บทที่ 40 ตระกูลนักฆ่า ข้อเสนอของประธาน

บทที่ 40 ตระกูลนักฆ่า ข้อเสนอของประธาน

เค้กที่เมนจิให้มาแค่รองท้องเท่านั้น พอเดินออกจากห้องพักผู้คุมสอบ เคย่าก็รู้สึกหิวขึ้นมาอีกรอบ

เขาลูบแก้มที่ยังมีรอยนิ้วมือห้านิ้วประทับอยู่ เดินตรงดิ่งไปที่โรงอาหาร

ยังไม่ทันถึงโรงอาหาร เคย่าก็รู้สึกถึงแรงสะกิดเบาๆ จากด้านหลัง

หันกลับไปมอง... หมายเลข 255 โทโด้นั่นเอง

“มีอะไรรึเปล่า?” เคย่าลดมือลง มองสำรวจอีกฝ่ายอย่างสงสัย

โทโด้หน้าแดงก่ำ โค้งคำนับเคย่าจนตัวงอ

“ขอบคุณมากครับ”

จากเหตุการณ์ที่โทโด้เถียงกับเมนจิ เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรีมาก

การที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีมาโค้งขอบคุณเด็กที่อ่อนกว่าเป็นสิบปี แสดงว่าต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมาก

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก! ชั้นไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย... ขืนพูดมาก เดี๋ยวโดนตัดสิทธิ์จะยุ่งเอานะ”

เคย่าโบกมือปัด แล้วทำท่าจะเดินหนี

โทโด้รู้ว่าเคย่ารักษาน้ำใจ แต่ก็ยังยืนยันเจตนารมณ์

“ผมไม่ชอบติดค้างบุญคุณใคร... สักวันผมจะตอบแทนคุณแน่นอน”

เคย่าหยุดเดิน หันกลับมามองโทโด้นิ่งๆ ครู่หนึ่ง แล้วพูดสั้นๆ “อ้อ” ก่อนจะเดินจากไป

พอเข้ามาในโรงอาหาร สายตาก็ปะทะเข้ากับบาคุร่าที่นั่งจู๋จี๋กับสาวน้อยหมวกเหลืองอยู่ที่มุมห้อง ทั้งสองคุยกันหัวร่อต่อกระซิกอย่างมีความสุข

ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดีเชียว

บาคุร่าเห็นเคย่า ก็กวักมือเรียกยิกๆ

“เห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อน”! เคย่าแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น สะบัดหน้าหนีวิ่งไปสั่งอาหาร

เขาไม่อยากไปนั่งกินอาหารหมาหรอกนะ

การผจญภัยของคิรัวร์กับกอร์นจบลงแบบไม่สวยเท่าไหร่ หลังจากบุกเข้าไปป่วนในห้องควบคุมเรือเหาะ

ตอนนี้ราตรีมาเยือนอย่างสมบูรณ์ เคย่ากับกอร์นนั่งคุกเข่าคู่กันบนโซฟานุ่ม เกาะขอบหน้าต่างมองดูแสงไฟระยิบระยับของเมืองเบื้องล่าง

“สวยจังเลยเนอะ”

“เหมือนอัญมณีเลย”

นานทีปีหนจะได้เห็นวิวกลางคืนแบบนี้ ทั้งสองตื่นเต้นกันใหญ่

“มีอะไรน่าดูนักหนา? พวกนายนี่มันบ้านนอกจริงๆ ไม่เคยเห็นโลกรึไง”

คิรัวร์นั่งเท้าคาง มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย

“แสดงว่านายได้นั่งเรือเหาะบ่อยสินะ?” เคย่ายกมือขึ้นเขกหัวคิรัวร์เบาๆ

“อื้อ... ที่บ้านมีเรือเหาะส่วนตัวน่ะ วิวแบบนี้เห็นจนเอียนแล้ว”

คิรัวร์ยืดตัวขึ้น น้ำเสียงบ่งบอกความเบื่อหน่ายเต็มทน

อวดรวยชัดๆ! แต่เคย่าก็นึกไม่ถึงว่าคิรัวร์จะเป็นลูกคุณหนูไฮโซขนาดนี้

งานนี้ต้องไถตังค์ให้เข็ด... เคย่าแอบยิ้มเจ้าเล่ห์ในใจ

จู่ๆ กอร์นก็หันมาถาม “นี่คิรัวร์”

“หือ?” คิรัวร์เท้าคางมองตอบ

“พ่อกับแม่นายอยู่ที่ไหนเหรอ?”

