บทที่ 38 หน้าผา ยื่นมือช่วย ไข่ต้ม

บทที่ 38 หน้าผา ยื่นมือช่วย ไข่ต้ม

ต้องยอมรับในฝีมือการรังสรรค์ของธรรมชาติ... ภูเขาทั้งลูกถูกแบ่งครึ่งด้วยการกัดเซาะของแม่น้ำนับพันปี

ภูเขาทั้งลูกถูกลมแรงขัดเกลาจนเรียบเนียน ยอดเขาแบนราบราวกับมีคนมาตัดยอดทิ้ง

เมนจิพาผู้เข้าสอบมาหยุดที่ริมหน้าผา

มองลงไปเห็นเหวไร้ก้น ผู้เข้าสอบต่างแข้งขาอ่อนแรง

“พามาที่นี่ทำไม?” โทโด้ถามเสียงสั่น ขาสั่นพั่บๆ

“ไม่ต้องกลัว ก้นเหวเป็นแค่แม่น้ำ... เดี๋ยวฉันจะสาธิตให้ดู”

เมนจิถอดรองเท้า ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย แล้วกระโดดวูบหายลงไปในเหว ทิ้งให้ผู้เข้าสอบยืนอ้าปากค้าง

เพื่อความสบายใจ ประธานเนเทโล่ก้าวออกมาอธิบาย

“ทุกคนไม่ต้องตกใจ ภูเขาลูกนี้เรียกว่า ภูเขาคางคกเสือ เป็นที่อยู่อาศัยของ นกอินทรีแมงมุม... เธอกำลังลงไปเก็บไข่ของมัน”

“เพื่อป้องกันไม่ให้ไข่กลายเป็นอาหารของสัตว์บก นกอินทรีแมงมุมจะใช้ใยแมงมุมที่เหนียวทนทานแขวนไข่ไว้กลางหุบเขา”

“ดังนั้น สิ่งที่พวกคุณต้องทำคือ ลงไปเอาไข่จากในหน้าผา แล้วปีนกลับขึ้นมา”

เมนจิรวดเร็วปานวอก... ทันทีที่เนเทโล่พูดจบ เธอก็โผล่หัวขึ้นมาจากขอบหน้าผา ชูไข่นกอินทรีแมงมุมในมือให้ดู

“นี่คือวัตถุดิบสำหรับไข่ต้มของพวกนาย... แต่ขอเตือนไว้ก่อน ถึงข้างล่างจะเป็นแม่น้ำ แต่ถ้าตกลงไปโดนกระแสน้ำพัดออกปากอ่าว โอกาสรอดยากมาก”

“นี่สิถึงจะเรียกว่าการสอบ!” เลโอริโอรีบถอดสูท เตรียมพร้อมกระโดด

คุราปิก้าพยักหน้า “ดูเข้าท่ากว่าเมื่อกี้เยอะ”

เคย่านั่งห้อยขาอยู่ริมผา แกว่งเท้าไปมา “รออะไรอยู่ล่ะ?”

พูดจบ เขาก็ถีบตัวส่งร่างร่วงลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว

“เคย่า! รอด้วย!”

กอร์นวิ่งส่งแรงแล้วกระโดดตามลงไป กางแขนออกรับลม

คิรัวร์ยังคงมาดนิ่ง ล้วงกระเป๋ากระโดดตามลงไปอย่างเท่ๆ

คุราปิก้า เลโอริโอ และบาคุร่า ก็ไม่ยอมน้อยหน้า ทยอยกระโดดตามกันไปติดๆ

พอมีคนนำ ผู้เข้าสอบคนอื่นก็เริ่มรวบรวมความกล้า ทยอยโดดตามกันไปทีละคน

โทโด้เหงื่อแตกพลั่ก ชะโงกหน้ามองคนที่ห้อยต่องแต่งอยู่บนใยแมงมุมอย่างกล้าๆ กลัวๆ ในที่สุดก็กลั้นใจกระโดดลงไป

อาจจะเพราะความกลัวความสูง วินาทีที่จะคว้าใยแมงมุม มือเขาดันลื่น ร่างร่วงละลิ่วลงสู่เบื้องล่าง

“ช่วยด้วย!” โทโด้กรีดร้องอย่างสิ้นหวัง

ได้ยินเสียงร้อง กอร์นไม่คิดหน้าคิดหลัง ดีดตัวพุ่งลงไปหาโทโด้ทันที แล้วตะโกนก้อง “เคย่า!”

