บทที่ 32 ด่านแรก ผ่าน กลับมาเจอกัน

บทที่ 32 ด่านแรก ผ่าน กลับมาเจอกัน

“เคย่า! กอร์น!”

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากไม่ไกล ฟังจากจังหวะแล้วน่าจะเป็นคุราปิก้า

เมื่อเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา คุราปิก้าพร้อมกระเป๋าสะพายใบเล็กก็ค่อยๆ ปรากฏตัวชัดขึ้นท่ามกลางหมอกหนา

“พวกนายไม่เป็นไรใช่มั้ย?” น้ำเสียงของคุราปิก้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

เคย่าลูบคอตัวเองแล้วตอบด้วยฝีปากคมกริบ “ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิด นายคงได้มาช่วยเก็บศพพวกชั้นแล้วล่ะ”

แน่นอนว่าเคย่ารู้ดีว่าคุราปิก้าไม่ใช่คนทิ้งเพื่อน

ยิ่งไปกว่านั้น เหตุผลส่วนหนึ่งที่เขาเลือกอยู่สู้ก็เพื่อถ่วงเวลาให้คุราปิก้ากับเลโอริโอหนีไป

แต่บางทีปากมันก็ไวไปหน่อย พูดจบก็รู้สึกเสียใจทันที

จริงๆ แล้วคุราปิก้าไม่ทันสังเกตเห็นการต่อสู้ระหว่างเคย่ากับฮิโซกะเมื่อกี้ เขาเพิ่งรู้ตัวว่ามีเรื่องก็ตอนได้ยินเสียงโหยหวนของเลโอริโอ

แต่คุราปิก้าไม่มีจมูกหมาไวแบบกอร์น เลยทำได้แค่คลำหาตำแหน่งคร่าวๆ ในหมอก กว่าจะมาถึงเลยช้าไปหน่อย

“คุราปิก้า... เคย่าไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอกนะ” กอร์นรู้ว่าเคย่าพูดผิดหู รีบแก้ตัวแทนทันที

คุราปิก้าส่ายหน้าเบาๆ เขาไม่ได้เก็บคำพูดของเคย่ามาใส่ใจ

อีกอย่าง รู้จักกันมาขนาดนี้ เขารู้นิสัยปากเสียของเคย่าดี

“แล้วเลโอริโอล่ะ?”

พอสังเกตว่าเลโอริโอหายตัวไป คุราปิก้าก็เริ่มเครียดขึ้นมาทันที

“โดนฮิโซกะลากไปแล้ว” กอร์นตอบ

กลัวคุราปิก้าจะเป็นห่วง เคย่ารีบอธิบายต่อ “เลโอริโอน่าจะปลอดภัย... เพราะฮิโซกะบอกว่าจะทำตัวเป็นผู้คุมสอบ ตัดสินคนตามมาตรฐานของตัวเอง พวกที่ไม่ผ่านเกณฑ์ก็โดนเก็บไปแล้ว”

“แต่เขาบอกว่าพวกเราสามคนผ่าน... แสดงว่าเราต้องมีคุณสมบัติอะไรสักอย่างเข้าตาเขา ดังนั้นชั้นคิดว่าเลโอริโอน่าจะปลอดภัย”

“อีกอย่าง ถ้าฮิโซกะคิดจะฆ่าพวกเราจริงๆ ป่านนี้เราคงตายกันหมดแล้ว”

ได้ยินแบบนั้น คุราปิก้าค่อยโล่งใจ พร้อมกับทึ่งในตัวเคย่าที่ปกติจะดูมุทะลุ แต่ในเวลาคับขันกลับสุขุมและวิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างรอบคอบ

“งั้นเรารีบไปกันเถอะ เวลาเหลือน้อยแล้ว” คุราปิก้ามองท้องฟ้าที่หมอกยังไม่จาง

“แต่จะวิ่งไปทางไหนล่ะ?” เคย่ามองรอบตัวอย่างลำบากใจ

เขาโดนฮิโซกะอัดจนมึน ทิศทางในหัวตีกันมั่วไปหมด

กอร์นสูดจมูกฟุดฟิด “ชั้นรู้... เลโอริโอใช้น้ำหอมกลิ่นเฉพาะตัวมาก เราตามกลิ่นนั้นไปน่าจะถูกทาง หรืออย่างน้อยก็น่าจะเจอเลโอริโอ”

