บทที่ 33 ฮันเตอร์อาหาร หมูหัน การค้นพบใหม่

บทที่ 33 ฮันเตอร์อาหาร หมูหัน การค้นพบใหม่

ครืนนน...

เสียงเสียดสีของโลหะดังสนั่น ประตูรั้วเหล็กขนาดมหึมาของสวนป่าบิสก้าค่อยๆ เลื่อนเปิดออก

ผู้เข้าสอบที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ต่างลุกขึ้นมายืนรอกันที่หน้าประตู

ภาพลานกว้างขวางเบื้องหลังประตูค่อยๆ ปรากฏสู่สายตา

สิ่งแรกที่สะดุดตาเคย่าคืออุปกรณ์สำหรับทำบาร์บีคิวที่ถูกจัดเตรียมไว้เต็มลาน

“หุ่นแซ่บเวอร์!”

ยังไม่ทันจะคิดอะไรต่อ เคย่าก็ได้ยินเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้นของเลโอริโอ

พวกเด็กๆ หันมองตามสายตาของเขาไปยังบันไดที่อยู่ไกลออกไป

บนโซฟาหรูหราที่ตั้งอยู่กลางบันได หญิงสาวร่างเล็กในชุดวาบหวิวนั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่ง แผ่รังสีแห่งอำนาจออกมา

ข้างหลังโซฟา ชายร่างยักษ์อ้วนท้วมเหมือนภูเขาขนาดย่อมยืนตระหง่าน ใบหน้าดูซื่อๆ แต่แฝงแรงกดดันมหาศาล

“ยินดีต้อนรับผู้เข้าสอบทุกท่าน... ขอต้อนรับสู่การสอบฮันเตอร์รอบที่สอง ฉันคือ เมนจิ ผู้คุมสอบคนสวยขวัญใจทุกคน”

เมนจิไม่เพียงแต่หุ่นดี เสียงยังหวานจับใจอีกด้วย

บนต้นไม้ไม่ไกลนัก ซาท็อทซ์กำลังส่องกล้องทางไกลสังเกตการณ์อยู่ในสวน

“เมนจิกับบูฮาร่า... ฮันเตอร์อาหารที่อายุน้อยที่สุด การจะผ่านด่านของสองคนนี้ไม่ง่ายแน่ ผมประเมินแบบต่ำๆ ว่าน่าจะมีคนผ่านไม่ถึง 10 คน”

“ยังไงซะเมนจิก็ยังเด็กและใจร้อน... แถมผู้เข้าสอบปีนี้ยังมีแต่พวกตัวตึงทั้งนั้น ผมขออยู่ดูต่ออีกสักหน่อยดีกว่า”

เนื่องจากผู้เข้าสอบหญิงมีน้อยยิ่งกว่าน้อย การได้เจอผู้คุมสอบสาวสวยหุ่นดีจึงทำให้พวกผู้ชายกลัดมันบางคน (รวมถึงเลโอริโอ) ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

เลโอริโอกำลังใช้สายตาโลมเลียเมนจิอย่างโจ่งแจ้ง

“สวะ” คุราปิก้ามองเหยียด

“ลามก” เคย่าบ่นอุบ

คิรัวร์ส่ายหน้า “ให้ตายสิ... ยืนข้างตาแก่โรคจิตแบบนี้ อายคนชะมัด”

กอร์นกับบาคุร่าพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง

“ไปไกลๆ เลยไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืน! พวกแกจะไปรู้อะไร? นี่มันลูกผู้ชายพันลายต่างหาก!” เลโอริโอแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

ทันใดนั้น ชายร่างยักษ์ข้างหลังเมนจิก็ค่อยๆ ลุกขึ้น “ฉันชื่อ บูฮาร่า”

เลโอริโอเหลือบมองบูฮาร่าแล้วรีบเอามือปิดตา “โอ๊ย... แสบตาชะมัด”

“เข้าใจความรู้สึกพวกชั้นรึยัง? ตาจะบอดเพราะมองหน้าลุงทุกวันเนี่ยแหละ” เคย่าพูดเสียงเรียบ

“คิรัวร์... นายก็เกือบจะไปถึงจุดนั้นแล้วเหมือนกันนะ”

“เคย่า! ชั้นจะตัดเพื่อนกับนายจริงๆ แล้วนะเว้ย!”

