บทที่ 37 ประธาน สอบซ่อม เรือเหาะ

บทที่ 37 ประธาน สอบซ่อม เรือเหาะ

หลังจากเคย่าผ่านไป เมนจิก็เหมือนจะยกระดับมาตรฐานการประเมินขึ้นไปอีกขั้น

ไม่ว่าผู้เข้าสอบจะเปลี่ยนวิธีการทำซูชิยังไง เมนจิก็ไม่มีทีท่าจะแตะตะเกียบอีก การสอบจึงเข้าสู่ทางตันอย่างรวดเร็ว

โดยเฉพาะผู้เข้าสอบหมายเลข 255 โทโด้ ที่ทำใหม่ไปเป็นสิบรอบแล้ว ข้าวในหม้อก็ใกล้จะหมด

เมื่อเมนจิปฏิเสธที่จะชิมอีกครั้ง โทโด้ก็ฟิวส์ขาด

เพล้ง!

เขาบี้จานซูชิจนแหลกคามือ

“พอที! ฮันเตอร์อาหารอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินชั้น?”

“ถ้าไม่พอใจ ปีหน้าก็ค่อยมาใหม่... ปีหน้าฉันอาจจะไม่ได้เป็นผู้คุมสอบแล้วก็ได้”

เมนจิเอนหลังพิงโซฟา มองเพดาน ไม่แม้แต่จะชายตามอง

การโดนเมินยิ่งทำให้โทโด้โกรธเลือดขึ้นหน้า

“พูดบ้าอะไรของเธอ? เป้าหมายของชั้นคือเป็นฮันเตอร์ล่าค่าหัว! ชั้นไม่อยากถูกตัดสินว่า ‘ไม่ผ่าน’ โดยฮันเตอร์อาหารกระจอกๆ อย่างเธอ เข้าใจมั้ย?”

ได้ยินคำนั้น เมนจิค่อยๆ หันมามองโทโด้ “นายบอกว่าฉันเป็นฮันเตอร์อาหารกระจอกๆ งั้นเหรอ?”

“ได้ยินถูกแล้ว! นั่นแหละที่ชั้นพูด! กล้าดียังไงมาเรียกตัวเองว่าฮันเตอร์? วันๆ เอาแต่นั่งกินอยู่ที่โต๊ะอาหาร”

“หมอนั่นเป็นใคร?” เลโอริโอแปลกใจที่เห็นคนกล้าท้าทายผู้คุมสอบ

“หมายเลข 255 โทโด้... นักมวยปล้ำ” คุราปิก้าตอบ

เคย่ากำลังแอบช่วยกอร์นทำซูชิอยู่ เลยไม่ได้สนใจเหตุการณ์ดราม่าข้างหน้า

จนกระทั่งเสียง ตึง! ดังสนั่น

เขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นโทโด้ถูกซัดกระเด็นออกนอกประตูไปแล้ว

“บูฮาร่า... อย่าสอด” เมนจิลุกขึ้นยืน

ที่แท้โทโด้พยายามจะทำร้ายเมนจิ แต่โดนบูฮาร่าตบกระเด็นไปก่อน

“ถ้าชั้นไม่ลงมือ ป่านนี้หมอนั่นคงกลายเป็นหมูบดฝีมือเธอไปแล้วมั้ง”

บูฮาร่าจิตใจดีและอ่อนโยน แม้โทโด้จะปากเสีย แต่เขารู้ว่าเป็นเพราะความดื้อรั้นของเมนจิด้วยส่วนหนึ่ง

สถานการณ์ตอนนี้เข้าสู่ทางตันโดยสมบูรณ์

เมนจิยืนกรานไม่ยอมประเมินผลงานใครอีก ส่วนเส้นตายการสอบก็รอจนกว่าเธอจะอิ่ม

ผู้เข้าสอบหลายคนเริ่มไม่พอใจที่จะต้องทำอะไรไร้สาระต่อไป ทั้งสองฝ่ายเริ่มโต้เถียงกันรุนแรง

ซาท็อทซ์ที่แอบดูอยู่รายงานเรื่องนี้ไปยังสมาคมฮันเตอร์ และตัดสินใจออกมาเกลี้ยกล่อมเมนจิด้วยตัวเอง

“เมนจิ... ผมพอจะเข้าใจความรู้สึกของคุณนะ แต่ผมไม่คิดว่าทุกคนกำลังตั้งคำถามกับอำนาจหรือความสามารถในการเป็นผู้คุมสอบของคุณหรอก”

ซาท็อทซ์เดินเข้ามาในห้อง

“ถึงผมจะเข้าไปแทรกแซงการสอบรอบสองของคุณไม่ได้ แต่ว่า...”