เคย่ากับคุราปิก้าชินกับจมูกไวเหมือนหมาของกอร์นแล้ว

ทั้งสามไม่รอช้า รีบวิ่งตามกอร์นไปทันที

อีกด้านหนึ่ง คิรัวร์กับบาคุร่าปล่อยลิงหน้าคนไปหลังจากมาถึงจุดหมาย

ทั้งสองที่ไม่คุ้นเคยกัน ต่างฝ่ายต่างมองหน้าแล้วก็เงียบกริบ

ฮิโซกะ เคย่า คุราปิก้า และเลโอริโอ ยังมาไม่ถึง

และกอร์น... ที่จู่ๆ ก็เหมือนมีสัมผัสพิเศษ หันหลังวิ่งกลับไปหาเคย่าอย่างบ้าคลั่ง ก็ยังไม่เห็นวี่แวว

“สุดท้าย... ก็มาไม่ถึงงั้นเหรอ?”

คิรัวร์มองกลับไปทางที่ผ่านมา ความรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

แม้เขาจะสนใจในตัวเคย่าและกอร์นมาก แต่ด้วยการเลี้ยงดูที่แตกต่างและการล้างสมองด้วยเข็มเน็นของอิรุมิ

คิรัวร์ในตอนนี้ยังไม่เข้าใจความสำคัญของคำว่า “เพื่อนพ้อง” อย่างลึกซึ้ง

เขาจึงไม่เห็นด้วยกับการกระทำของกอร์นที่ย้อนกลับไปช่วยเพื่อนระหว่างการสอบฮันเตอร์

ตอนนี้ประตูสวนป่าบิสก้าปิดสนิท ผู้เข้าสอบที่มาถึงทำได้แค่นั่งรออยู่ข้างนอก

จังหวะที่ซาท็อทซ์กำลังจะดูนาฬิกา คิรัวร์ก็เห็นกลุ่มเคย่าสามคนวิ่งมา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว

“ในที่สุดก็มาถึงจนได้! นึกว่าพวกนาย...”

แม้สีหน้าจะไม่แสดงออกว่าเป็นห่วง แต่คำพูดกลับแฝงความอบอุ่น

เคย่าตอบอย่างหอบๆ “นึกว่าพวกเราเสร็จไปแล้วเหรอ?”

คิรัวร์กรอกตา “เปล่า... นึกว่าจะมาไม่ทันต่างหาก”

ยังไงซะ เขาก็มั่นใจในการประเมินของตัวเอง

ในบรรดาผู้เข้าสอบมากมาย กลุ่มสี่คนของเคย่าถือว่ามีฝีมือใช้ได้

จากข้อมูลที่คิรัวร์สังเกต มีแค่ฮันโซกับฮิโซกะเท่านั้นที่เอาชนะพวกเขาได้

และฮันโซก็น่าจะชนะได้แค่ตัวต่อตัว ถ้าเจอ 1 รุม 4 ก็คงไม่รอด

แม้ฮิโซกะจะเก่งพอจะบดขยี้ทั้งสี่คนได้สบายๆ แต่เมื่อกี้เห็นฮิโซกะแบกเลโอริโอเดินผ่านมา คิรัวร์ก็พอเดาได้ว่าอีกสามคนน่าจะปลอดภัย

ทันทีที่กอร์นมาถึง เขาก็มองหาฮิโซกะอย่างร้อนรน อยากยืนยันว่าเลโอริโอมาถึงแล้วจริงๆ

ฮิโซกะยืนพิงต้นไม้อยู่ ชี้มือไปที่กลุ่มผู้เข้าสอบ

มองตามนิ้วไป ก็เห็นเลโอริโอนอนสลบเหมือดอยู่ใต้ต้นไม้

“ดูเหมือนฮิโซกะจะเชื่อถือได้จริงๆ แฮะ” เคย่าถอนหายใจโล่งอก

หลังจากปลุกเลโอริโอตื่น เขาถามอย่างงงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนหมัดเมื่อกี้จะทำให้ความจำเสื่อมชั่วคราว

“ทำไมชั้นรู้สึกเหมือนหน้าตัวเองอัปลักษณ์กว่าเดิมวะ?” เลโอริโอลูบแก้มขวาที่บวมเป่ง ดูตลกพิลึก

“ไม่หรอก... ก็เหมือนเดิมเปี๊ยบ ไม่มีอะไรเปลี่ยน” คุราปิก้าตอบหน้าตาย พยายามกลั้นขำสุดฤทธิ์

คนอื่นๆ ก็พยายามกลั้นหัวเราะกันตัวโก่ง

“ดูเหมือนคุราปิก้าจะชอบโกหกเหมือนกันนะ” กอร์นกระซิบกับคิรัวร์

เคย่าหยิบห่อยาผงจากเป้โยนให้เลโอริโอ

“กินซะ เดี๋ยวก็ยุบ”

