บทที่ 31 รังแกเด็ก ย้อนกลับมาช่วย สอบผ่าน?

บทที่ 31 รังแกเด็ก ย้อนกลับมาช่วย สอบผ่าน?

ฮิโซกะเพียงแค่เอียงตัวเล็กน้อย ก็หลบการโจมตีอันรวดเร็วนั้นได้อย่างง่ายดาย รอยยิ้มพึงพอใจประดับบนมุมปาก

“แรงดีใช้ได้... แต่ความเร็วยังขาดไปนิดนะ”

รอยยิ้มของฮิโซกะกว้างขึ้นเมื่อสายตาจับจ้องไปที่เคย่าที่กำลังเดินฝ่าหมอกออกมา

“ยอดเยี่ยมมาก... ถ่วงเวลาให้เพื่อนหนีงั้นเหรอ?”

“พูดมากน่า” เคย่าหมุนแส้ยาวในมือเล่น ก่อนจะสะบัดมันอย่างแรงจนเกิดเสียงลมหวีดหวิวไปทั่วบริเวณ

“เลิกพล่ามได้แล้ว... ถ้าอยากสู้ก็บอกมาตรงๆ เดี๋ยวจัดให้จนกว่าจะพอใจเลย”

“เอาสิ~ ช่วยทำให้ผมพอใจทีนะ” แววตาสนใจฉายวาบในดวงตาฮิโซกะ ก่อนที่ร่างของเขาจะหายวับไปจากสายตา

วินาทีที่ฮิโซกะหายไป ร่างของเคย่าก็วูบไหว พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว อาศัยสัญชาตญาณตวัดแส้ฟาดไปด้านหลังกลางอากาศ

ตามตรรกะการต่อสู้และความเร็วของฮิโซกะ เคย่ามั่นใจว่าฮิโซกะต้องโผล่มาข้างหลังเขาในวินาทีถัดไปแน่

ทันใดนั้น เขารู้สึกเหมือนแสงสว่างดับวูบ เมื่อเหลือบตาขึ้นมอง ก็เห็นฮิโซกะกำลังลอยตัวขนานกับเขาอยู่ด้านบน ด้วยความเร็วเท่ากันเปี๊ยบ ดวงตาลึกซึ้งฉายแววตื่นเต้นและอำมหิต

“การตัดสินใจน่าทึ่งมาก! ผมอยากรู้จริงๆ ว่าเธอรู้ได้ยังไงว่าผมจะโผล่มาข้างหลัง?”

“สัญชาตญาณ หรือปฏิกิริยาตอบสนองล่ะ?” ฮิโซกะเอ่ยชม

เคย่าไม่ตอบ แต่รีบปรับท่าทางกลางอากาศ ใช้สองมือยันพื้นเพื่อทรงตัว จากนั้นงอเข่ารวบรวมพลังแล้วดีดตัวเตะสวนไปที่ท้องน้อยของฮิโซกะอย่างรุนแรง

แต่ฟุตเวิร์กของฮิโซกะนั้นพลิ้วไหวราวกับภูตพราย เหมือนจะมองเจตนาของเคย่าออกทะลุปรุโปร่ง เขาหายตัววับไปอีกครั้ง

อาศัยแรงเฉื่อย เคย่าดีดตัวลอยขึ้นกลางอากาศ

แต่คราวนี้ เขาเดาไม่ออกแล้วว่าฮิโซกะจะโผล่มาทางไหน

ทว่า การจะเคลื่อนที่เร็วๆ กลางอากาศโดยไม่มีจุดยึดเหนี่ยวนั้นเป็นไปไม่ได้

เคย่าจำต้องตวัดแส้ไปพันกิ่งไม้ข้างหน้า เพื่อใช้เหวี่ยงตัวเปลี่ยนตำแหน่ง ป้องกันไม่ให้ฮิโซกะลอบกัดจากจุดบอด

จังหวะที่เขากำลังจะโหนตัวเข้าป่า แรงดึงมหาศาลก็กระชากเขากลับมา

ก้มลงมอง... เห็นเงาร่างฮิโซกะโผล่มาเหมือนผีที่ใต้เท้า คว้าข้อเท้าเขาไว้แน่น

“จับ~ ได้~ แล้ว”