เคย่าใจหายวาบ รีบสะบัดแส้ยาวออกไป จังหวะที่กอร์นคว้าตัวโทโด้ได้ แส้ของเคย่าก็รัดเอวกอร์นไว้แน่นพอดี

จากนั้นเขาออกแรงเหวี่ยง ส่งทั้งสองคนเหาะกลับไปเกาะผนังผาได้อย่างปลอดภัย

“เด็กสองคนนี้น่าสนใจจริงๆ” เห็นฉากนี้เข้า เมนจิอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอ็นดูเคย่ากับกอร์นมากขึ้น

“สามารถฝากชีวิตไว้กับอีกฝ่ายได้อย่างไม่มีข้อกังขา... ความเชื่อใจแบบนี้ไม่ได้เกิดแค่จากการยอมรับในฝีมือ แต่ต้องเกิดจากสายใยที่ตัดไม่ขาดด้วย”

เนเทโล่ลูบเครา พยักหน้าอย่างพอใจ

โทโด้กุมหน้าอก หายใจแทบไม่ทัน

เจอเหตุการณ์เฉียดตายเข้าไป เขาไม่กล้าลองอีกรอบ ค่อยๆ ปีนกลับขึ้นไปบนยอดเขาอย่างทุลักทุเล

ไม่นานนัก ทุกคนก็โผล่หัวขึ้นมาเหมือนตัวตุ่น ปีนกลับขึ้นมาบนยอดเขาทีละคน

โทโด้มองดูสีหน้าผู้ชนะของคนอื่น แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉาและเจ็บใจ

จังหวะนั้น เคย่าเดินเข้ามาหาเขา แล้วยัดไข่ใบหนึ่งใส่มือเงียบๆ

โทโด้มองไข่ในมืออย่างไม่เชื่อสายตา ตื้นตันใจจนพูดไม่ออก

“นี่... นาย...?”

เคย่าทำท่าจุ๊ปาก “ชู่ว์...”

“ถือซะว่าเป็นรางวัลสำหรับความกล้าหาญละกัน”

พูดจบ เคย่าก็วิ่งกลับไปหาพรรคพวก ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังเท่ๆ ให้โทโด้มองตาม

“นายนี่ชอบทำอะไรเสี่ยงๆ ตลอด ถ้าเกิดพลาดขึ้นมาจะทำไง?” เลโอริโอบ่นอุบ เข้าไปกอดคอกอร์นแล้วจี้เอว

“ก็เขาขอความช่วยเหลือนี่นา! ชั้นก็ต้องไปช่วยสิ!”

กอร์นตอบหน้าตาเฉย ชูไข่ในมือส่องกับแสงตะวันยามเย็น

“อีกอย่าง... มีเคย่าอยู่ด้วย ยังไงก็รอด ใช่มั้ยเคย่า?”

“ไม่! คราวหน้าถ้าเอาแต่ใจอีก เชิญรอดด้วยตัวเองเลยนะ”

“เอ๋? เคย่า... พูดจริงเหรอ?” กอร์นขยับเข้าไปใกล้

“ไปไกลๆ!” เคย่าขยับหนี

“อย่ามาเกาะแกะ น่ารำคาญ ไป๊!”

...

กอร์นเกาะหนึบ เคย่าผลักหัวออกด้วยความรังเกียจ (แบบไม่จริงจัง)

คิรัวร์มองภาพตรงหน้าเงียบๆ แอบอิจฉาลึกๆ ในใจ

เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองจะมีมิตรภาพและความเชื่อใจลึกซึ้งแบบกอร์นกับเคย่าได้มั้ย

แต่คิรัวร์หารู้ไม่ว่า... การได้พบเจอคนกลุ่มนี้ จะเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเขาไปตลอดกาล

“เอาล่ะๆ... ได้เวลาส่งวัตถุดิบแล้ว! ทุกคนเอาไข่มาให้ฉันตรวจทีละคน ถ้าผ่านแล้วก็เริ่มต้มได้เลย”

บูฮาร่าตั้งหม้อใบใหญ่เสร็จ เมนจิก็ปรบมือเรียกผู้เข้าสอบ

ไข่นกอินทรีแมงมุม 43 ฟองถูกหย่อนลงหม้อพร้อมกัน มองดูไข่กลิ้งไปมาในน้ำเดือด บรรยากาศผ่อนคลายลงทันตา

“อย่าเพิ่งวางใจ! การสอบยังไม่จบ!”