“น่าจะยังไม่ตายหรอกมั้ง”

“แล้วพวกเขาทำงานอะไร?” กอร์นซักต่อ

“เครื่องจักรสังหารน่ะ” คิรัวร์ตอบหน้าตาย เหมือนกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ

กอร์นมองเขาตาแป๋ว “ทั้งคู่เลยเหรอ?”

“มิน่าล่ะ... ถึงรู้สึกว่านายพอจะมีฝีมืออยู่บ้าง” เคย่าทำหน้านิ่ง ไม่ตกใจสักนิด

คิรัวร์อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ฮ่าๆๆๆ พวกนายนี่ตลกชะมัด ปกติคนอื่นได้ยินว่าพ่อแม่ชั้นเป็นนักฆ่าก็กลัวจนหัวหดกันหมดแล้ว... แต่พวกนายกลับทำหน้าเหมือนไม่แปลกใจเลย”

กอร์นกระพริบตาปริบๆ “ทำไมต้องกลัวล่ะ? นายก็แค่พูดความจริงนี่นา”

เคย่าพยักหน้าเห็นด้วย “อีกอย่าง... อาชีพพ่อแม่นาย นายเลือกไม่ได้สักหน่อย”

เสียงหัวเราะของคิรัวร์ค่อยๆ เงียบลง ใบหน้าขาวเนียนกลับมาเคร่งขรึมเหมือนเดิม

ที่เขายอมเปิดเผยตัวตนอันตรายออกมาตรงๆ ก็เพื่อลองใจดูว่าเพื่อนใหม่จะรับเขาได้มั้ย

ในมุมมองของคิรัวร์ เพื่อนแท้ไม่ใช่แค่ยอมรับข้อดี แต่ต้องยอมรับข้อเสียและตัวตนทั้งหมดของเขาได้ด้วย

ผิดคาด... เคย่ากับกอร์นไม่รังเกียจเขาเลยสักนิด กลับยอมรับเขาอย่างใจจริงด้วยท่าทีที่เป็นธรรมชาติสุดๆ

นั่นยิ่งทำให้คิรัวร์อยากสนิทกับพวกเขามากขึ้นไปอีก

“แล้วนายล่ะ? จะเป็นนักฆ่าด้วยมั้ย?”

เคย่าอยากรู้สภาพแวดล้อมที่คิรัวร์โตมามากกว่า

พอเห็นเคย่าถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นแทนที่จะตัดสิน คิรัวร์ก็ตาสว่างขึ้นมาทันที

“ไม่ใช่แค่พ่อแม่หรอก... ทั้งตระกูลชั้นเป็นองค์กรนักฆ่าเลยแหละ ถือว่าเป็นมรดกตกทอดของตระกูล”

“ตั้งแต่จำความได้ ชั้นก็ถูกจับฝึกวิชาฆ่าคนทุกวัน”

กอร์นถามซื่อๆ “งั้นคิรัวร์... นายเคยฆ่าคนมั้ย?”

คิรัวร์ยิ้มเยาะ “เจ้าบื้อ! ก็ต้องเคยรับงานที่บ้านบ้างสิ! แถมฝีมือชั้นเนียนกริบ... แม่ชมบ่อยๆ ว่าชั้นมีพรสวรรค์”

แล้วสีหน้าเขาก็หมองลง “แต่ชั้นเริ่มเบื่อชีวิตแบบนั้นแล้ว ก็เลยบอกไปว่าชีวิตชั้น ชั้นขอลิขิตเอง”

“ผลคือ... แม่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ร้องห่มร้องไห้บังคับให้ชั้นทำตามที่วางแผนไว้... ใครจะไปฟังวะ?! สุดท้ายชั้นทนไม่ไหว ตัดสินใจหนีออกจากบ้าน แม่กับพี่ชายพยายามขวาง แต่ชั้นก็อัดทั้งคู่จนน่วมแล้วหนีออกมา”

ถึงตรงนี้ น้ำเสียงคิรัวร์กลับมาสดใสสมวัยอีกครั้ง

“หนีออกมาแล้ว ก็เลยตัดสินใจมาสอบฮันเตอร์ กะว่าสอบผ่านเมื่อไหร่ สิ่งแรกที่จะทำคือ... จับพวกบ้านนั้นส่งตำรวจให้หมด! ค่าหัวพวกนั้นคงแพงหูฉี่... รวยเละแน่งานนี้! ฮิฮิฮิ”

คิรัวร์เล่าด้วยสีหน้าท่าทางออกรสออกชาติ ดำดิ่งอยู่ในโลกแห่งจินตนาการ

เขาภูมิใจตอนพูดถึงพรสวรรค์ของตัวเอง...