มันคือผงหญ้าสายฟ้า สรรพคุณยอดเยี่ยมในการกระตุ้นการไหลเวียนเลือดและลดอาการฟกช้ำ

ทันใดนั้น เสียงซาท็อทซ์ก็ดังขึ้น “ผู้เข้าสอบทุกท่านโปรดทราบ”

เขามองนาฬิกาในมือแล้วประกาศ “ก่อนอื่น... ขอแสดงความยินดีกับทุกท่านที่ผ่านการสอบรอบแรก จำนวนผู้สอบผ่านคือ 149 คน”

“บัดนี้... การสอบรอบที่สองจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ขอให้ทุกท่านโชคดี”

“ภารกิจของผมจบลงแต่เพียงเท่านี้ โชคดีครับทุกคน”

พูดจบ ซาท็อทซ์ก็เก็บนาฬิกาแล้วหายวับเข้าไปในป่า

ผู้เข้าสอบรอบแรก 405 คน ยังไม่ทันเริ่มรอบสอง ก็เหลือแค่ 149 คน

เคย่าไม่เก่งเลข ไม่รู้ว่าอัตราการตกรอบเท่าไหร่

แต่ดูจากจำนวนคนตาย... อัตราการคัดออกถือว่าโหดเอาเรื่อง

“ในที่สุดก็ผ่านด่านแรกมาได้” คุราปิก้าถอนหายใจยาว

“ก็แหงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?” เลโอริโอลืมเรื่องที่โดนฮิโซกะตบคว่ำไปจนหมดสิ้น ไม่งั้นคงไม่กล้าปากดีขนาดนี้

เคย่ารีบเดินไปหากอร์น ถามด้วยความอยากรู้ “นายรู้ได้ไงว่าชั้นตกอยู่ในอันตราย?”

คุราปิก้า บาคุร่า และคิรัวร์ ก็อยากรู้เหมือนกัน ทุกสายตาจับจ้องไปที่กอร์น

กอร์นกระพริบตาปริบๆ เกาหัวแกรกๆ “อธิบายไม่ถูกแฮะ... จู่ๆ ใจมันก็กระตุกวูบ แล้วก็คิดถึงนายขึ้นมา แล้วชั้นก็ตามกลิ่นนายมาเลย”

หรือนี่จะเป็นโทรจิต? หรือสัญชาตญาณสัตว์ป่า?

คิรัวร์ไม่ได้สนประเด็นนั้น เขาเดินเข้ามาหาเคย่าอย่างสงสัย

“กลิ่นเคย่า?” เขาเดินวนรอบตัวเคย่า สูดจมูกฟุดฟิด “กลิ่นอะไร? ไม่เห็นได้กลิ่นเลย”

เห็นหน้าเหวอๆ ของคิรัวร์ เคย่าก็นึกถึงตอนที่ตัวเองตกใจกับจมูกกอร์นครั้งแรก

“อ๋อ คิรัวร์... อย่าไปใส่ใจหมอนั่นเลย แค่อย่าไปเล่นซ่อนแอบกับมันก็พอ” เคย่าบอก

“จมูกนายนี่ดีกว่าหมาอีกนะ” คิรัวร์พูดอย่างทึ่งๆ

“เอ๋? เคย่าก็เคยพูดแบบนี้... สรุปว่ามันเป็นคำชมใช่มั้ย?” กอร์นหัวเราะร่า

“เอ่อ... ก็ไม่เชิงหรอก” คิรัวร์หน้าแดงระเรื่อ ปฏิเสธแบบซึนๆ

“ว่าแต่เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกับพวกนายกันแน่?” บาคุร่าถามแทรกขึ้นมา

คิรัวร์ก็อยากรู้เหมือนกัน หยุดเล่นกับกอร์นแล้วรอฟังคำตอบ

พอเคย่าเล่าจบ คิรัวร์กับบาคุร่าก็ตกใจ เผลอมองไปทางฮิโซกะโดยไม่รู้ตัว

“รู้ว่าเก่ง... แต่ไม่นึกว่าจะเก่งขนาดนี้” คิรัวร์อุทาน “เคย่า... นายบ้าระห่ำเกินไปแล้ว”

“ถ้าเป็นชั้น... คงตายคาที่เหมือนพวกนั้นไปแล้ว” บาคุร่ายังขวัญเสียไม่หาย

ถ้าเคย่าไม่บอกให้เขารีบไปสมทบกับพวกกอร์น ป่านนี้เขาอาจจะไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้แล้วก็ได้

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═