ฮิโซกะเลียริมฝีปาก แล้วออกแรงกระชากเคย่าลงมาเต็มแรง

แรงดึงจากสองทิศทางแทบจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ เคย่าจำใจต้องปล่อยมือจากแส้ รวมพลังทั้งหมดไปที่ขาอีกข้าง แล้วเตะอัดเข้าที่หน้าฮิโซกะเต็มแรง

วินาทีที่เท้ากำลังจะกระแทกหน้า ฮิโซกะยกมือขึ้นรับการโจมตีของเคย่าไว้อย่างมั่นคง

“หึๆๆ... อยากจะขอชมเชยจริงๆ ทั้งความมุ่งมั่น ปฏิกิริยา และความเร็วของเธอ”

น้ำเสียงของฮิโซกะแฝงความตื่นเต้นแบบโรคจิต

“เธอยิ่งทำให้ผมตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ”

“แต่ว่า... เกมวันนี้จบแค่นี้แหละ”

สิ้นเสียง ฮิโซกะก็โยนเคย่าลอยขึ้นไป แล้วกระโดดตามขึ้นไปเบาๆ ก่อนจะซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ท้องน้อยของเคย่าเต็มรัก

หมัดนั้นหนักหน่วงราวกับค้อนปอนด์ เคย่ารู้สึกเหมือนไส้ในบิดเบี้ยว ของเหลวพุ่งออกจากปากและจมูก ก่อนจะร่วงลงสู่พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

“จบกัน... วันนี้คงต้องมาตายที่นี่สินะ” เคย่าหลับตาลง “ยังสอบไม่เสร็จเลยนะเว้ย... บ้าเอ๊ย!”

“เจ็บใจชะมัด”

ความรู้สึกของเคย่าตอนนี้เข้าใจได้ไม่ยาก เหมือนมือใหม่เวลตันแต่ไม่มีของ ที่ฟาร์มมอนในหมู่บ้านเริ่มต้นมาเกือบ 6 ปี นึกว่าตัวเองเป็นเทพทรูตบทีเดียวตาย แต่พอออกจากเซฟโซนดันมาเจอพวกเติมทรูตบทีเดียวร่วง

จังหวะที่เขากำลังจะจูบพื้น ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามารับเขาไว้กลางอากาศได้อย่างนุ่มนวล

เคย่าพยายามลืมตาขึ้น... ใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏแก่สายตา

“ไอ้เด็กบ้า... จะสู้ก็ไม่เรียกกันบ้าง ไม่รักเพื่อนเลยนะ”

เลโอริโอฉีกยิ้มกวนๆ ที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความตำหนิ ซาบซึ้ง และเป็นห่วง

ฮิโซกะไม่ได้โจมตีต่อ เพียงแค่ยืนดูฉากนั้นด้วยความสนใจ

“ไปไกลๆ เลย... แค่กๆ... ลุงจะกลับมาทำซากอะไร? ชั้นกำลังจะชนะอยู่แล้วเชียว ตัวถ่วงอย่างลุงโผล่มาก็จบเห่สิ... ยอมแพ้ไปซะเถอะ” เคย่าหายใจรวยริน พูดกระท่อนกระแท่นแต่ยังปากดีไม่เลิก

“เจ็บขนาดนี้ยังจะปากดีอีกนะ... นั่งพักสำนึกผิดไปซะ”

เลโอริโอวางเคย่าพิงโขดหินใหญ่ข้างๆ แล้วลุกขึ้นยืน จ้องเขม็งไปที่ฮิโซกะที่ยืนดูดายอยู่ข้างหน้า

“หาคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อหน่อยไม่ได้รึไง? รังแกเด็กเนี่ยนะ?”

ฮิโซกะชะงัก แล้วมองซ้ายมองขวาอย่างจริงจัง “คู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ? ไหนล่ะ?”