เขาจริงจังตอนพูดว่าไม่อยากถูกบงการชีวิต...

และเขาดูเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาสุดๆ ตอนพูดว่าจะจับครอบครัวตัวเองส่งตำรวจ

“ลูกกตัญญูจริงๆ”

เคย่าเข้าใจอารมณ์ที่แปรปรวนของคิรัวร์ แต่ก็อดทึ่งกับความคิดสุดโต่งของหมอนี่ไม่ได้

“ดีจังเลยนะ! ชีวิตของเรา ก็ต้องเป็นของเราสิ... ชั้นอิจฉาคิรัวร์จัง”

คำพูดของกอร์นสะกิดใจคิรัวร์อย่างจัง

แม้จะรู้ดีว่าพ่อตัวเองเก่งแค่ไหน แต่เป้าหมายนี้แหละคือแรงผลักดันให้คิรัวร์อยากแข็งแกร่งขึ้น

ทั้งสามกำลังคุยกันเพลินๆ จู่ๆ สีหน้าคิรัวร์ก็เปลี่ยนไป เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล

“มีคนอยู่ใกล้ๆ เรา” เขาเตือนเสียงเครียด

เคย่าชี้ไปข้างหลังคิรัวร์หน้าตาเฉย “ไม่ต้องหาก็เจอแล้ว”

คิรัวร์หันขวับ เห็นเนเทโล่ยืนเอามือไพล่หลังมองพวกเขาอยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ตอนแรกเนเทโล่อยู่ทางซ้ายของโซฟา แต่พริบตาเดียวก็เคลื่อนย้ายไปทางขวาโดยไร้สุ้มเสียง

แต่มีแค่คิรัวร์คนเดียวที่จับสัมผัสเน็นอันแผ่วเบานั้นได้

ต้องขอบคุณแรงกดดันเน็นที่อิรุมิปลูกฝังไว้ในตัวเขามานาน ทำให้เขามีสัมผัสที่ไวต่อแรงกดดันแบบนี้เป็นพิเศษ

ส่วนเคย่ากับกอร์นแม้จะไม่รู้สึกถึงเน็น แต่ก็ได้ยินเสียงลมจากการเคลื่อนไหว

“โฮ่ๆๆ... แก่แล้วนอนน้อย เดินเล่นบนเรือเหาะดันมาเจอพวกเธอพอดี”

เนเทโล่เดินเข้ามาใกล้ ทั้งสามคนรีบยืนตรงอย่างว่าง่าย

“เคย่า กอร์น คิรัวร์... ทำไมไม่ไปพักผ่อนเหมือนคนอื่นเขาล่ะ?”

เนเทโล่มีประวัติผู้เข้าสอบทุกคนอยู่ในมือ รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของทั้งสามคนเป็นอย่างดี

เคย่ากับพวกแปลกใจนิดหน่อย... ก็แหม อีกฝ่ายเป็นถึงประธานสมาคมฮันเตอร์นี่นา

คิรัวร์รู้ว่าแรงกดดันน่ารำคาญเมื่อกี้มาจากตาแก่นี่ เลยถามเสียงแข็งหน้าบึ้ง

“มีธุระอะไร? ไหนบอกว่าเดินเล่นได้อิสระไง?”

“อย่าเครียดน่า... ก็แค่คุยเล่นเฉยๆ” เนเทโล่ยิ้มใจดี

กอร์นตอบซื่อๆ “ผมกับคิรัวร์เพิ่งไปเดินสำรวจรอบเรือเหาะมาครับ”

“เป็นไงบ้าง?” เนเทโล่ถามยิ้มๆ

“น่าเบื่อครับ ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย” กอร์นบอก

เนเทโล่หันไปหาเคย่า “แล้วเธอล่ะ? เบื่อมั้ย?”

เคย่าเกาแก้ม “ก็งั้นๆ ครับ ไม่สนุกอย่างที่คิด... ว่าแต่ปู่พาพวกเราไปที่สนุกๆ หน่อยสิ?”

ไหนๆ ก็เป็นประธานสมาคมฮันเตอร์ น่าจะพาไปที่ที่คนธรรมดาเข้าไม่ได้บ้างแหละ แค่คิดก็น่าตื่นเต้นแล้ว

เนเทโล่ชูนิ้วชี้ขึ้นมา “งั้นเอาอย่างนี้มั้ย... มาเล่นเกมฆ่าเวลากันดีกว่า”

“เกมอะไรครับ?” ทั้งสามถามพร้อมกัน หูผึ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═