เลโอริโอคุมเสียงไม่ได้ ตะโกนลั่นจนเสียงก้องไปทั้งลานสอบ

เมนจิชี้หน้าเลโอริโอ “นี่คุณลุง! ช่วยเงียบๆ หน่อย! ถ้าไม่อยากสอบก็ไสหัวออกไป”

พูดไม่ทันขาดคำ ท้องของบูฮาร่าก็ร้องโครกครากเสียงดังสนั่น ทำเอาผู้เข้าสอบสะดุ้งกันเป็นแถบ

“อะไรกัน? บูฮาร่า... หิวแล้วเหรอ?” เมนจิหันไปถาม

“ใครดูก็รู้ว่าชั้นหิวจนไส้กิ่วแล้ว เมนจิ... รีบเริ่มเถอะ” บูฮาร่าตบพุงที่ (ในความคิดเขา) แฟบลงไปนิดหน่อย

เมนจิปรับสีหน้าเป็นจริงจัง กวาดตามองผู้เข้าสอบ “อย่างที่พวกนายเดา... พวกเราคือฮันเตอร์อาหาร เพราะฉะนั้นการสอบรอบที่สองคือ... การทำอาหาร!”

“หา?” เลโอริโอแคะหู “ชั้นหูฝาดไปรึเปล่า?”

“ทำอาหาร?” คิรัวร์ยืนอึ้ง

“ฮันเตอร์อาหารคืออะไรเหรอฮะ?” กอร์นถามตาใส

คุราปิก้าอธิบาย “ฮันเตอร์อาหารคือนักชิมและเชฟที่เดินทางไปทั่วโลกเพื่อตามหาวัตถุดิบหายากและรังสรรค์เมนูใหม่ๆ”

แม้จะไม่ชอบทำอาหาร แต่เคย่าก็ได้เรียนรู้เทคนิคการทำอาหารมาพอสมควรจากน้ามิโตะตลอด 2-3 ปีที่ผ่านมา... งานนี้คงได้งัดมาใช้

แถมตอนอยู่โลกเก่า บ้านเกิดเขายังเป็นแหล่งกำเนิดอาหารขึ้นชื่อ 1 ใน 5 ของโลก ถึงจะไม่ได้ลงมือทำเอง แต่เขาก็เรียนรู้จากการกินมาเยอะ

จากประสบการณ์ 5 ปีในโลกฮันเตอร์ เคย่ายืนยันได้เลยว่า อาหารที่นี่เทียบกับโลกเก่าไม่ได้เลย

ถ้าเอาอาหารบ้านเกิดเขามาเผยแพร่ที่นี่ รับรองดังระเบิดแน่

บูฮาร่าเมินเสียงฮือฮา แล้วประกาศต่อ “ก่อนอื่น... ขอให้ทุกคนทำเมนูที่ชั้นกำหนด”

เมนจิเสริม “ต้องผ่านการประเมินของบูฮาร่าก่อน ถึงจะมีสิทธิ์ทำเมนูของฉันต่อได้”

“ตราบใดที่เราสองคนบอกว่าอร่อย... พวกนายก็ผ่านรอบสอง”

“เส้นตายคือ... จนกว่าเราสองคนจะอิ่ม”

เคย่ามองหุ่นของบูฮาร่ากับเมนจิแล้ววิเคราะห์ “ลำดับการสอบนี่คิดมาดีนะ ดูจากขนาดตัวของตาลุงนั่น กินจุแน่นอน คนตกรอบแรกน่าจะน้อย”

“ส่วนผู้หญิงกินน้อยกว่า... แปลว่าคนจะตกรอบเยอะในรอบสอง”

คุราปิก้าพยักหน้า “ถูกต้อง... นั่นหมายความว่าการบริหารเวลาสำคัญมาก ใครทำเสร็จเร็วกว่าก็มีโอกาสมากกว่า”

บาคุร่าเกาหัว “แต่ถ้าเร่งรีบจนเสียรสชาติล่ะ?”

คิรัวร์ไม่ยี่หระ “ก็ขึ้นอยู่กับโจทย์แล้วล่ะ”

เลโอริโอยิ้มแห้ง “เฮ้อ... เกิดมาไม่เคยเข้าครัวเลย จะรอดมั้ยเนี่ย?”

“เมนูของชั้นคือ... หมูหันทั้งตัว!” บูฮาร่าประกาศเสียงดัง “หมูพันธุ์อะไรก็ได้ ขนาดไหนก็ได้ จัดมา!”

ผู้เข้าสอบพุ่งตัวออกไปราวกับจรวด แย่งกันเข้าป่าไปหาหมู

เมนจิมองฝุ่นตลบที่เกิดจากผู้เข้าสอบ แล้วถามบูฮาร่า “นายไม่โหดไปหน่อยเหรอ?”

