว แถมพลังเน็นก็มหาศาลจนประเมินค่าไม่ได้ คนที่ต่อกรกับเขาได้นี่ต้องระดับปีศาจชัดๆ

“เมล็ดพันธุ์อะไรที่ทำให้คนหมกมุ่นได้ขนาดนั้น? ของกินรึเปล่า?” บูฮาร่าวกกลับมาเรื่องกินจนได้

เขียนจดหมายเสร็จ เคย่ายื่นให้เมนจิ กำชับว่า “รีบส่งหน่อยนะครับ ถ้าไข่เน่าก่อนถึงมือ... ผมไม่จบแน่”

ได้ยินคำชมเมื่อกี้ เคย่าเลยได้ใจ กล้าต่อปากต่อคำ

เมนจิแกล้งทำหน้าดุ “ไอ้เด็กเวร... พูดจาวรๆ แบบนี้เดี๋ยวแม่สับให้เละซะหรอก! แต่บันทึกของเธอเยี่ยมมาก มีพืชกินได้หลายอย่างที่มีประโยชน์กับฉัน... ขอยืมไปถ่ายเอกสารหน่อยนะ พรุ่งนี้คืน”

“ได้ครับ... แต่คิดตังค์นะ ราคากันเอง...”

เพี๊ยะ!

ยังพูดไม่ทันจบ เคย่าก็โดนเมนจิตบหัวทิ่ม

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═