เคย่าแทบกระอักเลือดเก่าออกมา... ช่างมันเถอะ เจ็บอยู่ หัวเราะไม่ไหว

“...” เลโอริโอตั้งสติจากความเจ็บช้ำน้ำใจ หยิบมีดพกออกมาจากกระเป๋า ชี้ไปที่ฮิโซกะ สีหน้าจริงจังผิดปกติ

“สารภาพก็ได้... จริงๆ แล้วคนคนนั้นคือชั้นเอง”

อากาศแข็งค้างไป 5 วินาที

“อุ๊บ... ฮ่าๆๆๆๆๆ”

ฮิโซกะปิดปากระเบิดเสียงหัวเราะลั่น แต่ไม่ใช่เสียงหัวเราะอำมหิตเหมือนก่อน เป็นเสียงหัวเราะที่ดูจริงใจสุดๆ

“คุณลุงนี่ตลกชะมัด” ฮิโซกะพยายามกลั้นขำจนไหล่สั่น

ฮิโซกะนี่หน้าด้านจริงๆ... คนอายุ 26 กล้าเรียกเลโอริโออายุ 19 ว่า “คุณลุง” ได้ลงคอ

เคย่าอดไม่ได้ที่จะแซว “พี่ชายฮิโซกะครับ... เลโอริโอเพิ่ง 19 เองนะ พี่ชายอายุเท่าไหร่ครับเนี่ย?”

ฮิโซกะแข็งเป็นหิน รู้สึกเหมือนโดนหลอก “สิบ... สิบเก้า? นี่มัน...”

“บ้าเอ๊ย! ดูถูกฝีมือยังพอทน แต่มาดูถูกหน้าตานี่ให้อภัยไม่ได้!”

เลโอริโอกำมีดพุ่งเข้าใส่ฮิโซกะ ระหว่างที่วิ่งเข้าไป เขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาบีบคอ

พริบตาเดียว คอของเขาก็ถูกคว้าไว้แน่น

“สายตาดีใช้ได้... แต่ฝีมือยังห่างไกลนัก” ฮิโซกะดีดนิ้วเบาๆ ไพ่ใบหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว

“เลโอริโอ!”

เคย่ารู้ดีว่านี่หมายถึงอะไร เขาทะลึ่งพรวดลุกขึ้นมือกุมหน้าอก เตรียมจะพุ่งเข้าไปช่วย

ฟิ้ว!

เสียงวัตถุแหวกอากาศดังขึ้น ขมับของฮิโซกะถูกกระแทกอย่างแรง

วินาทีนั้น ทั้งสามคนในสนามชะงักกึก

เคย่ารีบหันไปมอง... เห็นกอร์นยืนหอบแฮกๆ อยู่ไม่ไกล มือยังกำคันเบ็ดแน่น

ฮิโซกะได้สติ มือที่บีบคอเลโอริโอค่อยๆ คลายออก

ความรู้สึกขาดอากาศหายใจหายไปทันที เลโอริโอไอโขลกๆ เอามือกุมคอ

ฮิโซกะจ้องกอร์นเขม็ง ค่อยๆ เดินย่างสามขุมเข้าไปหา

“อาวุธคือเบ็ดตกปลาเหรอ? น่าสนใจดีนี่... ขอยืมดูหน่อยได้มั้ย?”

ฮิโซกะยื่นมือออกมา น้ำเสียงเด็ดขาดจนปฏิเสธไม่ได้

มือไม้กอร์นสั่นระริก เขากลืนน้ำลาย สายตาจ้องมองฮิโซกะที่เดินใกล้เข้ามาอย่างหวาดหวั่น

“ถอยไปให้ห่างจากเขานะ! คู่ต่อสู้ของแกคือชั้น!” เลโอริโอโซซัดโซเซพุ่งเข้าใส่ฮิโซกะจากด้านหลัง

ผัวะ!

โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ฮิโซกะปล่อยหมัดตรงเข้าที่แก้มเลโอริโออย่างแม่นยำและรุนแรง จนเลโอริโอสลบเหมือดไปทันที

กอร์นฉวยโอกาสเพียงเสี้ยววินาที พุ่งอ้อมไปด้านหลังฮิโซกะ กระโดดขึ้นฟ้า กำคันเบ็ดแน่นแล้วฟาดใส่ฮิโซกะสุดแรงเกิด

ทว่า... ทันทีที่คันเบ็ดจะสัมผัสตัว ร่างของฮิโซกะก็จางหายไปราวกับควัน

“มาช่วยเพื่อนเหรอ?” เสียงหลอนๆ ของฮิโซกะดังขึ้นข้างหูกอร์น

หัวใจกอร์นกระตุกวูบ สัญชาตญาณสั่งให้กระโดดถอยหลังเพื่อทิ้งระยะห่าง

“ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ”

เสียงดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง

กอร์นตวัดมือกลับไป แต่กลับพบร่างเงาของฮิโซกะมาโผล่ตรงหน้า

“อืมมม... สีหน้าเธอนี่ชวนหลงใหลจริงๆ” น้ำเสียงฮิโซกะแฝงความชื่นชมแบบโรคจิต

ความกลัวเกาะกุมหัวใจ กอร์นระดมโจมตีใส่ฮิโซกะอย่างบ้าคลั่ง

แต่ทุกการโจมตี ฮิโซกะกลับหลบได้แบบเฉียดฉิวทุกครั้ง

“ยอดเยี่ยม... เธอทำให้ผมตื่นเต้นขึ้นมาอีกคนแล้วสิ”

เอาแต่หลบ ไม่ตอบโต้... สายตาฮิโซกะจับจ้องไปที่ใบหน้ามุ่งมั่นของกอร์น

ในขณะเดียวกัน เคย่ารีบวิ่งไปดูอาการเลโอริโอ

พอเช็คแล้วว่าแค่สลบไป เขาคว้าอาวุธขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าใส่ฮิโซกะ

“กอร์น!”

เสียงเรียกของเคย่าเหมือนแสงสว่างที่ทะลวงผ่านความกลัวในใจกอร์น

ทั้งสองสบตากันแล้วพยักหน้า

แส้ยาวและคันเบ็ดกลายเป็นสายฟ้าสองสาย พุ่งเข้าใส่ฮิโซกะจากบนและล่างพร้อมกัน

แต่คราวนี้ฮิโซกะไม่หลบ เขาเพียงแค่เอียงตัวเล็กน้อย มือทั้งสองข้างเคลื่อนไหวราวกับภาพติดตา รับอาวุธทั้งสองชิ้นไว้ แล้วหายวับไป

พริบตาเดียว เคย่าและกอร์นรู้สึกถึงแรงบีบมหาศาลที่ลำคอ

ร่างของพวกเขาลอยขึ้นจากพื้น

“โอ้โห~ ช่างเป็นภาพที่งดงามจริงๆ”

ฮิโซกะมองทั้งสองด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มหลงใหล

แรงบีบที่มือค่อยๆ เพิ่มขึ้น เคย่าและกอร์นเริ่มขาดอากาศหายใจ

“อึก...”

จังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะหมดสติ จู่ๆ ฮิโซกะก็เหมือนได้สติ รีบคลายมือออก

เคย่าและกอร์นร่วงลงไปกองกับพื้น นอนคว่ำหน้าหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

ทั้งคู่ที่เคยหลงตัวเองว่าเก่งกาจ ในที่สุดก็ได้รู้ซึ้งถึงความห่างชั้น

ฮิโซกะนั่งยองๆ สบตาพวกเขา แล้วเผยรอยยิ้มเอ็นดูสุดขีด

“พวกเธอผ่านแล้ว... พยายามเข้าล่ะ เป็นฮันเตอร์ที่ดีให้ได้... อย่าทำให้ผมผิดหวังนะ”

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้น แบกร่างเลโอริโอที่สลบไสลขึ้นบ่า

กอร์นพยายามยันตัวลุกขึ้น ตะโกนไล่หลัง “คืนเลโอริโอมานะ!”

ฮิโซกะหยุดเดิน หันกลับมายิ้ม “ไม่ต้องห่วง ผมไม่ทำอะไรเขาหรอก... เพราะเขาก็สอบผ่านเหมือนกัน”

เขาหันมาถามเคย่า “พวกเธอสองคนคงหาทางไปสนามสอบเจอใช่มั้ย?”

เคย่าเพิ่งลิ้มรสความพ่ายแพ้ครั้งแรกนับตั้งแต่ข้ามภพมา อารมณ์บูดสุดขีด ได้แต่ส่งเสียงฮึดฮัดแล้วสะบัดหน้าหนี

เห็นดังนั้น ฮิโซกะก็ไม่ถือสา หัวเราะเบาๆ

“หึๆ... ช่างเป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ”

พูดจบ เขาก็พาเลโอริโอหายวับไปจากสายตา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═