บูฮาร่าหัวเราะหึๆ “โหดยังไงก็ไม่เท่าเธอหรอกมั้ง? พวกนี้เก่งๆ กันทั้งนั้น ต่อให้เป็นหมูจมูกใหญ่ที่ดุร้ายที่สุดในป่าบิสก้า ชั้นเชื่อว่าหลายคนผ่านได้สบายๆ... ของชั้นวัดแค่ฝีมือการต่อสู้กับไหวพริบ”

“เธอนั่นแหละเมนจิ... คนที่จะผ่านด่านเธอได้คงมีแค่นับนิ้วได้ใช่มั้ยล่ะ?”

เมนจิขยับท่านั่ง “แน่นอน... นั่นก็ขึ้นอยู่กับความเข้าใจในศาสตร์การปรุงอาหารของพวกเขาแล้วล่ะ”

ต่างจากพื้นที่ชุ่มน้ำ ป่าแห่งนี้แดดจ้าและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา

กลุ่มของเคย่าเดินทอดน่องหาเหยื่อ

“ใครช่วยจับหมูให้ชั้นหน่อยได้มั้ย? ชั้นมีธุระต้องไปทำน่ะ”

เคย่าลองหยั่งเชิงถาม จริงๆ แค่อยากหาเรื่องอู้

สิ้นเสียง ทั้งห้าคนแทบจะตะโกนตอบพร้อมกันว่า “ชั้นเอง!”

ที่ยอมง่ายๆ เพราะเห็นว่าเคย่าเพิ่งบาดเจ็บมา ทุกคนเลยอยากเอาใจ

“ชิ... รู้งี้ไม่น่าตอบเลย”

คิรัวร์ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงตอบรับไปแบบนั้น... อาจเพราะช็อกโกบอลกล่องนั้นล่ะมั้ง?

เห็นทุกคนกระตือรือร้นขนาดนั้น เคย่าก็รู้สึกผิดขึ้นมาดื้อๆ

เขาตัดสินใจกะทันหันว่าจะไปหาสมุนไพรมาช่วยชูรสอาหาร ให้ทุกคนผ่านด่านนี้ได้ง่ายขึ้น

“ระวังตัวด้วยนะเคย่า” กอร์นเตือน

“รู้แล้วน่า บ่นจริง!”

หลังจากแยกตัวออกมา เคย่าเดินลึกเข้าไปในป่า จนถึงรอยต่อระหว่างป่ากับพื้นที่ชุ่มน้ำ

เขาเคยอ่านเจอในสารานุกรมสมุนไพรฉบับสมบูรณ์ ปรมาจารย์ฮันเตอร์พฤกษาท่านหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า:

“ณ รอยต่อที่แปรเปลี่ยนของภูมิประเทศและสภาพแวดล้อม มักซ่อนพืชพรรณล้ำค่าและลึกลับที่สุดไว้... พืชกว่า 30% ที่เติบโตที่นั่นยังไม่ถูกค้นพบโดยมนุษย์”

ตอนนั้นเคย่าแค่อ่านผ่านๆ ไม่ได้ใส่ใจความหมายลึกซึ้ง

รู้แค่ว่า ‘คืออะไร’ แต่ไม่รู้ ‘ทำไม’

ตอนนี้ เมื่อมายืนอยู่ท่ามกลางพืชพรรณแปลกตา เขาถึงได้เข้าใจสัจธรรมข้อนั้น

เดินเลาะรอยต่อไปเรื่อยๆ จู่ๆ เคย่าก็ก้าวพลาด แต่ไหวตัวทันกระโดดหลบหลุมลึกที่เหมือนกับดักได้ทัน

“เกือบไปแล้ว”

เคย่าชะโงกหน้าลงไปดูในหลุม ส่องไฟสำรวจความมืดมิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจกระโดดลงไป

ความชื้นหนาแน่นอบอวลภายในถ้ำ แสงแดดที่ส่องลงมาไม่สามารถทะลุผ่านหมอกหนาได้

อาศัยสายตาที่พอมองเห็นในที่มืดได้บ้าง เคย่าเดินตามเสียงน้ำไหลไป

แต่ทางข้างหน้าดันตัน มีผนังดินขวางอยู่

เคย่าลองต่อยผนังดู... มันบางเหมือนกระดาษ หมัดเขาทะลุผ่านไปได้สบายๆ

แสงสีเงินส่องลอดรูออกมา มอบความสว่างให้ถ้ำมืดมิด

เคย่าดีใจ รีบขุดผนังดินออก

เมื่อผนังดินพังทลาย ทัศนวิสัยเบื้องหน้าก็สว่างไสวขึ้นทันตา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═