“ต้องตักไข่ขึ้นมาให้ถูกเวลาด้วย ไข่ต้มที่สมบูรณ์แบบไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ต้องกะอุณหภูมิและเวลาให้เป๊ะ ไข่นกอินทรีแมงมุมไม่เหมือนไข่ไก่ทั่วไปนะ”

“ต้มลืมนานไปผลลัพธ์เป็นยังไงคงเดาได้ แต่ถ้าต้มไม่สุก... ก็ถือว่าสอบตกเหมือนกัน”

ไม่มีช่วงให้พักหายใจ... คำพูดเมนจิทำเอาทุกคนกลับมาเครียดอีกรอบ

เคย่ากับพรรคพวกกำกระชอนแน่น จ้องไข่ในหม้อเขม็ง

“ตักได้รึยัง?” เลโอริโออดถามไม่ได้

คุราปิก้าสังเกตสีไข่อย่างละเอียด แล้วส่ายหน้าช้าๆ “ยัง... รออีกนิด”

คิรัวร์ถือกระชอนมือหนึ่ง เท้าเอวมือหนึ่ง บ่นอุบ “ขนาดไข่ไก่ธรรมดาชั้นยังไม่รู้เลยว่าต้องต้มกี่นาที”

สมเป็นคุณหนูที่ไม่เคยหยิบจับอะไรจริงๆ

แม้เคย่าจะต้มไข่ไก่เป็น แต่ไข่นกอินทรีแมงมุมที่มีขนาดและรูปร่างต่างออกไป ก็น่าปวดหัวพอกัน

“อะแฮ่ม!” บูฮาร่าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กอร์นแกล้งไอสองที เมื่อเห็นไข่เริ่มกลิ้งแรงขึ้น

คุราปิก้ากับเคย่าสบตากัน แล้วตะโกนพร้อมกัน “ตอนนี้แหละ!”

ผู้เข้าสอบทุกคนขยับตัวพร้อมกัน ตักไข่ขึ้นจากน้ำเดือด

เมนจิกัดฟันมองบูฮาร่าที่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “แหม... ใบ้ให้ชัดขนาดนั้นเลยนะพ่อคุณ”

บูฮาร่าไม่แก้ตัว ได้แต่เกาหัวแก้เก้อ

“เอาล่ะ... ลองชิมไข่นกอินทรีแมงมุมดูสิ ว่ามันต่างจากไข่ไก่ธรรมดายังไง” เมนจิบอก

ผู้เข้าสอบที่หิวโซมาทั้งวัน รีบแกะเปลือกไข่กินกันอย่างเอร็ดอร่อย

“เนื้อสัมผัสเนียนนุ่มราวกำมะหยี่... เหมือนได้ลิ้มรสพลังชีวิตของนกอินทรีแมงมุมเลย” คุราปิก้าบรรยายสรรพคุณ

“อร่อยจริง... เกิดมาไม่เคยกินไข่ต้มที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน” เลโอริโอชมเปาะ

“อาหารที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง อร่อยที่สุดจริงๆ” บาคุร่ากัดคำโต รู้สึกภูมิใจสุดๆ

แม้แต่คิรัวร์ที่กินยาก ยังกินอย่างเอร็ดอร่อย

“อร่อยจัง! เคย่า... นายว่าไง?” กอร์นหันไปถาม

แต่ทว่า... ทุกคนเพิ่งรู้ตัวว่าเคย่าหายตัวไป

จนกระทั่งกลับขึ้นเรือเหาะ เขาถึงได้เดินผิวปากกลับมาอย่างสบายอารมณ์ เตรียมขึ้นเรือ

“หายไปไหนมาตอนเขาประกาศผล?” กอร์นคว้าตัวไว้ ถามด้วยความสงสัย

“ไม่บอก” เคย่ายิ้มอย่างมีเลศนัย

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═