เมนจิสวนกลับทันควัน ตัดบทซาท็อทซ์

“งั้นก็หุบปากไปซะ! ปล่อยให้พวกมันทำอะไรก็ทำไป ต่อให้ทำซูชิอยู่ที่นี่เป็นปี ฉันก็จะไม่เปลี่ยนมาตรฐานการตัดสินเด็ดขาด”

“พวกมันไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าการสอบรอบนี้มีไว้เพื่อฝึกการปรับตัวในสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคย แต่ไม่มีใครแสดงความสามารถนั้นออกมาให้เห็นเลยสักคน”

ทันใดนั้น เสียงลมหมุนรุนแรงดังมาจากข้างนอก เมนจิพาทุกคนออกมาดู เห็นเรือเหาะลำยักษ์ลอยลำอยู่กลางท้องฟ้า

“ว้าว!” กอร์นดูเหมือนจะเพิ่งเคยเห็นเรือเหาะครั้งแรก ร้องอุทานอย่างตื่นเต้น

ถึงเคย่าจะเคยเดินทางเหนือจรดใต้กับไคท์และเห็นเรือเหาะมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยนั่ง พอได้เห็นใกล้ๆ แบบนี้ก็รู้สึกว่าเท่ดีเหมือนกัน

คิรัวร์กลับเฉยเมย... ที่บ้านเขามีเรือเหาะส่วนตัว

ในโลกฮันเตอร์ เรือเหาะน่าจะเป็นพาหนะที่เร็วที่สุดแล้ว เพราะเคย่ายังไม่เคยเห็นเครื่องบินเลย

ดูจากลำดับการปรากฏของเทคโนโลยี ดูเหมือนเทคโนโลยีโดยรวมของโลกฮันเตอร์จะล้าหลังกว่าโลกเก่าอยู่นิดหน่อย

ร่างหนึ่งกระโดดลงมาจากท้องฟ้า ทุกคนรีบแตกฮือหลบทาง

เมื่อฝุ่นควันจางลง ชายแก่ในชุดกิโมโนขาวปรากฏตัวขึ้นกลางลาน

“ไม่ตกลงมาตายเหรอเนี่ย?” เลโอริโอกะระยะความสูงแล้วอุทาน

“แรงกระแทกมหาศาลขนาดนั้นไม่ได้ลดทอนลงเลย แต่ชายแก่คนนี้รับแรงสะท้อนจากพื้นด้วยร่างกายเปล่าๆ... พลังนี้หยั่งไม่ถึงจริงๆ”

คุราปิก้าชี้ไปที่หลุมใหญ่บนพื้น แล้วพูดเสียงเครียด

เคย่าเสริม “แถมจากความสูงขนาดนั้น ยังไม่ใช้จุดยึดเหนี่ยวเพื่อผ่อนแรงเลยสักนิด”

ชายคนนี้คือมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกฮันเตอร์...ประธานสมาคมฮันเตอร์ เนเทโล่

ความแข็งแกร่งของเขาเป็นที่ประจักษ์โดยไม่ต้องสงสัย

“เมนจิ... ในเมื่อการสอบกำลังเจอทางตัน ทำไมเราไม่ลองเปลี่ยนวิธีแข่งกันหน่อยล่ะ? ว่าไง?”

เนเทโล่เดินเข้าไปหาเมนจิ สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าอกตูมๆ ของเธอ

เมนจิไม่ทันสังเกตสายตาหื่นกามนั่น เธอยืนตรงตอบรับอย่างว่าง่าย “ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะท่านประธาน ที่ทำให้ท่านต้องลำบากมาด้วยตัวเอง เมื่อกี้ฉันอาจจะใช้อารมณ์มากเกินไป ไม่เหมาะสมจะเป็นผู้คุมสอบแล้ว... ได้โปรดเปลี่ยนตัวผู้คุมสอบเถอะค่ะ”

“หา? ตาแก่นี่คือประธานสมาคมฮันเตอร์เหรอ?”

“มิน่าล่ะ เมนจิถึงได้นอบน้อมขนาดนั้น”

“เปลี่ยนผู้คุมสอบได้เหรอ? เยี่ยมไปเลย! หวังว่าจะไม่เอาฮันเตอร์อาหารมาอีกนะ”

คุราปิก้าไม่แปลกใจ เพราะพอเห็นตราสัญลักษณ์บนเรือเหาะเขาก็รู้แล้วว่าต้องมีคนมาแทรกแซง แต่ไม่นึกว่าจะเป็นประธานมาเอง

เนเทโล่ยังคงไม่ละสายตาจากหน้าอกเมนจิ “การจะหาผู้คุมสอบคนใหม่ในเวลาสั้นๆ คงยาก... เอาเป็นว่าหาโจทย์ใหม่ที่เหมาะสมให้ทุกคนทำดีกว่า”

“ตาแก่ลามก!” คิรัวร์กับเคย่าสบถออกมาพร้อมกันเบาๆ

ดูเหมือนจะได้ยินเสียงกระซิบ ประธานเนเทโล่หันมามองพวกเขาด้วยหางตานิดหนึ่ง

เมนจิคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วปิ๊งไอเดีย “งั้นโจทย์ต่อไปคือ... ไข่ต้ม!”

ได้ยินโจทย์ใหม่ ทุกคนถอนหายใจโล่งอก นึกว่าจะพิสดารอะไรอีก ที่แท้ก็แค่ไข่ต้ม... ใครๆ ก็ทำเป็นใช่มั้ยล่ะ?

“แต่ว่า... เราต้องขอยืมเรือเหาะท่านประธานไปที่ภูเขาลูกนั้นหน่อยค่ะ” เมนจิชี้ไปที่ยอดเขาไกลๆ

“ได้สิ ไม่มีปัญหา” เนเทโล่เข้าใจเจตนาเธอทันที

เมนจิลังเลเล็กน้อย แล้วชี้ไปที่เคย่า “ท่านประธานคะ... เด็กคนนั้นผ่านการสอบรอบแรกของฉันไปแล้ว เขาจำเป็นต้องสอบซ่อมรอบนี้ด้วยมั้ยคะ?”

แม้เธอจะเชื่อว่าฝีมือเคย่าไม่มีปัญหากับการสอบซ่อม แต่เธอก็รู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องสอบแล้ว

ประธานเนเทโล่หันไปมองเคย่า “ไม่เป็นไรหรอก... ในเมื่อคนที่ยังไม่ผ่านต้องสอบ งั้นก็ให้ทุกคนสอบเหมือนกันหมดนั่นแหละ”

พูดจบ เขาก็ก้มลงกระซิบข้างหูเมนจิ “อีกอย่าง... เจ้าเด็กนั่นผ่านฉลุยอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก”

เรือเหาะลำใหญ่เกินกว่าจะจอดในลานเล็กๆ ได้ เลยต้องปีนบันไดเชือกขึ้นไป

ท่ามกลางเสียงใบพัดดังกระหึ่ม เรือเหาะยักษ์ที่มีตราสมาคมฮันเตอร์ค่อยๆ ลอยตัวขึ้น มุ่งหน้าสู่ยอดเขา

แม้เรือเหาะจะใหญ่โตมโหฬาร แต่ 90% คือบอลลูนแก๊สด้านบน พื้นที่สำหรับผู้โดยสารจริงๆ มีแค่ห้องโดยสารเล็กๆ ด้านล่างเท่านั้น

ถึงอย่างนั้น ห้องโดยสารนี้ก็กว้างพอจะจุคนได้หลายร้อยคนสบายๆ

แถมยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งห้องพัก ร้านอาหาร หรือแม้แต่สนามกีฬาก็ยังมี

เคย่ากับกอร์นตื่นเต้นเหมือนบ้านนอกเข้ากรุง มองซ้ายมองขวาไม่หยุด

บาคุร่าก็นั่งเรือเหาะครั้งแรกเหมือนกัน แต่เหนื่อยจากการสอบมาทั้งวัน เลยนั่งยองๆ หลับตาพักผ่อนอยู่มุมห้อง

“เด็กหนอเด็ก”

เห็นท่าทางตื่นเต้นของเคย่ากับกอร์น คิรัวร์ล้วงกระเป๋าเก๊กขรึมวางมาดผู้ใหญ่

“ตัวนายเองก็เด็กไม่ใช่เรอะ?”

เลโอริโอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา นวดน่องที่ปวดตุบๆ

“สองคนนั้นพลังล้นเหลือจริงๆ”

คุราปิก้ายืนพิงผนัง มองดูสองแสบวิ่งวุ่นไปมา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═